Tibetan
འབྱུང་སྟེ། །བྱུང་བ་དེ་ཡིས་དེ་གཉིས་བསྲེགས་ པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཤེས་རབ་དབང་པོ་སྐྱེས་ནས་ཀྱང་། །སྐྱེས་པ་དེ་ཡིས་དེ་ཉིད་སྲེག་པར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཉམས་རྟོགས་ཟུང་འཇུག་ཅེས་བྱ་བ་ཡང་། མཚན་མ་མེད་པའི་ཞི་གནས་ཀྱིས་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་དང་། 21-415 ལྷག་མཐོང་གི་རྟོགས་པ་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ག་ལ་ཡིན། ཡུལ་རང་བཞིན་སྟོང་ཉིད་ལ་རྟོགས་པ་དང་། ཡུལ་ཅན་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ལ་ཉམས་ཞེས་བྱས་ནས། ཉམས་རྟོགས་ཟུང་འཇུག་ཏུ་བཞག་པ་ཡིན་ ལ། བདེ་དང་གསལ་དང་མི་རྟོག་གསུམ། །འདི་གསུམ་སྒོམ་གྱི་ཡང་རྩེ་ཡིན། །ཞེས་པའི་བདེ་བ་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བ་དང་། གསལ་བ་རང་བཞིན་འོད་གསལ་དང་། མི་རྟོག་པ་སྟོང་ཉིད་ཁོ་ན་ལ་ བཞག་པས་སྒོམ་གྱི་ཡང་རྩེ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་བར་དུ་འགྱུར་བ་མེད་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་དུ་བཤད་པའི་ལྷག་མཐོང་ནི་ལྷག་མཐོང་ གི་དོན་སྤྱི་ཡིན་ལ། ཞི་ལྷག་ཟུང་འཇུག་གི་ཞི་གནས་ཀྱང་། འདིའི་སྐབས་ཀྱི་ཞི་གནས་མ་ཡིན་ནོ། །སྤྲོས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་དབྱིངས་སུ་གནས་པ་ལ་ཞི་གནས་དང་། དེའི་གདངས་གསལ་རིག་གི་ ཆ་ལ་ལྷག་མཐོང་དུ་བཞག་པ་ནི་ཞི་ལྷག་ཟུང་འཇུག་གི་དོན་ཏེ། དང་པོ་སེམས་ནི་ཞི་གནས་ཏེ། མི་བསྐྱོད་ལ་སོགས་གྲངས་བཞིན་དུ། །མཐོང་བ་ལྷག་མཐོང་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། དེ་ ཡང་ཟླ་བ་གྲགས་པའི་གཞུང་དུ་མ་ཟད། །དཔལ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས་ཀྱང་། །འདི་ཡུལ་སུན་དབྱུང་མེད་པར་ནི། །དེ་སྤོང་པར་ནི་ནུས་མ་ཡིན། །ཞེས་པ་ཡུལ་བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་པས་ཡུལ་ཅན་གྱི་བདེན་གྲུབ་འཇིག་སླ་བ་ལ་དགོངས་ནས། 21-416 དང་པོར་ཡུལ་བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ཡིན་ནོ། ། འཕགས་པ་སྡུད་པ་ལས། འདུ་ཤེས་ཚུ་རོལ་ཡིན་ཞེས་འདྲེན་པས་ཡོངས་སུ་གྲགས། །འདུ་ཤེས་རྣམ་པར་བཤིག་ནས་སྤོང་བ་ཕ་རོལ་འགྲོ། །ཞེས་ བཤད་པ་ལྟར། སློབ་དཔོན་ཞི་བ་ལྷའི་ཞལ་སྔ་ནས། ཇི་ལྟར་མཐོང་ཐོས་ཤེས་པ་དག །འདིར་ནི་དགག་པར་བྱ་མིན་ཏེ། །འདིར་ནི་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུར་གྱུར་པའི། །བདེན་པར་བལྟ་བ་བཟློག་བྱ་ཡིན། །ཞེས་ སོ། །ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་པས། ཡུལ་བདེན་མེད་དུ་རང་ཤུགས་ཀྱི་གཏན་ལ་ཕེབས་པར་དགོངས་ནས། ཐོག་མར་ཤེས་པ་བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་པར་མཛད་པ་སྟེ། བསམ་ དང་བསམ་བྱ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་དོར་ནས་སུ། །ཇི་ལྟར་བུ་ཆུང་ལྷུག་པར་གནས་པ་བཞིན། བླ་མའི་ལུང་ལ་བསྒྲིམས་ཏེ་གུས་འབད་ན། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་འབྱུང་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད། །ཅེས་དང་། ཀྱེ་ ཧོ་འདི་ནི་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་ཏེ། །ངག་གི་ལམ་འདས་ཡིད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །ཏིལླི་ངས་ནི་ཅི་ཡང་བསྟན་དུ་མེད། །རང་གིས་རང་ཉིད་མཚོན་ཏེ་ཤེས་པར་བྱོ
Chinese
如火借由薪柴而生，火生之后，会将薪柴焚烧殆尽。同样，智慧的力量生起之后，也会将产生智慧的‘因’焚烧殆尽。’这是经文所说。因此，所谓的‘双运的体验与证悟’，难道是将无相的止观所产生的乐、明、无分别，与胜观的证悟结合吗？将对境的自性空性视为证悟，将有境的自性光明视为体验，并将此二者结合称为‘双运的体验与证悟’。 乐、明、无分别这三者，是禅修的精要。’这里所说的乐是指不变的至乐，明是指自性光明，无分别是指空性本身，将这三者视为禅修的精要，是因为它们在成佛之前都不会改变。因此，经文中是这么说的。而作为止观双运来解释的胜观，是胜观的一般含义。止观双运中的止观，也不是这里所说的止观。安住于寂灭戏论的法界是止观，而从法界中显现的明觉之分是胜观，这就是止观双运的含义。最初，心是止观，如不动的（种子字，藏文：ཨཱཿ，梵文天城体：आ，梵文罗马拟音：āḥ，汉语字面意思：啊）等，所见是胜观。’经中是这么说的。不仅在月称（Chandrakirti）的论著中如此，法称（Dharmakirti）也说：‘若无破除所缘境，则无能破之能力。’ 这是因为将对境确立为无有自性，则有境的实有成立就容易被摧毁。因此，首先要将对境确立为无有自性。《圣者汇集经》中说：‘意识是此岸，破除意识则到达彼岸。’正如寂天（Shantideva）论师所说：‘如何见闻与觉知，于此无需作遮破，于此当遮除痛苦之因，执著实有之妄见。’ 将有境的意识确立为无有自性，则对境自然而然地会被确立为无有自性。因此，首先要将意识确立为无有自性。舍弃一切思虑与所思，如幼童般自在安住，依止上师的教言，精进修持，则证悟俱生智毫无疑问。’还有，‘奇哉！此乃自性智慧，超越言语之道，非心意之所及。谛洛巴（Tilopa）我无可指示，唯有自证自知。’
English
Just as fire arises from firewood, and once the fire has arisen, it burns the firewood completely. Similarly, when the power of wisdom arises, it burns away the very 'cause' that produced the wisdom.' This is what the scriptures say. Therefore, how can the so-called 'union of experience and realization' be the combination of bliss, clarity, and non-conceptuality arising from formless quiescence, with the realization of insight? Considering the emptiness of the object's nature as realization, and the luminosity of the subject's nature as experience, and combining these two is called 'union of experience and realization'. 'Bliss, clarity, and non-conceptuality—these three are the essence of meditation.' Here, bliss refers to unchanging supreme bliss, clarity refers to self-luminous nature, and non-conceptuality refers to emptiness itself. Considering these three as the essence of meditation is because they do not change until Buddhahood. Therefore, the scriptures say so. And the insight that is explained as the union of quiescence and insight is the general meaning of insight. The quiescence in the union of quiescence and insight is not the quiescence mentioned here. Abiding in the realm of pacifying elaborations is quiescence, and the aspect of clear awareness that arises from that realm is insight. This is the meaning of the union of quiescence and insight. Initially, the mind is quiescence, like the immovable (seed syllable, Tibetan: ཨཱཿ, Sanskrit Devanagari: आ, Sanskrit Romanization: āḥ, Chinese literal meaning: Ah) and so on, what is seen is insight.' This is what the scriptures say. Not only in the treatises of Chandrakirti, but also Dharmakirti said: 'Without refuting the object of perception, there is no ability to refute it.' This is because when the object is established as devoid of inherent existence, the establishment of the subject's real existence is easily destroyed. Therefore, the object must first be established as devoid of inherent existence. The *Collection of the Noble Ones Sutra* says: 'Consciousness is the near shore, destroying consciousness leads to the far shore.' As the teacher Shantideva said: 'How seeing, hearing, and knowing, need not be refuted here, here one should refute the cause of suffering, the delusion of clinging to reality.' Establishing the subject's consciousness as devoid of inherent existence, the object will naturally be established as devoid of inherent existence. Therefore, one should first establish consciousness as devoid of inherent existence. 'Abandoning all thoughts and what is thought about, abide freely like a young child, rely on the guru's instructions, and practice diligently, then there is no doubt that co-emergent wisdom will arise.' Also, 'How wondrous! This is self-awareness wisdom, beyond the path of words, not within the realm of mind. Tilopa, I have nothing to show, only self-knowing self-awareness.' --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ས། །ཞེས་གསུངས་པས། ས་ར་ཧའི་ ཞབས་དང་། མཆོག་གཟིགས་ཏིལླི་ནཱ་རོའི་ལུགས་འདི་དང་ཤིན་ཏུ་མཐུན་པ་ཡིན་ནོ། །སློབ་དཔོན་དེས་ནི་ལུང་རིགས་ཀྱི་དཔྱད་པ་སྔོན་དུ་མ་གཏོང་བར་ཞི་གནས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གོམས་པས་དངོས་པོའི་བག་ཆགས་སྤོང་ཞིང་། 21-417 སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་གོམས་པས། ཞི་གནས་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་བག་ཆགས་སྤངས་ནས་རབ་ཏུ་ཞི་བའི་རྟོགས་པ་མཚན་ཉིད་པ་སྐྱེ་བར་བཤད་དེ། །སྟོང་ཉིད་བག་ཆགས་གོམས་པས་ ནི། །དངོས་པོའི་བག་ཆགས་སྤོང་འགྱུར་ཞིང་། །ཅི་ཡང་མེད་ཅེས་གོམས་པས་ནི། །དེ་ཡང་ཕྱི་ནས་སྤོང་བར་འགྱུར། །གང་ཚེ་གང་ཞིག་མེད་དོ་ཞེས། །བརྟག་བྱའི་དངོས་པོ་མི་དམིགས་པ། །དེ་ཚེ་དངོས་མེད་ རྟེན་བྲལ་བ། །བློ་ཡི་མདུན་ན་ཇི་ལྟར་གནས། །གང་ཚེ་དངོས་དང་དངོས་མེད་དག །བློ་ཡི་མདུན་ན་མི་གནས་པ། །དེ་ཚེ་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པས། །དམིགས་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་ཞི། །ཞེས་གསུངས་ ལ། སྔགས་ལམ་གྱི་སྐབས་སུ་སློབ་དཔོན་དེ་དག་བཞེད་པ་གཅིག་ཏུ་འབབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཤེས་བྱ་ནི་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་བློ་ཁོ་ནས་བཏགས་པ་ལས། ཨ་འཐས་པའི་དབང་གིས་བདེན་པར་སྣང་ བ་ཙམ་དུ་ཟད་པས། ཤེས་པ་བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་མ་ཕེབས་བར་དུ། ཤེས་བྱ་མེད་པར་བརྒྱ་ཕྲག་དུ་མས་གཏན་ལ་ཕབ་ཀྱང་། ཤེས་བྱ་ལ་བདེན་འཛིན་འཇིག་མི་སྲིད་པས། དེས་ན་ཁོ་ བོ་ཅག་གི་ལུགས་འདི་ལེགས་པ་ཡིན་ནོ། །གངས་ཅན་འདིར་དཔྱད་སྒོམ་དང་། འཇོག་སྒོམ་དུ་གྲགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི། ལུང་རིགས་ཀྱིས་དཔྱད་པ་སྔོན་དུ་གཏོང་མི་གཏོང་གི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཞིང་། དཔྱད་པ་སྔོན་དུ་བཏང་བས་དཔྱད་སྒོམ་དུ་བཤད་པ་དེ་དག་ཀྱང་། 21-418 མཐར་ནི་ངེས་པར་འཇོག་སྒོམ་དུ་འབབ་སྟེ། །དེ་དག་གིས་ཀྱང་སེམས་མ་བཅོས་པར་མཉམ་པར་འཇོག་དགོས་པའི་ཕྱིར། ཇོ་བོ་རྗེའི་དབུ་མའི་མན་ངག་ཏུ། ཤེས་པ་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག །ཅིར་ཡང་མི་ འཛིན། དྲན་པ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། ཞེས་བཤད་པའི་དབང་གིས་སོ། །དེང་སང་འགའ་ཞིག་སེམས་མ་བཅོས་པར་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ལ་དགྲ་ལྟར་དུ་བལྟ་ཞིང་། རང་གི་སྒོམ་རིམ་ ཟབ་ཟབ་མོར་བྱེད་པ་ལ། སྟོང་ཉིད་དང་། བདག་མེད་པ་དང་། བདེན་པར་མེད་པའོ་སྙམ་དུ་ལྟ་བ་སྟོན་གྱིན་འདུག་སྟེ། དེ་འདྲ་བས་ནི་འཕགས་པའི་ལམ་དུ་བགྲོད་པ་མི་སྲིད་ཅིང་། འཕགས་པ་ ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས། སྐྱེ་མེད་ཅེས་དང་སྟོང་ཞེས་དང་། །བདག་མེད་ཅེས་པ་སྟོང་པ་ཉིད། །དམན་པའི་བདག་ཉིད་གང་བསྒོམ་པ། །དེ་ནི་འདི་ན་བདག་བསྒོམ་པའོ། ། ཞེས་གསུངས་པས་ལམ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །འཕགས་པ་སྡུད་པ་ལས་ཀྱང་། ཕུང་འདི་སྟོང་ཞེས་རྟོགས་ནའང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི། །མཚན་མ་ལ་སྤྱོད་སྐྱེ་མེད་གནས་ལ་དད་མ་ཡིན། ཞེས་གསུངས་
Chinese
这样说完，萨ra哈（Saraha）的教导与至尊提洛巴（Tilopa）、那若巴（Naropa）的法脉非常一致。那位上师不先进行理性的分析，而是通过习惯于寂止的瑜伽来消除对事物的执着。 通过习惯于个别观察的智慧之行，消除寂止空性的执着，从而产生完全寂静的、具有特征的证悟。习惯于空性的执着，就能消除对事物的执着。习惯于‘什么都没有’，也能从外部消除它。当什么都没有的时候，所要观察的事物无法被识别。那时，无事物脱离了依赖，如何在意识面前存在？当事物和非事物都不在意识面前存在时，由于没有其他方面，就会完全寂静，没有目标。’ 这样说，在密咒道的场合，那些上师的观点是一致的。也就是说，所知是仅仅由能知的意识所假立的，只是由于无明的力量而显现为真实的。在没有确定意识为非真实之前，即使通过成百上千的方式来确定所知为不存在，也无法消除对所知的真实执着。因此，我们的法脉是好的。在雪域（指西藏）这里，所谓的‘观察修’和‘安住修’的区别在于是否先进行理性的分析。那些通过先进行分析而被称作‘观察修’的，最终必然会归于‘安住修’，因为他们也必须让心不作改变地安住。 就像阿底峡尊者（Jo bo rje）的《中观心要》中所说：‘意识什么也不分别，什么也不执着，舍弃所有的忆念和作意’。现在有些人把不作改变地安住视如仇敌，认为自己的修行次第非常深奥，认为那是空性、无我和无自性。像这样的人不可能走上圣者的道路。正如圣者龙树（Nagarjuna）在《菩提心释》中所说：‘无生、空性和无我，这些都是空性。如果修习低劣的自我，那就是在这里修习自我。’ 因此，道路完全颠倒了。在圣者《宝积经》（Ratnakuta Sutra）中也说：‘即使认识到这个蕴是空性的，菩萨也不会对相执着，不会相信无生之境。’
English
Having said that, Saraha's teachings are very much in line with the lineage of the supreme Tilopa and Naropa. That master, without first engaging in rational analysis, eliminates attachment to objects by becoming accustomed to the yoga of tranquility. By becoming accustomed to the practice of discriminating wisdom, one eliminates the attachment to tranquility and emptiness, thereby giving rise to a fully pacified, characteristic realization. By becoming accustomed to the attachment of emptiness, one will eliminate the attachment to objects. By becoming accustomed to 'nothing at all,' one will also eliminate it from the outside. When there is nothing, the object to be examined cannot be identified. At that time, the non-object is free from dependence; how can it exist before the mind? When neither object nor non-object exists before the mind, since there is no other aspect, it is completely pacified without an object.’ Thus, in the context of the mantra path, the views of those masters converge. That is to say, the knowable is merely imputed by the knowing mind, and it only appears to be true due to the power of ignorance. Until the knowing is determined to be untrue, even if one establishes the non-existence of the knowable in hundreds of ways, the clinging to the truth of the knowable cannot be eliminated. Therefore, our lineage is good. Here in the Land of Snows (Tibet), the difference between so-called 'analytical meditation' and 'placement meditation' lies in whether or not one first engages in rational analysis. Those who are called 'analytical meditation' because they first engage in analysis will ultimately converge on 'placement meditation,' because they too must allow the mind to rest without alteration. Just as Lord Atisha (Jo bo rje) said in his 'Essence of the Middle Way': 'The mind does not discriminate anything, does not cling to anything, abandoning all memory and attention.' Nowadays, some people regard resting without alteration as an enemy, thinking that their own stages of practice are very profound, and regarding it as emptiness, selflessness, and non-inherent existence. Such people cannot possibly walk the path of the noble ones. As the noble Nagarjuna said in his 'Explanation of the Mind of Enlightenment': 'No birth, emptiness, and selflessness, these are all emptiness. If one cultivates an inferior self, that is cultivating self here.' Therefore, the path is completely reversed. In the noble Ratnakuta Sutra, it is also said: 'Even if a Bodhisattva realizes that this aggregate is empty, he will not cling to signs and will not believe in the state of no birth.' --------------------------------------------------------------------------------