Chinese
之见解。这些是按先后顺序分门别类，意义在于心识之中，见解在自身位置上是唯一的。庸人各自区分，但在意义上没有关联，唯有此而已。第二，诀窍如海，放下不管，不修习暂且不论，修习时眼睛不眨地观看是关键。那也是镜子智慧的（353）自性光芒照在水中的灯上，当意识专注于眼睛时，清澈透明的光芒就会显现出来。眼睛安住在如海之中，如同景象的影像显现在水中一样，将那份清晰安住在自性光芒中，那是至关重要的。例如，在海洋中，星辰的影像清晰可见，但由于没有离开海洋，所以存在于显现的境地，而不存在于能执的境地。同样，当眼睛炯炯有神，意识清醒地观看时，外在的景象不会停止显现，但意识不会迷失在景象之中，而是无念自明地清晰。景象不混淆意识，意识不执着于景象，景象与意识互不关联，彼此分离，平静地安住在自明之中。这就是修习的诀窍，如海，放下不管，超越文字，本来就是不造作的自然本性，放下不管。不被景象所改变，不被思维所造作。（354）法性安住在虚空之中，就显示为见解。法身智慧，舍弃一切思虑，没有造作，就是修习的至高之王。不执着于任何目标，就像星辰显现在海洋中一样。能执的清晰部分不停止地清晰，见解的安住方式就是那样。如是说。修习时，如果六识的景象停止，那就是误入声闻的止灭修习。如果执着于有分别的清晰，那就是误入禅定天神的修习。如果陷入空无断灭，那就是误入外道的断灭修习。如果对快乐产生执着，那就是误入欲界天人意念的修习。如果陷入舍弃的麻木状态，那就是误入愚痴心识执着的修习。如果执着于分离的自我快乐，那就是误入欲望自性的意识。所有这些都是被执着的污垢所迷惑，因此，《中观根本慧论》中说：不是有分别的清晰，（355）没有陷入分离的空性，快乐不是持续不断的，舍弃不是麻木的，修习不是
English
That is the view. These are categorized according to the order of before and after. The meaning is that if it becomes the expanse of mind-holding, the view is one in its own place. Although ordinary people separate them individually, they are not related in meaning. This is it. Secondly, the ocean of instructions, leave it as it is. Not meditating is one thing, but the key is to look without blinking when meditating. That is, the self-radiance of mirror-like wisdom (353) penetrates the lamp of water. When consciousness is focused on the eyes, the radiance of great clarity will arise. The eyes are placed in the ocean, and the appearance of the image appearing in the water is kept as self-radiance. That is the most important point. For example, in the ocean, the images of the stars are clearly visible, but because they do not move from the ocean, they exist in the realm of appearance, but not in the realm of grasping. Similarly, when the eyes are wide open and the consciousness is clear, the external appearances do not cease to appear, but the consciousness does not fall into the appearance, but remains clear in non-conceptual self-awareness. Appearance does not confuse consciousness, and consciousness does not grasp appearance. Appearance and consciousness are unrelated, and they remain naturally clear, cut off from each other. This is the ocean of meditation instructions, leaving it as it is. From the absence of letters, it is naturally uncorrected and naturally left as it is. Not transformed by appearance, not created by mind. (354) When the nature of reality abides in the sky, it is shown as the view. Dharmakaya wisdom, abandoning all thoughts, if there is no movement, it is the supreme king of meditation. If you do not hold on to any object, it is like stars appearing in the ocean. The clear part of the holder does not cease to be clear. The way of abiding in the view is the same. So it is said. If the appearance of the six aggregates ceases during meditation, then it is a mistake to meditate on the cessation of the Hearers. If you hold on to the clear with distinctions, then it is a mistake to meditate on the gods of concentration. If you fall into nihilistic emptiness, then it is a mistake to meditate on the nihilistic of the heretics. If you become attached to happiness, then it is a mistake to meditate on the mind of the desire gods. If you fall into a state of equanimity and indifference, then it is a mistake to meditate on the attachment of ignorance. If you cling to the self-pleasure of separation, then it is a mistake to meditate on the consciousness of the self-nature of desire. All of these are mistaken by the defilement of clinging to extremes. Therefore, in the Madhyamaka-karika, it says: It is not the clear with distinctions, (355) It has not fallen into the emptiness of separation, Happiness is not continuous, Equanimity is not indifferent, Practice is not
Tibetan
སོང་དང་། །འཛིན་ཆ་ནང་དུ་འགྱུ་བདེ་དང་། །ཞེས་པ་དང་། ཡི་གེ་མེད་པ་ལས། །བྱིང་བ་མ་ཡིན་རྒོད་པ་ངང་གིས་མེད། །ཅེས་སོ། །མ་གོལ་བ་ནི། སྐྱོན་དེ་རྣམས་མེད་པའི་རིག་པ་རང་གསལ་རྒྱ་ཡན་ཡོངས་གྲོལ་ཕྱལ་བ་ཐ་མལ་དུ་མ་ཤོར་བ་སྟེ། ཡུལ་སྣང་ལ་འཛིན་རྟོག་མེད་པར་གསལ་བ་སྟེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། །དབང་པོའི་སྒོ་རྣམས་གསལ་བ་ལ། །ཡིད་ཀྱིས་རྟོག་པར་མ་འགྱུས་པ། །ཤེས་པ་ཉིད་ལ་སྤྱོད་པའི་ཡིད། །ཕྱིར་ལ་ཤོར་བ་མེད་པ་ཉིད། །མ་གོལ་གནས་པའི་སྒོམ་པའོ། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་དགོངས་པ་སྣང་སྲིད་གཞིར་བཞག་པ་ནི། དེ་ལྟར་བསྒོམས་པ་ལས་སྣང་སྲིད་ཀྱི་ཆོས་ཡུལ་སེམས་སུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་རང་སྣང་གཞིར་བཞག་ཆེན་པོའི་རང་མལ་གནས་ཏེ། གཟུང་འཛིན་མཉམ་ཉིད་ཆོས་སྐུར་ནུབ་པས། ཐུན་མཚམས་བར་མེད་ (༣༥༦)ཆེན་པོ་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པ་ཞེས་བྱའོ། །འདིའི་དུས་ན་ཉོན་མོངས་པ་ལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རྒྱས་ཐེབས་པས། ཡེ་ཤེས་སུ་ཤར་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འཇིམ་པར་བརྐོས་ཕོར་གྱིས་རྒྱས་ཐེབས་པས་ཚ་ཚར་ཀྲོང་ཀྲོང་འཆར་བ་ལྟར། ཤེས་པ་གང་ཤར་ཡེ་ཤེས་སུ་འཆར་བའོ། །འདིའི་དུས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ཆོས་ལ་གནས་པའི་དུས་ཤེས་བྱ་སྟེ། གང་སྣང་གི་ཆོས་ལ་རང་མལ་གྱི་སྒོམ་པ་རང་ཆས་སུ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒོམ་པ་ལམ་དུ་བྱེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དོན་གསུམ་པ་སྤྱོད་པ་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱ་བ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྤྱོད་པ་སྣང་བ་དབང་བསྒྱུར། མན་ངག་སྣང་བཅེར་བཞག །དགོངས་པ་སྣང་སྲིད་གཞིར་བཞེངས་སོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ལས་དང་པོ་པའི་སྤྱོད་པ། འཁོར་འདས་རུ་ཤན་འབྱེད་པའི་སྤྱོད་པ། བརྟུལ་ཞུགས་རླུང་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཆོས་ལ་ཐོག་མར་ཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྒོ་གསུམ་སྡོམ་ཞིང་ཉིན་མཚན་གྱི་ཆ་ལ་ཐུན་མོང་གི་ཆོས་སྤྱོད་ཕྱག་དང་། བསྐོར་བ་དང་། ཐོས་བསམ་ལ་སོགས་ (༣༥༧)པ་ལ་འབད་པས། ཆོས་སུ་ཅི་འགྲོ་དགེ་བསྒྲུབ་སྡིག་པ་ལས་ལྡོག །སེམས་རབ་དུ་འདུལ། ཆོས་སྤྱོད་བཅུ་ལ་སོགས་པ་སྤྱད་པར་བྱའོ། །ཆོས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མན་ངག་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱུད་ལས། ཡི་གེ་འབྲི་མཆོད་སྦྱིན་པ་དང་། །ཉན་དང་ཀློག་དང་འཛིན་པ་དང་། །འཆད་དང་ཁ་འདོན་བྱེད་པ་དང་། །དེ་སེམས་པ་དང་སྒོམ་པ་སྟེ། །འདི་བཅུ་ཆོས་ཀྱི་སྒོ་མོ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །འཁོར་འདས་རུ་ཤན་འབྱེད་པའི་སྤྱོད་པ་ནི། རྣལ་འབྱོར་པས་སྐབས་སུ་ཉམས་ལེན་གྱི་རྩལ་སྦྱོང་དང་བོགས་འབྱིན་དུ་བྱ་སྟེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། འཁོར་འདས་རུ་ཤན་མ་འབྱེད་ན། ཁམས་ག
Chinese
颂词：‘安住于内易于流动’。以及，从无有文字中，自然不生沉没与掉举。’所谓‘不离本位’，即指：远离一切过患，觉性自明、广大、解脱、洒脱，不落入庸常；于外境显现，不起执着分别，明然而住。如《超越经》所说：‘诸根门皆明，然意不生分别，心识唯用于觉性本身，不向外散失，此为安住本位之禅修。’如是。第三，见解安住于轮涅之基：如是禅修之后，轮涅诸法，一切显现于心之境，皆安住于自显现大基之中，能所平等，融入法身。是故，止观无间，融入广大一味之中。此时，烦恼被赋予法性之印，故称之为智慧生起。譬如，在泥土上用模具盖印，会清晰地显现出图案。同样，任何念头生起，皆会显现为智慧。此时的瑜伽士，被称为安住于法性之时，因为对于任何显现之法，皆能安住于自性本然之禅修中。至此，已阐述了以禅修为道的瑜伽士。第三个要点，将行持转为瑜伽，分为三部分：行持调伏显现，口诀安住显现，见解安住轮涅之基。第一部分又分为三点：初学者的行持，区分轮涅之别的行持，以及禁行持风之行持。首先，对于初学者而言，应守护身口意三门，日夜精进于共同的修行，如顶礼、绕转、闻思等，一切所作皆趋向佛法，行善断恶，调伏自心，修持十种善行等。关于一切行持的口诀，在《现观庄严经》中说：‘书写、供养、布施，听闻、读诵、受持，讲说、讽诵、忆念，以及禅修，此十法为佛法之门。’如是。区分轮涅之别的行持：瑜伽士应于此时修习并提升实修的技能。如《超越经》所说：‘若不区分轮涅，则
English
Furthermore, 'Easy to move within the holding aspect.' And, 'From the absence of letters, there is naturally no sinking or excitement.' 'Not straying' means: The awareness that is free from those faults, self-illuminating, vast, liberated, completely free, and not lost in ordinariness. It is clear without grasping or conceptualization of objects. As it says in the Transcendent One: 'When the doors of the senses are clear, and the mind does not conceptualize, the mind itself engages in awareness, without straying outwards. This is the meditation of abiding without straying.' So it is said. Third, the view of placing appearances and existence as the basis: Having meditated in that way, all phenomena of appearances and existence, all that appears as objects in the mind, remain in their own place as the great basis of self-appearance. Grasping and being grasped are equal, dissolving into the Dharmakaya. Therefore, the intervals between sessions merge into one great (356) unity. At this time, afflictions are sealed with the seal of Dharma-nature, and it is called the arising of wisdom. Just as a mold is impressed on clay, the image appears clearly. Similarly, whatever knowledge arises, it arises as wisdom. The yogi of this time is known as the time of abiding in the Dharma, because the meditation of self-nature abides as a natural quality in whatever appears. The yogi who makes meditation the path has been shown. The third point, turning conduct into yoga, has three parts: conduct taming appearances, instructions abiding in appearances, and view establishing appearances and existence as the basis. The first has three parts: the conduct of a beginner, the conduct of distinguishing samsara and nirvana, and the conduct of asceticism holding the breath. First, those who initially enter the Dharma should restrain the three doors and strive in the common Dharma practices of day and night, such as prostrations, circumambulations, listening, thinking, and so on (357). Whatever goes into the Dharma, accumulate merit and turn away from evil. Subdue the mind thoroughly. Practice the ten Dharma practices and so on. The instructions for all Dharma practices are from the Tantra of Manifest Realization: 'Writing, offering, giving, listening, reading, holding, explaining, reciting, remembering, and meditating, these ten are the doors of the Dharma.' So it is said. The conduct of distinguishing samsara and nirvana: The yogi should train and enhance the skill of practice at this time. As it says in the Transcendent One: 'If you do not distinguish samsara and nirvana,