Tibetan
ཉིས་ཀྱི་ཐུན་མོང་དུ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསུང་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །གསུམ་པ་སེམས་ཀྱི་སྔོན་འགྲོ་ལ། མན་ངག་གི་གནད་བཀྲོལ་བ་དང་། སྔོན་འགྲོ་དངོས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། གང་གཙོ་བ། དཔེ་བསམ་པ། གཅིག་དང་ཐ་དད་བརྟག་པ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ལུས་ངག་སེམས་གསུམ་པོ་འདིའི་གཙོ་བོ་གང་ན་འདུག །བྱ་བ་ཅི་ངང་ཅི་བྱེད་དུས་སུ་གཙོ་གང་ཆེ་ཞེས་དཔྱད་པས། ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱེད་པ་པོ་སེམས་སུ་རྟོགས་པ་ནི་རྩ་བ་སེམས་ཀྱི་འདྲེ་ཀུན་ངོས་བཟུང་བ་སྟེ། ལུང་ལས། ཡིད་གཙོ་ཡིད་ནི་རབ་ཏུ་མགྱོགས་པ་སྟེ། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་སྣ་ལ་ཡིད་འགྲོའོ། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་འབྱུང་བ་རྣམས་ལས་དཔེ་ཅི་དང་ཅི་འདྲ་བ་རྟགས་པས། རགས་པའི་ཁ་དོག་དང་མཐོང་དམིགས་སུ་མེད་ཀྱང་འགྱུ་བ་ཙམ་དུ་མ་འགགས་ལ། འཆར་འཆར་འདྲ་བས་རླུང་དང་འདྲ་བར་རྟོགས་པ་ནི། རྟགས་བཞི་དཔེ་ངོ་ཤེས་པ་སྟེ། སྒྲ་རྒྱུད་ལས། རྣམ་ཤེས་རླུང་འདྲ་བྱ་བ་ཡིན། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། (༢༠༧)གསུམ་པ་ཕྱི་ཡུལ་ལ་འཆར་རམ། །གང་ལ་རྟོགས་ཀྱང་རུང་སྟེ། དེའི་དུས་སེམས་དང་ཡུལ་དེ་གཅིག་གམ་ཐ་དད། གཅིག་ན་སེམས་ལྟར་ཡུལ་དེ་མཐོང་བྱ་ལ་སོགས་པར་མི་རུང་བའམ། ཡུལ་ལྟར་སེམས་ཀྱང་མཐོང་ཐོས་ལ་སོགས་སུ་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལུས་ངག་སེམས་གསུམ་གཅིག་གམ་ཐ་དད། གཅིག་ནའང་ཕན་ཚུན་འདྲེས་པས། མཚན་ཉིད་འཆོལ་བར་འགྱུར་ལ། ཐ་དད་ན་སེམས་དེ་ཐ་དད་དུ་བྱ་བ་གང་ན་འདུག །ཡང་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དང་། སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་དུ་བརྟགས་ལ་ཐ་དད་པ་དང་། གཅིག་པར་བརྟགས་པས་གཅིག་དང་ཐ་དད་མེད་པར་རྟོགས་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་མཐོང་བ་ནི། ལུང་ལས། །འདུ་བྱེད་ཁམས་དང་དོན་དམ་མཚན་ཉིད་ནི། །གཅིག་དང་ཐ་དད་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ། །གཅིག་དང་ཐ་དད་ཉིད་དུ་གང་རྟོགས་པ། །དེ་དག་ཚུལ་མིན་ལྟ་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན། །ཞེས་པ་དང་། གཅིག་པའང་བློ་ཡིས་བསླད་པ་ཡིན། དུ་མ་བློ་ཡིས་བསླང་བ་ཡིན། ཞེས་པ་ (༢༠༨)བཞིན་ནོ། །དམིགས་པ་འདི་གསུམ་གྱི་དང་པོ་གཉིས་བླ་མ་དམ་པའི་འཁྲུངས་ཆོས་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ནི་བི་མ་ལའི་ཁྲེགས་ཆོད་ཀྱི་རྒྱབ་ཡིག་ལས་སེམས་ཀྱི་ཁང་བུ་བཤིག་པར་གསུངས་པའི་ཆིངས་དེ་འདིར་བཀོད་པ་སྟེ། མེད་ཐབས་མེད་པའི་གནད་དམ་པའོ། །སྔོན་འགྲོ་དངོས་ནི། ཐལ་འགྱུར་ལས། སེམས་ནི་དང་པོ་བྱུང་ས་དང་། །བར་དུ་གནས་དང་ཐ་མར་འགྲོ། །དེ་ལྟར་སེམས་ལ་བརྟགས་བྱས་པས། །སེམས་སྦྱངས་སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཤེས། །ཞེས་གསུངས
Chinese
在二者的共同之处，有与所有佛的教言无二无别的必要。第三是心的前行，分为窍诀的要点剖析和前行正行两种。第一，分为何者为主、譬如思、一与异考察三种。第一，这个身语意三者的主导在哪里？做什么、如何做、何时做时，哪个最重要？如此考察，认识到一切的作者是心，这是从根本上认识了心的所有魔。如经中所说：心为主，心极迅速，一切法的先导是心。就像这样。第二是，从诸要素中，譬如什么、像什么来确定。虽然没有粗大的颜色和可见的目标，但仅仅是流动而没有停止，因为显现显现相似，所以认识到像风一样。这是认识了四种特征的譬如。如音声续中所说：识如风，是行为。就像这样。(207)第三，显现于外境吗？无论认识到什么，那时心和境是一还是异？如果是一，像心一样，境不应成为可见等，或者像境一样，心也应变成可见可闻等。同样，身语意三者是一还是异？如果是一，互相混合，体性会混乱。如果是异，心在哪里做异的行动？又考察不可分的微尘和不可分的刹那，考察为异和考察为一，从而认识到无一无异，这是见到了诸法无二的意义。如经中所说：行界和胜义自性，是一和异分离的自性。谁认识到一和异，这些人是进入了不如理的观点。以及，一也是被分别念扰乱，多也是被分别念引发。就像这样。(208)这三个所缘中的前两个是上师圣者的诞生法，后面的是比玛拉的决断穿透的背面文字中，所说的拆毁心之房屋的盟约，在此处引用，是不可缺少的殊胜要点。前行正行是，在破斥论中说：心最初生于何处，中间住于何处，最终去向何处。这样对心进行考察，调伏心，了解心的实相。这样说。
English
In the commonality of the two, there is a need to be non-dual with the teachings of all Buddhas. The third is the preliminary practice of the mind, divided into the elucidation of the essential points of the instructions and the actual preliminary practice. First, it is divided into three: what is primary, contemplating examples, and examining one and different. First, where is the main thing of these three, body, speech, and mind? When doing what, how, and when, which is the most important? By examining this, realizing that the doer of everything is the mind is to recognize all the demons of the root mind. As it says in the scripture: The mind is the chief, the mind is very swift, the mind goes to the lead of all things. Like that. The second is to identify what is like what from the elements. Although there is no coarse color and visible object, it is not stopped by just flowing, and because it appears similar, it is realized to be like the wind. This is knowing the four signs and the face of the example. As it says in the sound lineage: Consciousness is like the wind, it is an action. Like that. (207) Third, does it appear to external objects? Whatever you realize, are the mind and the object one or different at that time? If it is one, like the mind, the object should not be visible, etc., or like the object, the mind should also become visible and audible, etc. Similarly, are the three, body, speech, and mind, one or different? If it is one, they mix with each other, and the characteristics will be confused. If it is different, where does the mind do the action of being different? Also, examine the indivisible atom and the indivisible moment, examine them as different and examine them as one, and realize that there is neither one nor different, which is to see the meaning of non-duality of all dharmas. As it says in the scripture: The nature of the acting realm and the ultimate meaning is the nature of being separated from one and different. Whoever realizes one and different, those people have entered into an inappropriate view. And, one is also disturbed by the mind, and many are also caused by the mind. Like that. (208) The first two of these three objects are the birth dharmas of the holy guru, and the latter is the covenant of demolishing the house of the mind from the back text of Vimala's cutting through, which is quoted here, and is an indispensable and excellent point. The actual preliminary practice is, in the refutation theory, it says: Where does the mind first arise, where does it dwell in the middle, and where does it go in the end? By examining the mind in this way, tame the mind and know the nature of the mind. So it says.
Tibetan
་པ་ལ་བརྟེན་ནས། བརྟགས་ལུགས་གསུམ་ལས། དང་པོ་བྱུང་ས་བྱུང་མཁན་ལ་བརྟག་པ་ནི། སེམས་རླུང་ལྟ་བུ་འདི་ཕྱི་སྣང་བ་ལས་བྱུང་ངམ། ནང་ཕུང་པོ་ལས་བྱུང་ངམ། སེམས་ཁོ་རང་ཇི་ལྟ་བུ་སྙམ་དུ། རིགས་པར་སྣང་བ་རྡུལ་ཕྲ་ན་ཆ་མེད་དུ་ཕྱེ་ལ། བྱུང་ས་གར་འདུག། སེམས་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་དུ་དཔྱད་ལ་བྱུང་མཁན་ཇི་ལྟར་ཡིན་བརྟགས་པས། སེམས་སྐྱེ་མེད་རྩ་བྲལ་སྟོང་པར་རྟོགས་ཏེ། སྤྲུལ་པའི་སྐུ་དང་ངོ་འཕྲོད་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། ། (༢༠༩)ད་ལྟ་གནས་ས་གནས་མཁན་ལ་བརྟག་པ་ནི། དྲན་རྟོག་འཆར་བ་དོ་བ་འདི་ད་ལྟ་ཕྱི་ནང་བར་གསུམ་གར་གནས་སྔར་བཞིན་བརྟགས་པས། གནས་མེད་རྟེན་བྲལ་དུ་རྟོགས་ཏེ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་དང་ངོ་འཕྲོད་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །ཐ་མ་འགྲོ་ས་འགྲོ་མཁན་ལ་བརྟག་པ་ནི། དྲན་རྟོག་ཡལ་དུས་གར་འགྲོ་བརྟགས་པས། སེམས་རང་འགགས་པ་ཉིད་མེད་པས་འགག་མེད་མཐའ་བྲལ་དུ་རྟོགས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་ངོ་འཕྲོད་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟར་སེམས་ཀྱི་སྔོན་འགྲོ་ལ་དགོས་པ་གཉིས་ལས། ཐུན་མོང་གི་དགོས་པ་ནི། སེམས་ཐ་མལ་གྱི་མངོན་ཞེན་བཟློག་པ་དང་། སེམས་ཀྱི་བར་ཆད་ཞི་བ་དང་། དེ་གཉིས་ཀྱི་ཐུན་མོང་དུ་སེམས་ཀྱི་སྡིག་པ་འདག་པའོ། །མཆོག་གི་དགོས་པ་ནི། སེམས་ཕྱིས་འཁོར་བར་མི་འཇུག་པ་དང་། སེམས་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་གྲོལ་བ་དང་། དེ་གཉིས་ཀྱི་ཐུན་མོང་དུ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་སངས་རྒྱའོ། །གཉིས་པ་རྣལ་དུ་ (༢༡༠)དབབ་པ་ནི། ལུས་ངག་སེམས་གསུམ་གློད་ལ། ལུས་མི་འགུལ། ངག་མི་བརྗོད། སེམས་མི་རྟོག་པར་བདེ་ལུགས་སུ་ཉལ་ལོ། དགོས་པ་ལ་གཉིས་ལས། ཐུན་མོང་ནི། ལུས་རྣལ་དུ་ཕབ་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྒྱས། །ངག་རྣལ་དུ་ཕབ་པས་བརྗོད་མེད་ཀྱི་དོན་ལ་གནས། སེམས་རྣལ་དུ་ཕབ་བས་མེ་རྟོག་པའི་དོན་ལ་རེག་པའོ། །མཆོག་གི་དགོས་པ་ནི། ལུས་རྣལ་དུ་ཕབ་པས་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ལ་རེག། ངག་རྣལ་དུ་ཕབ་པས་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་ལ་རེག་སེམས་རྣལ་དུ་ཕབ་པས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་རེག་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། ༈ །གཉིས་པ་དངོས་གཞི་ངོ་སྤྲད་དེ་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་པའི་ཚུལ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཞི་ཁྲེགས་ཆོད། ལམ་ཐོད་རྒལ་ལ་ངོ་སྤྲད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཚོགས་གཏོར་བཤམ་བརྒྱུད་པའི་བཤར་གདབ། རང་རིག་ལ་ཅེར་གྱིས་བལྟས་ཏེ་ཆོས་ཟད་བློ་འདས་ཆེན་པོའི་དགོངས་པ་ལ་གསལ་གདབ་པའི་རྗེས་ལ། ང་ནི་དབང་པོ་ཡང་ར་བ་མ་བསྒོམས་པར་སངས་རྒྱ་བ་ཁྲེགས་ཆོད་ཡེ་ཡིན་ཀ་དག་ཆེན་པོའི་དགོངས་པ
Chinese
依靠于此，有三种观察方式。第一，观察生处和生者：像心和风这样的东西，是从外在显现产生，还是从内在蕴界产生？或者心本身是什么样的？像这样，将显现为理性的微尘分解为不可分割的微粒，生处在哪里？将心的刹那分解为不可分割的微粒，观察生者是什么样的。由此了悟心是无生、无根、空性的，有必要与化身相认。 (209)现在，观察住处和住者：念头、分别、显现、感受，这些现在住在外、内、中间的哪里？像先前一样观察，由此了悟无住、无依，有必要与报身相认。最后，观察去处和去者：念头、分别消失时去哪里？由此了悟心自然止息，无有自性，因此了悟无灭、无边，有必要与法身相认。如此，心的前行有两个必要。共同的必要是：遣除平凡心的执着，平息心的障碍，以及这两者的共同作用，净化心的罪业。殊胜的必要是：心不再进入轮回，心解脱为法身，以及这两者的共同作用，与一切佛陀的心无二无别地成佛。第二，放松（210）：放松身、语、意三者，身体不动，语言不语，心不分别，舒适地躺卧。有两个必要，共同的是：放松身体，菩提心增长。放松语言，安住于不可言说的意义。放松心，触及无分别的意义。殊胜的必要是：放松身体，触及化身。放松语言，触及报身。放松心，有触及法身的必要。༈ 第二，正行是认识并依止于相续的方式，有两种：认识基位立断，认识道位顿超。第一是：陈设会供朵玛，传承的开示，专注地看着自明觉性，之后在法尽、意超的大圆满见地上清晰地安立，我即使是根器下等者，也能不经勤作修持而成佛，这就是立断原始清净大圆满的见地。
English
Relying on this, there are three ways of examining. First, examining the place of origin and the originator: Does something like mind and wind arise from external appearances, or from the internal aggregates? Or what is the mind itself like? Like this, dividing the appearance of reason into indivisible particles, where is the place of origin? Examining the moment of mind into indivisible particles, what is the originator like? By examining, one realizes that the mind is unborn, rootless, and empty, and it is necessary to recognize the Nirmanakaya. (209) Now, examining the place of dwelling and the dweller: Where do thoughts, discriminations, appearances, and feelings dwell now, in the outer, inner, or middle? Examining as before, one realizes that there is no dwelling, no support, and it is necessary to recognize the Sambhogakaya. Finally, examining the place of going and the goer: Where do thoughts and discriminations go when they disappear? By examining, one realizes that the mind naturally ceases, without self-nature, and therefore one realizes that there is no cessation, no limit, and it is necessary to recognize the Dharmakaya. Thus, there are two necessities for the preliminary of the mind. The common necessity is: to reverse the attachment of the ordinary mind, to pacify the obstacles of the mind, and the common effect of these two is to purify the sins of the mind. The supreme necessity is: that the mind no longer enters samsara, that the mind is liberated into the Dharmakaya, and the common effect of these two is to attain Buddhahood without being separate from the minds of all Buddhas. Second, relaxation (210): Relax the three of body, speech, and mind, the body does not move, the speech does not speak, the mind does not discriminate, and lie down comfortably. There are two necessities, the common one is: by relaxing the body, the bodhicitta increases. By relaxing the speech, one abides in the meaning of the unspeakable. By relaxing the mind, one touches the meaning of non-discrimination. The supreme necessity is: by relaxing the body, one touches the Nirmanakaya. By relaxing the speech, one touches the Sambhogakaya. By relaxing the mind, there is the necessity of touching the Dharmakaya. ༈ Second, the main practice is the way of recognizing and relying on the continuum, there are two: recognizing the base of Trekchö, recognizing the path of Tögal. The first is: arranging the Tsok offering and Torma, the transmission of the lineage, gazing intently at one's own awareness, and then clearly establishing on the view of the Great Perfection of the exhaustion of phenomena and transcendence of mind, I, even if I am a person of inferior faculties, can attain Buddhahood without diligent practice, this is the view of the Great Perfection of Trekchö, the Primordial Purity.