Tibetan
་པའི་དུས་ན་ཡལ་བས། སྔར་ཞེན་པའི་བག་ཆགས་ལ་མི་གནས་པས། ལུས་སེམས་ལ་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་གནད། ད་ལྟའི་བག་ཆགས་རང་སར་ཡལ་བས་ལས་དང་རྣམ་སྨིན་དང་བྲལ་བའི་གནད་དང་། ཕྱིས་འབྱུང་བའི་བག་ཆགས་ཟད་སར་ཟད་པས་ཁམས་གསུམ་དུ་མི་ལྡོག་པའི་གནད་དོ། །དཔེར་ན་རྒྱ་མཚོའི་རླངས་ཡལ་བའི་རྣམ་པ་དང་འདྲ་བར་ཡལ་ལོ། །ཡལ་ས་ནི་སྣང་བ་སྔ་ཕྱིའི་བར་དུ་ཡལ་བས་སེམས་རིག་གི་ཤན་ཕྱེད། ཤེས་པ་སྔ་ཕྱིའི་བར་དུ་ཡལ་བས་བློ་མ་བུའི་འབྲེལ་ཟད། བློའི་འགྱུ་བ་སྔ་ཕྱིའི་བར་དུ་ཡལ་བས་ལས་དང་རྣམ་སྨིན་གྱིས་གོས་མི་སྲིད། ཆོས་ཉིད་སྔ་ཕྱིའི་བར་དུ་ཡལ་བས། སྔ་ཕྱི་ལུས་སེམས་ཀྱི་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བ་ཡང་མི་སྲིད་དེ། སྔ་མའི་སེམས་ཀྱི་འགྱུ་བ་གཞི་ལ་ཡལ་བས་སྣང་སར་སྣང་བས་སྟོང་སར་སྟོང་པའོ། །ད་ལྟའི་དྲན་རྟོག་ནམ་མཁའ་ལ་ཡལ་བས། ཉོན་མོངས་པ་ཆོས་ཉིད་དུ་གྲོལ་ལ། མ་འོངས་པའི་ (༨༣)སེམས་ཀྱི་དྲན་རྟོག་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་ཡལ་བས། སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་ལ་མི་གནས་པའོ། །ཆོས་ཉིད་རང་ངམ་སེམས་ཉིད་རང་གི་ཟད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། སྣང་རྟགས་སྔ་ཕྱིའི་འཁོར་ལོ་ལ་མི་གནས་པས་ཆོས་ཟད་པས་རང་གི་གྲུབ་མཐའ་ཞིག །བློ་སྔ་ཕྱིའི་འཁོར་ལོ་ལ་མི་གནས་པས་དྲན་རྟོག་ཟད་པས་རྒྱུ་མཚན་གོང་འོག་སྡེབས་ཞིག་གོ །སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱིའི་འཁོར་ལོ་ལ་མི་གནས་པ་ལུས་སེམས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ཞིག་པའོ། །དེ་ཡང་འཁོར་འདས་ཟད་པས་ཅིར་སྣང་ཆོས་ཉིད་དྲན་གསལ་གྱི་འཁོར་ལོ་ཟད་པས་འགྱུ་བ་རང་སར་གྲོལ། ལྟ་སྒོམ་ཟད་པས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མ་འདས་པའོ། །རྒྱུ་ཟད་པས་རྟོག་པ་སྔ་ཕྱིའི་འཕེལ་བ་མེད་ལ། ཆོས་ཟད་པས་སྒོམ་སྒྲུབ་ལས་འདས་པ་དང་། ཉམས་ཟད་པས་རྟོག་པ་སྔ་ཕྱིའི་སྡེབས་མེད་པ་དང་། སེམས་མེད་པས་འཇུག་པ་སྔ་ཕྱིའི་ཡུལ་སྟོང་པ་དང་། སེམས་ཅན་ཟད་པས་འཁོར་བ་སྤྱིར་ཕྱིན་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཟད་པས་རེ་དོགས་ཕྱོགས་ལྷུང་མེད་པ་དང་། འཁོར་བ་ཟད་པས་ཆོས་ཉིད་སྔ་ཕྱིའི་ལྟོས་པ་ (༨༤)མེད་པ་དང་། དེའི་ཕྱིར་ན་ཟད་པས་སྟོངས་པ་དང་། །སྟོངས་པས་ལྡོག་པ་མེད་པའོ། །དམིགས་ཞེས་པ་ནི། དེ་ཡང་སེལ་བའི་གནད་ཀྱིས་འཁོར་འདས་ཀྱི་དམིགས་བསལ་བ་ནི། མེད་པའི་དམིགས་བསལ་བས་ཟད་པའི་དུས་ཚོད་ལ་མཁས་ཏེ། བློ་ཟད་པས་ཡལ་བའི་ཚོད་ཟིན་པས་རྟོག་པ་ཐ་དད་པ་ཆོས་ཉིད་གཅིག་གི་འཁོར་ལོ་ལས་མ་འདས་པའོ། །ཡོད་པའི་དམིགས་བསལ་བས་སྣང་ཤེས་ཆོས་ཉིད་ལས་འགྲོ་ས་མེད་པའོ། །གཉིས་ཀའི་དམིགས་བསལ་བས། སེམས་ཉིད་མཐའ་གཉིས་ལ་མི་གནས་ཏེ། སྔ་མཐའ་ལས་མི་གནས་པས་
Chinese
于坏灭之时消逝，不滞留于往昔执着的习气，此乃身心无关联之要诀。当下习气于自身消逝，此乃脱离业与异熟之要诀。未来之习气于穷尽处穷尽，此乃不退转于三界之要诀。譬如海之水汽蒸发之相，如是消逝。消逝之处，乃于显现先后之间消逝，故能辨别心与觉性。于了知先后之间消逝，故能断绝母子之关联。于念头流转先后之间消逝，故不可能被业与异熟所染污。于法性先后之间消逝，故先后身心之相续亦不可能，因先前心之流转于基位消逝，显现处显现，空性处空性。当下之念想于虚空消逝，烦恼即解脱为法性。未来（83页）心之念想于法界消逝，故不滞留于先后之生。法性自性或心性自性之穷尽之特征乃：不滞留于显现征象先后之轮转，故法穷尽，自宗亦灭。不滞留于了知先后之轮转，故念头穷尽，因果次第亦灭。不滞留于生先后之轮转，故身心之关联亦灭。如是，轮回涅槃穷尽，则显现为何？法性，觉明之轮转穷尽，则流转于自性解脱。见修行穷尽，则不超越作意。因穷尽，则无念头先后之增长。法穷尽，则超越修习。体验穷尽，则无念头先后之次第。心穷尽，则进入先后之境空虚。有情穷尽，则轮回普遍终结。佛穷尽，则无希冀恐惧之偏袒。轮回穷尽，则法性先后无所依赖（84页）。因此，穷尽即是空性，空性即是无有退转。所谓“所缘”乃是，以遣除之要诀而区分轮回涅槃之所缘乃是：以无有之区分而精通穷尽之时机，了知穷尽，则能把握消逝之尺度，故种种念头不超越一法性之轮转。以存在之区分，则显现觉性无有超出法性之外的去处。以二者之区分，则心性不住于二边，不住于前边，故
English
It vanishes at the time of destruction, and does not remain in the habitual tendencies of past attachments, which is the key to the absence of connection between body and mind. The present habitual tendencies vanish in their own place, which is the key to being free from karma and its maturation. Future habitual tendencies are exhausted at the point of exhaustion, which is the key to not returning to the three realms. It vanishes like the evaporation of ocean vapor. The place of vanishing is between the appearance of before and after, thus distinguishing mind and awareness. Vanishing between before and after of knowing, thus exhausting the connection between mother and child of mind. Vanishing between the flow of mind before and after, thus it is impossible to be stained by karma and its maturation. Vanishing between the nature of reality before and after, thus the connection between the continuity of body and mind before and after is also impossible, because the flow of the previous mind vanishes into the ground, appearing where it appears, emptiness where it is empty. The present thoughts vanish into the sky, and afflictions are liberated into the nature of reality. Future (83) thoughts of the mind vanish into the realm of reality, thus not remaining in the before and after of birth. The characteristic of the exhaustion of the nature of reality itself or the nature of mind itself is: not remaining in the cycle of appearance and signs before and after, thus the dharma is exhausted and one's own tenets are destroyed. Not remaining in the cycle of knowing before and after, thus thoughts are exhausted and the order of cause and effect is destroyed. Not remaining in the cycle of birth before and after, thus the connection between body and mind is destroyed. Furthermore, when samsara and nirvana are exhausted, what appears? The nature of reality, the cycle of clear awareness is exhausted, thus the flow is liberated in its own place. When view and meditation are exhausted, one does not transcend attention. When the cause is exhausted, there is no increase of thoughts before and after. When the dharma is exhausted, one transcends meditation and practice. When experience is exhausted, there is no order of thoughts before and after. When the mind is absent, the objects of entering before and after are empty. When sentient beings are exhausted, samsara is universally finished. When the Buddha is exhausted, there is no partiality of hope and fear. When samsara is exhausted, the nature of reality before and after has no dependence (84). Therefore, exhaustion is emptiness, and emptiness is without return. The so-called "object" is: distinguishing the object of samsara and nirvana by the key of elimination is: being skilled in the timing of exhaustion by the distinction of non-existence, knowing exhaustion, one can grasp the measure of vanishing, thus various thoughts do not transcend the cycle of one nature of reality. By the distinction of existence, there is no place for appearance and awareness to go beyond the nature of reality. By the distinction of both, the nature of mind does not remain in the two extremes, not remaining in the previous extreme, thus