English
Within the precious vessel, the three wisdoms of enlightenment of the Buddha were attained. (183) Third, regarding the order of the three karmas, there are three: namely, giving, maintaining discipline, and practicing patience, etc., leave power on the alaya consciousness. For example, giving results in great enjoyment, maintaining discipline results in obtaining a body in the good realms, and patience results in achieving a body that is free from illness and pleasing, etc. Second, non-virtue is also similar to this, with the former non-virtue acting as the cause and ripening into suffering in the future. In short, all suffering in samsara arises from non-virtue, and all happiness arises from virtue; liberation is to be liberated from both. As stated by Master Nagarjuna in the Precious Garland of the Middle Way: Suffering arises from non-virtue, good realms arise from virtue, not abiding in both is liberation. Furthermore, if the cause is not prevented, the result will arise even if it is not desired, therefore, strive to abandon the cause of non-virtue. How is it abandoned? By practicing perfect virtue, one will obtain happiness without suffering. (184) In the Pratimoksha Sutra, it is said: All dharmas arise from causes, the Tathagata has spoken of those causes. And, do no evil, practice all good, purify your mind, this is the teaching of the Buddhas. Third, unwavering karma arises from meditating on the samadhi of the upper two realms. Just as one becomes accustomed to it, one is born in the realm of formless meditation, and because one does not transmigrate to other realms, it is unwavering karma. Here, to clarify its meaning, there are three points: explaining how the minds of the four dhyanas arise, and the difference between correct and incorrect; showing the way to liberation on the correct path. First, sitting on a comfortable cushion in a meditation room, possessing the seven-point posture, approaching the practice of the first dhyana, which is to place the present consciousness in a state that is unadulterated, clear, and without attachment. After some time, experiencing a clear and non-conceptual feeling, with only subtle recollection and discrimination, and the activity of knowing clear emptiness, without any other conceptual thoughts, the upper part of the mind is clear, and a new clarity arises that was never before present, initially small, and through practice becomes medium.
Tibetan
བརྟན་པ་ཐོབ་པས་ཆེན་པོ་གསུམ་སྐྱེས་པ་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོའི་དངོས་གཞི་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་གསལ་ཆ་ལས་དངས་ཆ། དངས་ཆ་ལས་ཡུལ་ཐམས་ཅད་སྒྲིབ་གཡོགས་ཀྱིས་བར་དུ་མཆོད་པ་བཞིན་ཕ་རོལ་མཐོང་བའི་སྤྱན་དང་། སྔོན་དང་ཕྱི་མའི་གནས་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པའི་མངོན་པར་ཤེས་པ་འཆར་རོ། །དེ་ཉིད་ཆུང་ངུ་ར་གོམས་པ་ལ་ཤི་ན་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཚངས་རིས་སུ་སྐྱེའོ། །འབྲིད་དུ་གོམས་པས་ཚངས་པ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ཡིན་པས་ཚངས་པ་ཀུན་འཁོར་རམ། བློན་པོ་ལྟ་བུ་ཡིན་པས་ཚངས་པ་མདུན་ན་འདོན་དུ་སྐྱེའོ། །ཆེར་གོམས་པས་ཚངས་ཆེན་དུའོ། །བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ནི་དང་པོ་བརྟན་པའི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བས་བསམ་གཏན་དང་པོ་ཐོབ་པ་དེས་སྔ་མ་བཞིན་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ནི་གཉིས་པའི་ཉེར་བསྡོགས་སོ། །དེའང་ཅི་ཞིག་ལྟར་ན་གསལ་སྟོང་གི་ངང་ལ་འཇོག་པའི་དྲན་རྟོག་ཕྲ་མོ་དེ་ཡང་མེད་པར་སྟོང་གསལ་ཙམ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་འཛིན་པའམ། སྤྱོད་པ་ཙམ་དང་ལྡན་པའི་ (༡༨༦) ཏིང་ངེ་འཛིན་སྔར་མེད་གསར་དུ་ལྷག་གིས་སྐྱེས་པ་ནི་གཉིས་པའི་དངོས་གཞིའོ། །དེ་ཉིད་ཆུང་ངུར་གོམས་དུས་ཚེའི་དུས་བྱས་ན། བསམ་གཏན་གཉིས་པས་འོད་ཆུང་། འབྲིང་གིས་ཚད་མེད་འོད། ཆེན་པོས་འོད་གསལ་དུ་སྐྱེའོ། །བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ལའང་གཉིས་ལས། ཉེར་བསྡོགས་ནི་བསམ་གཏན་གཉིས་པའི་དངོས་གཞི་བསྟན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པས། ཡང་རྟོག་དཔྱོད་གང་ཡང་མེད་པའི་གསལ་སྟོང་འཛིན་མེད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྔར་མེད་གསར་དུ་ལྷག་གིས་སྐྱེས་པ་ནི་གསུམ་པའི་དངོས་གཞིའོ། །དེ་ཉིད་ཆུང་ངུར་ཐོབ་པས་བསམ་གཏན་གསུམ་པའི་དགེ་ཆུང་། འབྲིང་གིས་ཚད་མེད་དགེ། ཆེན་པོས་དགེ་རྒྱས་སོ། །བསམ་གཏན་བཞི་པ་ལ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་གནས་གསུམ་འཕགས་པའི་གནས་ལྔ་ཡོད་པས། དང་པོ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ནི། ཉེར་བསྡོགས་བསམ་གཏན་གསུམ་པའི་དངོས་གཞི་བསྟན་པའི་དོན་བསྒོམས་པས། ཡང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་སྐྱེས་པའི་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་དགའ་བདེ་སྔོན་དང་མི་འདྲ་བ་ལྷག་གི་ས་སྐྱེས་པ་ནི་བཞི་པའི་དངོས་གཞིའོ། །དེ་ཉིད་ལ་གོམས་པས་ཆུང་ (༡༨༧)དུས་སྤྲིན་མེད། འབྲིང་གིས་བསོད་ནམས་སྐྱེས། ཆེན་པོས་འབྲས་བུ་ཆེར་སྐྱེའོ། །གཉིས་པ་གོལ་མ་གོལ་གྱི་ཁྱད་པར་བཤད་པ་ནི། འབྲས་བུ་ཆེ་བའི་སེམས་བསམ་གཏན་གྱི་དགའ་བདེ་ཁྱད་པར་ཅན་སྐྱེས་པའི་དང་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པའི་ཚེ། ཞི་གནས་རྐྱང་གཅིག་པ་ལ་གོལ་བས་གཟུགས་མེད་དུ་སྐྱེ་བ། ལྷག་མཐོང་རྣམས་པར་མི་རྟོག་པས་འཕགས་པའི་གནས
Chinese
由于获得了稳固，产生了三种伟大，这是第一禅的真实基础。从那清晰的部分产生清澈，从清澈中，就像用遮蔽物隔开所有境域一样，生起能见彼岸的眼睛，以及了知前后世等的神通。如果对它稍加熟悉，死后将投生于第一禅的梵众天。如果中等程度地熟悉，因为是梵天大王的眷属，所以投生为梵众天，或者像是大臣一样，投生为梵天前导天。如果非常熟悉，则投生为大梵天。第二禅是因为从最初稳固的因中产生，所以获得第一禅者如前一样安住，这是第二禅的近分定。那又是什么样的呢？安住在明空的状态中，连那细微的寻伺念头也没有了，只是体验空明的执着，或者只是具有行持的（186），生起前所未有的、新生的、卓越的禅定，这是第二禅的真实基础。如果对它稍加熟悉，寿命终结时，以第二禅的力量，投生为少光天；中等熟悉，投生为无量光天；非常熟悉，投生为极光净天。第三禅也和前两者一样。近分定是安住在第二禅的真实基础上，因此，没有任何寻伺思虑的明空无执的禅定，生起前所未有的、新生的、卓越的禅定，这是第三禅的真实基础。如果稍加获得，则投生为第三禅的少净天；中等获得，投生为无量净天；非常获得，则投生为遍净天。第四禅有凡夫的三个住处和圣者的五个住处。首先是凡夫的第四禅。近分定是思维修习第三禅真实基础所阐述的意义，因此，又从禅定中生起，与先前不同的、更卓越的、由乐明无分别的喜乐所生的地，这是第四禅的真实基础。如果对此熟悉，（187）稍微熟悉则投生于无云天，中等熟悉则投生于福生天，非常熟悉则投生于广果天。第二是解释误入歧途与未误入歧途的区别。当生起广果之心的、具有特殊喜乐的禅定时，一心安住于此，仅仅是止的，就会误入歧途而投生于无色界。以胜观不分别，则是圣者的住处。
English
Having gained stability, three great things arise, which is the actual basis of the first dhyana. From the clarity of that, comes purity. From purity, like all objects being separated by veils, arises the eye that sees the other shore, and the supernormal knowledge that knows past and future states, etc. If one becomes slightly accustomed to it, upon death, one will be reborn in the Brahma assembly of the first dhyana. If one becomes moderately accustomed, because one is a retinue of Great Brahma, one will be reborn as a Brahma companion, or like a minister, one will be reborn as a Brahma leader. If one becomes greatly accustomed, one will be reborn as Great Brahma. The second dhyana arises from the cause of initial stability, so the one who has attained the first dhyana abides in the same way as before, which is the preparatory stage of the second dhyana. What is that like? Abiding in the state of clarity and emptiness, even that subtle thought of investigation is gone, and only the experience of emptiness and clarity is grasped, or only possessing the activity (186), a samadhi that is unprecedented, newly and exceedingly born, is the actual basis of the second dhyana. If one becomes slightly accustomed to it, at the end of life, by the power of the second dhyana, one will be reborn in the Heaven of Limited Light; moderately accustomed, one will be reborn in the Heaven of Immeasurable Light; greatly accustomed, one will be reborn in the Heaven of Radiant Light. The third dhyana is also like the previous two. The preparatory stage is abiding in the state of the actual basis of the second dhyana, therefore, a samadhi of clarity and emptiness without grasping, without any investigation or analysis, is born unprecedentedly, newly, and exceedingly, which is the actual basis of the third dhyana. If one gains it slightly, one will be reborn in the Heaven of Limited Virtue of the third dhyana; moderately gained, one will be reborn in the Heaven of Immeasurable Virtue; greatly gained, one will be reborn in the Heaven of Universal Virtue. The fourth dhyana has three abodes of ordinary beings and five abodes of noble ones. First, the fourth dhyana of ordinary beings. The preparatory stage is contemplating the meaning explained in the actual basis of the third dhyana, therefore, again arising from samadhi, a ground born of joy and bliss that is clear, non-conceptual, and different from before, is the actual basis of the fourth dhyana. If one becomes accustomed to this, (187) slightly accustomed, one will be reborn in the Cloudless Heaven; moderately accustomed, one will be reborn in the Merit-Born Heaven; greatly accustomed, one will be reborn in the Great Fruit Heaven. Second is explaining the difference between straying and not straying. When the mind of great fruit, born of a special joy and bliss of dhyana, arises and one abides single-pointedly in it, if it is only calm abiding, one will stray and be reborn in the Formless Realm. With insight that does not discriminate, it is the abode of the noble ones.