Tibetan
ཕྱིར་ཆགས་སོགས་དེ་ཉིད་ལ། །ཚུལ་བཞིན་འཇུག་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར། ། (༥༦༤)དེ་ཡིས་རྣམ་གྲོལ་འགྱུར་ངེས་ན། །དེ་ཡིས་དེ་དག་ལས་ངེས་འབྱུང་། །ཞེས་དང་། བརྟག་གཉིས་ལས། ཆགས་པས་འཇིག་རྟེན་འཆིང་གྱུར་ན། །འདོད་ཆགས་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་གྲོལ་འགྱུར། །ཞེས་ཐབས་ལ་མཁས་པར་གསུངས་པ་དང་། དམིགས་པ་ལ་ནི་བརྟེན་ནས་སུ། །མི་དམིགས་པ་ནི་རབ་ཏུ་སྐྱེ། །མི་དམིགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སུ། །མི་དམིགས་པ་ནི་རབ་ཏུ་སྐྱེ། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་དམིགས་པ་ནི། །མི་དམིགས་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་འགྲུབ། །དེ་ལྟ་བས་ན་དམིགས་པ་དང་། །མི་དམིགས་མཉམ་པར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་དབུས་མཐའ་ལས་ཀྱང་གསུངས་པ་བཞིན་ཏེ། དེ་ལྟར་སྔར་བཤད་པའི་འཁོར་འདས་རུ་ཤན་དབྱེ་བ་སོགས་ཐ་མལ་གྱི་སྣང་བ་བག་ཆགས་ཀྱི་ཞེན་སྣང་རགས་པ་བློ་ལ་འཆར་བདེ་བ་རྣམས་དང་། དེ་ནས་ནང་གི་ཤན་འབྱེད་དང་རྒྱས་གདབ་རྩལ་སྦྱོང་སོགས་ཕྲ་བ་རྣམས་ལ་རིམ་གྱིས་བསྡུས་པས་དབང་ཤེས་གཞན་དུ་མི་གཡེང་ (༥༦༥)བར་འཆིང་ཞིང་། །དེས་ཡིད་ཤེས་ཚོགས་དྲུག་གཅིག་ཏུ་འདུ་ཞིང་ཡུལ་གཞན་ལ་འཕྲོ་བའི་སེམས་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱེད། དེ་ནས་ཆོས་འདུས་མ་བྱས་པ་དང་འབྲེལ་བ་ཡུལ་དྲུག་དམིགས་པའི་རྟེན་དེ་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པར་རང་ལུགས་སུ་སྣང་བ་དང་སྟོང་པ་དང་སྤང་བྱ་དང་གཉེན་པོའི་མཚན་མ་གང་ལ་ཡང་མི་རྟོག་པར་འཇོག་པ་སྟེ། རྣལ་མ་ནི་མ་བཅོས་པའི་དོན་དང་། དབབ་པ་ནི་དེ་ལ་རང་བབས་སུ་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རྣལ་དུ་དབབ་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཐལ་འགྱུར་ལས། འདི་དུས་ལུས་ངག་སེམས་ཀྱི་གནད། །རྣལ་འབྱོར་ལྡན་པས་རྣལ་དབབ་བྱ། །ཞེས་དང་། འདས་རྗེས་ལས། དེ་ནས་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་པོ། །རྣལ་དུ་དབབ་ལ་མཁས་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པས་བདེ་བའི་མལ་དུ་ལུས་སེམས་སྐྱིལ་ལམ། ཙོག་བུ་སོགས་གང་བདེ་རང་བབས་སུ་བསྒུལ་བསྐྱོད་མེད་པར་བཞག །ངག་སྨྲ་བརྗོད་ལྟ་ཅི་རླུང་ལ་ཡང་བཟོ་བཅོས་མེད་པར་ (༥༦༦)བཞག །སེམས་མི་དགེ་བ་དང་ལུང་མ་བསྟན་དུ་མ་ཟད་དགེ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཙམ་ཡང་བཏང་ནས་རང་བབས་སུ་འཇོག་སྟེ་ཆུ་མ་རྙོགས་ན་དངས་པ་ལྟར་སྒོ་གསུམ་གཞི་ཐོག་ཏུ་དངས་པར་འགྱུར་བས་བམ་གཏན་དང་ཞི་གནས་ཀྱི་རྒྱུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཤེར་ཕྱིན་ལས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པ་ལ་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱེད་པ་ནི་ནམ་མཁའ་ལ་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱེད་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་ཡང་གནད་གཅིག་གོ། །དེས་ནི་གནས་སྐབས་སུ་སྒོ་གསུམ་རྣལ་དུ་ཕེབས་པས་འབྱུང་བ་མི་འཁྲུག་ཅིང་ནད་རྐྱེན་མི་འབྱུང
Chinese
对于退转等彼性上，如理趣入为彼故。(564)彼若定能成解脱，彼由此等定能出。如是说。于《二观察》中说：贪著束缚诸世间，贪欲自身即解脱。如是说为善巧方便。由所缘而依止，无所缘者极增长。由无所缘而依止，无所缘者极增长。是故所缘者，成无所缘自性。如是故应知，所缘与无缘，平等。《中边》中亦如是说。如是先前所说之轮涅区分等，庸常显现习气之执著显现粗大易于生起于心者等。由是内在之区分与增益勤修等微细者等次第摄持，则根识不散于他处(565)而系缚。由此意识六聚合一，息灭散于他境之心。由是与未造作之法相关联，六境所缘之所依，亦不作意于心，不于自性显现与空性，与所断与对治之相作意而安住，真实者乃不作之义，安住者乃于彼安住自性之故，是为真实安住也。第二者，于《现观庄严论》中说：此时身语意之要，具瑜伽者真实安住。如是说。于《过去事迹》中说：由是身语意三者，善巧真实而安住。如是说故，于安乐之座上，身心跏趺或蹲踞等，随宜安住自性，不摇不动而安住。语且不论说，风亦不作造作(566)而安住。心非不善与无记，且舍弃善之行相之分别，安住于自性，如水不浊则清澈，如是三门于基位上转为清澈，故成办稳固与寂止之因圆满也。如是亦于《般若经》中说：于般若波罗蜜多作瑜伽者，乃于虚空作瑜伽也。如是说，亦要义相同。由此于暂时间，三门真实安住，故四大不紊乱，不生疾病违缘。
English
Regarding relapse and suchness, to properly engage with that is why. (564) If that is certain to become liberation, that will certainly arise from those. Thus it is said. In the Two Examinations, it is said: Attachment binds the world, attachment itself becomes liberation. Thus it is said to be skillful means. By relying on an object, non-object arises greatly. By relying on non-object, non-object arises greatly. Therefore, the object is accomplished as the nature of non-object. Therefore, one should know that object and non-object are equal. As it is also said in the Middle Extremes. Thus, the previously explained distinctions between samsara and nirvana, etc., the ordinary appearances, the coarse appearances of habitual clinging that are easy to arise in the mind, etc. Then, by gradually gathering the inner distinctions, enhancements, and skill training, etc., the sensory consciousness is not distracted elsewhere (565) and is bound. By this, the six aggregates of consciousness gather into one, and the mind that scatters to other objects is pacified. Then, in relation to the unconditioned Dharma, the basis of the six objects of perception is also not kept in mind, and one does not contemplate on any of the characteristics of self-appearance, emptiness, what is to be abandoned, or the antidote, but remains as it is. Reality is the meaning of non-fabrication, and abiding is abiding in that nature, therefore it is called real abiding. The second is, in the Madhyamakavatara, it is said: At this time, the essence of body, speech, and mind, those with yoga should truly abide. Thus it is said. In the Past Deeds, it is said: Then, the three, body, speech, and mind, skillfully and truly abide. As it is said, in a comfortable seat, the body and mind sit cross-legged or squat, etc., whichever is comfortable, remain in their natural state, without moving or shaking. Speech, let alone speaking, even the breath is not fabricated (566) and remains. The mind, not only non-virtuous and unspecified, but also abandoning even the mere thought of virtuous aspects, remains in its natural state. Just as water, if not turbid, becomes clear, so the three doors become clear on the ground, thus the cause of stability and peace is fully accomplished. As it is also said in the Perfection of Wisdom Sutra: To practice yoga in the Perfection of Wisdom is to practice yoga in the sky. Thus it is said, and the key point is the same. By this, for the time being, the three doors truly abide, so the elements are not disturbed, and diseases and obstacles do not arise.
Tibetan
་བ་དང་རང་བཞིན་གྱི་བསམ་གཏན་ལ་གནས། །མཐར་ཐུག་སྒོ་གསུམ་གྱི་འཛིན་པ་རང་དག་ཏུ་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་སོར་གཞུག་པར་བསྟན་པ་དང་། གཞུག་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། ཀློང་གསལ་ལས། ཀ་དག་དོན་ནི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། །རྣལ་དུ་ཕབ་ནས་སོར་ནི་འཇུག །ཅེས་གསུངས་པས། སྔར་རྣལ་ (༥༦༧)དུ་ཕབ་པའི་སེམས་ཉིད་གསལ་ལ་མི་རྟོག་པར་གནས་པ་དེ་ཉིད་སྤྱོད་ལམ་ཞི་བ་དང་བར་མ་དང་རྩུབ་མོའི་རྐྱེན་གྱིས་རིམ་བཞིན་ཁྲིད་ནས་གོམས་པ་ལ་བསླབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། རལ་གྲིའི་འཁྲུལ་འཁོར་ཤེས་པར་འདོད་པས་དང་པོར་ཤིང་གི་རལ་གྲི་ལ་བསླབ་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། འདས་རྗེས་ལས། ཉན་ཐོས་བྱང་སེམས་ཁྲོ་བོ་ཡི། །ལྟ་སྟངས་ཉིད་ཀྱིས་སོར་ཡང་གཞུག །ཅེས་གསུངས་པས། དང་པོ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལྟ་སྟངས་ལུས་གནད་ཆོས་བདུན་ལྡན་གྱིས་མི་གཡོ། ངག་མི་སྨྲ་བས་རླུང་གི་འགྲོ་འོང་རང་ཤུགས་སུ་དལ་བར་བཞག །མིག་སྣ་རྩེའི་ནམ་མཁའ་ལ་ཧྲིག་གེ་གཏད་ནས། ཚོགས་དྲུག་གི་ཤེས་པ་ཇི་ལྟར་ཤར་བ་ལས་མི་སྤྲོ་མི་བསྡུད་པར་རང་སོར་བཞག་པས་རྐྱེན་སྣང་རང་གི་ངོ་བོས་གསལ་ཡང་མི་རྟོག་པའི་ངང་མ་ཤོར་བ་ཉིད་བསླབ་པར་བྱ་སྟེ། ཀློང་གསལ་ལས། ཉན་ཐོས་ཞི་བའི་ལྟ་སྟངས་ཀྱིས། །ལུས་ངག་ཡིད་ (༥༦༨)གསུམ་རྣལ་དུ་ཕེབས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་བྱང་སེམས་ཀྱི་ལྟ་སྟངས་ནི། གཞན་སྔར་ལྟར་ལས་མིག་བར་སྣང་ལ་ཧྲིག་གིས་བསྒྱུར་ནས་ཧད་པོར་བལྟས་པས་རྐྱེན་དེས་བསྐྱེད་པའི་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་མ་དེ་ཡང་གསལ་ལ་མ་འགགས་པར་ཤར། ཤར་ཙམ་ཉིད་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པ་སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་ཆུ་ཟླ་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། བོ་དྷི་ས་ཏྭའི་ལྟ་སྟངས་ཀྱིས། །རྣལ་ཕེབས་བདེ་བ་ཉིད་ཐོབ་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གསུམ་པ་ཁྲོ་བོའི་ལྟ་སྟངས་ནི། བསམ་གཏན་གྱི་ངང་མ་ཤོར་བ་ཉིད་ལ་ལངས་ཏེ་གོམ་པ་གྱ་ཚོམས་སུ་དོར། །མིག་གཡོ་ཞིང་བལྟ། ངག་ཏུ་ཧ་ཧ་ཧི་ཧི་ཞེས་སོགས་བརྗོད་ཅིང་རིག་པ་ཧུར་ཕྱུངས་ཏེ་རྩལ་སྦྱངས་པས་རང་བྱུང་རང་ཤར་སྤྲོས་བྲལ་བསལ་བཞག་མེད་པ་ཆུ་རླབས་རྒྱ་མཚོར་ཐིམ་པ་ལྟར་རྟོགས་པ་ལ་བསླབ་པར་བྱ་སྟེ། དེས་ནི་སྣང་རྐྱེན་ཇི་ཙམ་མང་བ་ཙམ་དུ་ (༥༦༩)སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་འཕེལ་བར་འགྱུར་ཏེ་བུད་ཤིང་མང་ན་མེ་ལྕེ་མང་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་། ཁྲོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་སྟངས་ཀྱིས། །རྣལ་ཕེབས་ཡོན་ཏན་གསུམ་ཡང་འགྲུབ། །ཅེས་གསུངས་པས། ཉན་ཐོས་ཀྱིས་སྒོ་གསུམ་རང་བཞིན་དུ་གནས་པར་བྱེད། །བྱང་སེམས་ཀྱིས་གནས་པ་
Chinese
安住于本性和自性的禅定。最终，三门（身语意）的执着将自然解脱。第二是关于回返（本位）的教导，以及回返的方式。第一，在《虚空光明》中说：“为了证悟原始清净的意义，从放松状态回返（本位）。”因此，先前放松的、心性光明而非概念的状态，通过平和、中等和粗暴的行为，逐步引导并学习习惯。就像想要了解剑的轮转，首先要学习木剑一样。第二，在《逝后》中说：“声闻、菩萨、忿怒尊，以各自的姿态回返（本位）。”因此，首先是声闻的姿态，身体以七支坐法端坐不动，口不说话，使气息自然缓慢地流动。眼睛注视鼻尖前方的虚空，对于六识的显现，不喜不嗔，安住于本位，这样，外境显现以其自性而光明，但不失去非概念的状态，这就是要学习的。正如《虚空光明》中所说：“以声闻寂静的姿态，身语意三门得以放松。”第二是菩萨的姿态，其他如前，只是眼睛转向虚空，专注地凝视，由此产生的刹那间的意识，也清晰而无阻碍地显现。显现的瞬间，就应了悟其自性空性，显现与空性无别，如水月一般。正如“以菩提萨埵的姿态，获得放松和安乐”所说。第三是忿怒尊的姿态，在不失去禅定状态的基础上站立，步伐不稳地迈动，眼睛转动着观看，口中发出“哈、哈、嘿、嘿”等声音，提起觉性，练习技艺，从而证悟自生自显、离戏、无须扬弃的境界，如水波融入大海一般。因此，外境显现越多，空性的智慧也越增长，就像木柴越多，火焰也越旺盛一样。正如“以忿怒尊的姿态，也能成就放松和三种功德”所说。声闻使三门安住于自性，菩萨使安住
English
Abiding in the meditation of essence and nature. Ultimately, the clinging of the three doors (body, speech, and mind) will be naturally liberated. The second is the teaching on returning to the original state, and the manner of returning. First, in "Vast Expanse of Luminosity" it says, "In order to realize the meaning of primordial purity, return to the original state from a relaxed state." Therefore, the mind-essence that was previously relaxed, clear, and non-conceptual, is gradually guided through peaceful, moderate, and intense activities, and one should train in habituation. Just as one who wishes to understand the wheel of swords first trains with a wooden sword. Second, in "After the Passing" it says, "The Shravaka, Bodhisattva, and Wrathful One, return to the original state with their respective postures." Therefore, first is the posture of the Shravaka, the body sits still in the seven-point posture, the mouth does not speak, allowing the breath to flow naturally and slowly. The eyes gaze at the space in front of the tip of the nose, without liking or disliking whatever arises in the six consciousnesses, abiding in the original state. In this way, outer appearances manifest clearly in their own nature, but without losing the state of non-conceptuality, this is what should be practiced. As it is said in "Vast Expanse of Luminosity", "With the peaceful posture of the Shravaka, the three doors of body, speech, and mind are relaxed." Second is the posture of the Bodhisattva, the rest is as before, except that the eyes turn to the space, gazing intently, and the momentary consciousness that arises from this also manifests clearly and without obstruction. The moment it arises, one should realize that its self-nature is emptiness, that appearance and emptiness are inseparable, like a reflection of the moon in water. As it is said, "With the posture of the Bodhisattva, one obtains relaxation and bliss." Third is the posture of the Wrathful One, standing without losing the state of meditation, taking unsteady steps, the eyes moving and looking, the mouth uttering sounds like "Ha, ha, hi, hi," and so on, raising awareness, and practicing skills, thereby realizing the self-born, self-arisen, free from elaboration, without needing to accept or reject, like a wave dissolving into the ocean. Therefore, the more outer appearances manifest, the more the wisdom of emptiness increases, just as the more firewood there is, the more flames there are. As it is said, "With the posture of the Wrathful One, one also accomplishes relaxation and three qualities." The Shravaka causes the three doors to abide in their own nature, the Bodhisattva causes abiding