Tibetan
ང་གཉིས་མ་ཡིན་གྱི་ཕུང་པོ་གསུམ་ཀྱང་ཞར་ལ་ཁེགས་པས༔ གཅིག་དང་ཐ་དད་དུ་གྲུབ་པ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ༔ དེ་བཞིན་དུ་ཕྱི་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་དང་༔ ནང་སེམས་ལ་སེམས་ཀྱིས་འཛིན་དུས་ན༔ གཟུང་ཡུལ་སྣང་བ་དང་༔ འཛིན་བྱེད་ཤེས་པ་གཉིས་གཅིག་དང་ཐ་དད་ལ་བརྟགས་པས༔ ཡུལ་མེད་རྟེན་འབྲེལ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་ཏེ༔ གཟུང་འཛིན་གྱི་རྩ་བ་ཆད༔ གཉིས་འཛིན་གྱི་མཁར་འགྱེལ༔ བདག་གཞན་གྱི་སྣང་བ་ནུབ༔ དགྲ་གཉེན་གྱི་འཁྲུལ་འཛིན་ཞིག༔ དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་སྤྲིན་ཚོགས་དེངས་པས༔ ཆོས་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་དགོངས་པ་ལ་ཕྱིན་པའོ༔ གནས་ལུགས་ལ་བརྟགས་པ་ནི་གསུམ་ལས༔ དང་པོ་འ བྱུང་ཁུངས་བརྟགས་པ་ནི༔ རང་གི་སེམས་འདི་ཡུལ་ལས་ཤར་དུས་ན༔ ཡུལ་ལས་སེམས་བྱུང་ངམ་སེམས་ལས་ཡུལ་བྱུང་༔ ཡུལ་ལས་སེམས་བྱུང་ན་ཡུལ་དེ་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དུ་གསིལ་བས་མ་གྲུབ་པ་དེའི་ཚེ༔ འབྱུང་པའི་ཡུལ་མེད་པས་དེ་ལས་བྱུང་བའི་སེམས་གྲུབ་པ་མེད་དོ༔ ཡུལ་རགས་པ་རྣམས་མ་ཡིན་པའི་ཆ་ཕྲ་བ་ལས་བྱུང་ཞེ་ན༔ ཁ་དོག་དབྱིབས་དང་ཆ་ཤས་ལ་བརྟགས་པས་མི་རྙེད་དོ༔ སེམས་རང་ལས་སེམས་བྱུང་ན་སྐད་ཅིག་མའི་དུས་ན་སེམས་ཆ་གཉིས་སུ་འགྱུར་དགོས་ཏེ༔ བྱུང་ས་དང་བྱུང་མཁན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ༔ དེ་ལྟར་ན་སེམས་སྐད་ཅིག་མ་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པས་སེམས་ལས་སེམས་བྱུང་བ་ནི་མ་གྲུབ་བོ༔ ཅི་ཡང་མི་འདུག་པས་སེམས་ལས་སེམས་བྱུང་ངོ་སྙམ་ན༔ ད་ལྟར་གྱི་སྣང་བ་འདི་མུན་པའོ་སྨྲ་དུས་མུན་པར་འགྲོ་འམ༔ དེས་ན་བློས་བཀོད་པ་འདི་སྒྲོ་བཏགས་ཡིན་པས་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པ་སྟེ༔ དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པའི་སྐྱེ་བ་དང་སྐྱེ་མཁན་གཞན་དུ་མེད་པས༔ རང་སེམས་འདི་དང་པོར་སྐྱེ་བ་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕེབས་ནས༔ ཆོས་སྐུ་བློ་བྲལ་ཆེན་པོར་ཐག་གཅོད་པའོ༔ བར་དུ་གནས་ས་གནས་མཁན་ལ་བརྟགས་པའང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ༔ ཡུལ་དྲུག་གི་རང་བཞིན་ལ་བརྟགས་པས་གཞི་མེད་ནམ་མཁའ་ལྟར་ཏེ༔ གནས་སའི་ཡུལ་མེད༔ གནས་མཁན་རང་གི་སེམས་ལ་བརྟགས་པས༔ ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་དང་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་མ་རྙེད་པས༔ འཛིན་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་རང་བཞིན་མ་རྙེད་དེ༔ གཟུང་འཛིན་སེམས་ཀྱི་འཁྲུལ་པ་སྟོངས་ནས༔ གནས་དང་མི་གནས་ཀྱི་མཐའ་ལས་འདས་པ༔ ལོངས་སྐུ་གཞི་བྲལ་གསལ་དག་ཆེན་པོ་ཆོས་ཉིད་རང་བབས་ཀྱི་ཁོར་ཡུག་ཏུ་རྣལ་མར་ཐག་བཅད་དོ༔ ཐ་མ་འཕྲོ་མཁན་ལ་བརྟགས་པ་ནི༔ ཡུལ་ཐོག་ཏུ་ཤར་བའི་སེམས་ཞེས་མ་གྲུབ་པས༔ དང་པོ་མ་སྐྱེས་བར་དུ་མི་གནས་པས་ཐ་མ་འགག་པ་མེད་དེ༔ སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དང་བྲལ་བ
Chinese
我和非二元的三个蕴，也同时被阻碍，因此，成立为一和异体是丝毫也没有的。同样，外在的色、声、香、味、触，和内在的心，当心去执持时，所执持的对境显现，和执持的主体意识，如果考察这两者是一还是异，就会了悟到无境的缘起为一，从而斩断能取所取的根本，摧毁二取的高墙，泯灭自他的显现，平息敌友的错觉，驱散是非的云雾，从而趋入如虚空般的法性境界。考察安住之理有三，第一，考察生起之源，当自己的心从对境中生起时，是对境产生了心，还是心产生了对境？如果对境产生了心，那么当对境被分解为不可分割的微尘时，由于没有产生之处的对境，因此从它产生的心是不成立的。如果说粗大的对境是从非微小的部分产生的，那么考察颜色、形状和组成部分，也是找不到的。如果心从自身产生，那么刹那间心就必须变成两部分，因为没有产生之处和产生者二者。这样一来，由于心在刹那间不是二元的，因此心从心产生是不成立的。如果认为什么都没有，心就从心中产生，那么当说现在的显现是黑暗时，会变成黑暗吗？因此，分别念的造作是虚假的，因此自性是不成立的。这样一来，由于没有不是这样的生和生者，因此，自己的心首先被确定为无生，从而决断为法身大离戏。中间考察安住之处和安住者也是同样的，考察六境的自性，就像无基的虚空一样，没有安住之处的对境。考察安住者自己的心，由于无法确定颜色、形状和体性，因此执持的主体意识也无法找到自性，从而能取所取的心的错觉消失，超越安住和不安住的边，在报身无基清净大，法性自然本智的境界中真实地确定。最后考察消散者，由于在对境上显现的心是不成立的，因此，首先没有生起，中间就不会安住，因此最后也不会消散，远离生、住、灭三者。
English
And the three aggregates of non-duality are also simultaneously obstructed, therefore, there is not even a little bit of establishment as one and different. Similarly, when the outer forms, sounds, smells, tastes, and tactile objects, and the inner mind, are grasped by the mind, if we examine whether the grasped object appearance and the grasping subject consciousness are one or different, we will realize that the interdependent origination without an object is one, thereby cutting off the root of the grasper and the grasped, collapsing the walls of dualistic grasping, extinguishing the appearance of self and other, pacifying the delusion of enemies and friends, and clearing away the clouds of affirmation and negation, thereby reaching the understanding of the nature of reality like the sky. Examining the state of being has three aspects. First, examining the source of arising: when one's own mind arises from an object, does the object produce the mind, or does the mind produce the object? If the object produces the mind, then when the object is broken down into indivisible particles, since there is no object from which to arise, the mind that arises from it is not established. If it is said that the coarse objects arise from non-small parts, then examining the color, shape, and components, it cannot be found. If the mind arises from itself, then in an instant, the mind must become two parts, because there is no place of arising and no ariser. Thus, since the mind is not dualistic in an instant, the mind arising from the mind is not established. If one thinks that since there is nothing, the mind arises from the mind, then when saying that the present appearance is darkness, will it become darkness? Therefore, the fabrication of conceptual thought is false, therefore self-nature is not established. Thus, since there is no other birth and no other birth-giver that is not like this, one's own mind is first determined to be unborn, thereby deciding on the Dharmakaya great freedom from conceptual elaboration. In the middle, examining the place of abiding and the abider is also the same. Examining the self-nature of the six objects, it is like the baseless sky, there is no object of the place of abiding. Examining the abider, one's own mind, since color, shape, and essence cannot be identified, the grasping subject consciousness cannot find self-nature, thereby the delusion of the grasper and the grasped mind disappears, transcending the extremes of abiding and non-abiding, truly determining in the realm of the Sambhogakaya baseless, clear, and pure great, the natural wisdom of the nature of reality. Finally, examining the one who dissipates, since the mind that arises on the object is not established, therefore, it does not abide in the middle without first arising, therefore it does not dissipate in the end, being free from the three: arising, abiding, and ceasing.