Tibetan
་ན་ལན་མི་ཐེབ་པ་འོང་ཚད་ཚིག་ཤན་མ་ཕྱེས་པར་རྩོད་པ་འབྱུང་བར་ངེས་པས། རང་ཡང་ཚིག་དེ་འབའ་ཞིག་གི་ལམ་ལ་གནས་ ན་ལན་མི་ཐེབ་པའོ། །རང་གི་ཤན་ཕྱེས་ཏེ་བརྗོད་འདོད་ཀྱིས་རྣམ་པར་བཅད་པའི་དོན་ལ་བརྟེན་ཞིང་ལན་མི་ཐེབ་པའི་སྐྱོན་དུས་སུ་རིག་པར་བྱས་ན་ལན་བཏབ་ན་ལན་མི་ཐེབ་པ་མི་སྲིད་དོ། །དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་གནོད་པ་ལ་ནི་ལན་མེད་མོད། དེས་ན་འདོད། ཚིག་གིས་གནོད་པ་ལ་ནི་ཚིག་ཤན་འབྱེད་པ་གལ་ཆེའོ། །སརྦ་མངྒ་ལཾ།། ༈ །།ཀ་བུམ་གཉིས་ཡིན་པ་མི་སྲིད་པའི་ཤེས་བྱ་ཡིན་ཟེར་ན། མིག་རྣ་གཉིས་ནས་བསྒྲེ་སྟེ། དབང་པོ་ལྔ་ཀ་ཡིན་མིན་སྲིད་ཤེས་བྱ་ཡིན་ཞེས་ཁས་བླངས་ན། ཁྱབ་འགྲིག་ཏུ། མདུན་གྱི་དམ་བཅའ་བ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་མོ་མེད་པར་ཐལ། དེ་ཡིན་མི་སྲིད་ཤེས་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དམ་བཅའ་བ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་དབང་པོ་ལྔ་ཀ་མེད་པར་ཐལ། དབང་པོ་ལྔ་ཀ་ཡིན་མི་སྲིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ་ཡིན་པ་མི་སྲིད་པའི་ཤེས་བྱ་ཡིན་ན། ཁྱོད་ལ་མེད་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། སོགས་བཟློག་ནས་འཕེན་སོགས་ཀྱང་ངོ་། །དབང་པོ་ལྔ་ཀ་གཅིག་ཡིན་པ་མི་སྲིད་ཟེར་ན། དབང་པོ་ལྔ་ཀ་ཆོས་ཅན། གཅིག་ཡིན་པ་མི་སྲིད་པར་ཐལ། འདོད་ན། མིག་ཆོས་ཅན་གཅིག་མིན་པར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར་འདོད་ན་ཁྱོད་གཞི་གྲུབ་ན་ཁྱོད་ཁྱོད་དང་གཅིག་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་ཡིན་ནམ་ཁྱབ་པར་ཐལ་སོགས། དེ་ལྔ་ངོ་བོ་གཅིག་ཡིན་ཟེར་ནའང་མིག་མིག་དང་ངོ་བོ་གཅིག་མིན་པར་སོགས་འཕེན། དེ་ལྔ་ཕན་ཚུན་ གཅིག་ཡིན་པས་མི་སྲིད་ན། མིག་རྣ་ཕན་ཚུན་གཅིག་མིན་པར་ཐལ། འདོད་ན་མིག་གཅིག་མིན་པར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། ཕན་ཚུན་གཅིག་མིན་ན་ཕན་ཚུན་གཉིས་སོགས་ཀྱིས་མིག་གཉིས་མདོར་རལ་སོགས། འདི་གཅོད་འཚམས་སོ། །ཁྱོད་གཞི་གྲུབ་ན་ཁྱོད་ཐ་དད་རྟག་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ་ན། བུམ་པ་ཆོས་ཅན། རྟག་པ་ཡིན་པར་ཐལ། ཀ་བ་དང་ཐ་དད་མིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་ན་ཁྱོད་གཞི་གྲུབ་ན་སོགས། རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཁྱབ་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཁྱོད་དང་ཐ་དད་དང་དེ་ཡིན་པ་ལ་ཁྱད་ཡོད་ཟེར་ན། བུམ་པ་རྟག་ལ། བུམ་པ་ཡིན་ན་རྟག་པ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་ཅེས་བརྗོད་རིགས་པར་ཐལ་ལོ། །དེ་བཞིན། བུམ་པ་ཆོས་ཅན། རྟག་པར་ཐལ། ཤེས་བྱ་མིན་པའི་ཕྱིར། མ་ཁྱབ་ན་ཤེས་བྱ་རྟག་པར་ཁས་བླང་བའི་ཕྱིར། ཤེས་བྱ་བུམ་པ་མིན་ལ། བུམ་པ་ཤེས་བྱ་ཡིན་པས་མི་མཚུངས་ཟེར་ན། བུམ་པ་ཟངས་བུམ་མིན་ལ་ཟངས་བུམ་བུམ་པ་ཡིན་པས་ན་བུམ་སྤྱི་རྟག་པར་ཐལ་ལོ། །གཞན་ཡང་རི་བོང་རྭ་ཆོས་ཅན། མདོར་རལ། གཞ
Chinese
如果不对语句进行区分就进行辩论，那么肯定无法回答。如果自己也坚持那唯一的道路，就无法回答了。如果自己区分开来，依靠想要表达的分别之义，并且及时认识到无法回答的过失，那么回答了也不会无法回答。如果是被事实力量所损害，那就无法回答了。因此，承认吧。如果是被语言所损害，那么区分语言的意义非常重要。萨瓦芒嘎拉姆（藏文，梵文天城体：सर्व मङ्गलम्，梵文罗马拟音：sarva maṅgalam，汉语字面意思：一切吉祥）。 如果说柱子和瓶子是二者是不可思议的知识，那么从眼睛和耳朵两个方面进行比较。如果承认五根都是可能或不可能的知识，那么在周遍上是成立的。面前的立宗者，你没有寡妇的女儿，因为那是不可思议的知识。如果承认，那么立宗者，你没有五根，因为五根都是不可能的。周遍是存在的，因为如果是不可思议的知识，那么就遍及你没有。等等，反过来推等等也是如此。如果说五根是一个是不可能的，那么五根，成为所立，成为一个是不可能的。如果承认，那么眼睛，成为所立，不是一个。因此，如果承认你成立为基础，那么你和你是一个，是不遍及还是遍及等等。如果说那五个本体是一个，那么眼睛和眼睛的本体不是一个等等进行推论。如果那五个互相 是一个是不可能的，那么眼睛和耳朵互相不是一个。如果承认，那么眼睛不是一个。因此，如果互相不是一个，那么互相是两个等等，眼睛是两个，最终会崩溃等等。这是辩论的结束。如果你成立为基础，那么你和他者是常法，如果是周遍，那么瓶子，成为所立，是常法，因为和柱子不是他者。如果是周遍，那么你成立为基础等等。因为想要承认是常法的周遍。如果说你和他者以及是那个之间有差别，那么瓶子是常法，如果瓶子是，那么是常法是不遍及的，这样说是可以的。同样，瓶子，成为所立，是常法，因为不是所知。如果不遍及，那么因为承认所知是常法。所知不是瓶子，瓶子是所知，所以不一样，如果这样说，那么瓶子不是铜瓶，铜瓶是瓶子，因此瓶子的总相是常法。此外，兔子角，成为所立，最终会崩溃，其他
English
If you argue without distinguishing the meaning of the words, then it is certain that you will not be able to answer. If you yourself insist on that one path, then you will not be able to answer. If you distinguish yourself, rely on the meaning of the distinction you want to express, and recognize the fault of being unable to answer in time, then answering will not be impossible. If it is damaged by the power of facts, then there is no answer. Therefore, admit it. If it is damaged by language, then distinguishing the meaning of the words is very important. Sarva Mangalam (藏文，梵文天城体：सर्व मङ्गलम्，梵文罗马拟音：sarva maṅgalam，汉语字面意思：May all be auspicious). If you say that the pillar and the vase are two impossible knowables, then compare them from the two aspects of the eye and the ear. If you admit that all five senses are possible or impossible knowables, then the pervasion is established. The proponent in front of you, you do not have a widow's daughter, because that is an impossible knowable. If you admit it, then the proponent, you do not have the five senses, because all five senses are impossible. The pervasion exists, because if it is an impossible knowable, then it pervades that you do not have it. And so on, reverse the inference and so on. If you say that it is impossible for the five senses to be one, then the five senses, the subject of the proposition, it is impossible to be one. If you admit it, then the eye, the subject of the proposition, is not one. Therefore, if you admit that you are established as the basis, then you and you are one, is it not pervasive or is it pervasive, and so on. If you say that the essence of those five is one, then the essence of the eye and the eye is not one, and so on, infer. If those five are mutually It is impossible to be one, then the eye and the ear are not mutually one. If you admit it, then the eye is not one. Therefore, if they are not mutually one, then they are mutually two, and so on, the eyes are two, and eventually they will collapse, and so on. This is the end of the debate. If you are established as the basis, then you and the other are permanent, if it is pervasive, then the vase, the subject of the proposition, is permanent, because it is not other than the pillar. If it is pervasive, then you are established as the basis, and so on. Because you want to admit that it is the pervasion of permanence. If you say that there is a difference between you and the other and being that, then the vase is permanent, if the vase is, then it is not pervasive that it is permanent, it is reasonable to say so. Similarly, the vase, the subject of the proposition, is permanent, because it is not knowable. If it is not pervasive, then because you admit that the knowable is permanent. The knowable is not the vase, and the vase is the knowable, so they are not the same, if you say so, then the vase is not the copper vase, and the copper vase is the vase, therefore the general characteristic of the vase is permanent. Furthermore, the rabbit horn, the subject of the proposition, will eventually collapse, other