Tibetan
ག་པའི་ལྷ་མཆོག་ལ། །དོན་དམ་རང་ངོ་ཤེས་པས་ཕྱག་བགྱིའོ། །སྲིད་པ་སྡུག་བསྔལ་རྒྱ་མཚོ་མི་བཟད་པ། །བརྒལ་བར་འདོད་པས་ལེགས་པར་རྩད་བཅད་ན། །འཁྲུལ་པའི་སེམས་ཀྱིས་སྤྲུལ་པར་ལེགས་རྟོགས་ནས། །དེ་ཡི་རྫུན་ཕུག་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་གཅོད། །འདི་ལྟར་ནམ་མཁས་ཁྱབ་པའི་འགྲོ་དྲུག་གི། །སྣང་བ་དཔག་ ཏུ་མེད་པར་སྣང་བ་ཡང་། །ལས་ཀྱི་མ་ཐུ་སྟེ་སྣ་ཚོགས་སོ་སོར་སྣང་། །ལས་ནི་ཉིན་མོངས་དབང་གིས་བྱུང་བ་སྟེ། །ཇི་ལྟར་ས་བོན་ལ་བརྟེན་མྱུ་གུ་བཞིན། །དེ་ཡི་དབང་གིས་དེ་འབྱུང་རྟེན་འབྲེལ་མཐུ། །ཉོན་མོངས་རྣམས་ནི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཡིས། །ཡུལ་ལ་དམིགས་ནས་བླང་དོར་ཞེན་པས་འབྱུང་། །ལས་དང་ཉོན་མོངས་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ཡི། །སྣང་བ་རྣམས་ནི་དེ་ལྟར་ཞེན་རྣམས་ལ། །བདེན་བདེན་ཡོད་ཡོད་ངེས་ངེས་ལྟར་སྣང་བས། །ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་ལྟར་བདེན་པར་འཛིན། །འཛིན་པའི་དབང་གིས་ཡུལ་ལ་བརྟེན་ནས་སུ། །བདེ་སྡུག་སྣ་ཚོགས་མྱོང་བ་མངོན་སུམ་སྣང་། །སྣང་དུས་ཉིད་ནས་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དུ། །མ་གྲུབ་གང་གིས་མྱོང་དང་གང་ཞིག་མྱོང་། །བརྟག་ན་དབེན་པ་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་ཀྱང་། །དེ་ལྟར་མ་ཤེས་མ་གོམས་འཁྲུལ་བ་རྣམས། །གཉིས་འཛིན་དམ་པོས་མེད་ཀྱང་ཡོད་ལྟ་བུར། །ཚོར་བའི་དབང་གིས་སྲེད་པ་ལྡོག་མེད་སྐྱེ། །ཇི་ལྟར་རྨི་ལམ་དག་ན་གང་སྣང་བ། །རང་སྣང་ཙམ་སྟེ་གཉིས་སུམ་གྲུབ་ཀྱང་། །གཉིས་སུ་སྣང་ཞིང་གཉིས་ལྟར་ཞེན་པ་སྐྱེ། །དེ་ཡི་དབང་གིས་བདེ་སྡུག་མྱོང་བ་འདྲ། །བདེ་བས་ཕན་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གནོད་པ། །སེམས་ལ་མ་བྱས་བར་དུ་ཕན་གནོད་བྲལ། །སེམས་མེད་རྣམས་ལ་ཅི་ཞིག་ལྟ་བུར་ཡང་། །བདེ་བས་ཕན་དང་སྡུག་བསྔལ་གནོད་པ་བྱེད། །སེམས་ལ་ཕན་གནོད་བྱེད་ཚུལ་ལེགས་བརྟག་ན། །སེམས་ལས་གཞན་ པའི་བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་ནི། །སེམས་དང་ནམ་ཡང་ཕྲད་པར་མི་རིགས་ཏེ། །ཆ་མེད་སེམས་ནི་གཞན་དང་འདྲེ་བ་མེད། །རང་སེམས་རྣམ་པ་གང་དུ་གསལ་ཙམ་ལ། །བདེའོ་སྡུག་གོ་སྙམ་དུ་ངོ་བོས་འཁྲུལ། །གང་ལ་མྱོང་བྱ་མྱོང་བྱེད་གཉིས་མེད་ན། །གང་གིས་གང་ལ་ཕན་གནོད་ཇི་ལྟར་བྱེད། །གསལ་བ་ཙམ་ནི་མེ་ལོང་གཟུགས་བརྙན་འདྲ། །ཇི་ལྟར་སྣང་ཡང་སྣང་ཙམ་ཕན་གནོད་བྲལ། །དཀར་དང་སྔོན་པོའི་གཟུགས་བརྙན་མི་འདྲ་ཡང་། །གཉིས་ཀ་བརྙན་ཙམ་གཅིག་བདེ་གཅིག་མི་སྡུག །དེ་བཞིན་བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་མི་འདྲ་ཡང་། །གསལ་ཆ་ཙམ་སྟེ་གཅིག་ཕན་གཅིག་མི་གནོད། །བྱ་བྱེད་གཉིས་མེད་ཆ་དང་བྲལ་པ་ཡི། །རང་གིས་རང་ལ་ཕན་གནོད་བཏགས་ཀྱང་རྫུན།
Chinese
何处之神，以识究竟自性故，敬礼之。轮回苦海难忍受，欲度越故善加寻，了知错乱心所现，断彼虚妄于法界。如是虚空所遍六道众，显现无量之显现，乃是业力之使然，故而显现种种各异。业力乃因烦恼之势力而生，如种子生芽一般，以彼之势力而生，缘起相连。烦恼皆因执著于我，缘于对境之取舍贪执而生。业与烦恼，由因所生之显现，于如是贪执者，显现为真真、有有、定定，故而如其所显现般执为真实。以执著之势力，依于对境，而显现亲身体验种种苦乐。显现之时，于境与有境，未成立，谁体验，又何者体验？若考察，虽是寂静空性之自性，如是未识未习之错乱者，以二取之执著，虽无亦如存在般，因感觉之势力而生起无法阻止之贪欲。如梦中所显现之任何事物，仅是自现，虽未成立二三，然显现为二，且生起如二般之贪执。以彼之势力，如体验苦乐一般。乐带来利益，痛苦带来损害，未于心中作意之前，无有利益损害。于无心者，如任何事物一般，乐带来利益，痛苦带来损害。若善加考察于心中作利益损害之方式，心外之乐与苦，与心永不可能相遇，无分之心，不与他者相混。仅于自心显现任何形象时，误以为是乐是苦。于无有能体验所体验之二者时，谁对谁作利益损害？仅是显现，如镜中之影像，无论如何显现，仅是显现，无有利益损害。白色与蓝色之影像虽不相同，然二者皆是影像，一乐一不悦。如是，乐与苦虽不相同，然仅是显现之分，一不益一不损。无有能作所作，无有分之，自己对自己作利益损害，然是虚妄。
English
To the deity of where, I prostrate, knowing the ultimate self-nature. The unbearable ocean of suffering in existence, wanting to cross over, if one investigates well, having well understood that it is manifested by the deluded mind, cut off its false cave in the realm of Dharma. Thus, the appearances of the six realms pervaded by the sky, even the appearances that appear immeasurably, are due to the power of karma, and thus appear in various ways separately. Karma arises from the power of afflictions, just as a sprout depends on a seed. By its power, it arises, and the interdependent connection is strong. Afflictions arise from clinging to the self, arising from attachment to acceptance and rejection of objects. Appearances arising from the cause of karma and afflictions, to those who are attached in this way, appear as true, existent, and certain, so they grasp as true according to how they appear. By the power of grasping, relying on objects, the experience of various kinds of happiness and suffering manifestly appears. At the very moment of appearance, in the object and the subject, not being established, who experiences and what is experienced? If examined, although it is the nature of solitary emptiness, those who are deluded, not knowing and not accustomed to it, with the clinging of dualistic grasping, even though it is non-existent, it seems as if it exists, and due to the power of feeling, irresistible craving arises. Just as whatever appears in dreams, is merely a self-appearance, even if two or three are not established, it appears as two, and attachment arises as if it were two. By its power, it is like experiencing happiness and suffering. Happiness brings benefit and suffering brings harm, until it is not made in the mind, there is no benefit or harm. To those without mind, like anything else, happiness brings benefit and suffering brings harm. If one examines well how benefit and harm are done in the mind, happiness and suffering other than the mind, can never meet with the mind, the indivisible mind does not mix with others. Only when any form appears in one's own mind, one is mistaken in its nature, thinking it is happiness or suffering. When there is no experiencer and nothing to be experienced, how does one do benefit or harm to another? Mere clarity is like a reflection in a mirror, however it appears, it is merely an appearance, without benefit or harm. Although the reflections of white and blue are different, both are merely reflections, one is pleasant and one is unpleasant. Likewise, although happiness and suffering are different, it is merely a matter of clarity, one does not benefit and one does not harm. Without the two, the doer and the done, and without parts, even if one imputes benefit and harm to oneself, it is false.
Tibetan
།སེམས་ཀྱི་ངོ་བོའི་སྟེང་ན་དེ་ལྟ་བུར། །ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སུ་མ་གྲུབ་པས། །གང་ཤར་འདྲ་བ་ཉིད་དེ་གསལ་ཙམ་ལས། །ཕན་གནོད་གང་ཡིན་བརྟག་ན་ཤིན་ཏུ་དབེན། །འོན་ཀྱང་ང་མེད་པ་ལ་ངར་བཟུང་ནས་། །ཡུལ་གྱིས་ང་ལ་ཕན་དང་གནོད་སྙམ་དུ། །གཉིས་སུ་མེད་བཞིན་གཉིས་སུ་ནན་བརྟགས་པས། །བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་བདག་གིས་མྱོང་ལྟར་སྣང་། །རང་ངོའི་སྣང་བ་བསླུ་མེད་སྣང་དེ་ལ། །ཞེས་པའི་དབང་གིས་སྲིད་བ་མི་སྤངས་ཏེ། །རྟག་ཏུ་འདོར་ལེན་འདུ་ཤེས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི། །འཁོར་ལོ་ཁོར་མོ་ཡུག་ཏུ་སྐོར་བར་བྱེད། །ཐོག་མེད་གོམས་པའི་རང་གཟུགས་ བདེན་སྣང་འདི། །འཐས་པར་སྣང་བས་ཞེན་པ་གསོས་བཏབ་ནས། །མེད་པར་ཤེས་ཀྱང་འཕྲལ་ཕན་མི་འབྱུང་བར། །གོམས་པ་སྔ་མའི་གཤིས་ངན་འདོར་བར་དཀའ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྲིད་པའི་བདེ་སྡུག་མཐའ། །སེམས་ལ་ཐུག་པར་བློ་ཡིས་ཐག་ཆོད་ནས། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་སེམས་ཀྱིས་ཡོངས་བཙལ་ཚེ། །གལ་ཏེ་སེམས་ལ་བདེ་སྡུག་མྱོང་བ་པོའི། །བདག་དང་མྱང་བྱའི་ཚོར་བ་གཉིས་ཡོད་ན། །དེ་ནི་བདག་གིས་བཟློག་པར་མི་ནུས་མོད། །གསལ་ཙམ་རིག་ཙམ་རང་གིས་མྱོང་བ་འདི། །སེམས་ཡིན་འདི་ལས་གཞན་པའི་སེམས་མི་སྲིད། །འདི་ལ་མྱང་པོ་མྱང་བྱ་གཉིས་མེད་ཅིང་། །གསལ་ཙམ་མ་འགག་ཆུ་ནང་ཟླ་བ་འདྲ། །གསལ་བ་ཙམ་དེའི་ངོ་བོའང་ལེགས་བརྟག་ན། །ཕྱི་ནང་གང་དུ་མིད་མིགས་ཆ་དང་བྲལ། །སྟོང་ཞིང་སྣང་བ་སྨིག་རྒྱུ་ལྟ་བུར་ནི། །རང་གིས་རང་མྱོང་རྫུན་ཕུག་གཏིབས་བའི་ཚེ། །ང་ཞེས་གདགས་པའི་གཞི་དང་ཆོས་ཞེས་སུ། །འདོག་པའི་ཡུལ་བྲལ་ཟང་མ་ཐལ་བྱུང་ལ། །འཁོར་བ་ཅི་ཞིག་བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཅི། །ང་དང་གཞན་དང་བཟང་ངན་གང་ཞིག་ཡིན། །འདི་ནི་སུས་ཀྱང་མ་བཅོས་རང་ངོ་བོས། །གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་ཡིན་ལུགས་འདི་ག་ལ། །གློ་བུར་རྟོག་པས་ང་བདག་ཡུལ་རྣམས་སུ། །བཏགས་པའི་དབང་གིས་འཁོར་བའི་སྡུལ་བསྔལ་བྱུང་། །བྱུང་ཡང་རང་སེམས་འཁྲུལ་པ་འདི་ལས་བྱུང་། །ཐིམ་ཡང་རང་ སེམས་གཉིས་མེད་འདི་རུ་ཐིམ། །ཡིན་ལུགས་འདི་འདྲ་མ་ཤེས་འཁོར་བའི་མཚོ། །སྐེམ་པའི་ཐབས་གཞན་རྒྱལ་བས་གསུངས་པ་མེད། །འདི་ལྟར་གཤིས་ཀྱི་དོན་ལ་ལེགས་གཞལ་ན། །དམིགས་པའི་སྤྲོས་པ་ཀུན་གྱིས་དབེན་པའི་ཕྱིར། །ཡེ་སྟོང་ཆེན་པོ་ནམ་མཁའི་ངང་ཚུལ་འདྲ། །ཅི་མེད་སྟོང་པ་མཁའ་ལྟར་ཕྱང་ཆད་ལ། །འཁོར་འདས་སྣང་བ་འབྱུང་བར་མི་འཐད་པས་། །གསལ་མདངས་ལྷུན་གྲུབ་མཁའ་ལ་ཉི་ཤར་འདྲ། །དམིགས་གཏད་ཅན་གྱི་གསལ་བ་མ་དམིགས་ཤིང་། །མ་དམིགས་དེ་ལས་སྟོང་པ་ག
Chinese
如是于心之自性上，境与有境二者不成立，任何显现皆相同，唯是明分而已，若欲观察有无利益则甚为寂静。然于无我执为我，以为境于我有所饶益与损害，明明无二却执意强分为二，故似我受用乐与苦。以“自显现乃不欺诳之显现”之故，不舍有，恒时于取舍等种种想，作循环往复之轮转。无始串习之自性，此真实现象，以似坚实故，滋养执着，虽知其无，然暂无利益，难舍往昔之恶习。虽是如此，然以了知有之乐苦终，在于心，故以心寻觅心之自性时，若心上有乐苦之受用者，有能受与所受之二者，则我亦不能遮止之。唯是明分、觉分，此乃自所受用，是心，除此以外无有他心。于此无有能受与所受，明分不灭犹如水中之月。若善加观察唯是明分之体性，则内外任何处皆无有边际与部分。空性且显现如阳焰，自以自受用，于深邃之虚假洞穴中，于立名为我之基与名为法之处，离系如风中之尘埃，何有轮回？何有乐与苦？何有我与他？何有善与恶？此乃不为谁所造作之自性，于此无基无根之本然状态中，以忽然而起之分别念，于我、我所、境等，以安立之故而生轮回之苦。然生起亦是从自心之错乱而生，融入亦是融入自心之无二中。若不了知如此之本然状态，则无有他法能干涸轮回之海，胜者未曾如是宣说。如是若善加衡量体性之义，则以远离一切所缘之戏论故，乃大原始空性犹如虚空之体性。无任何事物，空性如虚空般坦然，不应有轮涅之显现，故光明任运成就犹如虚空旭日升。不缘执之明分且不缘执，不缘执彼而空性
English
Thus, on the very nature of mind, the object and the subject are not established as two. Whatever arises is the same, just a clarity. If you want to examine whether there is benefit or harm, it is extremely peaceful. However, clinging to the non-self as self, thinking that the object benefits or harms me, even though it is non-dual, you insist on dividing it into two, so it seems as if I am experiencing happiness and suffering. Because of the saying, "One's own appearance is an infallible appearance," one does not abandon existence, and constantly revolves in a cycle of various thoughts such as taking and rejecting. The self-image of beginningless habituation, this true appearance, because it seems solid, nourishes attachment. Even if you know it is non-existent, there is no immediate benefit, and it is difficult to abandon the bad habits of the past. Even so, knowing that the end of the happiness and suffering of existence lies in the mind, when you search for the nature of the mind with the mind, if there are those who experience happiness and suffering in the mind, and there are two, the experiencer and the experienced, then I cannot prevent it. Only clarity, only awareness, this is what you experience yourself, this is the mind, there is no other mind besides this. There is no experiencer or experienced in this, the clarity is uninterrupted like the moon in the water. If you examine the nature of that clarity well, there is no boundary or part anywhere inside or outside. Empty and appearing like a mirage, experiencing yourself, in the deep false cave, in the basis of being called "I" and the place called "dharma," detached like dust in the wind, what is samsara? What is happiness and suffering? What is I and other? What is good and bad? This is the self-nature that is not created by anyone. In this baseless and rootless natural state, due to sudden thoughts, the suffering of samsara arises due to the establishment of I, mine, and objects. However, arising also arises from the confusion of one's own mind, and merging also merges into the non-duality of one's own mind. If you do not understand such a natural state, there is no other way to dry up the ocean of samsara, the Victorious Ones have not said so. Thus, if you measure the meaning of nature well, because it is separated from all the elaborations of objects, it is the great primordial emptiness like the nature of space. Without anything, emptiness is as flat as the sky, it is not appropriate for the appearance of samsara and nirvana to arise, so the clear light spontaneously accomplishes like the sun rising in the sky. The clarity with an object is not objectified, and emptiness from that non-objectification