Tibetan
ན་གྱི་ཆ་སྔར་མེད་གསར་དུ་གཞག་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། དངོས་པོའི་རང་བཞིན་བྱར་མེད་ལ་བསལ་གཞག་གིས་བཅོས་སུ་མི་བཏུབ་པས་སོ། །དེས་ན་སྒྲོ་སྐུར་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཉིད་མཉམ་པ་ཆེན་པོ་བསལ་གཞག་མེད་པའི་དོན་ལ། དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར། དགག་བསྒྲུབ་ཀྱི་བསླད་པ་དང་བྲལ་བའི་བློས་ཡང་དག་པར་བལྟ་བར་བྱས་ཏེ་མཉམ་པར་བཞག་ན། གོམས་པའི་མཐུས་གནས་ལུགས་མཐའ་གང་དུའང་མི་གནས་པ་ཡང་དག་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་མཐོང་ནས་རང་རྒྱུད་མཚན་མའི་རྟོག་པས་འཆིང་བ་ལས་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཟབ་མོའི་གནད་མཐར་ཐུག་པའང་འདོམས་པར་མཛད་དོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་ཉིད་བསལ་གཞག་མེད་པའི་དོན་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པའི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྟོག་པ་ལྡོག་པ་ལ་སྤང་བྱ་སྤངས་པ་དང་། ཆོས་ཉིད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བློ་སྐྱེས་པ་ལ་རྟོགས་པ་སྐྱེས་ཞེས་སྣང་ཚུལ་ཙམ་དུ་བརྗོད་པར་ཟད་ཀྱི། གནས་ལུགས་ལ་སྤང་བ་དང་སྐྱེ་བ་གཉིས་ཀ་མ་གྲུབ་བོ། །སྐབས་འདིར་འབྲས་བུ་ནི་གོང་གི དེས་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་ཞུགས་རིག་བྱ་ཞེས་པས་བསྟན་ཏོ། །མཐོང་ལམ་རྩེ་མོ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་མཉམ་གཞག་དངོས་དང་དེ་ཉིད་རྗེས་སུ་སྒོམ་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་མདོ་རྒྱས་པ་རྣམས་སུ། རབ་འབྱོར་འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྦྱིན་པ་བྱིན་ཞིང་ཞེས་སོགས་ཀྱིས། སྔར་གོ་སྒྲུབ་སྐབས་སུ་བཤད་པ་ལྟར་སྦྱིན་སོགས་རེ་རེར་ནི་ཕན་ཚུན་བསྡུས་པ་གང་ ཡིན་པ་དེ་ཡི་ནང་གི ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་བྱ་བ་རྫོགས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་པའི་བཟོད་པ་ཡིས་བསྡུས་པ་དེ་ནི། རྩེ་སྦྱོར་བསྟན་པའི་སྐབས་འདིར་མཐོང་བའི་ལམ་དུ་བཞེད་དེ། དེ་ལས་ལྡོག་ཆས་དབྱེ་བ་སོ་དྲུག་ཚང་བའི་ཐབས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པའི་ཤེས་རབ་རྨད་དུ་བྱུང་བ་ཡིན་པས་སམ། ཡང་ན་སྦྱིན་སོགས་ཐབས་ཀྱི་རྣམ་པ་མ་ལུས་པའི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གཟིགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་སྟེ། སྣང་སྟོང་མཉམ་པ་ཉིད་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་དོན་ལ་གཉིས་སྣང་ནུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཉམ་པར་བཞག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །གཉིས་པ་ནི། མཐོང་ལམ་བཟོད་པའི་རྗེས་དེ་ནས་མཐོང་སྤང་ལས་གྲོལ་བའི་ཕྱིར། བག་ཚ་བ་མེད་པ་སེང་གེ་རྣམ་པར་བསྒྱིངས་པ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་རྟེན་འབྲེལ་ལུགས་འབྱུང་ལྡོག་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། མཐོང་ལམ་ཐོབ་ནས་སླར་ཡང་ཆོས་ཉིད་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་ཏིང་འཛིན་དེའི་མིང་ལ་དེ་ལྟར་གསུངས་ཤིང་། འཕགས་པའི་ཏིང་འཛིན་གཞན་སྒོམ་ལམ་གྱི་སྦྱོར་བ་ལའང་སེང་གེ་རྣམ་བསྒྱིངས་ཞེས་གྲགས་སོ། །ཡང་གཞུང་འགའ་ཞིག་གི་ལུགས་ལྟར་ན་མཐོང་ལམ་བར་ཆད་མེད་པའི་རྗེས་སུ་བྱུང་བ་རྣམ་གྲོལ་ལམ་དེ་ལ་སེང་གེ་རྣམ་བསྒྱིངས་ཞེས་ངོས་འཛིན་པར་མཛད་ནས། དེའི་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་རྟེན་འབྲེལ་ལུགས་འབྱུང་ལྡོག་ལ་རྟོག་པར་བྱེད་ཅེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་མཐོང་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་ལ་བཟོད་པས་བསྡུས་པ་ཞེས་གསུངས་པས་དེའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་ལ་སེང་གེ་རྣམ་བསྒྱིངས་ཐོབ་བོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པའོ། །དེ་ལ་ བར་ཆད་མེད་ཁོ་ན་མཐོང་ལམ་རྩེ་མོར་བསྟན་པ་ནི། མཐོང་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་དངོས་དེ་ཡིན་ལ། རྣམ་གྲོལ་ལམ་དེའི་རྒྱུན་ནམ་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་དོན་གྱིས་བསྟན་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོ་འདིར་ནི་མཐོང་ལམ་མཉམ་བཞག་སྟོན་པ། ཆོས་དབྱིངས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། མཐོང་ལམ་པས་དེ་བཞིན་ཉིད་མངོན་སུམ་རྟོགས་པར་བཞག་པའང་། ཆོས་དབྱིངས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལའང་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་དུ་སྣང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་གཉིས་སྣང་ནུབ་པའི་མཉམ་བཞག་ཏུ་མི་རུང་ངོ་། །དེས་ན་སྣང་སྟོང་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་ཆོས་ཉིད་བསལ་གཞག་མེད་པའི་རང་གཤིས་སུ་སོན་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་བར་སྣང་གི་སྤྲིན་བཞིན་དམིགས་པའི་རྟེན་གང་ལའང་མི་རྟེན་པར་གནས་སོ། །འོ་ན་དེས་མཐོང་སྤང་སྤོང་བ་དང་། ཡོན་ཏན་བརྒྱ་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་སོགས་ཇི་ལྟར་སྐྱེད་ཅེ་ན། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་མཐོང་བས། ཆོས་ཉིད་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་དམིགས་པའི་རྟོག་པ་རྣམས་སྤོང་བ་ན། རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཀྱང་ཡོན་ཏན་གྱི་འབྲས་བུ་རྩོལ་མེད་དུ་བྱེད་པ་ནི། རིག་སྔགས་འཆང་བ་གནས་ཁྱིམ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་དག་ནམ་མཁའ་ལ་རྒྱུ་བ་ན། གནས་འདོད་པའི་ཚེ་ནམ་མཁའ་དེ་ཉིད་དུ་དུས་མིན་པར་ཡང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་པའི་སྐྱེད་མོས་ཚལ་ལ་སོགས་པས་མཛེས་པའི་གཞལ་མེད་ཁང་གི་བཀོད་པ་ཀུན་ཏུ་སྟོན་པ་བཞིན་ཏེ། དངོས་པོར་མ་ཞེན་པའི་སྒྱུ་མའི་རྣམ་ཐར་ལས་ཡོན་ཏན་འདོད་དགུར་འཇོ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ། དེ་ལྟར་སྤྱོད་པ་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཚུལ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སྤྱོད་པའི་བྱང་སེམས་ཀུན་རྫོབ་ལ་མཁས་ཤིང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་ཡེ་ཤེས་གསལ་བ་དེ་ནི། མཉམ་བཞག་ཏུ་དེ་ཁོ་ན་ ཉིད་ལ་དངོས་སུ་འཇུག་པའི་ཏིང་འཛིན་སེང་གེ་རྣམ་པར་བསྒྱིངས་པ་ལྟ་བུ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡིད་བྱེད་ཀྱིས་མ་བསླད་པས་རྩལ་རྫོག
Chinese
因此，对于先前未有的部分进行新的设定，丝毫也不存在。因为事物的自性是不可作为的，不能用去除和安立来改造。因此，对于远离增益和损减的法性大平等、没有去除和安立的意义，与其相顺应，以远离破立之垢的智慧如实观察而安住，通过串习的力量，现量见到不住于任何边际的实相，从而从自相分别念的束缚中解脱。甚深般若波罗蜜多瑜伽的究竟要义也如此教导。因此，从法性无有去除和安立的意义中，颠倒产生的自相分别念止息，称为所断已断；生起与法性相顺应的智慧，称为证悟生起，仅仅是显现上的说法而已。就实相而言，断和生都不成立。此处，果是指前面所说的“趣入于彼一切智智”。见道顶点的自性，有入定正行和入定后修两种。第一种，在广经中，如“善现，此菩萨行布施”等，如前在加行阶段所说，布施等各自包含的，其中所有法都证悟为无自性的智慧，被包含在一个圆满的刹那忍中，这在宣说顶加行时，被认为是见道。或者，因为这是具足从彼解脱的三十六种差别的方便之相的稀有智慧；或者，称为观见布施等所有方便之相的自性为空性的智慧，即以二取灭没的方式安住于不可言说的显空平等性中。第二种是，从见道忍之后，为了从见所断中解脱，进入如无畏狮子般威严的等持，从而证悟缘起顺逆。如是说，获得见道后，再次安住于法性的等持，那个力量……
English
Therefore, there is not even the slightest bit of newly establishing something that was not there before. Because the nature of things is uncreated, it cannot be altered by removal and placement. Therefore, for the meaning of the great equality of Dharma-nature, which is free from exaggeration and denigration, and without removal and placement, in accordance with it, if one accurately observes with a mind free from the defilement of affirmation and negation and abides in equanimity, then through the power of habituation, one will see the meaning of reality, which does not abide in any extreme, and be liberated from the bondage of conceptual thoughts of self-characteristics. The ultimate essence of the profound yoga of the Perfection of Wisdom is also taught in this way. Therefore, from the meaning of Dharma-nature without removal and placement, the conceptual thoughts of self-characteristics that have become inverted are reversed, and it is said that what is to be abandoned has been abandoned; and when the mind that is in accordance with Dharma-nature arises, it is said that realization has arisen, but this is merely a manner of speaking in terms of appearances. In terms of reality, neither abandonment nor arising is established. Here, the result is indicated by the previous statement, "Entering into that omniscient wisdom." The nature of the peak of the path of seeing has two aspects: actual meditative equipoise and subsequent practice. The first, in the extensive sutras, such as, "Subhuti, this Bodhisattva gives alms," etc., as explained earlier in the stage of application, each of the perfections, such as generosity, contains within it all the dharmas that are realized to be without self-nature, and this is contained within a single moment of perfect forbearance. This is considered to be the path of seeing in the context of teaching the peak application. Or, because it is a rare wisdom that possesses the aspect of skillful means that is complete with the thirty-six distinctions of liberation from it; or, it is called the wisdom that sees the nature of all aspects of skillful means, such as generosity, as emptiness, that is, abiding in the inexpressible equality of appearance and emptiness with the manner of the disappearance of dualistic appearances. The second is that after the forbearance of the path of seeing, in order to be liberated from what is to be abandoned by seeing, one enters into a samadhi like a fearless lion stretching out, and thereby realizes the arising and ceasing of dependent origination. It is said that after attaining the path of seeing, again abiding in the samadhi of Dharma-nature, that power...
Chinese
经中如此宣说，其他圣者的三摩地，也以禅修道之方便而被称为狮子奋迅。又，按照某些论典的观点，见道无间道之后生起的解脱道，被认为是狮子奋迅。并说在此之后，可以思择缘起流转还灭之理。因此，认为见道的体性为忍所摄，所以其解脱道获得了狮子奋迅。对此，唯有无间道被认为是见道的顶峰，这是因为见道的真实体性即是如此，而解脱道是它的延续或果实，这实际上已经表明了这一点。此经中，见道之等持开示，法界如来藏等为一个偈颂。见道者现量证悟如来藏，也并非以法界如来藏为所缘而安住，如果那样，则会陷入能取所取显现的过失，因此不能成为二取寂灭的等持。因此，证悟了显空双运之法性，通达了无破无立之自性之智慧，就像虚空中的云彩一样，不依赖于任何所缘而安住。那么，它是如何断除见断，以及生起百千万二功德的呢？因为见到了法性之义，断除了对法性颠倒执着的分别念，虽然无有分别，却能毫不费力地产生功德之果。例如，持明咒者，无有住所等，在虚空中行走时，如果想要安住，则会在虚空中，甚至在不应时节，也像变魔术般地示现出以鲜花等装饰的美丽园林等，以及庄严的宫殿。因此，从不执着于实物的幻化解脱中，可以随意涌现出所需的功德。第二，如是行等为一个偈颂，像这样行于无分别之道的菩萨，精通世俗，并且对胜义具有明晰智慧，那是因为在等持中直接进入真如，就像狮子奋迅三摩地一样，不被世间作意所染污，所以能够圆满精进。
English
It is said in the sutra that other samadhis of the noble ones are also known as the Lion's Leap through the practice of the path of meditation. Furthermore, according to some treatises, the liberation path that arises after the uninterrupted path of seeing is identified as the Lion's Leap. It is said that after that, one can contemplate the arising and ceasing of dependent origination. Therefore, it is thought that since the nature of the path of seeing is encompassed by forbearance, its path of liberation obtains the Lion's Leap. In this regard, only the uninterrupted path is shown as the peak of the path of seeing, because that is the actual nature of the path of seeing, and the path of liberation is its continuation or fruit, which is what it actually indicates. In this sutra, the samadhi of the path of seeing is taught, and the Dharmadhatu Suchness, etc., are one verse. The fact that the one on the path of seeing directly realizes Suchness is also not abiding by way of focusing on the Dharmadhatu Suchness, because if that were the case, it would entail the fault of appearing as object and subject, and therefore it would not be suitable as a samadhi in which dualistic appearances are extinguished. Therefore, the wisdom that has realized the nature of the union of appearance and emptiness, and has attained the self-nature of no refutation and no establishment, abides without relying on any object of focus, like a cloud in the sky. So, how does it abandon what is to be abandoned on the path of seeing, and generate hundreds of thousands of twelve qualities? Because one sees the meaning of the nature of reality, and abandons the thoughts that are contrary to the nature of reality, even though there is no conceptualization, it effortlessly produces the fruit of qualities. For example, holders of knowledge mantras, who have no dwellings, etc., when they travel in the sky, if they want to abide, they will magically display beautiful gardens decorated with flowers, etc., and magnificent palaces, even at inappropriate times, in the sky itself. Therefore, from the illusory liberation of not clinging to things, one can freely pour forth the desired qualities. Second, "Thus conduct," etc., is one verse. A Bodhisattva who practices such a path of non-conceptualization, who is skilled in the conventional and has clear wisdom in the ultimate, is one who directly enters Suchness in samadhi, like the Lion's Leap samadhi, and is not defiled by worldly attention, so he can perfect diligence.