Tibetan
ས་པ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པས། རང་དོན་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ལམ་གྱི་ཆོས་དང་། ཐོབ་པར་བྱ་བ་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་སུའང་མི་དམིགས་པར་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་གནས་ནས། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་གཞན་སྡུག་བསྔལ་ལས་དགྲོལ་བའི་ཆོས་འཆད་པར་བྱེད་པ་ནའང་། འཆད་པར་བྱེད་པ་བདག་དང་ཡུལ་ཆོས་འདོད་མཁན་དུ་ལྟ་བའམ་བདེན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་སྒོ་ནས་འཇུག་སྟེ། ཆོས་ཉིད་མཉམ་པའི་དོན་ལ་ཀུན་བྱང་མ་གྲུབ་ཀྱང་། རང་གི་རྟོག་པའི་དབང་གིས་ཀུན་བྱང་དུ་འགྱུར་ཚུལ་ནི། བདག་ཏུ་རྟོག་པའི་མ་རིག་པ་ལས་རྟེན་འབྲེལ་ལུགས་འབྱུང་གི་ཚུལ་གྱིས་འཁོར་བ་འགྲུབ་པ་དང་། བདག་མེད་པར་རྟོགས་པས་མ་རིག་པ་ལྡོག་པས་རྟེན་འབྲེལ་ལུགས་ལྡོག་གི་ཚུལ་གྱིས་རྣམ་བྱང་གྲུབ་པར་ཤེས་ནས། དེ་ལྟར་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཚུལ་ལ་མཁས་པར་བྱས་ཏེ་གཞན་ལ་ཆོས་སྟོན་པ་འདི་ནི་གཞན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་རྟོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བར་འདོད་པ་དང་རྣམ་བྱང་གི་ཡོན་ཏན་ཐོབ་པར་དགའ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་གནས་པ་ཡིན་ཞེས་སོ། །དེ་ནས་སྒོམ་ལམ་རྩེ་སྦྱོར་ལ་རྟེན་སྒོམ་ལམ། སྤང་བྱ་རྟོག་པ། བརྟེན་པ་ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱིས་བསྟན་པའི་དང་པོ། སྦྱོར་བ་སེང་གེ་རྣམ་བསྒྱིངས་ཀྱི་ཏིང་འཛིན་ནི་མཐར་གྱིས་གནས་པའི་སྙོམས་འཇུག་དགུ་ལ་ལུགས་འབྱུང་ལྡོག་ཏུ་རིམ་བཞིན་འཇུག་པ་ཡིན་ལ། དངོས་གཞི་ཐོད་རྒལ་གྱི་ཏིང་འཛིན་རྩལ་སྦྱོང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་སྤང་བྱ་རྟོག་པ་ནི་འཇུག་ལྡོག་གི་གཟུང་བ་གཉིས་དང་། རྫས་བརྟགས་ ཀྱི་འཛིན་པ་གཉིས་ཏེ་བཞི་ལ་ནང་སེལ་དགུ་རེར་ཕྱེ་བའི་སོ་དྲུག་པོ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཆ་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་འཇུག་བྱ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལུང་རྟོགས་དང་། ལྡོག་བྱ་ཐེག་དམན་གྱི་ལམ་དང་། རྫས་བཏགས་ནི་གཉིས་ཀར་ཡང་སྐྱེ་འཕགས་གཉིས་ཀའི་ཆོས་ལ་དམིགས་ནས་དེར་ཞེན་བྱེད་ཚུལ་ལས་དགུ་རེར་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ཡོན་ཏན་ནི། ཡམས་ནད་ལྟ་བུ་ཟུག་རྔུ་བསྐྱེད་པའི་རྟོག་པ་གོང་བཤད་ལྟ་བུ་རྣམས་སྒོམ་ལམ་གྱིས་ཇེ་ཟད་དུ་སོང་ནས། སླར་མི་སྐྱེ་བར་དབུགས་ཕྱིན་པ་ན། རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བའི་ཕན་བདེ་སྒྲུབ་པ་དང་། རང་རྒྱུད་ལ་ཐེག་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད། རྒྱ་མཚོ་ལ་ཆུ་བོ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་མཆོག་གི་མཛེས་པའི་བྱང་སེམས་དག་ས་པའམ་ས་བཅུ་ཡང་དེ་ལ་འདུ་བར་བྱེད་ཅེས་སོ། །དེ་ལ་སྐབས་འདིར། རྟེན་སྒོམ་ལམ་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི། དགྲ་བཅོམ་རྣམ་ཐར་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཉིས་ཀྱིས
Chinese
安住于彼平等性中，于为自利而证悟之道法，以及所应获得之果位佛陀之法等，亦不执著，安住于平等性中。于后得位，为解脱他众痛苦而宣说佛法时，亦以无有宣说者我与所说境法之希求者之想，或无有真实执著之门而入。虽未成就法性平等之义之普贤，然以自之分别力而转变成为普贤之方式为：由执著于我之无明，以缘起流转之方式而成就轮回；由证悟无我，无明止息，以缘起还灭之方式而成就清净。如是了知缘起之理后，为他众宣说佛法，此乃欲求彼未证悟真如者之轮回痛苦息灭，且欢喜获得清净功德之菩萨之住处。如是之后，于修道之顶峰结合，以所依修道、所断分别、所依功德三者而宣说。初者，结合狮子奋迅三摩地，乃次第安住之九次第定，以顺逆之次第而入。实则乃修习顿超之三摩地之技艺。二者，所断分别乃入与出之二取，以及实假之二执，此四者再分九类，总共三十六者，乃舍弃俱生分。其中，所入乃大乘之教证，所出乃小乘之道，实假二者，乃于二者之凡圣二法上，执著彼之方式而宣说九类。三者，功德乃如瘟疫般生起刺痛之分别，如前所说之类，以修道之力而渐趋衰减，乃至不再生起，气息止息时，成办一切时处之利乐，且于自相续中，以三乘所摄之圆满功德，如河流入海般，果位殊胜之庄严菩萨地，或十地亦融入其中。于此之际，所依修道之三摩地，以阿罗汉解脱等二颂
English
Having settled equally in that state, without clinging to the Dharma of the path that realizes self-benefit, and also without clinging to the Dharma of the Buddha, which is the fruit to be attained, abiding in equality. In the subsequent attainment, when teaching the Dharma to liberate others from suffering, one enters without the thought of oneself as the teacher, the object of teaching as the Dharma, or the desire for it, and without clinging to it as being truly existent. Although the all-goodness of the equality of Dharma-nature is not accomplished, the way in which it transforms into all-goodness through the power of one's own conceptualization is as follows: From the ignorance of clinging to self, samsara is accomplished through the process of dependent origination; by realizing selflessness, ignorance is reversed, and liberation is accomplished through the process of the reversal of dependent origination. Having understood the principle of dependent origination in this way, teaching the Dharma to others is the abode of bodhisattvas who desire to pacify the suffering of samsara for those who have not realized suchness, and who rejoice in attaining the qualities of liberation. After that, combining at the peak of the path of meditation, it is taught through the three aspects of the support of the path of meditation, the conceptualizations to be abandoned, and the qualities to be relied upon. Firstly, the samadhi of the lion's leap is to enter sequentially into the nine progressive abidings of meditative absorption in the order of arising and ceasing. In reality, it is to practice the skill of sudden transcendence of samadhi. Secondly, the conceptualizations to be abandoned are the two graspings of entering and exiting, and the two attachments of reality and falsehood. These four are further divided into nine categories, totaling thirty-six, which are to abandon the innate aspect. Among them, what is to be entered is the scriptural and realized understanding of the Great Vehicle, what is to be exited is the path of the Lesser Vehicle, and the two of reality and falsehood are taught as nine categories based on how one clings to them by focusing on the Dharma of both ordinary and noble beings. Thirdly, the qualities are that the conceptualizations that cause stinging pain like a plague, such as those mentioned earlier, gradually diminish through the power of the path of meditation, and when they no longer arise and the breath ceases, one accomplishes benefit and happiness that goes everywhere, and all the perfect qualities encompassed by the three vehicles in one's own mindstream, like rivers flowing into the ocean, are included in the beautiful bodhisattva ground of the supreme fruit, or even the ten grounds. In this context, the samadhi of the path of meditation as a support is explained by two verses such as the liberation of an arhat.
Tibetan
་ཏེ། སྒྲིབ་གཉིས་བག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་དགྲ་བཅོམ་པའི་རྣམ་པར་ཐར་པ་མངའ་བ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མ་གཏོགས་པ། སྒོམ་ལམ་པའི་མཐར་གྱིས་གནས་པའི་སྙོམས་འཇུག་དགུ་ལ་རྩལ་སྦྱོང་ཞིང་། དེར་མ་ཞེན་པའི་གནས་པ་འདི་ནི། གཞན་ཉན་རང་གི་ཏིང་འཛིན་གྱི་གནས་པ་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བའི་ཏིང་འཛིན། ཉོན་མོངས་པ་རབ་ཏུ་ཞི་བ། ཟག་མེད་ཀྱི་བདེ་བ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་སྟེ། འདི་ནི་གཟུང་རྟོག་ཞི་ཞིང་འཛིན་རྟོག་རབ་ཏུ་ཞི་བ་གཟུང་འཛིན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བདེ་བ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་དཔེ་ནི་ཉན་རང་རྣམས་གཟུང་འཛིན་མཚན་མ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་འགོག་པ་སོགས་ལ་འཇུག་མི་ནུས་པས། ཏིང་འཛིན་དེར་ཞེན་ པས་མཚན་མའི་འཆིང་བ་མ་སྤངས་ལ། འདིར་འདབ་ཆགས་དང་ཉའི་དཔེས་བསམ་གཏན་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སྟོབས་ཐོབ་ཀྱང་། དེའི་འབྲས་བུ་མངོན་དུ་མི་བྱེད་ཅེས་སོ། །སྤང་བྱ་ནི་མཐོང་ལམ་གྱིས་སྤང་བྱ་དེའི་ལྷན་སྐྱེས་དང་ས་བོན་གྱི་ཆ་ཟད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་ངོ་བོའི་ཆ་ནས་ལོགས་སུ་མ་གསུངས་སོ། །ཡོན་ཏན་ནི། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡོན་ཏན་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གིས་བསྟན་ཏོ། །དེ་ནས་བར་ཆད་མེད་པའི་རྩེ་མོའི་སྦྱོར་བ་ནི། མདོ་རྒྱས་པར་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྐྱེ་བོ་ཇི་སྙེད་པ་ཐམས་ཅད་ཉན་རང་གི་རྟོགས་པ་ཕུན་ཚོགས་ལ་བཀོད་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྐྱོན་མེད་པ་ས་དང་པོ་ལ་བཀོད་པའི་དགེ་བ་དཔེར་མཛད་ནས། དེ་ལས་ཆེས་བསོད་ནམས་མང་པོར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་ས་དང་ཆོས་གཞན་གྱིས་བར་ཆོད་པ་མེད་པ་སྟེ། རྒྱུན་མཐའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བརྟེན་ལ། དེ་ནི་རྣམ་པ་ཀུན་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་ཆད་མེད་ལམ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་འདི་ཡི་དམིགས་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་པ་ཀུན་གྱི་དངོས་པོར་མེད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ལ། བདག་པོའི་རྐྱེན་ནི་ས་བཅུ་པ་མན་ཆད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་དྲན་པ་ཡིན་པར་བཞེད་ལ། རྣམ་པ་ནི་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་ཞི་བའི་རང་བཞིན་ཅན་ནོ། །དེ་ཡང་མདོ་ལས། རབ་འབྱོར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་དམིགས་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་དང་། བདག་པོ་ནི་དྲན་པ། རྣམ་པ་ནི་ཞི་བ་དང་མཚན་ཉིད་མེད་པའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །སྐབས་འདིར་བར་ཆད་མེད་པའི་རྩེ་མོ་སྟོན་པའི་མདོའི། བསླབ་པ་འདི་ནི་སོགས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ བདུན་གྱིས་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ་ཡོན་ཏན་བསྟན་པ་དང་། ཡོན་ཏན་ཚད་མེད་པ་ཅན་གྱི་བར་ཆད་མེད་རྩེ་དངོས་བཤ
Chinese
，具有连同二障习气的阿罗汉的解脱，除了如来之外，修道者最终安住的九次第定，精勤修习而不执著于此安住，这与声闻、独觉的等持安住，寂灭痛苦的等持，烦恼彻底寂灭，具有无漏之乐，是所有之中最殊胜的。这是所取之念寂灭，能取之念彻底寂灭，具有无所取能取的无上智慧菩提之乐。其譬如声闻、独觉等不能以无所取能取之相进入灭尽定等，因此执著于该等持，没有舍弃相的束缚。此处以飞鸟和鱼的譬喻，虽然获得了禅定波罗蜜多的力量，但并不显现其果。所断是见道所断，因为能断除其俱生和种子的部分，所以没有从体性的角度单独宣说。功德是，以一个偈颂显示了一切有情的功德等。接下来是无间顶加行，经中广说，以将三千大千世界的众生安置于声闻、独觉的圆满证悟，以及将无过失的菩萨安置于初地的善根作为譬喻，从那之中成为最广大的福德之门，是与佛陀之地的其他法无有间隔的，依靠恒常边际的无间道之等持，那是遍知一切相之无间道。对此，此之所缘是，一切法于一切戏论之实事中无有的真如究竟，主宰之缘是，认为是缘于十地以下的真如之忆念，相是，一切戏论寂灭之自性。如经中所说：‘善现，一切相智之所缘是无实事，主宰是忆念，相是寂灭和无相。’此处以无间顶表示之经的，此学处等七个偈颂来显示，其中有显示功德和具有无量功德的无间顶真实宣说。
English
, possessing the liberation of an Arhat together with the habitual imprints of the two obscurations. Other than the Tathagata, the nine successive absorptions in which a practitioner of the path of meditation ultimately abides, diligently training in them without attachment to this abiding. This, in contrast to the meditative abiding of Hearers and Solitary Realizers, is the meditative absorption of pacifying suffering, where afflictions are utterly pacified, endowed with uncontaminated bliss, and is the most supreme of all. This is where the thought of the apprehended is pacified, and the thought of the apprehender is thoroughly pacified, possessing the unsurpassed wisdom of enlightenment, free from apprehended and apprehender, and endowed with bliss. An example of this is that Hearers and Solitary Realizers cannot enter cessation, etc., in a manner free from the characteristics of apprehended and apprehender. Therefore, they are attached to that meditative absorption and have not abandoned the bonds of characteristics. Here, with the example of birds and fish, although the power of the perfection of meditation is attained, its fruit is not manifested. What is to be abandoned is what is to be abandoned by the path of seeing, because it exhausts the innate and seed-like aspects of what is to be abandoned, so it is not separately stated from the perspective of its essence. The qualities are, the qualities of all sentient beings, etc., are shown in one verse. Next is the application of the peak of non-interruption. The sutra extensively states that by exemplifying the merit of placing as many beings as there are in a three-thousandfold great thousand world system in the perfect realization of Hearers and Solitary Realizers, and placing flawless Bodhisattvas on the first ground, from that, becoming the most vast door of merit, it is without interruption from the ground of the Buddhas themselves and other dharmas. Relying on the meditative absorption of the path of non-interruption at the constant boundary, that is the path of non-interruption of the all-knowingness itself. The object of focus for this is the ultimate suchness where all dharmas are devoid of substance in all elaborations. The condition of mastery is considered to be the mindfulness that focuses on the suchness below the tenth ground. The aspect is the nature of pacifying all elaborations. As it says in the sutra: 'Subhuti, the object of focus of all-knowingness is the absence of substance, the mastery is mindfulness, and the aspect is pacification and absence of characteristics.' Here, the sutra that shows the peak of non-interruption, this training, etc., is shown by seven verses, among which there is the showing of qualities and the actual explanation of the non-interrupted peak possessing immeasurable qualities.