Tibetan
གས་ནས་མེད་པས་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པ་མི་སྲིད་དོ་སྙམ་ན། མར་མེ་སྐད་ཅིག་གིས་སྐྱེ་འགག་བྱེད་ཀྱང་སྐད་ཅིག་དུ་མ་རྒྱུན་མཐུད་པས་སྣུམ་ཟད་ཅིང་སྡོང་བུ་སྲེག་པར་ནུས་པ་ལྟར། སྔ་ཕྱིའི་སེམས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཚོགས་པ་མེད་ཀྱང་། སེམས་བསྐྱེད་སྔ་མ་སྔ་མ་ལ་བརྟེན་ནས་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ནུས་པ་འཕེལ་ཏེ་རྟོགས་བྱ་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་གསལ་བ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པའི་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་ཞིང་སྤང་བྱ་འགག་པ་འཐད་པར་བསྟན་ཏོ། །མདོ་འདིར་དེ་སྟོན་པ་ལ་དཔེ་གསུམ་སྟེ། སྤང་བྱ་སྤོང་བར་འཐད་པའི་དཔེ་མར་མེས་བསྟན་པ་ནི། འབྲུ་མར་སྙིང་པོ་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཉིས། རྟོགས་བྱ་རྟོགས་པར་འཐད་པ་ས་བོན་ཀྱི་དཔེས་བསྟན་པ་ནི། ས་བོན་ལས་ནི་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཉིས། སྤངས་རྟོགས་རྫོགས་པའི་དཔེ། ཆུ་ཡི་ཐིགས་པས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གོ། ད་ནི་རྟགས་ཟབ་པ་བརྒྱད་ནི་ཐ་སྙད་དུ་རྟེན་འབྲེལ་མི་བསླུ་བའི་དབང་གིས་སྐྱེ་བ་དང་། དོན་དམ་པར་མི་སྐྱེ་བ་གཉིས་མི་འགལ་བར་གོ་ཡུལ་ཙམ་མིན་པར་གཞི་གཅིག་གི་སྟེང་ན་ཕན་ཚུན་སྤོངས་མི་དགོས་པར་མཉམ་པར་རྟོགས་པའི་ཟུང་འཇུག་གི་རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ནི་སྐྱེ་བ་ལ་ཟབ་པ། དེ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་རྣམས་བྱུང་ཙམ་ནས་ རང་གྲུབ་པའི་དུས་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་མི་སྡོད་པར་འགག་པ་དང་། དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་མེད་པའི་མི་འགག་པ་གཉིས་འགལ་མེད་རོ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་འགག་པ་ལ་ཟབ་པ་སྟེ་འདི་གཉིས་ནི་གཞི་རྟོགས་ཚུལ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །སློབ་ལམ་དུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་གོམས་ཀྱང་སྙིང་རྗེས་དུས་མ་ཡིན་པར་མངོན་དུ་མི་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ཟབ་པ་སྟེ། འདི་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་སེམས་སེམས་བྱུང་མཐའ་དག་འགོག་པའི་འགོག་པ་ཡང་དག་པའི་མཐའ་ལ་ཤིན་ཏུ་གོམས་པས་ན་རོ་མཉམ་པར་གྱུར་ནས་ལྡང་དཀའ་བའི་ཚུལ་དུ་མཉམ་པར་འཇོག་ནུས་པ་ས་བརྒྱད་པ་ནས་ཐོབ་ནའང་། ད་རུང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཕྲ་མོ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་གཟིགས་པ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་སངས་རྒྱས་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་མཉམ་པར་བཞག་བཞིན་དུ་ཤེས་བྱ་མཐའ་དག་གཟིགས་པའི་ཡེ་ཤེས་མ་ཐོབ་པས། དེ་དག་གི་ཇི་ལྟ་བ་གཟིགས་པ་ལའང་ད་རུང་སྐྱེད་འདོན་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་འགོག་པ་ལས་སྤོང་བའི་ཚུལ་གྱིས་རྫོགས་སྨིན་སྦྱངས་པ་མཐར་ཕྱིན་པའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཏིང་འཛིན་ཁྱད་པར་ཅན་བསྐྱེད་ནས། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་མོ་ཡང་སྦྱངས་ཏེ་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་བར་མཛད་ཀྱི། རང་གི་མཉམ་བཞག་དེ་ཁོ་ནའི་ངང་དུ་གནས་པ་ཁོ་ནར་མི་མཛད་པའི་ཆ་ནས་དེ་ལྟར་གསུངས་པའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བས་སྦྱིན་སོགས་སྒྲུབ་ཏུ་མེད་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྦྱིན་སོགས་ཕར་ཕྱིན་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་མ་ནོར་བར་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་། དེ་གཉིས་འགལ་མེད་ཟུང་གཅིག་ཏུ་ཆུད་པའི་རྟོགས་པ་ཤེས་བྱ་ལ་ཟབ་པ། ཆོས་ཐམས་ ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པས་དོན་དམ་པར་དངོས་དངོས་མེད་སོགས་དམིགས་པས་མཐོང་བར་བྱ་བ་རྡུལ་ཙམ་མེད་པ་དེ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་ངོ་ཞེས་མ་མཐོང་བ་ཉིད་མཐོང་བའི་དམ་པར་བསྟན་པ་ལ་མཐོང་བ་གང་ཡང་མེད་པ་དང་དེ་ཉིད་མཐོང་བ་འགལ་བ་ལྟ་བུའི་རྟོག་པ་དང་བྲལ་ཏེ། དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཐོང་བ་རང་གསལ་བ་ཤེས་པ་ལ་ཟབ་པ། དེ་བཞིན་དུ་དོན་དམ་པར་ཆོས་གང་ལའང་སྤྱོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་སྤྱོད་པ་སྤྱོད་པའི་དམ་པར་གསུངས་པ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་སྤྱོད་པ་ལ་ཟབ་པ། ལམ་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པ་མི་འདོར་བས་འབྲས་བུ་མངོན་དུ་བྱེད་ཀྱང་། གནས་ལུགས་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་གཉིས་སུ་མེད་པར་ཡེ་ནས་མཉམ་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་གནས་པར་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་གཉིས་མེད་ལ་ཟབ་པ་དང་ལྔ་ནི་སྤྱོད་པ་ཉམས་སུ་ལེན་ཚུལ་ལ་ཟབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལའང་གཞིའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱད་མེད་པར་ཡོད་ཀྱང་རྫོགས་སྨིན་སྦྱངས་པ་མཐར་ཕྱིན་ནས་སྒྲིབ་གཉིས་མ་བྲལ་བའི་དུས་མིན་དུ་མངོན་དུ་མི་བྱེད་པར་ཤེས་པ་དང་། ལམ་ལ་ཡུལ་ཤེས་བྱ་དང་། ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་དང་། ཉམས་ལེན་སྤྱོད་པ་གསུམ་དང་། འབྲས་བུ་གཉིས་མེད་དེ་སྒྲུབ་བྱེད་བསྒྲུབ་བྱ་གཉིས་སུ་མེད་པར་གཟིགས་པའི་ཆ་ནས་སོ། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཚོགས་གཉིས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་ལ། དེའི་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་མི་རློམ་པ་ནི་ཐབས་མཁས་པ་ལ་ཟབ་པ་སྟེ། ཡང་དག་པར་ན་ཐོབ་བྱ་ཉིད་མ་དམིགས་པ་དང་རང་བྱུང་གི་རྣམ་པའམ་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ སྐུ་འདུས་མ་བྱས་པ་རྒྱུས་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པར་གཟིགས་པས་སོ། །ཟབ་མོ་བརྒྱད་པོ་དེ་ནི་སྟོང་པ་དང་རྟེན་འབྱུང་འགལ་བར་འཛིན་པའི་བློ་ངོར་ཕན་ཚུན་གཅིག་གིས་གཅིག་བསལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཟུང་འཇུག་རོ་མཉམ་དུ་རྟོགས་དཀའ་ཞིང་། དེ་ལྟར་མི་འགལ་བར་མཉམ་པའི་ཚུལ་དུ་རྟོགས་པའི་ཟབ་མོ་བརྒྱད་དང་ལྡན་པའི་ཡེ་ཤེས་ས་བརྒྱད་པ་ནས་ཐོབ་ལ། དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ལུས་ངག་གི་ཐ་སྙད་ནི་གཞན་ངོར་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་རྟགས་ཡིན་པར་གཞུང་རྣམས་ལས་གསུངས་ཤིང་། རྟགས་འདི་རྣམ
Chinese
如果认为断尽烦恼障后，不可能获得菩提，就像灯火刹那生灭，但众多刹那相续不断，能耗尽油并烧毁灯芯一样。前后之心虽然没有同时聚集，但依靠前前生起之心，后后生起之心能力增长，对于所证悟的真如，产生极度明晰究竟的智慧，并且断除所断是合理的。此经中，为了说明这一点，有三个比喻：用灯火比喻说明断除所断是合理的，即“酥油精华”等两个偈颂；用种子比喻说明证悟所证是合理的，即“从种子中”等两个偈颂；以及断证圆满的比喻，即“水滴”等一个偈颂。现在，八种甚深之相，是指在名言中，依靠缘起不虚的力量而生起，以及在胜义中不生起，这二者并非仅仅是理解上的不矛盾，而是在一个基础上，无需互相排斥，平等证悟的殊胜双运证悟，对于生起是甚深的。同样，事物产生之后， 不会停留在自性成立的第二个刹那而坏灭，以及在胜义中无自性的不坏灭，这二者无有矛盾，证悟为一体，对于坏灭是甚深的，这二者是就基础证悟的方式而言的。在修学道上，虽然串习智慧的真如，但由于慈悲心，不会在不应时显现，对于真如是甚深的。这是因为在真如的法界中，由于极度串习止息一切心和心所的止息真谛，已经成为同味，能够以难以生起的方式安住于平等，虽然从第八地获得，但仍然因为具有细微的所知障，所以对于真如的观察不像佛陀那样极其清净，因此在安住于真如的同时，没有获得观察一切所知的智慧。因此，对于它们的如实之相的观察，仍然有可以生起和发掘之处。因此，如来通过从止息中舍弃的方式，生起圆满成熟净化的力量所生的殊胜三摩地，并且也净化极细微的所知障，从而成为佛陀。自己的
English
If one thinks that it is impossible to attain Bodhi after completely eliminating the afflictive obscurations, it is like a lamp that arises and ceases in an instant, but many instants continue uninterruptedly, and it can exhaust the oil and burn the wick. Although the previous and subsequent minds do not gather together simultaneously, relying on the previous arising minds, the subsequent arising minds increase in power, and for the truth that is to be realized, the wisdom of ultimate clarity arises, and it is reasonable to eliminate what is to be abandoned. In this sutra, to illustrate this point, there are three metaphors: the metaphor of the lamp illustrates that it is reasonable to abandon what is to be abandoned, i.e., the two verses "essence of ghee," etc.; the metaphor of the seed illustrates that it is reasonable to realize what is to be realized, i.e., the two verses "from the seed," etc.; and the metaphor of the completion of abandonment and realization, i.e., the one verse "water drop," etc. Now, the eight profound aspects refer to the fact that in conventional terms, arising due to the power of the unfailing dependent origination, and not arising in ultimate terms, these two are not merely non-contradictory in understanding, but on one basis, without needing to mutually exclude each other, the extraordinary union of equal realization, is profound for arising. Similarly, after things arise, they do not remain in the second instant of self-establishment and cease, and in ultimate terms, the non-cessation of selflessness, these two are without contradiction, realizing as one taste, is profound for cessation, these two are in terms of the way of realizing the basis. On the path of training, although one is accustomed to the thusness of wisdom, due to compassion, it will not manifest at an inappropriate time, which is profound for thusness. This is because in the realm of thusness, due to extreme habituation to the cessation of all minds and mental factors, the cessation of the true cessation, it has become of one taste, and one is able to abide in equality in a way that is difficult to arise, although it is obtained from the eighth ground, but still because it has subtle cognitive obscurations, therefore the observation of thusness is not as extremely pure as that of the Buddha, therefore while abiding in equality in thusness, one has not obtained the wisdom of observing all knowable objects. Therefore, for the observation of their reality, there is still room for arising and excavation. Therefore, the Tathagata, through the way of abandoning from cessation, generates the extraordinary samadhi born from the power of complete maturation and purification, and also purifies the extremely subtle cognitive obscurations, thereby becoming a Buddha. One's own
Chinese
仅仅是不安住于唯有等持的状态，因此才这样宣说的。一切法远离戏论，虽然无法修持布施等，但要知道在世俗中无误地修持布施等波罗蜜多之理，并且通达二者无违融合为一的证悟，对于所知甚深。一切法自性不成立，因此在胜义谛中，没有丝毫能以实有实无等执着所见之物，这才是见到了真如，如是宣说见彼不见之殊胜，远离了无所见与见彼相违之类的分别。通达远离一切执着的智慧之见自明自显，对于此甚深。同样，在胜义谛中，因为对任何法都无有行持，因此通达了宣说不行持为殊胜行持的特殊证悟，对于行持甚深。虽然不舍弃修持一切道而现前果，但通达了在实相中，无有能修所修二者，安住于本来自在的法性，对于无二甚深，这五者是对于修持行持之理甚深。对此，也是就基础而言，虽然真如在一切法中无差别地存在，但要知道在圆满成熟清净究竟之后，在二障未离之时不会现前。在道上，有对境所知，有境能知，有修持行持三者，果无二，即从无有能修所修二者而观察的角度而言。在世俗中，圆满二资粮，不认为获得其果佛陀，是对方便善巧甚深。真实而言，因为见到未曾执着所获得之物，以及自生之相或自生智慧之身，是无法以因来成就的。这八个甚深，对于执着空性和缘起相违的分别念而言，难以以互相破除的方式来证悟双运味一。如是不相违地以平等的方式证悟，具有八个甚深的智慧是从八地获得的，与此相符的身体语言的言说是对于他人而言不退转的征相，经论中如是宣说。这些征相……
English
It is said in this way because it is not just staying in the state of mere equipoise. Since all dharmas are free from elaboration, although it is impossible to practice generosity etc., one should know the way to practice generosity etc. and other perfections without error in the relative truth. And the realization that these two are non-contradictory and united is profound in terms of what is to be known. Since all dharmas are not established by nature, in the ultimate truth, there is not even a particle to be seen by clinging to things like real and unreal. This is seeing the suchness, and it is taught as the supreme of seeing the unseen, free from the thought that there is nothing to see and that seeing it is contradictory. It is profound to know that the self-illuminating vision of wisdom, which is free from all objects of focus, is self-evident. Similarly, since there is no practice in any dharma in the ultimate truth, it is profound to understand the special realization that the non-practice is said to be the supreme practice. Although the fruit is manifested by not abandoning the practice of all paths, it is understood that in the reality, there is no duality of what is to be accomplished and what is to be accomplished, and that one abides in the nature of equality from the beginning, which is profound in non-duality. These five are profound in the way of practicing conduct. Even in that, based on the ground, although suchness exists without difference in all things, one should know that it will not be manifested until the two obscurations are not separated after the completion of perfection, maturation, and purification. On the path, there are three things: the object of knowledge, the subject of knowledge, and the practice of conduct. And the fruit is non-duality, that is, from the point of view of seeing that there is no duality of what is to be accomplished and what is to be accomplished. In the relative truth, one completely perfects the two accumulations, and not presuming to attain the fruit of Buddhahood is profound in skillful means. In reality, because one sees that what is to be attained is not focused on, and that the self-born form or the self-born wisdom body cannot be accomplished by cause. These eight profoundnesses are difficult to realize as a union of tastes in the minds of those who hold emptiness and dependent arising to be contradictory, in the way that one eliminates the other. The wisdom with eight profoundnesses, which realizes in a non-contradictory and equal way, is obtained from the eighth bhumi. The verbal expressions of body and speech that are in accordance with it are said in the scriptures to be signs of non-retrogression for others. These signs...