Tibetan
ས་དེའི་དོན་དུ་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་རྒྱུར་བསྔོ་བ་དང་། དེ་ཡང་མངོན་པར་མ་ཞེན་པའི་ཐབས་མཁས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པ་དང་།བདེན་གཉིས་རོ་མཉམ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཇུག་པའི་སྒོམ་པ་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་གི་བསོད་ནམས་ཀྱང་ཚད་གཟུང་དུ་མེད་པར་རིགས་པས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྟོན་བྱེད་ཀྱི་མདོ་ནི། བསོད་ནམས་དེ་ཡང་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གིས་སོ། །གཉིས་པ་བྱེད་པ་ལ་རྩོད་སྤང་ལ། དོན་དམ་པར་ཉམས་འཕེལ་མི་རུང་བས་སྒོམ་ལམ་གྱི་སྤང་ཐོབ་མི་སྲིད་པར་རྩོད་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཏུའང་སྐད་ཅིག་མར་དཔྱད་ནས་རྣམ་མཁྱེན་ཐོབ་པར་མི་རུང་བར་རྩོད་པ་གཉིས། དང་པོ་དངོས་པོ་རྣམས་སུ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ན། དེ་ལ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཉམས་པ་དང་གཉེན་པོ་འཕེལ་བ་མི་རུང་ལ། དེ་ལྟ་ན་སྒོམ་པའི་ལམ་ཞེས་བྱ་བས་སྤང་བྱ་དགུ་ལྟ་བུ་ཅི་ཞིག་ཉམས་ཤིང་འབྲས་བུ་ཡེ་ཤེས་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་སོགས་ཅི་ཞིག་ཐོབ་སྟེ་སྤང་ཐོབ་མི་སྲིད་དོ་སྙམ་ན། ཟད་མི་སྐྱེ་ཤེས་པའི་བྱང་ཆུབ་ནི་སྒྲིབ་པ་ཟད་ཅིང་སླར་མི་སྐྱེ་བ་ཙམ་གྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ལས་དངོས་པོ་མེད་ཀྱང་། འབྲས་བུ་དེ་ཐོབ་ནས་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་གཏན་དུ་ཐར་པའི་སྒོ་ནས་ཐར་པ་དོན་གཉེར་གྱི་ འདོད་པ་སྐོང་ནུས་པ། ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་དུ་སྒོམ་ལམ་འདི་ཡང་ནི་སྤང་བྱ་སྤངས་བ་དང་རྟོགས་པ་ཐོབ་པའི་སྒོ་ནས་རང་གཞན་གྱི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱང་དེ་བཞིན་ཉིད་སྟོང་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ལ། སྒོམ་ལམ་དེ་ཡང་སྟོང་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་དེའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར། དངོས་སྨྲ་བས་རྩོད་པ་ནི་དོན་མེད་དོ་ཞེས་ལན་འདེབས་པ་སྟེ། འདི་ལ་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཟག་མེད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་དེ། དོན་དམ་པར་འཕེལ་འགྲིབ་མེད་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་གདུལ་བྱའི་དོན་བྱེད་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཞེས་སྦྱར་བ་སྣང་ཡང་། བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་དོན་དམ་པར་འཕེལ་འགྲིབ་མེད་པའི་དཔེ་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་ལ་མ་གྲུབ་པས་མི་བདེ་བ་འདྲ་སྟེ། དེས་ན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། ཟད་དང་མི་སྐྱེ་དོན་དུ་ནི། གཅིག་པས་དེ་ཕྱིར་བཟོད་པར་གྱིས། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ཕན་ཆད་རྒྱུ་འབྲས་སྤང་ཐོབ་འཇོག་མི་ཤེས་པའི་དངོས་སྨྲ་བ་ལ། ཁོ་རང་གི་མཐར་འབྲས་སོ་སོར་བརྟགས་འགོག་གི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ལ་དཔེར་བྱས་ནས། སྔར་ཡོད་ཟད་པས་སྟོང་ཡང་རུང་། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་ཡང་རུང་སྟེ་སྟོང་པར་དོན་དུ་གཅིག་པས་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྟོང་པ་ལ་མི་སྐྲག་པར་བཟོད་པར་གྱིས་ཞེས་གསུངས་པ་དང་གནད་གཅིག་ཏུ་ཁོ་བོས་མཐོང་ངོ་། །མདོ་འདིར་ཚུལ་དེ་དག་སྟོན་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བཤད་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཉིས་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཆོས་དབྱིངས་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་དག་པར་གནས་པ་དེ་ནི། ཆོས་བརྗོད་ཅིང་བསྟན་པས་འཕེལ་བར་མི་འགྱུར་ལ། མ་བསྟན་པས་འགྲིབ་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟོག་པའི་དབང་གིས་བཞག་པ་ཙམ་ལས་ཡང་དག་པར་གྲུབ་པ་མེད་པས་ན་མིང་གིས་བརྗོད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེས་ན་ལམ་ཕར་ཕྱིན་རྣམས་ཀྱང་མིང་གིས་བརྗོད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པས་ན་དེ་བསྒོམས་པས་ཆོས་དབྱིངས་འཕེལ་བ་དང་ཉོན་མོངས་ཟད་པ་མེད་ལ། མ་བསྒོམས་པས་ཆོས་དབྱིངས་འགྲིབ་པ་དང་ཉོན་མོངས་འཕེལ་བའང་དོན་དམ་པར་མེད་ཀྱང་། ཐ་སྙད་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་ཡོངས་སུ་བསྔོ་ཞིང་མཚན་མར་ཞེན་པའི་རློམ་པ་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི། རྟེན་འབྲེལ་བསླུ་མེད་ཀྱི་དབང་གིས་ལམ་ལས་ཉམས་པ་མེད་པར་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་འཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་འཁོར་བར་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱང་དོན་ལ་གྲུབ་པའི་དབང་གིས་མ་ཡིན་ཏེ།རང་གི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པའི་དབང་གིས་སྣང་ལ། འཁོར་བ་སྤངས་ནས་ལྡོག་པའམ་རྟོག་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །དེས་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་བྲི་གང་བླང་དོར་དང་བྲལ་བའི་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་དང་དེའི་དབང་གིས་བྱུང་བའི་སྒྲིབ་པ་གཉིས་པོ་རིམ་བཞིན་སྤངས་པ་དང་། རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རིམ་བཞིན་ཐོབ་པ་ཡོད་པ་ནི། དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ངོས་ནས་མ་ཡིན་ཡང་། དེ་བཞིན་ཉིད་ལས་གོལ་བའི་རང་གི་རྟོག་པ་ཟད་ཚུལ་ལས་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཆོས་ཉིད་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གཟིགས་པ་ན་སྲིད་ཞིའི་མཐར་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་གྲུབ་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ཐ་སྙད་དུ་རྣམ་མཁྱེན་མི་ཐོབ་པར་རྩོད་པ་སྤང་བ་ནི། འདི་ལྟར་སེམས་ནི་སྐད་ཅིག་གིས་སྐྱེ་ཞིང་འགག་ པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ལ། དེའི་སྐད་ཅིག་ཀུན་གཅིག་ཅར་དུ་འབྱུང་མི་ཤེས་པས་རིམ་ཅན་དུ་འབྱུང་དགོས་ལ། དེ་ལྟ་ན་སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པའི་སྐད་ཅིག་སྔ་མ་དེས་ནི་བྱང་ཆུབ་མི་ཐོབ་ལ། སྔ་མ་སྔ་མ་སྔོན་དུ་མ་སོང་བའི་ཕྱི་མའི་སྐད་ཅིག་རེ་རེས་ཀྱང་ཐོབ་མི་ནུས་ཏེ། སྔ་ཕྱིར་ཕྱེ་བའི་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་ནུས་པ་མ་ཚང་ཞིང་ཕྱི་མའི་དུས་ན་སྔ་མ་འག
Chinese
为了那个地方，将获得无边功德的佛陀作为原因而回向，而且以不执著的善巧方便完全摄持，以二谛味平等法界之自性的方式进入的禅修，即使是一刹那的福德，也以理证成立是无法衡量的。那显示它的经是，《福德那也》等一颂。第二，在做的时候，对于辩论的驳斥是：以胜义谛来说，因为不可能衰减和增长，所以辩论说禅修道的断证是不可能的；而且以世俗谛来说，也辩论说一刹那间观察而获得一切智是不可能的。第一，如果诸事物是不可言说的空性，那么，对于它来说，不顺品衰减和顺品增长是不可能的，如果那样，那么所谓的禅修道，像断除九品一样，什么衰减，以及像获得小小的智慧果等等，什么获得，因此断证是不可能的，如果这样想。知道灭尽不生的菩提，仅仅以烦恼障灭尽且不再生起而完全区分，虽然没有实物，但是获得那个果后，从轮回的痛苦中永远解脱的角度，能够满足希求解脱的愿望。如是，这个禅修道也是以断除所断和获得证悟的角度，成办自他的利益。因为菩提也是如是空性的体性，禅修道也是空性如是的体性而安立的缘故。实事论者辩论是没有意义的，这样回答。对于此，无上菩提无漏智慧的自性，虽然在胜义谛中没有增减，但是在名言中，如调伏有情一样，虽然有这样连接的说法，但是无上菩提在胜义谛中没有增减的比喻，对于实事论者来说是不成立的，似乎不太好。因此，龙树菩萨说：灭尽和不生在意义上，是一，因此请忍耐。如是说，对于认为是空性，却不知道安立因果断证的实事论者，以他自己的最终，以各自观察遮止的自性之菩提作为比喻，无论是以前有的灭尽而空，还是自性空，总之在空性意义上是一
English
For that place, dedicating the attainment of the Buddha with limitless merits as the cause, and also completely grasping with skillful means of non-attachment, the meditation that enters in the manner of the nature of the Dharmadhatu where the two truths are of equal taste, even a single moment of merit is proven by reason to be immeasurable. The sutra that shows it is, "That merit also," etc., one verse. Second, in doing so, the refutation of the argument is: In terms of ultimate truth, since it is impossible to decline and increase, it is argued that the abandonment and realization of the path of meditation is impossible; and also in terms of conventional truth, it is argued that it is impossible to attain omniscience by examining in an instant. First, if all things are emptiness that cannot be expressed, then for that, it is impossible for the unfavorable side to diminish and the favorable side to increase, and if so, then what diminishes by the so-called path of meditation, like abandoning the nine qualities, and what is attained, like attaining the smallest of the small fruits of wisdom, etc., therefore abandonment and realization is impossible, if you think like that. Knowing that the Bodhi of cessation and non-arising is completely distinguished only by the cessation of obscurations and no longer arising, although there is no entity, but after attaining that fruit, from the perspective of permanently liberating from the suffering of samsara, it is able to fulfill the desire to seek liberation. Likewise, this path of meditation also accomplishes the benefit of oneself and others from the perspective of abandoning what is to be abandoned and attaining realization. Because Bodhi is also the nature of such emptiness, and the path of meditation is also established as the nature of such emptiness. An argument by a realist is meaningless, thus answering. For this, the nature of the unsurpassed Bodhi, the uncontaminated wisdom, although there is no increase or decrease in the ultimate truth, but in terms of convention, like taming sentient beings, although there is such a connection, the analogy that the unsurpassed Bodhi has no increase or decrease in the ultimate truth is not established for a realist, it seems uncomfortable. Therefore, Nagarjuna said: Cessation and non-arising in meaning, are one, therefore please be patient. Thus, for a realist who thinks it is emptiness, but does not know how to establish the cause and effect of abandonment and realization, taking the Bodhi of the nature of individually examining and preventing his own ultimate as an example, whether it is empty by the cessation of what was previously there, or empty by its own nature, in short, it is one in the meaning of emptiness.
Chinese
我个人认为，这与寂天菩萨所说的“不要害怕大乘的空性，要忍受”的要点是一致的。这部经中阐述这些道理，就是以佛陀所说的两句偈颂开始：一切法都安住于法界不可言说的自性清净之中，宣说和开示法并不会使它增长，不宣说也不会使它减少。 总括基、道、果的一切法，都是由分别念所安立的，实际上并没有真实成立，所以要知道仅仅是名称的言说而已。因此，道——波罗蜜多等也仅仅是名称的言说而已，所以修习它并不能使法界增长、烦恼减少，不修习它也不会使法界减少、烦恼增长，从胜义谛上来说确实如此。但在名言世俗中，将一切善根回向大菩提，并且没有执着于相的傲慢的菩萨们，依靠缘起不虚的规律，不会从道上退转，最终会获得无上菩提。就像轮回的显现本身，实际上也不是由实有的力量所造成的，而是由自己的分别念的力量所显现的，舍弃轮回而返回，也仅仅是分别念而已。因此，以远离损益、取舍的平等性为对境的智慧，逐渐断除分别念以及由它所产生的两种障碍，并且逐渐获得证悟的智慧，这虽然不是从真如的层面来说的，但却是从远离真如的自己的分别念的止息方式上所显现的。因此，如实地照见法性平等性的意义，就应该知道证得不住于有寂两边的涅槃。第二，驳斥在名言中不能获得现观的争论：就像心是刹那生灭的法，它的所有刹那不可能同时产生，所以必须依次产生。这样的话，最初生起菩提心的前一个刹那不能获得菩提，没有经历过前一个刹那的后一个刹那也不能获得菩提，因为区分前后的每一个刹那都缺少能力，而且在后一个时刻，前一个
English
I personally think that this is consistent with the point made by Shantideva, "Do not be afraid of the emptiness of the Mahayana, endure it." This sutra explains these principles, starting with two verses spoken by the Buddha: All dharmas abide in the inexpressible, self-nature purity of the Dharmadhatu. Speaking and teaching the Dharma does not increase it, and not speaking it does not decrease it. All dharmas, which encompass the basis, path, and result, are merely established by conceptual thought and do not truly exist. Therefore, it should be understood that they are only nominal designations. Thus, the paths, such as the Paramitas, are also merely nominal designations. Therefore, practicing them does not increase the Dharmadhatu or decrease afflictions, and not practicing them does not decrease the Dharmadhatu or increase afflictions, which is true from the ultimate perspective. However, in conventional truth, bodhisattvas who dedicate all roots of virtue to great Bodhi and do not have the arrogance of clinging to characteristics, relying on the infallible law of dependent origination, will not regress from the path and will eventually attain unsurpassed Bodhi. Just as the appearance of samsara itself is not actually caused by the power of inherent existence, but appears by the power of one's own conceptual thought, abandoning samsara and returning is also merely conceptual thought. Therefore, the wisdom that focuses on equality, which is free from gain and loss, acceptance and rejection, gradually eliminates the two obscurations that arise from conceptual thought and its power, and gradually attains the wisdom of realization. This is not from the level of Suchness itself, but it appears from the way one's own conceptual thought, which deviates from Suchness, ceases. Therefore, seeing the meaning of the equality of Dharmata as it is, one should know that Nirvana, which does not abide in either existence or peace, is attained. Second, refuting the argument that omniscience cannot be attained in conventional truth: Just as the mind is a phenomenon that arises and ceases in an instant, all its instants cannot arise simultaneously, so they must arise sequentially. In this case, the first instant of generating Bodhicitta cannot attain Bodhi, and the subsequent instant that has not experienced the previous instant cannot attain Bodhi either, because each instant that distinguishes before and after lacks the ability, and in the later moment, the former