Tibetan
རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་དངོས་པོ་གང་ལ་ཡང་གཅིག་བདེན་མེད་ལ། དེ་མེད་པས་དེས་བརྩམས་པའི་དུ་མའང་མེད་མོད། ཆོས་དུ་མ་ལའང་རིགས་མཐུན་པ་སོགས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ལས་གཅིག་ཏུ་བཏགས་པ་དང་། གཅིག་ལའང་ཁྱད་པར་གྱི་དབྱེ་བས་ཐ་དད་དུ་བཏགས་པ་ལ། རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཐ་སྙད་འཇོག་པ་ཙམ་ལས་དཔྱད་ན་མུ་བཞི་གང་དུ་ཡང་མི་འགྲུབ་པས་དངོས་པོ་རྣམས་བརྟག་མི་བཟོད་པ་རྨི་ལམ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་ལ་དཔྱོད་པ་མུ་བཞི་སྐྱེ་འགོག་ཞེས་གཏན་ཚིགས་ལྔ་ཡི་གྲངས་སུ་བཞེད་པ་ཡོད་ལ། དེ་ལྟར་བཤད་ཀྱང་འགལ་བ་མེད་མོད་འདི་རྒྱུ་ལ་དཔྱོད་པའི་ཁོངས་སུ་བསྡུས་ནས་གཏན་ཚིགས་བཞིར་བྱས་ན་ཡང་འཐད་པ་མཐོང་སྟེ། རྒྱུ་འབྲས་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་ལ་དཔྱད་པའི་རིགས་པའི་སྒོ་མི་འདྲ་བ་གཞན་ཡང་ཡོད་པ། དཔེར་ན་དུས་གསུམ་གྱིས་ཕྱེ་ན་འབྲས་བུ་དེ་འདས་པ་འགག་པའི་ཕྱིར་མི་སྐྱེ་ལ། མ་འོངས་པ་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་མི་སྐྱེ་ཞིང་། ད་ལྟ་བ་གྲུབ་ཟིན་པ་ལ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཡང་བསྐྱེད་བྱ་འབྲས་བུ་དེ་ཡོད་པའམ་མེད་པའམ་གཉིས་ཡིན་གཉིས་མིན་གང་སྐྱེད། གལ་ཏེ་ཡོད་པ་ཞིག་སྐྱེའོ་སྙམ་ན་མི་འཐད་དེ། ཡོད་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་གྲུབ་ཟིན་པས་ད་གཟོད་རྒྱུས་བསྐྱེད་མི་དགོས་པ་ནས་སྨིན་ཟིན་པ་བཞིན་ནོ། །ཡོད་ཀྱང་སྐྱེད་དགོས་ན་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་རོ། །མེད་པ་ནི་སྐྱེད་མི་ནུས་ཏེ་རི་བོང་གི་རྭ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྔར་མེད་པ་ཉིད་རྒྱུས་གསར་དུ་ཡོད་པར་བྱེད་དོ་སྙམ་ན། མེད་པ་དང་ཡོད་པ་གཉིས་ཕན་ཚུན་སྤང་སྟེ་འགལ་བའི་ཕྱིར། དངོས་པོའི་དོན་ལ་སྔར་མེད་པ་ཉིད་ཕྱིས་སུ་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡང་མེད་དེ། རྒྱུ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྲས་བུ་སྣང་བ་ལ། སྔར་མ་སྣང་བ་དང་ད་ལྟ་སྣང་བ་གཉིས་བློས་སྦྲེལ་ནས། སྔར་མེད་སྐྱེའོ་ཞེས་བཏགས་པ་ཙམ་མོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྔར་ཡོད་པ་ལ་ཕྱིས་མེད་པ་ཡང་སྔ་ཕྱི་བསྡོམས་ནས་བཏགས་པ་སྟེ། དངོས་པོ་རྣམས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་དབང་གིས་སྣང་བ་ཙམ་ལས་ཡོད་པ་མེད་པར་གོ་འཕོས་པ་དང་། མེད་པ་ཡོད་པར་གོ་འཕོས་པ་ནི་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་གནས་པ་དང་མི་གནས་པ་དང་། བདག་ཡོད་དང་བདག་མེད་སོགས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ། ཐམས་ཅད་སྣང་ཙམ་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ཡིན་པས། ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་ཆོས་གང་ཡང་གོ་འཕོ་བ་དང་། འགྲོ་འོང་དང་། སྐྱེ་འགག་དང་། འཕེལ་འགྲིབ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་གང་དུའང་མི་དམིགས་པའོ། །དེ་ལྟར་འབྲས་བུ་ཡོད་མེད་གང་ཡང་མི་སྐྱེ་ན། དེ་གཉིས་ལས
Chinese
任何因果之事物，皆无一真实存在。既无此一，则其所造之众多亦无。然于众多法中，以种类相同等之理由，假立为一；于一法中，亦以差别之区分，假立为多。仅是安立因果之名言，若加以分析，则四句皆不成立，故应知诸事物皆不可堪忍观察，如梦幻一般。对此，有认为因果二者皆可分析，四句生灭为五种理证之一。如是说亦无有相违，然吾人认为此可归于分析因之范畴，而作四种理证亦为合理。另有分析因果自性之三种不同的理路。譬如，以三时区分，则果已逝灭故不生，未来未生故不生，现在已成故无生等等。又，所生之果，是有、是无、是二者、是非二者，何者生？ 若谓有者生，则不合理，因有者其自性已成立，故无需再由因生，如已成熟之物。若有者仍需生，则将成无穷。无者则不能生，如兔角。若谓先前无者，由因新造为有，则无与有二者互相排斥，故相违。于事物之实义中，先前无者，其后变为有者，实无此事。然依于因，果显现，先前未显现与现在显现二者于心中连结，而仅是假立为先前无者生。如是，先前有者，其后变为无者，亦是前后总合而假立，事物仅是依缘起而显现，有转为无，无转为有，实无此事。生与灭、住与不住、有我与无我等等亦是如此，一切皆是显现而已，自性为空。故于真实义中，任何法皆无有转变，亦无有来去、生灭、增减等差别可得。
English
In any phenomenon of cause and effect, there is not a single true existence. Since that one does not exist, the many created by it also do not exist. However, in many dharmas, based on reasons such as similarity of kind, they are nominally established as one; and in one dharma, they are nominally established as many due to distinctions of differences. Merely establishing the terminology of cause and effect, if analyzed, none of the four possibilities are established, therefore, one should understand that all phenomena are unbearable to examine, like a dream. Regarding this, there are those who consider the analysis of both cause and effect, the four possibilities of arising and ceasing, as one of the five reasons. Although there is no contradiction in explaining it that way, I think it is reasonable to include this in the category of analyzing the cause and make it four reasons. There are also other different logical approaches to analyzing the three aspects of cause and effect. For example, if divided by the three times, the result does not arise because the past has ceased, it does not arise because the future has not arisen, and there is no arising for the present because it is already established, and so on. Furthermore, what arises, is it the result that is existent, non-existent, both, or neither? If it is thought that something existent arises, it is not reasonable, because what exists has already established its own nature, so there is no need for the cause to produce it, just like something that is already ripe. If what exists still needs to be produced, it will become endless. What does not exist cannot be produced, like a rabbit's horn. If it is thought that what was previously non-existent is newly made existent by the cause, then non-existence and existence are mutually exclusive, so they are contradictory. In the true meaning of phenomena, there is nothing that was previously non-existent and later becomes existent. However, based on the cause, the result appears, and the two, what did not appear before and what appears now, are connected in the mind, and it is merely nominally established that what was previously non-existent arises. Similarly, what was previously existent and later becomes non-existent is also nominally established by combining the past and the future. Phenomena are merely appearances due to dependent origination, and there is no such thing as existence changing to non-existence, or non-existence changing to existence. Arising and ceasing, abiding and not abiding, self and no-self, etc., are also the same as this. Since all are merely appearances and empty of nature, in the true meaning, no dharma undergoes any transformation, and no distinctions such as coming and going, arising and ceasing, increasing and decreasing, etc., can be found. If the result does not arise in either existence or non-existence, then from those two...