Tibetan
དུ་བདག་གི་ཡོན་ཏན་བདེ་སྡུག་དམིགས་པ་རྟགས་སུ་འགོད། སྤྱོད་པ་པས་སྒྲ་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པ་ལ་མ་བྱས་པ་རྟགས་སུ་འགོད། ནམ་མཁའི་གོས་ཅན་པས་ཤིང་སེམས་ལྡན་དུ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ལོ་མ་འཁུམས་པ་དང་ལྤགས་པ་བཤུས་ན་སྐམ་པ་རྟགས་སུ་འགོད། གྲངས་ཅན་པས་བེམ་པོ་སྲོག་ཅན་དུ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཤུན་པགས་བཤུས་ན་འཆི་བ་གཏན་ཚིགས་སུ་འགོད། བྱེ་བྲག་པས་གསོན་པོའི་ལུས་བདག་བཅས་སུ་བསྒྲུབ་པ་ལ་སྲོག་དང་བཅས་པ་འགོད་པར་བྱེད་དོ། །འདི་དག་ལ་མཐུན་ཕྱོགས་རྟོག་ངོར་མཐོང་བའི་ད མ་བཅའ། གཏན་ཚིགས། དཔེ་གསུམ་གྱིས་ བསྒྲུབས་པས་བཅོ་བརྒྱད་དུ་བཞག་གོ། བསམ་གཏན་དད་པ་བདུན་ནི། ཕུར་བུ་པས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱང་མེད་པར་སྒོམ། གྲངས་ཅན་པས་རྣམ་འགྱུར་འཆད་པའི་སྟོང་པ་སྒོམ། ཉི་མ་པས་སྣང་བ་སྤང་བའི་སྟོང་པ་སྒོམ། ཛཱ་ཡ་དྷ་ར་པས་ཚོགས་དྲུག་ཡུལ་དང་བཅས་པ་སྐྱོན་དུ་བལྟས་ནས་མི་རྟོག་པ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་སྒོམ། བྱེ་བྲག་པས་དྲན་པ་སྐྱོན་དུ་བལྟས་ནས་དྲན་མེད་རྩེ་གཅིག་སྒོམ། ཞི་བ་པས་ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་བལྟས་ནས་སེམས་དེ་ལས་མ་ཡེངས་པར་སྒོམ། རིག་བྱེད་པས་བདེ་སྡུག་རྣམ་རྟོག་གང་ཡང་སྤངས་ནས་ནམ་མཁའ་ལྟར་སྒོམ་པའོ། །དེ་དག་གི་ཏིང་འཛིན་ལ་དམིགས་པའི་ངོ་བོ། རྣམ་གྲངས། ཉམས། རང་རང་གི་འབྲས་བུ་བཞི་རེར་དབྱེ་བས་ཉེར་བརྒྱད་དོ། །སྟོན་པ་དྲུག་ནི་སྔར་གྱི་འོད་སྲུངས་རྫོགས་བྱེད་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་དྲུག་ཕལ་ཆེ་བའི་ལྟ་བ་ནི་ཆད་ལྟ་སྟེ། དེ་ཡང་སྒོ་གཅིག །དཔེ་གསུམ་ཚུལ་བཞིས་སྒྲུབ་སྟེ། བསྒྲུབ་བྱ་རྒྱུ་འབྲས་མེད་པ་ཚེ་སྔ་ཕྱི་མེད་པ་ཐར་གྲོལ་མེད་པ་མ་མཐོང་བའི་འགྲོ་བ་མེད་པ་བཞིའོ། །སྒོ་གཅིག་ནི་རང་གི་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་པའོ། །དཔེ་གསུམ་ནི། རྒྱུ་མེད་པའི་དཔེ་སྤང་ལ་ཤ་མོ་རྡོལ་བ།འབྲས་བུ་མེད་པའི་དཔེ་ཐལ་བ་རླུང་ལ་གཏོར་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བྱུང་བའི་དཔེ་ཉི་མ་འཆར་བ་དང་། ཆུ་བོ་ཐུར་དུ་འབབ་པ་སོགས་སོ། །ཚུལ་བཞི་ནི། སྔ་ཕྱིའི་སྲིད་པ་མེད་ཀྱང་ད་ལྟའི་འཇིག་རྟེན་ཡོད་པའི་ཚུལ། གཙོ་བདག་སོགས་འཕོ་བ་མེད་ཀྱང་ལུས་གྲུབ་ཚེ་རང་ཆས་ཡོད་ཚུལ། ས་སོགས་འབྱུང་བར་ཤེས་པ་སྐྱེད་ནུས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡོད་པས་ཆན་ལས་མྱོས་པའི་ནུས་པ་བཞིན་གློ་བུར་གྲུབ་ཚུལ་ལམ་མ་སྦྱངས་ཀྱང་ཤི་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་རྒྱུན་ཆད་པས་གྲོལ་ཞིང་། དེ་ལྟར་ཤེས་ན་ལམ་སྦྱང་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་ངལ་བ་མི་དགོས་ པས་རྒྱང་འཕེན་པའི་གཞུང་བསྟན་པ་དོན་མེད་མིན་ཚུལ་བཞིའོ། །སྒྲུབ་བྱེད་བརྒྱད་པོ་དེ
Chinese
于我之功德安乐痛苦，立为所缘之相。行者为成立声常住，立未作之相。裸形外道为成立树木有情，立叶萎缩及剥皮则枯槁之相。数论师为成立物为有情，立剥皮则死为理。胜论师为成立活人之身具我，立具有命根。此等以随顺方于分别识前所见之立宗、理、喻三者成立，故立为十八。七种三摩地信解者：富兰那迦叶于世俗亦不观修。数论师观修宣说变异之空性。尼犍子观修舍弃显现之空性。阇夜毗罗以六识及其对境视为过患，而一心观修无分别。胜论师以忆念视为过患，而一心观修无忆念。寂灭者视一切为心，而观修不离于心。顺世外道舍弃安乐痛苦分别念等，而如虚空般观修。彼等之等持，以所缘之体性、种类、体验、各自之果分为四，故为二十八。六师乃先前之六师，如不兰迦叶等。彼六师大多数之见解为断见，彼亦一门。以三喻四理成立，所立为无因果、无前后世、无解脱、无不见之有情四者。一门者，谓以自之根识所行境不见之故。三喻者：无因之喻，如草上生菇；无果之喻，如灰尘扬于风中；自性生之喻，如日出及河流向下流等。四理者：虽无前后世，然有现在世之理；虽无自在等转变，然身成时有自性之理；地等生识之功能，有如饮酒醉人之力，为顿生之理；或虽未修习，然死后自性断灭而解脱，如是知者，不需修道苦行之勤劳，故立顺世外道之论典非无义之四理。彼八种能立
English
The qualities of my own, happiness and suffering, are established as the object of focus. The practitioner establishes the uncreated as the sign to prove that sound is permanent. The Naked Ascetics establish the withering of leaves and the drying up of bark as the sign to prove that trees are sentient. The Samkhyas establish death upon peeling off the skin as the reason to prove that matter is sentient. The Vaisheshikas establish the possession of life as the means to prove that a living body possesses a self. These are established as eighteen because the proposition, reason, and example seen in the direction of agreement by the discriminating mind are used to prove them. The seven meditations of faith are: Pūrana Kāśyapa meditates without even conventional truth. The Samkhyas meditate on emptiness, explaining transformation. The Ajivikas meditate on emptiness, abandoning appearances. Jayarāśi Bhaṭṭa considers the six aggregates and their objects as faults and meditates single-pointedly on non-conceptualization. The Vaisheshikas consider memory as a fault and meditate single-pointedly on non-memory. The Shivas consider everything as mind and meditate without straying from that mind. The Lokayatas abandon all thoughts of happiness and suffering and meditate like the sky. The samādhi of these is divided into four each: the nature of the object of focus, the types, the experience, and the respective results, thus making twenty-eight. The six teachers are the previous six teachers, such as Pūrana Kāśyapa and so on. The view of most of these six teachers is nihilism, and that is one door. It is proven by three examples and four modes. The four things to be proven are: no cause and effect, no past and future lives, no liberation, and no unseen beings. The one door is because it is not seen by the object of one's own sense consciousness. The three examples are: the example of no cause is mushrooms sprouting on the grassland; the example of no result is ashes scattered in the wind; the example of arising from nature is the rising of the sun and the flowing of rivers downwards, and so on. The four modes are: even though there are no past and future existences, there is the mode of the present world; even though there is no change of the self, etc., there is the mode of having self-nature when the body is formed; the ability of earth, etc., to produce consciousness is like the power of intoxication from alcohol, the mode of sudden formation; or even if not trained, liberation occurs by naturally ceasing after death. Knowing this way, there is no need for the labor of difficult asceticism in training the path, so the four modes are that the teaching of the Lokayata scriptures is not meaningless. Those eight means of proof
Tibetan
་དག་གི་སྒོ་ནས། བསྒྲུབ་བྱ་བཞི་བསྒྲུབ་པའི་ཆ་ནས་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའོ། །བློན་པོ་དྲུག་ནི། འཇིགས་མེད་ཐོབ། ཉི་ཟླ་གྲགས། སྙིང་པོ་ཐོབ། བདེན་པ་ཐོབ། ཤེས་པར་སྨྲ། བཀྲ་ཤིས་ཐོབ་བོ། །དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཚེ་འདིར་གང་ཕན་ཁོ་ན་སྤྱོད་ཀྱི། ཕྱི་ནང་གཉིས་ཀའི་འདོད་པ་ལྟར་མིན་ཏེ་མ་མཐོང་བའི་འགྲོ་བ་སོགས་དོན་མེད་ལ། ད་ལྟའི་འཇིག་རྟེན་ན་གང་མངོན་སུམ་སྤྱོད་པ་འདི་བདེན་པས་འདི་ལ་ཕན་པའི་ལེགས་ཉེས་རྟོག་པ་འབའ་ཞིག་གཙོ་བོར་འཛིན་ཏོ། །དེས་ན་གཟའ་དང་། སྐར་མ་དང་། དུས་ཚིགས་དང་། ལྷའི་ཆོས་ལུགས་ཏེ་རྒྱལ་པོའི་ལུགས་དང་། གླང་པོ་སོགས་བརྟག་པ། སྲིད་སྲུང་བ་སྟེ་རིག་པའི་མཛོད་དྲུག་སློབ་ཅིང་། དེ་ཡང་རྒྱལ་པོ་དང་། བློན་པོ་དང་། རིག་པ་ཤེས་པ་དང་། ཚོང་དཔོན་དང་། འབངས་ལྔས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཆ་ནས་སུམ་ཅུ། རྩ་བའི་རིག་པ་ཐུན་མོང་གི་ཤེས་བྱ་དྲུག་སྟེ་སོ་དྲུག་ཏུ་བཞག་གོ། ཞར་བྱུང་བཞི་ནི། མོས་པ། ཆགས་པ། ཡེངས་པ། གཡེང་བའི་འདུ་ཤེས་ཅན་བཞི་ནི། ཚེ་འདིའི་བདེ་བ་ལ་མོས་པ་དང་ཆགས་ཤིང་ཡེངས་ལ་ཤིན་ཏུ་གཡེང་བར་སྤྱད་ན་གྲོལ་བར་འདོད་པའོ། །ཏརྐཱ་སྡེ་དྲུག་ནི། སེར་བུ་བོང་དེད་ཀྱི་སྡེ། རྩིག་ལྤགས་ཤ་ཟན་གྱི་སྡེ། ཝ་མགོ་རེ་ཐོད་ཀྱི་སྡེ། འཇིག་རྟེན་རྒྱང་འཕེན་པའི་སྡེ། རྒྱུ་འབྲས་གཏན་མེད་ཀྱི་སྡེ། ཕྱལ་བ་དོན་མེད་ཀྱི་སྡེའོ། །འདི་དག་རྒྱུ་མེད་དུ་སྨྲ་བ་ལས་ཕྱེ་བའོ། །རྒྱུན་ལྟ་བཞི་ནི། རང་བཞིན་དང་བྱེད་པོ་དང་དབང་ཕྱུག་དང་དུས་རྒྱུན་ལྟ་བ་སྟེ་འདི་བཞི་རྟག་ལྟ་ལས་ཕྱེ་བའོ། །མཁན་པོ་གཉིས་ནི་རྟག་པའི་སློབ་དཔོན་ཤང་ཀ་དུང་འཛིན་ཆད་པའི་ སློབ་དཔོན་བྷྲི་བ་ཧ་ཏི་དང་གཉིས་ནི་རྩ་བའི་རྟག་ཆད་དོ། །རིག་བྱེད་ཀྱི་མཐར་གསང་བར་སྨྲ་བ་ནི་སྤྱོད་པ་བའི་བྱེ་བྲག་སྟེ་འོག་ཏུ་སྟོན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་མགོ་སྙོམས་པ་ནས། གསང་བ་པའི་བར་གྱི་དབྱེ་བ་སུམ་བརྒྱ་ནི་ད་ལྟར་གྱི་མཐའ་ལ་བརྟེན་པའོ། །སྔོན་མཐར་བརྟེན་པ་བཅོ་བརྒྱད་དང་། ཕྱི་མཐར་བརྟེན་པ་ཞེ་བཞི་ནི་སྔར་བསྟན་པ་བཞིན་ཏེ་བསྡོམས་པས་སུམ་བརྒྱ་དྲུག་ཅུ་རྩ་གཉིས་སོ། །དེ་དག་བསྡུ་ན་རྟག་ཆད་གཉིས་ལས་མ་འདས་ལ། རྟག་པ་ཡིན་ན་དངོས་པོ་རྣམས་རགས་པ་དང་ཕྲ་བའི་འགྱུར་བ་དང་མི་ལྡན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། རྟག་པ་ལ་དོན་བྱེད་པའི་དོན་དང་མི་ལྡན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རྟག་པ་མེད་ལ། དེ་ལྟར་དུ་ཆད་པའང་མེད་དེ་དངོས་པོ་ཡོད་པ་རྣམས་རང་གི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པ་དང་། མེད་པ་མཁའ་སོགས་
Chinese
从这些门径中，从成办四种所作的角度，分为了三十二种。六位大臣是：无畏得、日月称、心要得、真谛得、知言、吉祥得。他们只享用今生有益的东西，不随内外二者的意愿，认为未见到的众生等没有意义，只重视现在世间所能亲身享用的才是真实的，只考察对它有益的善恶。因此，学习星宿、星辰、时节、天神教法即国王的法规、观察象等，守护政权，即学习六种智慧之藏。其中，国王、大臣、智慧者、商人、百姓五者应知的部分有三十种，根本的共同知识有六种，共三十六种。四种附带的是：信仰、贪恋、散乱、游荡这四种心态是，如果对今生的安乐产生信仰和贪恋，并且散乱和极度游荡，就认为可以解脱。六种论理派别是：冰雹赶驴派、墙皮食肉派、狐狸头骨派、世界远抛派、因果断灭派、空谈无义派。这些是从主张无因而分离出来的。四种常见的观点是：自性、作者、自在天、时间常存的观点，这四种是从常常见中分离出来的。两位堪布是，常存的导师香卡铜持，断灭的导师布里瓦哈提，这二者是根本的常断见。吠陀经的最后秘密宣说者是行为者的差别，将在下文阐述。如此，从头平等者到秘密者之间的三百种差别，是依赖于现在的边见。依赖于前际的十八种，依赖于后际的四十四种，如前所述，总共三百六十二种。如果归纳这些，没有超出常断二见。如果是常，那么事物就不应具有粗细的变化，并且常不应具有作用的意义，因此没有常。同样，也没有断，因为存在的事物依赖于自己的因缘，不存在的事物如虚空等。
English
From these gateways, from the perspective of accomplishing the four tasks, it is divided into thirty-two types. The six ministers are: Fearless Attainment, Sun and Moon Fame, Essence Attainment, Truth Attainment, Speaking Knowledge, and Auspicious Attainment. They only enjoy what is beneficial in this life, not according to the wishes of both inner and outer, considering unseen beings and the like to be meaningless. They only value what is manifestly enjoyed in the present world as true, and only examine the good and bad that are beneficial to it. Therefore, they study the constellations, stars, seasons, and the teachings of the gods, that is, the laws of the king, and observe elephants and the like. They protect the government, that is, they study the six treasuries of knowledge. Among them, the king, ministers, wise men, merchants, and common people should know thirty aspects, and the six fundamental common knowledge, totaling thirty-six. The four incidental ones are: faith, attachment, distraction, and wandering. These four mentalities are that if one has faith and attachment to the happiness of this life, and is distracted and extremely wandering, one believes that one can be liberated. The six schools of logic are: the Hailstone Donkey-Driving School, the Wall-Skin Flesh-Eating School, the Fox-Skull School, the World-Rejecting School, the Cause-and-Effect Annihilation School, and the Empty-Talk Meaningless School. These are separated from those who claim no cause. The four common views are: the views of inherent nature, the agent, the lord, and the permanence of time. These four are separated from the view of permanence. The two abbots are the teacher of permanence, Shangka Dungdzin, and the teacher of annihilation, Bhriva Hati, these two are the fundamental views of permanence and annihilation. The secret speakers at the end of the Vedas are the distinctions of the practitioners, which will be explained below. Thus, the three hundred distinctions from the Head-Equalizer to the Secret One are based on the present extreme. The eighteen that rely on the prior extreme and the forty-four that rely on the posterior extreme, as previously stated, total three hundred and sixty-two. If these are summarized, they do not go beyond the two extremes of permanence and annihilation. If it is permanence, then things should not have gross and subtle changes, and permanence should not have the meaning of function, therefore there is no permanence. Likewise, there is no annihilation, because existing things depend on their own causes and conditions, and non-existent things such as space and so on.