Tibetan
ནས་བཤད་པའི་དོན་གྱི་དམ་བཅའ་འགལ་བ་ན་དེ་གཉིས་པོ་དག་ལས་གང་ལ་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་ཚད་མ་ཡོད་པ་དེ་ནི་གཞན་བཟློག་ཕྱོགས་ཅིག་ཤོས་ལ་གནོད་བྱེད་དུ་འགྱུར་ཏེ། བཟློག་ཕྱོགས་མི་འགྲུབ་ལ་རང་ཉིད་འགྲུབ་པར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་དང་ལྡན་པས་ཚད་མ་མེད་པ་ལ་གནོད་པ་དེ་ལྟ་མིན་པར་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ལུང་གནོད་བྱེད་ཡིན་ན་ལུང་ཕལ་གྱིས་བསྟན་དོན་ཕལ་ཆེར་ལ་རིགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཅན་གྱི་དམ་བཅའ་ ཡང་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ཚིག་ཙམ་དང་ནུས་པ་མཚུངས་པ་དེ་ཡིས་དམ་བཅའ་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་དོན་ཅན་གྱི་རྗེས་དཔག་ལ་ནི་ཇི་ལྟར་གནོད་ཚུལ་སྨྲོས་ཤིག་དང་། རིགས་པས་མི་རིགས་པ་སུན་འབྱིན་པ་འཐད་ཀྱི་བཟློག་པར་སྨྲ་བ་ནི་མི་མཁས་པའི་རང་རྟགས་སོ། །རང་གི་ཚིག་དང་བསྟན་བཅོས་མི་མཚུངས་ཏེ་ལུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་ན། དཔྱད་པས་མ་དག་ན་ལུང་ཡིན་པར་གང་གིས་གྲུབ་སྟེ། འཁྲུལ་བ་ཅན་གྱི་བྱེད་པོ་དེའི་ཚིག་ཡིན་པས་ཚིག་ཙམ་ལ་ཁྱད་པར་གང་ཡང་མེད་དོ། །དེས་ན་དཔྱད་པས་དག་པའི་ཡིད་ཆེས་ཁྱད་པར་ཅན་མེད་པར་བདེན་རློམ་གྱིས་ལུང་དུ་བཟུང་བ་རྣམས་ལུང་ཞེས་པའི་མིང་ཐོབ་པ་ཙམ་གྱིས་ཚད་མ་ཡིན་པ་ནི་སྔར་ཉིད་རྣམ་པར་བཟློག་ཟིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་རིགས་པས་གྲུབ་པའི་དོན་ལ་ལུང་གིས་གནོད་པ་ནམ་ཡང་མེད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། ལུང་བསལ་འབབ་པའི་ཡུལ་ངོས་བཟུང་། །དེ་ཕྱིར་ལོགས་སུ་བཞག་དགོས་བསྟན། །དང་པོ། དངོས་སྟོབས་ཀྱི་རིགས་པའི་ཡུལ་ལ་ལུང་གནོད་བྱེད་མིན་ཞིང་རིགས་པས་ལུང་དག་དགོས་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་དང་པོར་དཔྱད་པ་བྱས་ནས་རྣམ་པར་དག་པའི་ལུང་དུ་ཁས་བླངས་ཟིན་ནས་གཞལ་བྱ་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་ལ་ལུང་བཞིན་དུ་དཔྱོ༷ད་པ་དག་ལ་ལུང་གིས་གནོད་པའི་སྐྱོན་འདི་ཡོད་པར་འདོད་ཀྱི་གཞན་དུ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དང་པོར་དཔྱད་ནས་ལུང་ཁས་ལེན་པ་ལ་རིགས་པས་གྲུབ་པར་རང་གི་ལུང་གིས་མི་གནོད་ལ། དང་པོར་ལུང་ཁས་བླངས་ནས་ཕྱིས་རིགས་པས་དཔྱོད་པ་ལ་རང་གི་ལུང་དང་འགལ་བའི་སྐྱོན་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ། ལུང་ཁས་བླངས་ན་དེ་ལ་ལྟོས་དགོས་པ་དེས་ན་ལུང་དང་འགལ་བའི་དམ་བཅའ་ལ་ལུང་གིས་གནོད་པ་དེ་ཕྱིར་ལུང་ལ་བརྟེན་ནས་གཞལ་བྱ་རྗེས་སུ་དཔོག་ པའི་ཕྱིར་རྗེས་དཔག་ལས་ལུང་ཚད་མར་ཁས་བླང་པ་ཕྱི་རོལ་ཏེ་གཞན་དུ་གྱུར་པ་མིན་ཡང་། ལུང་གི་ཡུལ་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་པ་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པ་ཡི་ཕྱིར་ན་རྗེས་དཔག་ལས་ལུང་གི་བསལ་བ་ཐ་དད་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་གྱིས་ཐ་དད་དུ་བཞག་
Chinese
如果就所说之义的立誓相违，那么在那二者之中，哪个具有现势的比量，那就会成为遣除相违另一方的损害，因为相违的一方不成立而自己必定成立。具有量者损害不具有量者，如果不是那样而是一概而论地认为圣言是损害者，那么对于圣言所诠释的大多数意义，也可能存在与理相违的立誓，因此，仅仅自己的言词和能力相同者，对于如立誓者一般的意义的随同比量，请说说如何损害的方式。以理驳斥非理是合理的，如果反过来说，那是愚笨者的自相。如果认为自己的言词和论典不相同，因为是圣言的缘故。如果以观察未清净，以什么成立是圣言呢？因为是具有错谬者的作者的言词，所以仅仅言词上没有任何差别。因此，没有以观察清净的特殊可信之处，以虚妄的自诩而执持为圣言的那些，仅仅获得圣言之名而成为量，那在之前就已经完全遣除了。因此，对于以现势之理所成立的意义，圣言永远不会有损害。第二，确定圣言排除的境。因此，显示必须分别安立。第一，现势之理的境上圣言不是损害者，而且必须以理清净圣言，因为那之故，首先进行观察之后，已经承诺为完全清净的圣言之后，对于所量极其隐蔽者如圣言一般进行衡量者，认为有圣言损害的这种过失，而不是其他，因为那之故，首先观察之后承诺圣言，以理成立不会损害自己的圣言。首先承诺圣言之后，后来以理观察，就会产生与自己的圣言相违的过失。第二，如果承诺圣言，就必须依赖于它，因此对于与圣言相违的立誓，圣言会损害，因此依靠圣言而随之衡量所量，因为从随同比量承诺圣言为量不是外道即变为其他，虽然如此，为了显示圣言的境是极其隐蔽者的差别之故，因此从随同比量中将圣言的排除分别开来。以境分别安立
English
If the vows regarding the meaning stated are contradictory, then whichever of those two has the valid means of direct perception, that will become a harm to the other contradictory side, because the contradictory side does not hold up while itself is certain to hold up. If possessing a valid means harms the one without a valid means, and it is not the case that scripture is always a harmer, then for most of the meanings explained by scripture, there could also be vows that contradict reason, therefore, how does something that is only equal in its own words and ability harm the subsequent inference that has the same meaning as the one who made the vow? It is reasonable to refute the unreasonable with reason, but to say the opposite is a sign of an unskilled person. If you think that your own words and the scriptures are not the same, because they are scripture, then if it is not pure by examination, how is it established as scripture? Because it is the word of the author who has errors, there is no difference in the words themselves. Therefore, those who hold onto scripture with false pride, without special confidence in the purity of examination, are valid means merely by obtaining the name of scripture, which has already been completely refuted. Therefore, scripture never harms the meaning established by the reason of direct perception. Second, identify the scope of scripture's exclusion. Therefore, it is shown that it must be established separately. First, scripture is not a harmer in the realm of direct perception, and reason must purify scripture, therefore, after examining it first and promising it to be completely pure scripture, for those who measure what is extremely obscure like scripture, it is thought that this fault of scripture harming exists, and not otherwise, therefore, after examining it first and promising scripture, it does not harm one's own scripture because it is established by reason. After promising scripture first, and then examining it with reason later, the fault of contradicting one's own scripture arises. Second, if scripture is promised, then one must rely on it, therefore scripture harms the vow that contradicts scripture, therefore, because the object to be measured is subsequently inferred based on scripture, although promising scripture as a valid means from subsequent inference is not an outsider, that is, it becomes something else, in order to show the difference that the object of scripture is extremely obscure, therefore, the exclusion of scripture is separated from subsequent inference. Established separately by object.
Tibetan
པ་དེ་ལྟ་མིན་ན་མི་འཐད་དེ། འབྲས་རང་མ་དམིགས་པས་བསལ་བ་ཞེས་རྗེས་དཔག་ཀུན་ལ་དབྱེ་དགོས་པས་ཐལ་ཆེས་པའམ། ཡང་ན་རྗེས་དཔག་གིས་བསལ་བ་ཞེས་གཅིག་ཏུ་བྱ་བ་ལས་ཡིད་ཆེས་རྗེས་དཔག་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བྱས་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལུང་བསལ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བ་ལ། རང་ཚིག་ལོགས་སུ་སྨོས་དོན་ཡོད། །ལུང་ཁས་བླངས་ཀྱང་ཀུན་གནོད་མིན། །དང་པོ། རིགས་པའི་སྒོ་ལས། བདག་གི་མ་མོ་གཤམ་མོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་རང་ཚིག་གིས་བསལ་བ་དང་། ཡིད་ཆེས་པའམ་ལུང་གིས་བསལ་བའི་དཔེར་བྱེ་བྲག་པས་སྒྲ་རྟག་པར་སྒྲུབ་པ་ལྟ་བུ་ཐ་དད་དུ་དཔེར་བརྗོད་མཛད་པ་ཅི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། རང་གི་ཚིག་ཀྱང་ཡིད་ཆེས་ལས་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་བཞག་པ་ནི་ལུང་ལ་བརྟེན་པ་མིན་ན་ཡང་རང་གི་ཚིག་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་དམ་བཅའ་བརྗོད་པ་ལ་གེགས་བྱེད་ནུས་པར་ཤེས་པའི་ཆེད་དུ་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་བྱ་ཇི་བཞིན་མི་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའི་གེགས་ནི་ཁས་བླངས་པའི་རང་ཚིག་གམ་ལུང་གིས་བྱེད་པར་མཚུངས་པས་གཅིག་ཏུ་སྡོམ་པའམ་སོ་སོར་ཕྱེ་ཡང་མི་འགལ་ལོ། །གཉིས་པ། རྒོལ་བ་དེ་ཡིས་བསྟན་བཅོས་གཞལ་བྱ་ཀུན་ལ་ཚད་མར་ནི་ཁས་བླངས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་དང་འགལ་བའི་དངོས་པོ་ཀུན་ལ་བསྟན་བཅོས་དེ་གནོད་བྱེད་དུ་འདོད་དོ་ཅེ་ན། གལ་ཏེ་ལུང་དེ་རྒོལ་བས་མི་འདོད་ན་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་ལ་གནོད་བྱེད་ཡིན་ནམ་ཅི། ཡིན་ན་ནི་སངས་རྒྱས་པའི་ལུང་གིས་བྱེ་བྲག་པའི་སྒྲ་རྟག་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་ཡང་ གནོད་ལ། མིན་ན་ཁས་བླངས་ཀྱང་མི་གནོད་པས་རིགས་པས་གཅོད་ནུས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་ཁས་བླངས་ཀྱང་རུང་མ་བླངས་ཀྱང་རུང་ལུང་གནོད་བྱེད་དུ་འཇུག་པ་མིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྔར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་ན་རྒོལ་བ་རང་གི་ཚིག་འགལ་བས་གནོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་རང་ཚིག་དང་བསྟན་བཅོས་འགལ་བ་ལ་ནུས་པ་ཐ་དད་མེད་པར་རྒོལ་བ་དེའི་ཚིག་ལ་གེགས་བྱེད་པ་ཙམ་དུ་འགྱུར་གྱི་གནོད་མི་ནུས་པར་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ལུང་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གནོད་ནུས་སོ་སྙམ་ན། ཚད་མར་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པར་སྐྱེས་བུའི་འདོད་པས་ཚད་མར་བྱས་ནས་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ཙམ་གྱིས་དེར་འགྱུར་ན་བསྟན་བཅོས་འདི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཚད་མ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ལ་དེ་ནི་ངོ་མཚར་ཆེའོ་ཞེས་བཞད་གད་དུ་བྱས་པ་སྟེ། དངོས་པོའི་དོན་གྱིས་ཡང་དག་པ་དང་ལོག་པར་གནས་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་ཚད་མར་བཟུང་བ་ཙམ་གྱིས་ཚད་མར་འགྱུར་ན་རང་ཚིག་ཀྱང་དེར་འགྱུར་བས་བསྒྲུབ་བྱ་མི་འགྲུབ་པ་གཅིག
Chinese
如果不是这样就不合理，因为如果说“由于没有确定结果本身而被排除”，那么对于所有的推论都需要进行区分，这样就太过分了。或者说，与其将“通过推论排除”作为一个整体，不如将“确信的推论”单独列出，这样做就变得没有意义了。第二，对于通过教证排除的辩论进行驳斥：单独说明自己的话语是有意义的。即使承认了教证，也不是对一切都有害的。第一，从理性的角度来看，例如“我的母亲是寡妇”这样的话语，是通过自己的话语来排除的。而对于通过确信或教证来排除的例子，就像胜论派论证声音是常住的一样，如果将它们作为不同的例子来举例说明，那又该如何解释呢？将自己的话语与确信区分开来，是为了让人明白，即使不依赖于教证，仅仅依靠自己的话语也能妨碍誓言的表达。因为，使得所要证明的事物无法成立的障碍，与通过自己所承诺的话语或教证来造成是相同的，所以无论是将它们归纳为一体，还是分开来，都没有矛盾。第二，如果辩论者已经承诺将论典作为衡量一切事物的标准，那么他是否认为与此相违背的一切事物都会受到该论典的损害呢？如果辩论者不接受该教证，那么它是否会对所要证明的事物造成损害呢？如果造成损害，那么佛教的教证也会损害胜论派论证声音是常住的观点。如果不造成损害，那么即使承认了教证也不会造成损害，因此，对于理性能够决断的领域，无论是否承诺，教证都不会作为损害者而存在。如果说，因为之前已经承诺过，所以与论典相违背就会因为辩论者自己的话语相违背而造成损害，那么，就像上面所说的那样，自己的话语与论典相违背并没有不同的作用，仅仅是对辩论者的话语造成妨碍，而不能造成损害，就像之前所说的那样。如果认为，因为教证是可靠的，所以能够造成损害，那么，在没有成立可靠性的理由的情况下，仅仅因为个人的意愿而将其视为可靠，并说它是可靠的，如果这样就能成立的话，那么这部论典就会变成完全可靠的，那真是太奇怪了，这简直就是一个笑话。因为，无论事物在本质上是正确还是错误，如果不依赖于此，仅仅因为被认为是可靠的就变成可靠的，那么自己的话语也会变成那样，因此，所要证明的事物就无法成立。
English
If it is not like that, it is not reasonable, because if it is said that "it is excluded because the result itself is not determined," then all inferences must be distinguished, which is too much. Or, rather than making "excluded by inference" as one, it would be meaningless to make "confident inference" a separate category. Second, refuting the debate on exclusion by scripture: It is meaningful to state one's own words separately. Even if scripture is accepted, it is not harmful to everything. First, from the perspective of reasoning, examples such as "my mother is a widow" are excluded by one's own words. And for examples of exclusion by confidence or scripture, like the Vaibhashikas proving that sound is permanent, how can they be given as different examples? The reason for keeping one's own words distinct from confidence is to show that even if one does not rely on scripture, one's own words alone can hinder the expression of vows. Because the obstacle that prevents the object to be proven from being established is the same whether it is caused by one's own promised words or by scripture, it does not contradict whether they are combined into one or separated. Second, if the debater has already promised that the scriptures are the measure of all things to be measured, then does he think that all things that contradict it will be harmed by the scriptures? If the debater does not accept that scripture, then will it harm the object to be proven? If it does, then the Buddhist scriptures will also harm the Vaibhashika's proof that sound is permanent. If it does not, then even if scripture is accepted, it will not harm, so in the realm where reason can decide, whether or not scripture is accepted, scripture does not act as a harmer. If it is said that because it was promised before, contradicting the scriptures will harm because the debater's own words contradict, then, as said above, there is no different power in contradicting one's own words and the scriptures, it only becomes an obstacle to the debater's words, and cannot harm, as said before. If it is thought that because scripture is valid, it can harm, then without a reason for establishing validity, if it is made valid by a person's desire and it is said that it is valid, then this scripture will become completely valid, which is very strange, it is a joke. Because if something becomes valid simply because it is considered valid, regardless of whether it is true or false in reality, then one's own words will also become like that, therefore, the object to be proven will not be established.