Tibetan
དིས་སྐྱེད་དོ་ཞེས་ཚད་མས་དམིགས་པ་མི་སྲིད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་ནང་གི་བློ་ཐམས་ཅད་ལའང་གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་དེ་ཡོད་པ་ཡིན་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར་ཡུལ་ལ་འཕོ་ཁ་མའི་བློ་སྔ་མ་དེ་ཡང་གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དེ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གནས་ཀྱི་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ན་འདིའི་རང་འཛིན་གྱི་བློ་མི་བསྐྱེད་པ་རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་ཡིན་ཏེ་བཞག་པར་མི་ནུས་སོ། །དེས་ན་སྔ་བློ་གཟུང་བ་ཡིན་ན་རང་འཛིན་པ་བློ་ཕྱི་མ་ཡི་ནི་ཉེར་ལེན་ཡིན་པ་དང་། དེས་མྱོང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་པས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་སེམས་སྔ་མ་ཉིད་ཀྱི་གཟུང་དོན་དུ་གྱུར་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་དགོས་པར་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་དོན་ལ་ནི་གཟུང་དོན་ཡིན་པ་ལས་ཉེར་ལེན་ཡིན་མི་དགོས་ལ། ནང་གི་བློ་དུས་མི་མཉམ་པའི་བློ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་ལ་ནི་ཉེར་ལེན་མིན་པ་མྱོང་ཚུལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཉེར་ལེན་ཙམ་ནི་སྙོམས་འཇུག་ལས་ལྡང་སེམས་དེ་ཉེར་ལེན་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་ལས་སྐྱེ་བར་བྱེ་སྨྲས་འདོད་པས་དེ་ཁོ་ནས་གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་དུ་མི་འགྲོ་ལ། མྱོང་བ་ཙམ་ནི་གཞན་སེམས་ཤེས་པས་མ་ངེས་པར་འདོད་པས་མྱོང་བ་དང་ཉེར་ལེན་ཉིས་ཚོགས་ནང་རང་གི་སེམས་གཟུང་བ་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་ལས་འོས་མེད་པར་དེ་དག་གི་ལུགས་ལ་གྲུབ་ཅེས་སོ། །གཉིས་པ་རྩོད་སྤང་ལ། གཟུང་མིན་གཟུང་བས་མ་ངེས་སྤང་། །གཟུང་བ་གཟུང་མིན་མ་ངེས་སྤང་། །དང་པོ། ཕྱི་དང་ནང་གི་གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་དེ་ལྟ་བུར་བཤད་པའི་དོན་འདི་མི་འཐད་དེ། ཕལ་པས་གཟུང་བྱ་མིན་པ་ཡང་གཟུང་བར་འགྱུར་བ་ཡོད་དེ། ཕྲ་བ་རྡུལ་དང་། དྭང་བ་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་དང་། ཆོད་པ་དང་བསྐལ་པའི་ཕྱི་དོན་རྣམས་ཀྱང་རྣལ་འབྱོར་པའི་གཟུང་དོན་དུ་ འགྱུར་ལ། གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་ན། ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུང་བ་གཟུགས་སོགས་དང་ནི། ནང་རང་གི་སེམས་ལ་དེ་ལྟར་གཟུང་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་མིན་གྱི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་འདི་ནི་མ་དག་པའི་བློ་ཅན་ཕལ་པ་དག་གི་ཚུ་རོལ་མཐོང་བ་ལ་ལྟོས་ནས་དེའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་མི་འགྱུར་དཔྱད་ནས། འགྱུར་བ་ལ་གཟུང་དོན་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་འདས་ཀྱི་དོན་མཐོང་ནུས་པ་སྤྱོད་ཡུལ་དག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་རྟོགས་པ་ཚུར་མཐོང་གིས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཡིན་པས་དེའི་མཐོང་ཚུལ་འདི་ལྟ་བུའོ་ཞེས་ཤེས་པར་མི་ནུས་ཏེ། རང་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་དམུས་ལོང་གིས་མིག་ལྡན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དཔྱད་
Chinese
以彼生起，以量度知是不可能的。如果这样，那么所有的内在心识也都有被执持的自性，因此，对于境转移的先前的意识，也以具有被执持的自性而安住，如果没有丝毫的改变，那么以什么理由说这个不生起自执持的意识呢？这是无法安立的。因此，如果先前的意识是被执持的，那么自执持者后来的意识就是近取因，并且因为成为被体验之物，所以必须确定是自身相续的先前心识成为所执持之义的自性。对于外境来说，成为所执持之义，不一定是近取因。而对于内在的意识，不同时的其他意识体验来说，因为不是近取因，所以没有体验的方式。而且，仅仅是近取因，如从等持中出定的心识，分别部认为是从近取因有色根中产生，因此仅凭此并不能成为被执持的自性。仅仅是体验，因为他心通不能确定，所以体验和近取因二者聚合，除了内在自己的心识是被执持的自性之外，按照他们的观点是成立的。第二，辩驳和回答。非所执持以所执持不定而遣除。所执持以非所执持不定而遣除。第一，像那样对内外所执持的自性进行阐述的意义是不合理的，因为一般人也有将非所执持之物执持的，如微细的微尘，清净的有色根，以及断灭和劫末的外境等，也成为瑜伽士的所执持之义，并且因为也能见到他人的心识。如果这样认为，那么对于外境的所执持色等，以及内在自己的心识，像这样对是否具有被执持的自性进行辨析，这是相对于未清净的具有庸常心识的人们的现量所见而观察是否成为其对境，对于成为对境的才说是所执持之义，而不是以瑜伽士的角度来说的，因为能够见到超胜对境之义，行境清净的瑜伽士们的证悟是常人所无法想象的，所以无法知道他们的见法是这样的，因为超出了自己的行境，就像盲人观察明眼人的行境一样。
English
It is impossible to ascertain that it arises by this, by means of valid cognition. If that is the case, then all internal minds also have the characteristic of being apprehended, therefore, the previous consciousness that is about to transfer to an object also abides as having the characteristic of being apprehended, and if there is not even a slight change, then for what reason does this not generate self-grasping consciousness? It cannot be established. Therefore, if the previous consciousness is apprehended, then the subsequent consciousness that is the self-apprehender is the immediate cause, and because it becomes something to be experienced, it must be certain that the previous consciousness of one's own continuum becomes the nature of the meaning of what is apprehended. For external objects, it is not necessary to be the immediate cause of being the meaning of what is apprehended. And for internal consciousness, for the experience of other consciousnesses that are not simultaneous, because it is not the immediate cause, there is no way to experience it. Moreover, just the immediate cause, such as the consciousness arising from meditative absorption, the Vaibhashikas assert that it arises from the immediate cause of the form sense faculty, therefore, it alone does not become the nature of what is apprehended. Just experience, because knowing the minds of others is not certain, therefore, the combination of experience and immediate cause, there is no other way than that one's own internal consciousness is the nature of what is apprehended, and it is established according to their system. Second, refuting and answering objections. Non-apprehended is refuted by being uncertain with apprehended. Apprehended is refuted by being uncertain with non-apprehended. First, the meaning of explaining the nature of what is apprehended, both internal and external, in that way is unreasonable, because ordinary people also apprehend what is not to be apprehended, such as subtle particles, pure form sense faculties, and external objects that are annihilated and at the end of an eon, also become the meaning of what is apprehended by yogis, and also because they can see the minds of others. If one thinks in this way, then for external objects such as forms that are apprehended, and for one's own internal consciousness, this analysis of whether or not it has the nature of being apprehended is in relation to the direct perception of impure people with ordinary minds, and examining whether or not it becomes their object, and it is said to be the meaning of what is apprehended for what becomes the object, but it is not done from the perspective of yogis, because the realization of yogis who are able to see the meaning of objects that transcend the senses and whose realm of activity is pure is inconceivable to ordinary people, so it is impossible to know that their way of seeing is like this, because it transcends one's own realm of activity, just as a blind person examines the realm of activity of a sighted person.
Tibetan
པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ། སྔར་གཟུང་བ་ཡིན་ཀྱང་ཕྱིས་གཟུང་བྱ་མིན་པར་གྱུར་པ་ཡོད་དེ། ཉེ་བ་རིང་དུ་སོང་བ་དང་། རགས་བ་ཕྲ་བར་སོང་བ་དང་། བར་དུ་སྒྲིབ་པས་ཆོད་ནས་བསྐལ་བར་གྱུར་པའང་ཡོད་པས་སོ་སྙམ་ན་ཡང་། གཟུགས་སོགས་དེ་ལ་ཕྲ་བ་དང་སྒྲིབ་པ་སོགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཡིས་སྔར་དབང་བློས་མངོན་སུམ་གཟུང་བ་ཡང་ཕྱིས་གཟུང་བར་བྱ་བ་མིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་སྲིད་ནའང་གཟུགས་སོགས་འཛིན་པའི་བློ་ལ་ནི་སྔར་མེད་པའི་ཁྱད་པར་གང་ཞིག་ཕྱིས་གསར་དུ་སྐྱེས་པ་ལས་གཟུང་བ་མིན་པར་འགྱུར་བ་ནི་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ། ཆ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ལ་ཕྲ་རགས་སོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ནམ་ཡང་དུས་མཐའི་སྐད་ཅིག་མ་ཙམ་དུ་སྐྱེ་བ་ལས་ཕྲ་རགས་མི་འདྲ་བ་གཞན་དང་གཞན་གྱི་ཁྱད་པར་མི་འཐད་པ་དང་། བློ་ཕྱི་མ་དང་བར་གཞན་གྱིས་མ་ཆོད་པར་རྟག་ཏུ་འབྱུང་བ་ཡིན་ན་རྟག་ཏུ་ཚུལ་གཅིག་ལས་ཉེ་བ་དང་རིང་བའི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་གཟུང་བ་མིན་པར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་མཚན་ནམ་ཡང་མི་སྲིད་དོ། ། གསུམ་པ་དོན་བསྡུ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་དེ་ཡི་ཕྱིར་རང་བློ་སྔ་མ་བློ་གཞན་ཕྱི་མས་འཛིན་པར་འགྱུར་ན་ནི་དེ་མ་ཐག་པའི་རྒྱུ་ཡི་སེམས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཁོ་ན་རྟག་ཏུ་འཛིན་པར་འགྱུར་བ་དེས་ན་དེ་སྤངས་ནས་དོན་གཞན་ནམ་ཡང་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་གྲུབ་དོན་བཞག་པ་ནི། གཞན་དག་གཟུང་དོན་ལ་གཟུང་བའི་ནུས་པ་དང་ཉེར་ལེན་གྱི་ནུས་པ་ཐ་དད་དུ་མེད་པ་མི་འཐད་དོ་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ནུས་པ་དོན་གཞན་དུ་མ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་པ་ནི་འཁྲུལ་བ་ཡིན་གྱི་རང་ལུགས་ལ། ནུས་པ་ཅན་ལས་རྫས་ཐ་དད་པའི་ནུས་པ་དུ་མ་དང་གཅིག་པ་ཞིག་གྲུབ་པ་མེད་ཀྱང་རྒྱུའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིའམ་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱུ་དུ་མས་འབྲས་བུ་གཅིག་བྱེད་པ་དང་། རྒྱུ་གཅིག་གིས་ཀྱང་འབྲས་བུ་དུ་མ་བྱེད་ཅེས་སྔར་ཡང་བརྗོད་ཟིན་ཏེ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་མཐུ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་གཅིག་ལ་ནུས་པ་དུ་མ་ཐ་དད་དུ་མེད་ན་རྒྱུ་གཅིག་ལས་འབྲས་བུ་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་འབྱུང་བ་མིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་མ་ཡིན་ཏེ། ཉེར་ལེན་གྱི་དངོས་པོ་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་ལྟ་བུ་འགའ་ཞིག་ནི་རྒྱུ་གཅིག་ལས་འབྲས་བུ་གཅིག་འབྱུང་བར་སྣང་ལ། དེ་ལ་བསམས་ནས་རྒྱུ་གཅིག་ལས་འབྲས་བུ་གཅིག་བྱུང་ངོ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་། འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་གི་རྒྱུ་རྐྱེན་དུ་མ་ཚོགས་པ་དག་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་གྱི་ཆ་མེད་པའི་རྒྱུ་གཅིག་ལས་འབྲས་བུ་ག
Chinese
如同上述。第二，存在先前是所取境，后来却变成非所取境的情况。例如，近的变成远的，粗大的变成微细的，或者被遮蔽物隔断而历经长久的时间。或许有人会想，这是因为色等事物变成了微细或被遮蔽等性质。即使先前被感官意识明显取境的事物，也可能变成后来非所取境。然而，对于取色等事物的意识来说，有什么先前没有的差别在后来新产生，从而导致不再是所取境呢？因为对于无分识来说，没有粗细等差别。而且，它总是只在最终的刹那产生，因此粗细不同的其他差别是不合理的。如果后来的意识和中间没有其他事物隔断而持续产生，那么由于始终处于同一状态，没有远近的差别，因此没有任何理由导致不再是所取境。 第三，总结要点。正如上述所说的那样，如果自己的前念被其他后念所取，那么只有紧随其后的因的心才能被持续取境，因此，舍弃了它，就永远无法证悟其他事物。第二，确立成立的观点：其他人认为，在所取境上，取境的能力和近取的能力没有差别是不合理的，因为事物有多种不同的能力。这种想法是错误的。按照我自己的观点，虽然不存在从具有能力的事物中产生多种或单一的、与实体不同的能力，但是，因的事物凭借其自身的性质或规律，多个因产生一个果，或者一个因也产生多个果，这在之前已经说过，这是缘起的力量。如果一个事物没有多种不同的能力，那么就不会从一个因产生多种不同的果。并非如此。有些近取的事物，比如前后刹那，似乎是从一个因产生一个果。考虑到这一点，人们会说一个因产生一个果。所有的果都是从聚集了各自的众多因缘中产生的，而不是从无分的单一因中产生果。
English
As mentioned above. Secondly, there are cases where something that was previously an object of apprehension becomes a non-object of apprehension later. For example, what is near becomes far, what is coarse becomes subtle, or what is separated by an obscuration and lasts for a long time. One might think that this is because forms and other things have become subtle or obscured in nature. Even if something that was previously manifestly apprehended by sensory consciousness may become a non-object of apprehension later. However, for the consciousness that apprehends forms and other things, what previously non-existent difference is newly born later, which leads to it no longer being an object of apprehension? Because for indivisible consciousness, there is no difference such as coarse or subtle. Moreover, it always only arises in the final moment, so other differences of different coarseness and subtlety are unreasonable. If the later consciousness and the middle are not separated by other things and continue to arise, then since it is always in the same state, there is no difference between near and far, so there is no reason why it would no longer be an object of apprehension. Third, summarize the main points. As mentioned above, if one's own previous thought is apprehended by another later thought, then only the immediately preceding cause of mind can be continuously apprehended. Therefore, abandoning it, one will never be able to realize other things. Second, establish the established view: Others believe that it is unreasonable that there is no difference between the ability to apprehend and the ability to closely obtain on the object of apprehension, because things have many different abilities. This idea is wrong. According to my own view, although there is no existence of multiple or single abilities that are different from the entity arising from the capable thing, the causal things, by their own nature or law, multiple causes produce one effect, or one cause also produces multiple effects, which has been said before, this is the power of dependent origination. If one thing does not have multiple different abilities, then multiple different effects will not arise from one cause. This is not the case. Some closely obtained things, such as the previous and subsequent moments, seem to be one effect arising from one cause. Considering this, people will say that one cause produces one effect. All effects arise from the collection of their respective numerous causes and conditions, rather than from an indivisible single cause.