Tibetan
པ་སྐྱེད་རུང་བ་གང་ཞིག་རྟག་པས་འབྲས་བུ་སྐྱེད་ན་རིམ་གྱིས་སྐྱེད་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ། དེས་དམིགས་རྐྱེན་བྱས་ནས་རང་འཛིན་ཤེས་པ་བསྐྱེད་ཀྱང་ཡུལ་ཅན་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་མི་སྐྱེ་སྟེ། དམིགས་རྐྱེན་དེ་ལ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་གཞན་དབང་པོ་དང་ཡིད་བྱེད་སོགས་ཐ་དད་པས་ཕན་འདོགས་པའི་སྒོ་ནས་རང་འཛིན་ཤེས་པ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རྟག་པ་འདི་ཡི་འབྲས་བུའམ་ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་དེ་དག་རིམ་གྱིས་འབྱུང་ངོ་ཞེ་ན། སྔ་མ་མི་བསྐྱེད་པའི་དུས་ཀྱི་དམིགས་རྐྱེན་དེ་ལ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པས་སླར་གཞན་དང་གཞན་སྐྱེད་པའི་རྒྱུར་བྱས་པའི་ཕྱིར་དམིགས་རྐྱེན་རྟག་པར་འདོད་པ་དེ་ཡང་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་སོ་སོར་སྔར་གྱི་དེ་འགགས་ནས་གསར་པ་གཞན་ཡིན་པར་ཤེས་ཤིང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། སྔ་ཕྱི་ཁྱད་མེད་གཅིག་ཡང་ཡང་རིམ་ཅན་དུ་འཛིན་པ་མི་རུང་ངོ་། །དེར་མ་ཟད་རྟག་པ་དམིགས་རྐྱེན་དུ་འདོད་པ་འདིར་ཡང་དུས་མཉམ་པ་ཤེས་པས་འཛིན་མི་སྲིད་པའི་སྐྱོན་ནི་སྔར་ཏེ་བཤད་མ་ཐག་པ་བཞིན་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་དྲན་པའི་རྟགས་ལས་ཚུལ་གཉིས་བསྒྲུབ་པ་ལ། གཞན་འདོད་བཀག་ནས་རང་ལུགས་བཞག །དེ་ཡི་འཐད་པ་ཉེ་བར་བསྒྲུབ། །དང་པོ། ཚད་མ་མདོ་ལས། དུས་ཕྱིས་དྲན་པ་ལས་ཀྱང་སྟེ། །ཞེས་པས་ཡུལ་མྱོང་བའི་དུས་ན་ གཉིས་སུ་སྣང་བ་ཡོད་པར་མ་ཟད་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ན་ཡང་ཚུལ་གཉིས་པ་ཅན་དུ་གྲུབ་པས་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དེ་ལ་ཀུན་བཏུས་ཀྱི་འགྲེལ་བྱེད་ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཚུལ་གཉིས་ཞེས་པ་འདི་ཤེས་པ་རིག་བྱེད་དང་ཡུལ་རིག་བྱ་ཡིན་པ་ཙམ་གྱིས་ཚུལ་གཉིས་བསྒྲུབ་ཅེས་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། ཇི་ལྟར་མེ་ཚ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་དེ་རང་གི་ངོ་བོས་སམ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཡུལ་མྱོང་བའམ་རིག་པར་བྱེད་པ་ཞིག་ཡིན་པ་ཙམ་ལ་འཇིག་རྟེན་བ་ལང་རྫི་ནས་ཕྱི་ནང་ཐུན་མོང་གི་བར་ལ་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་དེ་འདྲའི་ཚུལ་གཉིས་ལ་མི་མཐུན་པར་བརྩད་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་མེ་ནི་ཚ་བའོ་ཞེས་སྒྲུབ་པ་ལྟར་དེ་བསྟན་བཅོས་སུ་བསྒྲུབས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། འོན་ཀྱང་ཡུལ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་དེ་ཡུལ་ཅན་འབའ་ཞིག་ལས་དོན་སྔོན་པོའི་རང་བཞིན་གྱི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པའི་གཟུང་རྣམ་འཛིན་རྣམ་གཉིས་སུ་ཡོད་པ་ཉིད་ཕལ་གྱི་ངོར་མ་གྲུབ་ནས་ཡུལ་རྗེན་ཅེར་དུ་འཛིན་པར་འདོད་པ་ལ། ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་རང་ལ་ཚུལ་གཉིས་ཡོད་པ་དེ་ཡང་སྔར་མྱོང་བ་ལྟར་རྗེས་སུ་ཡང་དག་པར་དྲན་པ་ལས་གྲུབ་ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་གང་དང་གང་ཡང་དག་པར་དེ་དོན
Chinese
如果某种能够产生结果的常法，产生结果，那么不可能逐渐产生。第二，即使它作为所缘缘而产生自执识，但所有有境都不会同时产生，因为与该所缘缘同时存在的其他因素，如根和作意等，通过不同的方式提供帮助而产生自执识，所以金刚等常法的结果或有境识是逐渐产生的。如果有人说：在尚未产生前者的时期，该所缘缘与同时存在的其他因素一起，再次成为产生其他事物的因。那么，认为所缘缘是常法，也应该知道并说，每个前后刹那都是不同的，因为之前的已经消失，而新的已经产生。不能将前后无别的同一个事物，反复地执持为有次第的。不仅如此，认为常法是所缘缘，在这里，同时知道而无法执持的过失，就像之前所说的那样。第二，从记忆的标志中建立二相，首先破斥他宗观点，然后建立自宗观点，并论证其合理性。第一，量经中说：从后来的记忆中也是如此。因此，在体验境的时期，不仅显现为二，而且在后来的记忆中，也成立为具有二相，因此可以成立。对此，集论的一些注释者说：仅仅因为二相是指识是能知，境是所知，就说成立二相是不合理的。就像火是热的一样，仅仅因为识以其自性或自身来体验或认知境，这在世间牧牛人到内外共同之间都已经成立了。对于这样的二相，没有任何人会不同意或争论，就像证明火是热的一样，在论典中证明它有什么用呢？然而，对于那些认为执持境的识仅仅是有境，而没有与青色事物的自性相符的显现和执持相，从而直接执持境的人来说，有境识自身具有二相，这可以通过如实地回忆起之前的体验来证明。因为任何事物都是如实地
English
If a permanent thing that can produce results, produces results, then it is impossible to produce them gradually. Secondly, even if it produces self-grasping consciousness as the objective condition, all objects of consciousness do not arise simultaneously, because other factors that coexist with that objective condition, such as the senses and attention, help in different ways to produce self-grasping consciousness, so the results or objects of consciousness of this permanent thing, such as the vajra, arise gradually. If someone says: In the period when the former has not yet arisen, that objective condition, together with other factors that exist simultaneously, again becomes the cause of producing other things. Then, the view that the objective condition is permanent should also be known and said that each previous and subsequent moment is different, because the previous one has disappeared and a new one has arisen. It is not permissible to hold the same thing, which is no different before and after, as being sequential again and again. Moreover, the fault of not being able to grasp by knowing simultaneously, in this view that permanent things are objective conditions, is as mentioned before. Secondly, establishing the two aspects from the sign of memory, first refuting the views of others, then establishing one's own view, and demonstrating its rationality. First, the scripture on valid cognition says: Also from later memory. Therefore, in the period of experiencing the object, not only does it appear as two, but also in later memory, it is established as having two aspects, so it can be established. On this, some commentators of the Compendium say: It is unreasonable to say that establishing the two aspects merely means that consciousness is the knower and the object is the known. Just as fire is hot, merely because consciousness experiences or cognizes the object by its own nature or self, this has already been established from the herdsmen of the world to the common ground of inner and outer. For such two aspects, no one would disagree or argue, just as proving that fire is hot, what is the use of proving it in the treatise? However, for those who think that the consciousness that grasps the object is merely the object of consciousness, and does not have the appearance and grasping aspect that corresponds to the nature of the blue thing, and thus directly grasps the object, the object of consciousness itself has two aspects, which can be proved by accurately recalling the previous experience. Because anything is accurately that