Tibetan
ལ། ཅིག་ཤོས་དེ་ལས་ལྡོག་གོ་སྙམ་ན་ཡང་། དེ་འདྲའི་བདེ་མི་བདེའི་རྟེན་བྱེད་པའི་མྱོང་བ་དེ་ནི་བློ་རྣམ་པ་གསལ་མི་གསལ་གྱི་རྐྱེན་ཚོགས་མ་ཚོགས་ཀྱི་དབང་གིས་ཡིན་ལ། རྐྱེན་ཚོགས་པ་དང་མི་ཚོགས་པ་ནི་ལས་ལ་རག་ལས་སུ་ཆུག་མོད་ལས་ཀྱིས་ཅིག་ཤོས་སྒྲིབ་པ་ཞེས་མི་བྱ་སྟེ། ཡུལ་གཅིག་ལ་མི་འདྲ་བའི་ཆ་དུ་མར་ཡོད་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་སྐབས་ལས་ཀྱི་གཟུགས་སྣང་གཞན་གྱིས་ཡུལ་དེའི་བར་བཅད་ནས་སྒྲིབ་པར་འདོད་པ་ལ་སྐྱོན་སྟོན་པའི་ལུགས་སུ་འཆད་པ་ཡོད་ཀྱང་ཅུང་མི་བདེ་འདྲ་སྙམ་མོ། །གསུམ་པ་གྲུབ་དོན་ནི། ཡུལ་གཅིག་ལ་མཐོང་བ་ཐ་དད་ཡོད་པ་དེ་ཕྱིར་ཕྱི་དོན་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་ན་ཡང་ཕྱི་དོན་དེ་ལ་བརྟེན་ ནས་སྐྱེས་པར་གྱུར་པའི་བློའི་མྱོང་བ་ནི་ཡུལ་ཐག་ཉེ་རིང་དབང་པོ་གསལ་མི་གསལ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟའི་རྒྱུ་བཞིན་དུ་བློའི་རྣམ་པ་གསལ་མི་གསལ་བ་སོགས་ཐ་དད་པ་འཛིན་པའམ་འགྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ནར་ཟད་དེ། ལུགས་དེ་ལས་ལྷག་མ་རྣམ་པ་མེད་པར་ཡུལ་འཛིན་པར་འདོད་ལ་གསལ་མི་གསལ་སོགས་སྣང་བ་ཐ་དད་པ་ནི་རྒྱུ་གཞན་དང་གཞན་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་བློ་གྲོས་ངན་པ་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་ངན་པ་ཡིན་ཏེ་ཆེས་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་དུས་ལ་བརྟེན་ནས་གནོད་པ་བརྗོད་པ་ལ། ཐལ་བ་བརྗོད་དང་མ་ངེས་སྤང་། །དང་པོ། ཕ་རོལ་པོས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་མར་འདོད་པའི་དཔེའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་ཤེས་པ་དང་སྒྲ་དང་མར་མེ་རྣམས་དེ་དུས་ཀྱི་མངོན་སུམ་དང་ནི་ཅིག་ཤོ༷ས་དེ་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་དྲན་ཤེས་ཀྱི་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་པར་ཁྱོད་འདོད་ལ། དེ་ལྟར་རྒྱུ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སྔ་མ་རྒྱུ་ཡི་སྐད་ཅིག་མ་རྣམས་ནི་རང་འཛིན་ཤེས་པའི་དུས་ན་ཞིག་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་དེ་འཛིན་ཤེས་པ་ལ་ཡུལ་དེའི་རང་མཚན་ད་ལྟ་མེད་པ་གསལ་པོར་སྣང་བ་ཉིད་དུ་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ་མི་འཐད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། དུས་མཉམ་འཛིན་པའི་ལུགས་མི་འཐད། །རྟག་པས་དེར་མ་ངེས་པ་སྤང་། །དང་པོ་ལ། གཞན་ལུགས་འགོག་དང་རང་ལུགས་བཞག །དང་པོ། སྔར་ཞིག་ཟིན་དེ་ད་ལྟ་གསལ་པོར་སྣང་བ་མི་སྲིད་ཀྱང་རང་དང་དུས་མཉམ་པའི་རང་མཚན་ད་ལྟ་བ་དེ་རྗེན་ཅེར་གསལ་བར་སྣང་ངོ་ཟེར་ན། དུས་མཉམ་པ་ནི་གཅིག་ལ་གཅིག་ཕན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་འདོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ན་དེ་འདྲའི་འབྲེལ་མེད་གཞན་གསལ་ན་དོན་ཀུན་ཅིག་ཅར་གསལ་བར་འགྱུར་ཏེ། འབྲེལ་བ་གང་ཡང་མི་དགོས་བཞིན་དུ་གསལ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲེལ་མེད་གཞན་གསལ་བའི་ཐལ་བ་དེ་མི་འཇུག་སྟེ། གལ་ཏེ་ཡུལ་མར་མེ་ལྟ་བུའི་སྐད་ཅིག་སྔ་མ་ནི་ད་ལྟའི་ཤེས་པ་དེ་སྐྱེ་ པའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དེའི་རིགས་འདྲའི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ཤེས་པ་རང་དང་དུས་མཉམ་པ་དེ་ཉིད་གསལ་བར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རྒྱུའི་རིགས་འདྲ་དེ་འཛིན་པར་ངེས་ཀྱི་གཞན་ཐམས་ཅད་མིན་ནོ་ཞེ་ན། རང་དུས་ན་ཡོད་པའི་ཡུལ་ཤེས་པར་འདོད་པ་ལ་རྒྱུ་དང་རིགས་གཅིག་པ་ཡིན་པས་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་རྟོག་པ་འདི་ཡང་རུང་བ་མེད་དེ། རྒྱུ་ཡི་སྟོབས་ལས་འབྲས་བུ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཙམ་ཡིན་དུ་ཆུག་མོད། རང་དུས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་ནི་འབྲེལ་བ་མེད་པར་ཁྱད་མེད་ཅིང་། རྒྱུ་ཡི་རིགས་ཡིན་པས་དེ་དུས་མཉམ་པར་འཛིན་རུང་ན་དབང་པོའི་རིགས་འདྲ་ཤེས་པ་རང་དང་དུས་མཉམ་པའང་འཛིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་རང་ལུགས་ཡུལ་གསལ་བར་སྣང་བའི་འཐད་པ་ནི། རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་དེས་བྱས་པའི་སྔོ་འཛིན་ཤེས་པ་ད་ལྟ་བ་ལ་རང་གི་རྒྱུ་སྔོན་པོའི་སྐད་ཅིག་སྔ་མ་དེ་ཡུལ་དུ་མེད་ཀྱང་རྒྱུ་སྔ་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་དོན་དེ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་གསལ་པོར་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡུལ་དེ་མངོན་སུམ་གསལ་བའམ་མཐོང་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དོན་གཞན་ནི་རང་དང་དུས་མཉམ་པའི་ཤེས་པ་དེ་ལ་ཕན་འདོགས་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་གཏོད་པར་མི་བྱེད་ལ། གང་ཞིག་ཤེས་པ་ལ་དོན་རང་གི་རྣམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་ཡིས་རྣམ་པ་འཇོག་པར་བྱེད་པ་མིན་པ་དེ་ཤེས་པ་ལ་གསལ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། དུས་མཉམ་པར་ཚོགས་པར་གྱུར་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་ལ་དེ་མི་སྣང་བ་ནི་ཤེས་པ་རང་དུས་ཀྱི་དབང་པོ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། མི་འཐད་བརྗོད་དང་དེ་ལན་འགོག །དང་པོ། རང་དང་དུས་མཉམ་པའི་ཡུལ་མི་གསལ་བར་མ་ངེས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཕ་ལམ་དང་བྲག་རི་ལ་སོགས་པ་སྔ་ཕྱིའི་འགྱུར་བ་ཅུང་ཟད་མ་མཐོང་བའི་རྟག་པའི་དངོས་པོ་དག་མིག་གིས་མཐོང་བའི་ཚེ་གསལ་བར་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལ་ སྔ་ཕྱིའི་འགྱུར་བ་མངོན་སུམ་གྱིས་གཅོད་མི་ནུས་ཀྱང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྐད་ཅིག་ཡིན་པའི་གནད་ཀྱིས་གསལ་བར་སྣང་བ་ཡིན་གྱི་དེ་མ་ཡིན་ན་བརྟན་པ་ལྟར་སྣང་བ་གང་ཞིག་རྡོ་རྗེ་ཕ་ལམ་དང་རྡོ་བ་བྲག་རི་སོགས་ཀྱི་དོན་དེ་ཡང་རྟག་པ་ཡིན་ན་རྐྱེན་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེས་རང་འཛིན་ཤེས་པ་སྐྱེད་ན་དེ་ལ་དམིགས་པའི་འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་ཤེས་པ་གང་ཅི་འབྱུང་བ་ཐམས་ཅད་ནི་སྔ་ཕྱི་མེད་པ་ཅིག་ཅར་དུ་དམིགས་རྐྱེན་རྟག་པ་དེ་རང་ཉིད་གཅིག་པུས་སྐྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེས་ཤེས་
Chinese
又，即使认为与此相反，但这种作为安乐与不安乐所依的体验，是由于心识的显明与不显明，以及因缘聚合与不聚合所致。因缘聚合与不聚合虽然取决于业，但不能说业遮蔽了另一方，因为一个境有多种不同的方面是相违的。此处，虽然有解释说业的显现被其他事物隔断而遮蔽了境，但感觉不太妥当。第三，成立的意义是：一个境有不同的显现，因此即使承认外境，但依此外境所生的心的体验，就像境的远近、根识的显明与不显明等原因一样，心的显明与不显明等差别，仅仅是执持或成立而已。除了这种方式之外，还想执持境，并说显明与不显明等不同的显现是由于其他原因，这是恶慧者的恶劣方式，极其不合理。第二，讲述依于时间而产生的损害，即：陈述太过和排除不定。第一，以对方也承认是刹那的例子为例，知识、声音和灯火等，是当时的现量，而另一方则是分别识，是你认为是忆念识的生起者。既然如此，那么先前的因的刹那，在自执识的时候已经灭亡，因此以何种理由，对于执持它的知识来说，那个境的自相现在不存在，如何能清楚地显现呢？这不合理。第二，不承认同时执持的方式，以常法排除彼处的不定。第一，遮破他宗和安立自宗。第一，即使说先前已经灭亡的事物现在不可能清楚地显现，但与自己同时的自相现在是赤裸裸地清楚地显现，如果这样说，同时性是指彼此之间没有任何帮助，如果这样毫无关联的他者显现，那么一切事物都会同时显现，因为不需要任何关联也能显现。不容许毫无关联的他者显现的太过，如果境是灯
English
Furthermore, even if one thinks it is the opposite, such experiences that serve as the basis for comfort and discomfort are due to the clarity or lack of clarity of the mind, and the assembly or non-assembly of conditions. Although the assembly and non-assembly of conditions may depend on karma, one should not say that karma obscures the other, because it is contradictory for one object to have many different aspects. In this case, although there are explanations that the appearance of karma is obstructed by other things that block the object, it seems somewhat inappropriate. Third, the established meaning is: since there are different appearances of one object, even if one accepts external objects, the experience of the mind that arises based on that external object, just like the causes of the distance of the object, the clarity or lack of clarity of the senses, etc., only holds or establishes the differences such as the clarity or lack of clarity of the mind. Apart from this method, wanting to hold the object and saying that the different appearances such as clarity and lack of clarity are due to other causes is the bad method of those with bad wisdom, which is extremely unreasonable. Second, stating the harm based on time, namely: stating the extreme and eliminating the uncertain. First, taking the example that the opponent also admits is momentary, knowledge, sound, and fire are the direct perception of that time, and the other is the conceptual consciousness, which you consider to be the producer of memory consciousness. Since it is the cause, the previous moments of the cause have perished at the time of self-grasping consciousness, so for what reason does the self-character of that object not exist now for the knowledge that grasps it, and how can it clearly appear? This is unreasonable. Second, the method of not admitting simultaneous grasping, eliminating the uncertainty there with permanence. First, refuting the other's position and establishing one's own position. First, even if it is said that it is impossible for something that has already perished to appear clearly now, but the self-character that is simultaneous with oneself now appears nakedly and clearly, if one says so, simultaneity means that there is no help at all between each other, if such unrelated others appear, then all things will appear simultaneously, because it is possible to appear without needing any connection. The extreme of unrelated others appearing is not allowed, if the object is a lamp
Chinese
比如，前一刹那便是现在这个识产生的因。因为是从那个因产生的，所以必定执持与那个因同类的第二刹那，即与识自身同时显现的那个，因为那个显现的缘故，必定执持因的同类，而不是其他一切。如果说，想要了知自身同时存在的境，因为是因且种类相同所以才执持，那么这种分别念也是不合理的。即使允许因的力量能同时产生果，但对于自身同时存在的境来说，是没有关联且没有差别的。如果因为是因的同类就可以同时执持，那么也就会导致应该执持与识自身同时存在的根的同类。第二，自宗境显现的道理是：造作形象的因所产生的现在的蓝色的执识，即使自己的因，即蓝色的前一刹那不在境中，也因为前一刹那的力量而清晰地显现为那个事物本身，正因为如此，才说境是现量显现或可见的。而与有境识同时产生的其他事物，因为对与自身同时存在的识没有助益，所以不会造作形象。如果事物本身的样子不能在识中安立形象，那么它又怎么能在识中显现呢？即使聚集在一起，它也不会显现，就像识自身同时存在的根一样。第二部分是：驳斥不合理之处并进行回答。第一点：并非不能确定与自身同时存在的境不显现，因为用眼睛看到金刚石和岩石等前后变化稍微不明显的常有事物时，会清晰地显现。对此回答：虽然不能用现量来确定前后变化，但因为本体是刹那的要点而显现，如果不是这样，那么凡是看起来稳定的事物，如果金刚石、石头、岩石等事物也是常有的话，因为不依赖其他条件，如果它产生了执持自己的识，那么所有缘于它的众生的识，无论发生什么，都会同时缘于常有的所缘缘，而仅仅由它自己产生，因为它了知
English
For example, the previous moment is the cause of the arising of this present consciousness. Because it arises from that cause, it is certain to grasp the second moment of the same kind as that cause, that is, the one that appears simultaneously with the consciousness itself, because of that appearance, it is certain to grasp the same kind as the cause, and not all others. If it is said that one wants to know the object that exists simultaneously with oneself, and that one grasps it because it is the cause and of the same kind, then this conceptualization is also unreasonable. Even if it is allowed that the power of the cause can simultaneously produce the effect, it is unrelated and undifferentiated to the object that exists simultaneously with oneself. If it is possible to grasp simultaneously because it is of the same kind as the cause, then it would also follow that one should grasp the same kind as the sense faculty that exists simultaneously with the consciousness itself. Second, the reason why the self-view object appears clearly is: the present blue-grasping consciousness produced by the cause that creates the image, even if its own cause, the previous moment of blue, is not in the object, it clearly appears as that thing itself because of the power of the previous cause. It is precisely because of this that it is said that the object is manifest or visible. And other things that arise simultaneously with the object-possessing consciousness, because they do not benefit the consciousness that exists simultaneously with oneself, do not create an image. If the appearance of the thing itself cannot establish an image in the consciousness, then how can it appear in the consciousness? Even if they gather together, it will not appear, just like the sense faculty that exists simultaneously with the consciousness itself. The second part is: refuting unreasonable points and answering them. The first point: it is not certain that the object that exists simultaneously with oneself does not appear, because when one sees permanent things such as diamonds and rocks with eyes, the changes before and after are slightly unclear, and they appear clearly. The answer to this is: although one cannot determine the changes before and after with direct perception, it appears clearly because the essence is momentary. If it is not like this, then whatever appears stable, if things like diamonds, stones, and rocks are also permanent, because they do not depend on other conditions, if it produces the consciousness that grasps itself, then all the consciousnesses of beings that are based on it, no matter what happens, will simultaneously be based on the permanent object, and will be produced by itself alone, because it knows