Tibetan
ཕྱིས་སུ་བརྡ་ནམ་དྲན་པ་དེ་ཉིད་དུ་ཡང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་ཉེ་བ་ན་ཡོད་ལ་དབང་པོ་གཏད་ཀྱང་སྐབས་ལ་ལར་ཡིད་དོན་གཞན་ལ་རྣམ་པར་གཡེང་ནས་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་དེའི་བརྡ་མི་འཛིན་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡིད་ཀྱིས་བརྡ་མི་འཛིན་པ་དེའི་ཚེ་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་དེའི་བློ་འགག་དགོས་ཀྱང་དེ་མི་འགག་པར་མངོན་སུམ་མཐོང་ཞིང་སླར་ཡང་དེའི་བརྡ་དྲན་པ་ནའང་ཡུལ་མཐོང་བ་སྔར་དང་ཁྱད་མེད་པས་ན་དབང་བློ་བརྡ་དྲན་པ་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ལྟོས་པ་མེད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། ཐལ་པ་འགོད་དང་དེའི་ལན་འགོག །དང་པོ། གལ་ཏེ་ཡུལ་གཟུགས་གཅིག་པུ་དེ་ཉིད་རིམ་གྱིས་བརྡ་དྲན་གྱི་བློ་དང་དབང་བློ་གཉིས་ཀའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་རྟག་པ་ཡིན་ནམ་མི་རྟག་པ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་སྔ་ཕྱིར་ཁྱད་པར་ཐ་དད་པ་མེད་ཕྱིར་སྔར་ཉིད་དུ་དབང་བློ་སྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །རྟག་པ་མིན་ཀྱང་སྔ་ཕྱི་གཟུགས་ཉིད་དུ་འདྲ་བས་ཐལ་བ་འདི་རྟག་མི་རྟག་ཐུན་མོང་ལ་འཇུག་གོ། །གཉིས་པ་ལྟར་དབང་བློའི་བློ་རྒྱུ་སྔ་མ་བརྡ་དྲན་གྱི་བློ་སྐྱེད་པའི་གཟུགས་དེ་ལས་གཞན་པའི་སྐད་ཅིག་ཕྱི་མ་ཞིག་ཡིན་ན་དེ་ལ་དྲན་པ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེས་དྲན་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་རང་བློ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར། བརྡ་དྲན་པ་ནི་ཇི་ལྟར་བརྡར་བཏགས་པ་དེ་ཉིད་བློ་ངོར་གྲུབ་པའི་དོན་དུ་འདོད་པ་དང་། ཁྱད་པར་རང་མཚན་ནི་བརྡར་བཏགས་པ་མེད་པར་འཛིན་པ་ཡིན་ན་ཁྱད་པར་འཛིན་པ་དེ་ ལ་བརྡ་དྲན་པ་ལ་དོན་ནམ་དགོས་པ་ཅི་ཡོད་དེ་གང་ཡང་ལྟོས་པ་མེད་དོ། །བཤད་མ་ཐག་པའི་ཁྱད་པར་དེ་ལྟ་བུ་མེད་ན་ནི་དེ་གཉིས་ཀྱི་དབྱེ་བའང་མི་འཐད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ། བརྡ་དྲན་དོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཁྱད་པར་དེས་བརྡ་དྲན་སྐྱེད་པ་ཡིན་ལ་དེ་ནི་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བརྡ་དྲན་རྟོག་པ་དེ་སྤྱི༷་ཙམ་ཡན་གར་དུ་འཛིན་པ་ཡི་བློ་ཡིན་ན་ནི་རང་ཡུལ་ཡན་གར་དུ་ཡོད་པ་དེ་ལས་དེ་འཛིན་སྐྱེ་ཡི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པ་མི་རུང་ངོ་། །དེས་ན་བརྡ་དྲན་པ་ནི་སྔ་ཕྱི་སྲེ་བའི་རྟོག་ཡུལ་གྱི་སྣང་བ་དེ་ཙམ་རྟོག་ངོར་སྐྱེད་པ་ཡིན་གྱི་དེ་ལ་རྒྱུ་རང་མཚན་མི་དགོས་ཏེ། ཡུལ་མེད་ཀྱང་ནང་གི་རྩོལ་བ་དང་བརྡ་ཙམ་གྱིས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ་ཡུལ་མཐོང་བ་ན་དེའི་བརྡ་དྲན་ཀྱང་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་སད་རྐྱེན་ཙམ་དུ་འགྲོ་ཡི་དབང་ཤེས་ལ་དེ་འདྲེ་བ་མེད་དེ། དུ་བ་མཐོང་བས་མེ་དྲན་ཀྱང་དུ་བ་མཐོང་བའི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་དུ་མེ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་དབང་ཤེས་རྒྱུ་གཞན་ཁེགས་པ་ནི། བརྡ་དྲན་སོགས་
Chinese
之後，符號在回憶起的那一刻也會再次產生。即使物體在附近，並且感官也專注於它，但在某些情況下，心會被其他事物分散注意力，因此可能無法掌握所見物體的符號。當心沒有掌握符號時，本應停止對顯現之境的認知，但它並沒有停止，而是顯現地看見，並且再次回憶起該符號時，所見之境與之前沒有區別，因此感官認知與符號回憶之間沒有任何依賴關係。第二部分：提出反駁並駁斥其回應。第一點：如果唯一的物體形式是符號回憶的認知和感官認知的共同原因，那麼它是恆常的還是無常的？如果是前者，由於前後沒有差別，它應該立即產生感官認知。即使不是恆常的，由於前後的形式相同，這個反駁也適用於恆常與無常的共同情況。如果是後者，感官認知的認知原因，即產生符號回憶認知的形式，與其後續的瞬間不同，那麼回憶就變得毫無意義，因為它不依賴於回憶而產生自己的認知。如果符號回憶被認為是符號所指之物在心中確立的意義，並且自相（khyad par rang mtshan）被認為是不依賴於符號而掌握的，那麼掌握自相對於符號回憶有什麼意義或必要性？它沒有任何依賴性。如果沒有像剛才所說的那樣的自相，那麼這兩者的區分也是不合理的。第二點：符號回憶並非毫無意義，因為自相產生符號回憶，並且它是普遍的對象。如果符號回憶的推論是僅僅掌握普遍概念的認知，那麼它不應該依賴於自境中存在的自相來產生這種掌握。因此，符號回憶僅僅是在推論中產生混合了先前和之後的推論對象的顯現，它不需要自相作為原因。即使沒有對象，它也可以通過內在的努力和符號來產生。當看到對象時，對它的符號回憶僅僅是喚醒推論習氣的條件，它不與感官意識混合。就像看到煙會想起火，但煙所見的顯現之境中沒有火一樣。第三部分：排除感官意識的其他原因，例如符號回憶等。
English
Later, the sign will arise again at the very moment it is remembered. Even if the object is nearby and the senses are focused on it, there are times when the mind is distracted by other things, so it may not grasp the sign of the object seen. When the mind does not grasp the sign, the cognition of the manifest realm should cease, but it does not cease, and it sees manifestly, and when it remembers the sign again, the realm seen is no different from before, so there is no dependence whatsoever between sense cognition and sign recollection. Second part: Raising objections and refuting their responses. First point: If the single object form is the cause of both sign recollection cognition and sense cognition in sequence, is it permanent or impermanent? If it is the former, since there is no difference between before and after, it should give rise to sense cognition immediately. Even if it is not permanent, since the form is the same before and after, this objection applies to the common case of permanent and impermanent. If it is the latter, the cognitive cause of sense cognition, which is the form that gives rise to sign recollection cognition, is a later moment different from that, then recollection becomes meaningless, because it gives rise to its own cognition without relying on recollection. If sign recollection is considered to be the meaning of what the sign refers to established in the mind, and the self-character (khyad par rang mtshan) is considered to be grasped without relying on signs, then what meaning or necessity is there for grasping the self-character for sign recollection? It has no dependence whatsoever. If there is no such self-character as just described, then the distinction between the two is also unreasonable. Second point: Sign recollection is not meaningless, because the self-character gives rise to sign recollection, and it is a universal object. If the inference of sign recollection is the cognition that grasps only the universal concept, then it should not rely on the self-character existing in its own realm to give rise to this grasping. Therefore, sign recollection merely gives rise to the appearance of the inferential object that mixes the previous and the subsequent in inference, and it does not need the self-character as a cause. Even without an object, it can arise through inner effort and signs. When an object is seen, the sign recollection of it is merely a condition for awakening the habitual tendencies of inference, and it does not mix with sense consciousness. Just as seeing smoke reminds one of fire, but there is no fire in the manifest realm seen by the smoke. Third part: Excluding other causes of sense consciousness, such as sign recollection, etc.