Tibetan
་ལྟ་བུའི་མངོན་སུམ་ལ་བསྙོན་འདིང་བའི་རྫུན་པོ་ཆེའི་བས་གཏོང་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་དུ་ཡང་མི་མཛེས་ན་རིགས་པ་སྨྲ་བ་ལ་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེས་ན་དེ་ལྟ་བུ་སྨྲ་བར་མི་ནུས་སོ། །མཐོང་མྱོང་གི་ཐ་སྙད་བསྙོན་མེད་འདི་ཙམ་ལས་དབུ་མའི་གཞུང་ན་བསྟན་པ་ལྟར་དོན་དམ་དཔྱོད་པས་དཔྱད་ན་མི་འགྲུབ་པ་ནི་གཞན་རིག་ལའང་མཚུངས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་གཟུགས་འཛིན་མྱོང་བ་དེ་ནི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་རྟོག་ བཅས་སུ་སྨྲ་བ་ཁྱོད་ལྟར་ན་རྟོག་མེད་ཅི་ལྟར་ཡིན་ཏེ་རྟོག་བཅས་སུ་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། རང་མྱོང་འགོག་དང་གཞན་མྱོང་འགོག །དང་པོ། གཟུགས་འཛིན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རང་གིས་རང་མྱོང་བ་ཡིན་ན་ནི་ཁྱོད་ལྟར་ན་དེ་གཉིས་ཀ་ཡང་རྟོག་བཅས་ཡིན་ན་རྟོག་གཉིས་ཅིག་ཅར་མཐོང་བ་མེད་པས་དེ་ལྟར་མྱོང་མི་སྲིད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། དུས་མཉམ་དང་ནི་མི་མཉམ་གཉིས། །དང་པོ། རྟོག་གཉིས་ཅིག་ཅར་མི་སྲིད་པར་བསྟན་པ་དེས་ནི་གཟུགས་འཛིན་ཤེས་པ་རང་དང་དུས་མཚུངས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་དེ་མྱོང་བ་མེད་པར་ཡང་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ་སྐྱེས་བུ་གཅིག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་ཤེས་པ་ལ་རྟོག་གཉིས་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་མི་སྲིད་པས་སོ། །གཞན་ཡང་རྟོག་པ་མེད་དུ་ཆུག་ནའང་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་ཡིན་ན་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་བའི་ཚུལ་འོག་ཏུ་རྒྱས་པར་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ། གལ་ཏེ་གཟུགས་འཛིན་དེ་རང་གིས་མྱོང་བ་དང་དུས་མཉམ་པའི་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་གཉིས་ཀ་མིན་ཡང་འདས་པ་དེ་དྲན་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དོན་རིག་མ་མྱོངས་པར་འདས་པ་ལ་ནི་ཕྱིས་དྲན་པར་འགྱུར་བ་ཞེས་པ་དེ་མི་འཐད་དེ། སྔར་ནམ་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་པ་ལ་དྲན་པ་དེ་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་སྟེ་དྲན་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་མྱོངས་ཀྱང་དྲན་ན་ཐམས་ཅད་དྲན་པར་ཐལ་ལོ། །འོ་ན་སྔར་འདས་པའི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་དང་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་དྲན་ཞེ་ན། དེ་འདྲ་ལ་དྲན་པ་ཞེས་མི་བྱ་སྟེ་འདས་པའི་དུས་ཀྱི་དངོས་པོ་ལ་རྟོག་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་འདྲ་བ་ནི་མ་འོངས་པའི་དངོས་པོ་ལ་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །སྐབས་འགའ་ཞིག་ཏུ་འདས་པའི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་དྲན་པའི་མིང་གིས་བཏགས་པ་ཡོད་ན་ཡང་སྐབས་འདིར་བཤད་པ་རང་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དྲན་པ་དང་མི་འདྲ་སྟེ་བྱེ་བྲག་གི་མིང་ སྤྱི་ལ་བརྟགས་པ་ཙམ་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་དངོས་པོ་འདས་པ་ཡིན་པ་ལ་ཁྱད་མེད་ཀྱང་སྔར་རང་གིས་མྱོང་བའི་དངོས་པོ་རྣམས་ད་ལྟ་དྲན་དུ་ཡོད་ལ། གཞན་དྲན་དུ་མེད་པའི་ཁྱད་པར་མྱོང་བས་གྲུབ་པ་འདི་ལ་བརྩད་དུ་ཅི་ཞིག་ཡོད
Chinese
像这样否认现量，大肆散布谎言，在世间也不美妙，更何况是讲道理的人呢？因此，不能说那样的话。仅仅是这无可否认的见闻之词，如果像中观论典中所示那样，用胜义谛理进行观察，也是无法成立的，这与其他宗派相同。如果是这样，那么领受色法的体验，按照你这种认为一切识都是有分别的说法，怎么会是无分别呢？必定会变成有分别的。第二，破自证和破他证。第一，如果领受色法的那个本身自己体验自己，那么按照你的说法，那两者也都是有分别的，因为不可能同时见到两个分别，所以那样体验是不可能的。第二，同时和不同时两种。第一，已经说明不可能同时产生两个分别，因此也说明了与领受色法的识自身同时的其他识不会体验它，因为在一个人的相续中不可能同时产生两个分别。此外，即使假设没有分别，如果是被其他识体验，也会变成无穷无尽，这种情况将在下面详细说明。第二，如果领受色法的那个既不是自己体验，也不是同时的其他识体验，而是仅仅回忆过去，那么，没有体验过的事物，后来会回忆起来的说法是不合理的。因为对于从来没有体验过的事物，怎么会产生回忆呢？因为没有可以回忆的东西。如果没有体验也能回忆，那么就会导致回忆一切。那么，过去逝去的转轮王和佛陀等怎么回忆呢？对于那样的，不称为回忆，而是称为对过去事物的分别。那样的情况对于未来的事物也是存在的。虽然有时会将所有过去的分辨都称为回忆，但这里所说的自己体验的回忆与此不同，应当理解为仅仅是将个别名称施加于普遍事物上。即使对于事物是过去这一点没有差别，但以前自己体验过的事物现在可以回忆起来，而其他事物无法回忆起来的差别，是由体验所证成的，对此还有什么可争辩的呢？
English
To deny direct perception in such a way and spread great lies is not beautiful even in the world, let alone for those who speak of reason. Therefore, one cannot speak like that. Merely this undeniable term of seeing and experiencing, if examined with the ultimate truth as taught in the Madhyamaka treatises, cannot be established, which is the same for other systems as well. If that is the case, then how can the experience of perceiving form be without conceptualization, according to you who say that all consciousnesses are conceptual? It will necessarily become conceptual. Secondly, refuting self-experience and refuting other-experience. Firstly, if the very perception of form experiences itself, then according to you, both of those are also conceptual. Since it is impossible to see two conceptualizations simultaneously, it is impossible to experience in that way. Secondly, simultaneous and non-simultaneous. Firstly, by showing that two conceptualizations cannot occur simultaneously, it is also shown that another consciousness simultaneous with the consciousness that perceives form does not experience it, because it is impossible for two conceptualizations to arise simultaneously in the mindstream of one person. Furthermore, even if we assume there is no conceptualization, if it is experienced by another consciousness, it will become infinite, which will be explained in detail below. Secondly, if the perception of form is neither experienced by itself nor by another consciousness simultaneous with it, but is merely a memory of the past, then it is unreasonable to say that one will later remember what one has not experienced. For how can memory arise for something that has never been experienced before, since there is nothing to remember? If one can remember without having experienced, then it would follow that one could remember everything. Then, how can one remember past Chakravartins and Buddhas, and so on? Such things are not called memory, but are called conceptualization of past objects. Such a thing also exists for future objects. Although sometimes all past conceptualizations are called memory, what is said here about one's own experience of memory is different, and it should be understood as merely applying a specific name to a general thing. Although there is no difference in that the object is past, there is a difference in that objects that one has previously experienced can now be remembered, while others cannot be remembered, which is proven by experience. What is there to argue about this?
Tibetan
། གཉིས་པ་རང་རིག་མེད་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་ལ། རང་གཞན་བློ་གཉིས་རྟོགས་ཚུལ་གཅིག །དོན་རིག་འདས་པ་སྒྲུབ་བྱེད་མེད། །དང་པོ། རང་བློ་རང་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་ན་གཟུགས་འཛིན་སོགས་རང་བློའི་ངོ་བོ་ཅི་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་དང་། དེ་རང་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་སམ་མ་སྐྱེས་སོགས་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་བློ་དང་། གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་བློ་ཇི་ལྟར་སྐྱེས་པ་སོགས་ཡོངས་སུ་གཅོད་ཚུལ་གྱི་ངོ་བོ་ལ་གཅོད་ནུས་མི་ནུས་ཀྱི་ཁྱད་མེད་པར་གཅིག་པར་འགྱུར་ཏེ། རང་གི་བློ་ཡིན་ཀྱང་རུང་ཉམས་སུ་མ་མྱོངས་པ་དེ་ནི་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་སོགས་ཤེས་པར་མི་ནུས་ཏེ། རང་གི་དོན་སྙིང་དང་གཞན་གྱི་དོན་སྙིང་གི་དབྱིབས་སོགས་ཇི་འདྲ་བ་དཔྱད་པའི་ཚེ་ན་གཅོད་ནུས་མི་ནུས་ལ་ཁྱད་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཀྱང་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ཚོད་གཞན་གྱིས་མི་བཟུང་བར་གསུངས་ཀྱི་རང་གི་རྒྱུད་ཚོད་ཀྱང་རང་གིས་མི་ཟིན་པར་མ་གསུངས་པ་འདིས་ཀྱང་རང་རིག་ཡོད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། དངོས་དང་གཞན་གྱི་ལན་འགོག་པ། དང་པོ། དེ་ལྟར་རང་རིག་མེད་ཅིང་དུས་མཉམ་པ་དང་མི་མཉམ་པའི་ཤེས་པ་གཞན་གྱི་མངོན་སུམ་དུ་མ་གྲུབ་ན་རང་རྒྱུད་ལ་དོན་རིག་པ་སྔར་བྱུང་ནས་འདས་པ་དེ་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པའི་རྗེས་དཔག་ཀྱང་མེད་དེ། རང་གི་རྒྱུད་ལ་དེ་འདྲའི་དོན་རིག་ཡོད་པ་ནམ་ཡང་མ་མཐོང་བས་དོན་རིག་སྒྲུབ་པའི་མཐུན་དཔེ་ཡང་དག་པ་དག་དང་བྲལ་ཞིང་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟགས་ཡང་དག་གང་ཡང་ནི་ཡོད་པ་མིན་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་དེ་ཅིས་ གྲུབ་སྟེ་གྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་རྟགས་མི་སྲིད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་ཆོས་ཅན་དོན་རིག་དེ་ལ་ནི་ནམ་ཡང་དེ་འཛིན་གྱི་བློས་མངོན་སུམ་དུ་གཞལ་བ་མ་ཡིན་པས་ན་དེ་རྟགས་ཅན་མིན་ཏེ་སྒྲུབ་རྟགས་ནི་འབྲེལ་བའི་དབང་གིས་འགྲུབ་པ་ཡིན་ན་འབྲེལ་ཡུལ་ནམ་ཡང་མཐོང་མ་མྱོང་བ་དེ་ལ་རྟགས་སུ་གྱུར་པ་ཅི་ཡིན་པའང་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མའི་སྐབས་ན་ཡུལ་སྔོ་སོགས་གཞན་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པས་བརྩད་དུ་མེད་པ་བཞིན་ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་རང་རིག་གིས་གྲུབ་པས་མྱོང་བའི་ཐ་སྙད་འདི་ལ་བརྒལ་བརྟག་བྱར་མེད་པ་ཡིན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པར་ཡུལ་ཚད་མས་གྲུབ་པར་སྨྲ་བ་ནི་མིག་མི་འདོད་ལ་སྔོན་པོ་མཐོང་བར་འདོད་པ་དང་འདྲའོ། །ཡུལ་ཅན་ཚད་མས་གྲུབ་པར་འདོད་ན་ནི་མངོན་རྗེས་གང་རུང་གིས་འགྲུབ་དགོས་ལ་མངོན་སུམ་སྔོན་དུ་མ་སོང་བའི་རྗེ
Chinese
第二，如果没有自证，则太过分，即：了知自他二心的方式相同；没有能成立已逝去之义智的依据。第一，如果自己没有亲身体验自己的心，那么对于取色等自己的心的体性如何，以及它是否在自己的相续中产生等完全决定的心，以及对于他人的相续中如何产生那样的心等完全决定的方式的体性，在能决断与不能决断上没有差别而变成相同，因为即使是自己的心，如果没有亲身体验，也就无法知道它是如何等的，就像在观察自己和他人的心之形状等如何时，在能决断与不能决断上没有差别一样。因此，如来也说，他人的相续无法被他人掌握，但并没有说自己的相续也无法被自己掌握，这也显示了有自证。第二，分为：驳斥实事和他人之答复。第一，如果像这样没有自证，并且同时和不同时的知识无法被他人现量成立，那么在自己的相续中，对于先前产生并已逝去的义智，也没有能成立它存在的比量，因为从未见过自己的相续中有那样的义智，所以成立义智的可靠的同品喻完全缺失，并且成立它的可靠的因也不存在，如果这样，它怎么能成立呢？因此无法成立。为什么说因不存在呢？因为作为周遍成立之所依的法，即有法义智，从未被执持它的心现量衡量过，因此它不是有法，因为成立之因是依靠关联而成立的，如果从未见过关联之处，那么作为它的因是什么也无法知道。因此，就像在世俗名言的量之时，境蓝色等由他识现量成立而无可争辩一样，有境之识由自证成立，因此对于体验的名言，这是无法辩驳的，如果说有境不由量成立，而境由量成立，就如同不想要眼睛却想要看见蓝色一样。如果想要有境由量成立，那么必须由现量或比量中的任何一种成立，但没有现量作为前提的比
English
Secondly, if there is no self-cognition, it is too extreme, namely: the way of understanding the two minds of oneself and others is the same; there is no basis for establishing the past meaning-wisdom. Firstly, if one does not personally experience one's own mind, then regarding the nature of one's own mind, such as grasping form, and the mind that completely determines whether it arises in one's own continuum or not, and the nature of the way of completely determining how such a mind arises in the continuum of others, there is no difference between being able to decide and not being able to decide, and it becomes the same, because even if it is one's own mind, if one has not personally experienced it, one cannot know what it is like, just as when observing the shape of one's own and others' minds, there is no difference between being able to decide and not being able to decide. Therefore, the Tathagata also said that others cannot grasp the continuum of others, but he did not say that one's own continuum cannot be grasped by oneself, which also shows that there is self-cognition. Secondly, it is divided into: refuting facts and others' answers. Firstly, if there is no self-cognition and the knowledge of simultaneous and non-simultaneous times cannot be established by the direct perception of others, then in one's own continuum, there is no inference that can establish the existence of the meaning-wisdom that arose and passed away earlier, because one has never seen such a meaning-wisdom in one's own continuum, so the reliable example of the same kind for establishing meaning-wisdom is completely lacking, and there is no reliable reason for establishing it, so how can it be established? Therefore, it cannot be established. Why is it said that the reason does not exist? Because the dharma, which is the basis for the establishment of pervasion, namely the subject of dharma meaning-wisdom, has never been measured by the direct perception of the mind that holds it, so it is not a subject of dharma, because the reason for establishment is established by relying on the connection, and if the place of connection has never been seen, then what is the reason for it cannot be known. Therefore, just as in the case of the measure of worldly conventions, the object blue, etc., is established by the direct perception of other consciousnesses and is indisputable, so the consciousness of the object-possessor is established by self-cognition, so there is no room for debate about the convention of experience, and if one says that the object-possessor is not established by measure, but the object is established by measure, it is like not wanting eyes but wanting to see blue. If one wants the object-possessor to be established by measure, then it must be established by either direct perception or inference, but the inference without direct perception as a premise