Tibetan
ས་དཔག་ཁོ་ནས་འདི་མི་འགྲུབ་ཚུལ་བཤད་མ་ཐག་པ་ལྟར་ལ། མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་ན་ནི་རང་རིག་མ་གཏོགས་པར་གཞན་རིག་གིས་མི་འགྲུབ་ཚུལ་བཤད་མ་ཐག་པ་དང་འོག་ཏུ་རྒྱ་ཆེར་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ། ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་རྟོག་བཅས་སུ་ཁས་ལེན་པའི་ལུགས་ལ་གཟུགས་མཐོང་བཞིན་པའི་རྒྱུན་མ་འགག་པའི་སྐབས་སུ་རྟོག་གཉིས་ཅིག་ཅར་འཇུག་པ་མི་སྲིད་པས་ན། གལ་ཏེ་དོན་རིག་འདས་པ་དེ་ཡི་ངོ་བོར་ནི་སྣང་བ་ཅན་རང་གི་ཕྱི་ལོགས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བྱུང་བར་གཞན་གྱིས་མ་ཆོད་པའི་བློས་དཔེར་ན་མདོ་སྡེ་བའི་ལུགས་ལ་ཡུལ་དབང་ཤེས་གསུམ་ཚོགས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་གཟུགས་སོགས་སྐད་ཅིག་སྔ་མ་དེ་འགགས་ཀྱང་དེའི་རྣམ་པ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་རིག་དེ་ཡང་བློ་གཞན་དེས་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེས་རང་གི་སྔ་ལོགས་སུ་བྱུང་བའི་ དོན་རིག་དེ་འཛིན་དུ་ཆུག་མོད། དེའི་སྔ་མར་བྱུང་བའི་བློ་ཇི་སྙེད་པ་དེ་ནི་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་རྣམས་ནི་མ་བཟུང་བར་འགགས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་འདོད་མི་ནུས་ཏེ། རང་བློ་གང་ཇི་སྙེད་སྐྱེས་པའི་གོ་རིམ་བཞིན་དྲན་པ་སྐྱེ་བ་ཡོད་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་དོ། །གསུམ་པ་དེ་ལས་རྟོག་མེད་གྲུབ་ཚུལ། དེ་ལྟར་དཔྱད་པས་རང་རིག་མེད་པ་མི་རུང་ལ། དེ་རྟོག་བཅས་ཡིན་ན་མི་འཐད་པའི་ཚུལ་རིགས་པས་གྲུབ་པ་དེས་ན་རང་རིག་རྟོག་མེད་དུ་གྲུབ་ལ། ཇི་ལྟར་གཟུགས་འཛིན་རང་གི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྣམ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་པའི་ཉམས་མྱོང་དེ་ལ་རྟོག་པ་མེད་པར་གྲུབ་པ་དེ་བཞིན་རང་མཚན་བརྡ་བྱ་བར་མི་ནུས་པའི་ཡུལ་ཅན་གཟུགས་འཛིན་ལ་སོགས་པ་གཞན་ཡང་རྟོག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་སྤྱོད་ཡུལ་རང་མཚན་མི་རྟོག་པར་ཐལ་བ་ལ། དངོས་དང་དེ་ཡི་ལན་འགོག་པའོ། །དང་པོ། ཤེས་པ་ཀུན་རྟོག་བཅས་སུ་སྨྲ་བ་ཁྱེད་ལྟར་ན། འདྲེས་པ་སྤྱི༷་བརྗོད་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་གྱི་སྒྲ་དང་རྟོག་པའང་སྒྲ་དེ་དང་དོན་གཅིག་པ་སྤྱི་ཙམ་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ན་དང་། སྐྱེས་བུའི་ཤེས་པ་ལ་རྟོག་པ་མེད་པ་མེད་པར་འདོད་ན་ནི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་སྤྱི་འབའ་ཞིག་གི་ཡུལ་ཅན་དུ་གྱུར་པས་ཁྱད་པར་རང་མཚན་བློ་གང་གིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། རང་ཡུལ་སྤྱི་དེ་སྤངས་ནས་རང་མཚན་རྟོགས་པའི་བློ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་བ་ནི་དཔེར་ན་སྒྲ་བློ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། རྟོག་མེད་ཡོད་ན་འདོད་པ་གྲུབ། །ཡོད་ཀྱང་རྟོག་པར་རྟེན་པ་མིན། །དང་པོ། གལ་ཏེ་རྟོག་བཅས་སྤྱི་ཡི་ཡུལ་ཅན་ཁོ་ན་མིན་ཏེ་རྟོག་མེད་རང་མཚན་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་བློ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། རྟོག་མེད་དེ་དང་རྐྱེན་གསུམ་པོ་མཚུངས་པའི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་པས་དབང་ཤེས་མ་འཁྲུལ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་བཞིན་རྟོག་པ་མེད་པར་ འགྱུར་ཏེ། འབྲས་བུའི་བདག་ཉིད་ཐ་དད་པ་ནི་རྒྱུ་ཐ་དད་པའི་དབང་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཟུང་དོན་རང་མཚན་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་ནི་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་མིན་པ་ལ་ཁྱད་པར་གང་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། རྒྱུ་ལས་མཐོང་རྟོག་ཐ་དད་བསྒྲུབ། །དེ་ཕྱིར་ལྟོས་པ་མི་འཐད་པ། །དེས་ན་དབང་ཤེས་རྒྱུ་གཞན་ཁེགས། །དང་པོ། མངོན་སུམ་མཐོང་བ་དང་རྟོག་པའི་བློ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ་རྒྱུ་ཐ་དད་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན་རྟོག་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་དོན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་མིང་བརྡ་ཙམ་དྲན་པ་ལས་ཡིད་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་དེ་སྦྱོར་བའམ་སྐྱེད་པ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་དེ་ལས་དེ་སྐྱེ་བ་དེ་བཞིན་དུ་བརྡ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་དོན་རང་མཚན་གྱི་དངོས་པོའི་ནུས་པ་ཉིད་ལས་མིག་བློར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྒྱུ་ཐ་དད་པའི་འབྲས་བུ་དེ་གཅིག་ལ་གཅིག་འདྲེ་བ་མེད་དེ་གྲོ་དང་ནས་ཀྱི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་མྱུ་གུ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། དངོས་དང་དེ་ཡི་ཉེས་སྤོང་དགག །དང་པོ། གལ་ཏེ་ཡུལ་གཟུགས་རང་མཚན་ནི་རང་གི་བརྡ་དྲན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་དབང་པོའི་བློ་དག་ལ་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་གྱིས་བརྡ་དྲན་དང་མ་ཚོགས་ན་རང་ཁོ་ནས་ལྟོས་པ་མེད་པར་དབང་བློ་སྐྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་རྟགས་འཛིན་སེམས་སྐྱེ་བ་ནི་རྟགས་ཀྱི་དངོས་པོ་མཐོང་བ་ཙམ་ལས་མ་ཡིན་པར་རྟགས་སུ་དྲན་པ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་དེ་བཞིན་འདིར་ཡང་གཟུགས་ཀྱི་བློ་སྐྱེ་བ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་བརྡ་དྲན་པ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འགྱུར་གྱི་གཞན་ལ་མེད་པར་འགྱུར་དགོས་ཀྱང་བརྡ་མ་དྲན་པ་དང་བརྡ་མི་ཤེས་པ་དག་ལའང་གཟུགས་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་དེ་བློ་སྐྱེ་བར་མཐོང་བས་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་གཟུགས་དེ་མཐོང་བ་གཞན་དྲན་བྱེད་དུ་འགྱུར་གྱི་རང་ལ་རྟོག་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་ཀྱང་བཤད། གལ་ཏེ་བརྡ་དྲན་པ་དེ་ནི་དོན་དེ་མཐོང་བ་ཙམ་དང་རང་ཆས་ སུ་འབྲེལ་ནས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་བརྡ་དྲན་མེད་པ་མི་སྲིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་འབྲེལ་ནས་སྐྱེ་བ་དེའི་ཕྱིར་གཟུང་དོན་ཉེ་བར་མེད་ཀྱང་བརྡ་དྲན་པ་ཙམ་ལས་དབང་བློ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའམ། དེ་མི་སྐྱེ་ན་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་བའི་ངེས་པ་མེད་པས་གཟུགས་མཐོང་བའི་བློ་ཡོད་ཀྱང་བརྡ་དྲན་སྐྱེ་བ་མིན་ལ། ཡུལ་དབང་ཡིད་བྱེད་ཚོགས་པའི་དུས་དེར་མི་སྐྱེ་བར་དེ་ལས་དུས་གཞན་
Chinese
正如刚才所说，仅凭地基是不可能完成的。如果通过现量成立，那么正如刚才所说，除了自证之外，他证是不可能成立的，并且将在下文详细阐述。第二，在承认一切识都是有分别的宗派中，在见色之流未断绝的情况下，不可能同时产生两个分别。如果已逝去的义识的体性，是显现者自身的外部，由其他未决定的心，例如经部宗的观点，根、境、识三者聚合的当下，即使色等前一刹那已灭，也会产生执持其形象的识，那么自相续的义识也会被其他心所执持。虽然它可以执持自己先前产生的义识，但它无法执持之前产生的众多心识，因为它们在未被执持的情况下已经灭尽。不能这样认为，因为现量妨害了按照自己心识产生的顺序生起忆念。第三，从那之中成立无分别的方式。这样通过分析，自证是不可能没有的，如果它是分别，那么不合理的道理已经成立，因此自证成立为无分别。正如执色者自己所缘的无错乱的识的体验，成立为没有分别一样，其他以不能作为名称施设处的自相为所缘的执色等也变成无分别。第二，对行境自相成为非分别的辩驳，有真实和对它的回答反驳。第一，按照你这种说一切识都是有分别的说法，如果混合了总说状态的语词和分别，也和那个语词意义相同，只是以总相为所缘，并且如果认为士夫的识中没有无分别，那么一切识都变成了仅仅以总相为所缘，那么以什么心来证悟特殊自相呢？因为舍弃了自己的所缘总相，证悟自相的心是不可能存在的，例如声识一样。第二，如果存在无分别，那么所希望的就成立了。即使存在，也不是依赖于分别。第一，如果不是只有有分别的总相为所缘，而是有无分别的自相为所缘
English
Just as it was said earlier that it is impossible to accomplish this with just the ground, if it is established through direct perception, then just as it was said earlier that it is impossible to establish it with other-cognition besides self-cognition, and it will be explained extensively below. Second, in the school that accepts all consciousness as conceptual, it is impossible for two concepts to arise simultaneously when the stream of seeing forms has not ceased. If the nature of the past object-consciousness is the appearance of the outer aspect of the self, immediately arising without being determined by another mind, for example, in the view of the Sautrāntikas, immediately after the aggregation of the three, object, sense, and consciousness, even though the previous moment of form, etc., has ceased, a consciousness that grasps its appearance arises, then that object-consciousness of one's own continuum will also be grasped by another mind. Although it can grasp the object-consciousness that arose earlier, it will not grasp the many minds that arose before that, because they have already ceased without being grasped. It is not possible to think like that, because direct perception contradicts the arising of memory in the order in which one's own minds arise. Third, the way to establish non-conceptuality from that. Thus, through analysis, it is impossible for there to be no self-cognition, and if it is conceptual, then the way it is unreasonable has been established by reasoning, therefore self-cognition is established as non-conceptual. Just as the experience of the non-erroneous consciousness of the form-grasping consciousness with its own object is established as being without conceptuality, so too, others such as form-grasping, which have as their object the self-characteristic that cannot be designated by names, also become non-conceptual. Second, regarding the fault that the object of experience, the self-characteristic, becomes non-conceptual, there is the actual and the refutation of its answer. First, according to you who say that all consciousness is conceptual, if the word that expresses the mixed generality and the concept are also the same in meaning as that word, only having the general characteristic as its object, and if it is asserted that there is no non-conceptual in the consciousness of a person, then all consciousness becomes only having the general characteristic as its object, then by what mind will the particular self-characteristic be realized? Because it is impossible for a mind to realize the self-characteristic by abandoning its own object, the general characteristic, just like sound consciousness. Second, if there is non-conceptuality, then the desired is established. Even if it exists, it does not depend on conceptuality. First, if it is not only the conceptual general characteristic that is the object, but the non-conceptual self-characteristic is the object
Chinese
如果有人说，也有一些不作分别的智慧。因为那不作分别的智慧和这三种缘是具有相同的原因，所以所有不错乱的根识也都会同样地不作分别了。因为果的自性不同，是由于原因不同的缘故。因此，从所取义自相所生的，和不以总相为对境的，就没有任何差别了。第二，从因成立见与分别不同。因此不应有依赖。因此遮遣根识的其他因。第一，现量所见和分别的智慧是不同的，因为是从不同的因所生的缘故。如何呢？分别是不依赖于外境，只是忆念名称符号，而使之显现于意境中，这是结合或产生的原因。同样地，从那个原因产生那个，也应该是这样，不依赖于符号，而是从义自相的事物本身的力量，而转变为眼识。因此，原因不同的果，不会互相混淆，就像从小麦和大麦的种子所产生的苗芽一样。第二，真实和破除其过失的遮破。第一，如果境色自相依赖于自己的符号忆念，而对根识具有产生的能力，如果没有符号忆念的集合，就不是仅仅依靠自己而不依赖于他者而产生根识。就像生起标志的执取心，不是仅仅见到标志的事物，如果没有忆念标志就不会产生一样，这里也是一样，生起色的智慧，就仅仅是色的符号忆念，而没有其他的。即使没有忆念符号和不认识符号的人，也仅仅是见到色就生起智慧，这是通过见到而破除的。另外，也说见到那个色会成为忆念其他的，而不会成为对自己的分别。如果符号忆念是仅仅见到那个事物，并且和自性 相连而产生的，所以不可能没有符号忆念。因为那是相连而产生的，所以即使所取义不接近，也仅仅是从符号忆念而产生根识，或者不产生。如果不产生，就没有同时产生的决定，所以即使有见到色的智慧，也不会产生符号忆念。并且在境、根、作意聚合的时候不产生，而是在那之外的其他时间
English
If someone says that there are also some non-discriminating wisdoms. Because that non-discriminating wisdom and these three conditions have the same cause, all non-erroneous sense consciousnesses will also be similarly non-discriminating. Because the nature of the result is different, it is due to the difference in causes. Therefore, what arises from the object of apprehension's own characteristic is no different from not having a general object. Second, establish the difference between seeing and discrimination from cause. Therefore, it is inappropriate to rely on. Therefore, refute other causes of sense consciousness. First, manifest seeing and discriminating wisdom are different because they arise from different causes. How is it? Discrimination does not rely on external objects, but only remembers names and symbols, and makes them appear in the mind's realm, which is the cause of combination or generation. Similarly, from that cause, that arises, it should be like this, not relying on symbols, but from the power of the object's own characteristic itself, it transforms into eye consciousness. Therefore, the results of different causes will not be confused with each other, just like the sprouts produced from the seeds of wheat and barley. Second, the refutation of reality and the elimination of its faults. First, if the object's own characteristic relies on its own symbol memory and has the ability to generate sense consciousnesses, if there is no collection of symbol memories, it is not just relying on itself without relying on others to generate sense consciousness. Just like the arising of the sign-grasping mind is not just seeing the object of the sign, if there is no memory of the sign, it will not arise, it is the same here, the arising of the wisdom of color is just the memory of the symbol of color, and there is no other. Even those who do not remember the symbol and do not recognize the symbol, just seeing the color gives rise to wisdom, which is refuted by seeing. In addition, it is also said that seeing that color will become a memory of others, and will not become a discrimination of oneself. If the symbol memory is just seeing that thing, and is connected to the nature and arises, so it is impossible not to have symbol memory. Because it is connected and arises, so even if the object of apprehension is not close, the sense consciousness arises only from the symbol memory, or it does not arise. If it does not arise, there is no certainty of simultaneous arising, so even if there is the wisdom of seeing color, the symbol memory will not arise. And it does not arise at the time when the object, sense, and attention are gathered, but at other times than that.