Tibetan
འང་ཚུལ་དེ་དང་འདྲ་བར་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། བྱེ་བྲག་པ་སོགས་ཡུལ་ལྟ་བའི་ཤེས་པ་ཚད་མ། དེ་ལས་ རིགས་སོགས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་དངོས་པོ་ངེས་པ་ཚད་མའི་འབྲས་བུ། དེ་ལས་ཞེན་པ། དེ་ལས་ཡུལ་ལེན་པ་ལ་འཇུག་པ། དེ་ལས་ཡུལ་ཐོབ་པ། དེ་ལས་འདོད་པ་གྲུབ་པའི་བདེ་བ་མྱོང་བའི་བར་རིམ་བཞིན་སྔ་མ་སྔ་མ་ཚད་མ་དང་། དེ་ལ་ལྟོས་ནས་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་འབྲས་བུའོ་ཞེས་ཟེར་བ་ཀུན་ཀྱང་ཚད་མ་རང་ཉིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ཙམ་གྱིས་གཞལ་བྱ་གཅོད་པར་མི་ནུས་ལ། དོན་འདྲ་ཉིད་ལས་ཡུལ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མའི་ཡུལ་གཅིག་ལ་ཚད་མ་དུ་མས་ཡང་ཡང་བཅད་དུ་མེད་ལ། དོན་འདྲ་མེད་པར་ནི་གང་གིས་ཀྱང་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་བཞག་དེ་ལྟ་བུ་འབྲས་མེད་ཀྱི་ངལ་བ་ལོང་བས་ལོང་བ་ཁྲིད་པའི་དཔེ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། བཀག་དང་རང་ལ་མི་མཚུངས་པའོ། །དང་པོ། དོན་འདྲ་མ་གཏོགས་པར་ཁྱད་ཆོས་དང་ཁྱད་པར་ཅན་འཛིན་པ་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུར་འཇོག་པ་མི་འཐད་དེ། ཡུལ་གཞལ་བྱ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡི་དངོས་པོར་སྣང་བ་ཅན་གྱི་བློ་དོན་འདྲ་ཞེས་པ་དེ་མེད་ན་ཁྱད་པར་སྔོ་སོགས་འཛིན་པ་ཅན་གྱི་བློ་ཞེས་པ་དེ་ཡང་འདི་དང་འདི་ལྟ་བུའོ་ཞེས་ཐ་དད་པར་དམིགས་ཕྱེད་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། མིག་འཛུམས་ནས་མདུན་གྱི་བུམ་པའི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འཛིན་པར་འདོད་པ་བཞིན་ནོ། །བློ་གཞན་ཁྱད་པར་ཅན་འཛིན་པ་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་ཡིན་ཏེ། དོན་འདྲ་མེད་ན་ཁྱད་པར་ཅན་ཅི་ལྟ་བུ་ཡིན་པའང་ཤེས་པར་མི་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་འདྲ་ཡོད་ན་ནི་དོན་དེ་ཉིད་སྣང་བའི་ཤེས་པ་དེས་ཡུལ་དེ་གཞལ་བྱའི་བྱ་བ་བྱེད་པས་ན་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་ཅན་འཛིན་པ་སོ་སོར་ཕྱེ་བ་དོན་མེད་དོ། །གཞན་ཡང་དོན་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་དང་ནི་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་མ་གཉིས་གཞལ་བྱའི་ཡུལ་ཐ་དད་པའང་ཁྱོད་མི་འདོད་པའང་ཡིན་ལ། ཐ་དད་དུ་འཐད་པའང་མ་ཡིན་ཏེ་ཁྱད་པར་ཁོ་ན་འཛིན་ན་བུམ་པ་མ་བཟུང་བར་དེའི་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་ འཛིན་པ་དང་། ཁྱད་པར་མ་བཟུང་བར་ཁྱད་པར་ཅན་འཛིན་ན་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་སོགས་ཀྱིས་སྟོང་བའི་བུམ་པ་འཛིན་དགོས་ནའང་དེ་འདྲ་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མི་སྲིད་པར་ཟད་དོ། །དེ་ལྟར་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་ཅན་འཛིན་པའི་ཡུལ་ཐ་དད་མིན་པར་གྲུབ་ཅིང་འདོད་པས་ན་དེ་གཉིས་ཀྱི་གཞལ་བྱ་དོན་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྔ་ཕྱི་གཉིས་སུ་འཛིན་པ་དོན་མེད་དེ་དང་པོར་འཛིན་པའི་དུས་སུའང་ཡུལ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེར་མ་ཟད་ཡུལ་གཅིག་པོ་དེ་འཛིན་པའི་ངོ་གཉི
Chinese
而且，就像那样宣说，顺世外道等认为境相的知识是量，从那之中，以种类等区分的对事物的确定是量的结果，从那之中产生执着，从那之中开始取境，从那之中获得境，从那之中直到体验愿望达成的安乐之间，依次前前是量，依赖于此，后后是结果，这样说的一切，因为量自身没有作用，仅仅凭借因不能决断所量，只有意义相同才能做完全决断境的作用，因此对于一个量的境，不能由多个量反复决断，没有意义相同则任何都不能做到，因此那样的安立就像盲人牵着盲人一样是无果的徒劳。第二，对于，遮止和自己不相同。第一，除了意义相同之外，执持特征和具有特征者作为量和结果不合理，因为作为所量境的那个事物的显现之识，如果不存在所谓的意义相同，那么执持蓝色等特征的识，也会变成无法区分这就是这个的样子，就像闭着眼睛想要执持前面瓶子的颜色和形状的特征一样。其他的执持具有特征者的识也是如此，如果没有意义相同，就无法知道具有特征者是什么样的。如果存在意义相同，那么显现那个意义的知识就能做到衡量那个境的作用，因此区分特征和具有特征者是没有意义的。此外，你也不认为了知意义的作用和它的成立之量二者所量的境是不同的，不同也是不合理的，如果仅仅执持特征，就会变成不取瓶子而执持它的形状和颜色，如果不取特征而执持具有特征者，就必须执持空无形状和颜色等的瓶子，但那样的在任何情况下都不可能。这样，已经成立并承认了执持特征和具有特征者的境不是不同的，那么如果说二者的所量是一个意义，那么先后两次执持是没有意义的，因为在最初执持的时候就已经了知了境。不仅如此，执持同一个境的体性二
English
Moreover, it is explained in the same way as that. The Carvakas and others consider the knowledge of observing objects as valid cognition. From that, the ascertainment of objects distinguished by types, etc., is the result of valid cognition. From that arises attachment, from that arises the engagement in taking the object, from that the object is obtained, from that until the experience of the happiness of fulfilling desires, each preceding one is valid cognition, and in dependence on that, each succeeding one is the result. All who say this, because valid cognition itself has no function, cannot determine the object to be measured by mere cause. Only with the same meaning can the function of completely determining the object be done. Therefore, for one object of valid cognition, it cannot be repeatedly determined by multiple valid cognitions. Without the same meaning, no one can do it. Therefore, such an establishment is like the example of the blind leading the blind, a fruitless labor. Secondly, there is dissimilarity between refutation and one's own position. Firstly, it is unreasonable to establish the apprehension of characteristics and the characterized as valid cognition and result without the same meaning. Because if there is no such thing as the same meaning, which is the mind that appears as the entity of whatever is the object to be measured, then the mind that apprehends characteristics such as blue will also become indistinguishable as to what this and that are like, just as one would like to apprehend the characteristics of the color and shape of a vase in front of one with one's eyes closed. Other minds that apprehend the characterized are also the same. If there is no same meaning, one cannot know what the characterized is like. If there is the same meaning, then the consciousness that manifests that meaning performs the function of measuring that object, so it is meaningless to separate the apprehension of characteristics and the characterized. Furthermore, you also do not accept that the function of understanding the meaning and the valid cognition that establishes it have different objects to be measured, nor is it reasonable to be different. If one only apprehends the characteristics, it would be like apprehending its shape and color without grasping the vase. If one apprehends the characterized without grasping the characteristics, one would have to grasp a vase devoid of shape and color, etc., but such a thing is impossible in any way. Thus, since it is established and accepted that the objects of apprehending characteristics and the characterized are not different, then if it is said that the object to be measured of the two is one meaning, then apprehending them in two stages, earlier and later, is meaningless, because the object is understood even at the time of the first apprehension. Moreover, the nature of apprehending that single object is two.
Tibetan
ས་སྔ་ཕྱི་རིམ་བཞིན་འགྱུར་བའང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཚད་མ་སྔ་མས་ཡུལ་རྟོགས་ཟིན་པས་ན་ཡང་བསྣན་ནས་ཅི་ཞིག་རྟོགས་ཏེ། བཏགས་ཟིན་བཏགས་པ་དང་གྲུབ་ཟིན་སྒྲུབ་པའི་དཔེ་བཞིན་ཕྱི་མ་ལ་ལས་སུ་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་འབྱུང་དོན་མེད་དེ། འབྱུང་ན་ཤིང་བཅད་ཟིན་ལ་སྟ་རེས་སླར་ཡང་གཅོད་དགོས་པའི་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཐ་དད་པའི་བློ་གཉིས་ཡང་ནས་ཡང་དུ་སྐྱེ་བའང་མི་རིགས་ཏེ་ཡུལ་གཅིག་པུ་དེས་རང་ལ་དམིགས་པའི་བློ་དུ་མ་བསྐྱེད་ན་ཅིག་ཅར་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་ལ་ཁྱད་མེད་པའི་ཕྱིར་རིམ་ཅན་དུ་བསྐྱེད་པའི་དོན་གང་ཡང་མེད་དོ། །ཉེས་པ་དེར་དོགས་ནས་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་འཛིན་པའི་བློ་གཉིས་ནི་ཅིག་ཅར་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་འདོད་ན། དུས་མཉམ་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའམ་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པ་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ་ཕན་འདོགས་པ་མི་སྲིད་པས་སོ། །གཉིས་པ་དུས་མཉམ་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་རུང་ན་ཁྱོད་ལའང་མཚུངས་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་སྔ་ཕྱིར་ཡོད་པར་མི་འདོད་པས་སོ་ཞེ་ན། མི་མཚུངས་ཏེ། ངེད་ཀྱི་ལུགས་ལ་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་དེ་ནི་ཡུལ་འཇལ་བ་དང་དོན་རྟོགས་པའི་བྱ་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ལ་བརྟེན་ནས་ནི་ལྡོག་པའི་ཆ་དག་ལས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཞག་པ་ཡིན་གྱི། བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་སུ་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་ རོ། །གསུམ་པ་ལ། ཐལ་བ་འགོད་དང་དེའི་ལན་དགག །དང་པོ། དབང་དོན་འབྲེལ་བ་ཙམ་ཚད་མར་འདོད་པ་རིགས་པ་ཅན་པ་ན་རེ། ཁོ་བོ་ཅག་གི་ལུགས་ལ་འབྲེལ་བ་རྣམ་པ་དྲུག་ཡོད་དེ། སྦྱོར་བའི་འབྲེལ་བ་དང་། སྦྱོར་བར་འདུ་བ་དང་། སྦྱོར་བའི་འདུ་བར་འདུ་བ་དང་། འདུ་བའི་འབྲེལ་བ་དང་། འདུ་བར་འདུ་བའི་འབྲེལ་བ་དང་། སྦྱོར་བ་དང་ཁྱད་པར་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་འབྲེལ་བའོ། །དེ་དག་རིམ་བཞིན་མིག་གི་དབང་པོ་སོགས་དང་དོན་ཕྲད་པ་དང་། བུམ་པ་རང་གི་ཆོས་གཟུགས་སོགས་འདུ་བ་དང་། བུམ་པའི་གཟུགས་ལ་བུམ་པའི་གཟུགས་ཉིད་དང་། རྣ་བ་དང་སྒྲ་འདུ་བ་དང་སྒྲ་ལ་སྒྲ་ཉིད་འདུ་བ་དང་། མིག་དབང་ས་ཕྱོགས་དང་འབྲེལ་བའི་ཚེ་ཕྱོགས་དེར་བུམ་པ་མེད་པ་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་སུ་འབྲེལ་བ་ལྟ་བུར་འདོད་དོ། །ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་སྦྱར་བ་རྣམས་དེ་དག་གི་སྤྱི་ལ་གོ་བར་བྱའོ། །དེས་ན་དབང་དོན་མ་ཕྲད་པ་ན་ཤེས་པ་ཡུལ་དེའི་འཇལ་བྱེད་དུ་མི་འཇུག་པ་ལ་ཕྲད་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དབང་དོན་སྦྱོར་བ་ཉིད་ཚད་མའོ་ཞེས་ཟེར། དེ་ལ་དོན་འདྲ་ལས་དོན་རྟོགས་པ
Chinese
那么，先后的次第转变也会没有，因为先前的量已经证知了境，再增加又证知什么呢？如同已命名的再命名和已成立的再成立的例子一样，对于后来的量来说，没有可做的事情，所以没有产生的必要。如果产生，就像砍伐过的树木，斧头又再次砍伐一样，没有必要了。不同的两个识再次产生也是不合理的，因为如果同一个境产生多个缘它的识，就会同时产生，因为原因没有差别，所以没有次第产生的道理。如果怀疑那个过失，认为执取差别和具有差别的两个识是同时产生的，那么因为同时，就没有原因和结果或者所立和能立，因为不可能有帮助。第二，如果同时的所立和能立是不允许的，那么对你来说也是一样的，因为你不认为量和结果有先后。回答说：不一样，因为在我们的宗派里，量和结果是依靠衡量境和了知意义的能作和所作的区分，从相违的方面安立为所立和能立，而不是承认为产生者和被产生者的因果关系。 第三，分三：立宗和破斥其回答。第一，认为仅仅是根境联系是量的理智者说：在我们的宗派里，有六种联系，即结合的联系，结合的包含，结合的包含的包含，包含的联系，包含的包含的联系，以及结合和差别、具有差别的联系。它们依次是眼根等和境相遇，瓶子自己的法，如色等包含，瓶子的色上瓶子的色本身，耳和声包含，声上声本身包含，眼根和地方联系时，那个地方没有瓶子，作为差别的法联系等。应该理解，加上“本身”的词语是指它们的共同之处。因此，根境没有相遇时，识不作为那个境的衡量者，相遇后才作为衡量者，所以说根境结合本身就是量。对此，从相似的意义上证悟意义
English
Then, the sequential transformation of before and after will also be absent, because the previous valid cognition has already cognized the object, so what is there to cognize by adding more? Like the example of naming what has already been named and establishing what has already been established, there is nothing to be done for the later valid cognition, so there is no need for it to arise. If it arises, it would be like an axe cutting again a tree that has already been cut, which is unnecessary. It is also unreasonable for two different consciousnesses to arise again and again, because if the same object produces multiple consciousnesses that focus on it, they would arise simultaneously, because there is no difference in the cause, so there is no reason for them to arise sequentially. If you suspect that fault and think that the two consciousnesses that grasp the difference and the possessor of difference arise simultaneously, then because they are simultaneous, there would be no cause and effect or thesis and proof, because it is impossible to have assistance. Second, if simultaneous thesis and proof are not allowed, then it is the same for you, because you do not think that valid cognition and result exist sequentially. The answer is: it is not the same, because in our school, valid cognition and result are established as thesis and proof based on the distinction between the agent and the object of measuring the object and understanding the meaning, from the contradictory aspects, but we do not accept them as the cause and effect of the producer and the produced. Third, in three parts: stating the consequence and refuting its answer. First, the logician who believes that only the connection between the sense faculty and the object is valid cognition says: In our school, there are six kinds of connections, namely the connection of conjunction, the inclusion of conjunction, the inclusion of the inclusion of conjunction, the connection of inclusion, the connection of the inclusion of inclusion, and the connection of conjunction and difference, and the possessor of difference. These are, in order, the meeting of the eye faculty etc. with the object, the inclusion of the vase's own qualities such as form etc., the form of the vase on the vase's form itself, the inclusion of the ear and sound, the inclusion of sound itself on sound, and when the eye faculty is connected with a place, the absence of the vase in that place is connected as a quality of difference, and so on. It should be understood that the words with "itself" added refer to their commonality. Therefore, when the sense faculty and the object do not meet, consciousness does not function as the measurer of that object, but functions as the measurer after meeting, so it is said that the conjunction of the sense faculty and the object itself is valid cognition. To this, realizing the meaning from similar meanings