Tibetan
ད་ཀྱང་རྒྱུན་ལས་བཏགས་པ་ཙམ་སྟེ་འབྲས་བུའི་དུས་ན་ས་བོན་འགགས་པ་ལ་བྱེད་པ་པོར་བཏགས་པའམ་ས་བོན་གྱི་དུས་ན་མྱུ་གུ་མ་སྐྱེས་པ་ལ་ལས་སུ་བྱ་བར་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །དཔྱད་པའི་ཚེ་དེ་ལྟར་བྱེད་པོར་མ་གྲུབ་ན་ཡང་རྣམ་པར་བཞག་འཇོག་གི་ཐ་སྙད་ལས་འདི་ལྟར་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པར་སྣང་བ་དེ་ཡི་དབང་གིས་བྱེད་པོ་དང་བྱ་བ་དེར་བཞག་པའི་ཕྱིར་དོན་དང་འདྲ་བ་བྱེད་པ་པོ་ཚད་མ་ཡིན་ལ། དོན་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་འབྲས་བུའོ་ཞེས་བརྗོད་པ་མི་འགལ་ཏེ། དཔེར་ན་འབྲས་བུ་ནི་རང་གི་རྒྱུ་རྣམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དང་འདྲ་བར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ཙམ་ལས་འབྲས་བུ་དེ་ལ་རྒྱུའི་གཟུགས་དངོས་སུ་འཛིན་པའི་བྱ་བ་ད་ལྟ་ལྡན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཡང་འཇིག་རྟེན་ན་འབྲས་བུ་དེས་རྒྱུ་ཡི་གཟུགས་འཛིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྡན་པ་ལྟ་བུར་བརྗོད་པའི་ཐ་སྙད་སྐྱོན་མེད་པ་ཡོད་དེ། དཔེར་ན་བུས་ཕའི་གཟུགས་བཟུང་ངོ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཚེ་ལས་སུ་བྱ་བ་ཕའི་གཟུགས་བྱེད་པ་པོ་བུས་འཛིན་པའི་བྱ་བ་ད་ལྟ་བ་གསུམ་ཐ་དད་དུ་མེད་ཀྱང་འདོགས་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་གཞན་ལུགས་དགག་པ་ལ། །སྤྱིར་བཀག་པ་དང་སོ་སོར་དགག །དང་པོ། དོན་འདྲ་ལས་གཞན་ཚད་མར་མི་འཐད་ཅིང་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་ཐ་དད་དུ་མི་འཐད་ པ་དེ་ཕྱིར་དཔྱོད་པ་པ་དག་གིས་དོན་ལ་ལྟ་བའམ་མཐོང་བའི་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པར་འཇོག་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ། དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་སོགས་རྟོགས་པ་ཚད་མའི་འབྲས་བུར་འདོད་པ་དང་། རྒྱལ་དཔོག་པས་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་ཚད་མ། དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་གཟུགས་སོགས་རྟོགས་པ་ཚད་འབྲས། རིགས་པ་ཅན་པས་དབང་དོན་འབྲེལ་བའམ་འཕྲད་པ་ཚད་མ། དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་གཟུགས་སོགས་རྟོགས་པ་ཚད་འབྲས། ཞེས་དང་། གཞན་ཡང་། སྤྱི་དང་ཡོན་ཏན་སོགས་ཁྱད་པར་འཛིན་པའི་བློ་ཚད་མ། དེས་བསྐྱེད་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྫས་འཛིན་པ་ཚད་མའི་འབྲས་བུའོ་ཞེས་འདོད་པ་དེ་དག་གིས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་མ་ཤེས་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་དོན་མཐོང་བ་ཞེས་དང་དབང་པོ་དང་དབང་དོན་འབྲེལ་བ་དང་ཁྱད་པར་གྱི་ནི་བློ་དེ་དག་ནི་ཚད་མའི་བྱ་བའམ་འབྲས་བུ་དོན་རྟོགས་ལ་ནི་ཆོད་པ་སྟེ་སྔ་ཕྱིར་གྱུར་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པ་རང་དུས་ན་དོན་རྟོགས་པ་མེད་པར་འདོད་པས་ན་གང་གཞལ་བྱ་མ་རྟོགས་པ་དེ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་དུ་མི་འདོད་དེ། དེས་གཞལ་བྱ་གང་དུའང་མ་བཅད་པའི་ཕྱིར་འཇལ་བྱེད་དུ་མི་རུང་སྟེ། བསྐལ་བའི་དོན་ལ་ཐ་མལ་བའི་བློ་བཞིན་དུ་འགྱུར་བར་ཟད་དོ།
Chinese
现在也只是假立为常法，即在果时，将种子灭绝假立为作者，或在种子时，将不生苗芽假立为所作。考察之时，即使没有成立为作者，但从安立假说的名言中，像这样衡量所量、了知之事业显现，依仗于此，因为将作者和事业安立于彼，所以与义相同之作者是量。了知义之事业是果，这样说没有相违。譬如，果是从与自己之因相同之体性中产生，因此仅仅成立为果，但果对于因之形象，实际上具有执持之事业，现在并非具有，但在世间，如果说果执持因之形象，就像具有一样，这样说的名言没有过失。譬如，在说儿子执持父亲之形象时，所作是父亲之形象，作者是儿子，执持之事业现在三者虽无差别，但如是假立。第二，破斥他宗。分总破和别破。第一，不应道理与义相同之外的他法成为量，并且量和果不应道理成为他体。 因此，有学问的人认为，观察义或者见义之识是能辨别的量，从彼所生之故，了知总相等是量的果。胜论派认为，有色根是量，从彼所生之色相等了知是量果。顺世外道认为，根境关联或者相遇是量，从彼所生之色相等了知是量果。还有，认为执持总和功德等差别之识是量，由彼所生之执持具有差别之物是量的果，这些没有通达量的体性。像这样，所谓见义，以及根和根境关联，还有差别的识，这些是量的作用或者果，对于了知义是决断，即认为有先后，因此认为见等在自身之时没有了知义，所以凡是没有了知所量，那就不应道理是量，因为彼对于所量任何也没有决断，因此不能成为衡量者，最终会像凡夫之识一样。
English
Now, it is merely nominally established as a constant phenomenon, that is, at the time of the result, the extinction of the seed is nominally established as the agent, or at the time of the seed, the non-sprouting of the sprout is nominally established as the object. At the time of examination, even if it is not established as an agent, from the terminology of establishment and designation, it appears that the act of measuring the measurable and knowing is performed in this way. Because the agent and the act are established there, the agent who is the same as the meaning is valid. It is not contradictory to say that the act of understanding the meaning is the result. For example, the result arises from the same nature as its own causes, so it is merely established as the result itself. However, the result does not actually have the act of holding the form of the cause, but in the world, if it is said that the result holds the form of the cause, it is like having it, and there is no fault in saying such a term. For example, when it is said that the son holds the form of the father, the object to be done is the form of the father, the agent is the son, and the act of holding is not different from the three now, but it is nominally established as such. Second, refuting other systems. General refutation and specific refutation. First, it is not reasonable for other phenomena other than those that are the same as the meaning to be valid, and it is not reasonable for validity and result to be different entities. Therefore, those who are learned consider that the consciousness of observing or seeing the meaning is the validity that distinguishes, and because it arises from it, understanding universals, etc., is considered the result of validity. The Vaiśeṣika school considers that the colored sense faculty is validity, and the understanding of form, etc., that arises from it is the result of validity. The Cārvāka school considers that the connection or encounter of the sense faculty and the object is validity, and the understanding of form, etc., that arises from it is the result of validity. Furthermore, those who consider that the mind that grasps the distinctions of universals and qualities, etc., is validity, and the grasping of substances with distinctions that are produced by it is the result of validity, have not understood the characteristics of validity. Like this, the so-called seeing the meaning, as well as the connection of the sense faculty and the object, and the consciousness of distinction, these are the function or result of validity, and the determination is to understand the meaning, that is, they consider that there is a sequence. Therefore, they consider that seeing, etc., does not understand the meaning at its own time, so whatever does not understand the measurable is not reasonably validity, because it does not determine anything about the measurable, so it cannot be a measure, and in the end it will become like the consciousness of an ordinary person.
Tibetan
།གལ་ཏེ་དེ་དུས་ཡུལ་མ་རྟོགས་ཀྱང་རྒྱུ་འདི་དག་གི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མར་འཐད་དོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ་གཞལ་བྱའི་དོན་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་དེ་ལ་ནི་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཐམས་ཅད་བྱ་བ་དེའི་དོན་དུ་ཉེ་བར་སྦྱོར་ན་ཡང་རྒྱུ་ཙམ་གྱིས་དོན་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་དེ་མི་ནུས་ཀྱང་། རྒྱུ་ཚོགས་པ་ཐ་མའི་མཐར་སྐྱེས་པའི་བློ་གང་ཞིག་དངོས་སུ་ཡུལ་དེའི་ངོ་བོ་མ་འདྲེས་པའམ་གཞན་ལས་ཐ་དད་པར་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། ཡུལ་དེ་ཡོད་མེད་ཡིན་མིན་དུ་འཇོག་པ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་དམ་དོན་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་དམ་པ་སྟེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་པར་འདོད་པ་ཡིན་གྱི་དེའི་ བརྒྱུད་པའི་རྒྱུ་མཐའ་དག་ཡུལ་ཇི་བཞིན་གཞལ་བའི་ཚད་མར་ཁས་ལེན་པ་དོན་མེད་དེ། བཀྲེས་པ་སེལ་བའི་ཕྱིར་འབྲས་ཟ་བ་ལ་ས་བོན་གྱི་ཕྱི་མོ་ཚོལ་བ་དང་མུན་པ་སེལ་ཕྱིར་མར་མེ་སྦར་བ་ལ་སྣུམ་དང་སྡོང་བུ་སོགས་ཀྱི་འབྱུང་ཁུངས་དཔྱད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། དབང་པོ་ཚད་མ་ཡིན་པ་དགག །ཁྱད་པར་ཤེས་པ་ཚད་ཡིན་དགག །དབང་དོན་འབྲེལ་བའི་ཚད་མ་དགག །དང་པོ། འདི་ལྟར་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་རྣམས་ནི་རང་འབྲས་ཤེས་པ་ཀུན་གྱི་མཚུངས་པ་སྟེ་ཐུན་མོང་གི་རྒྱུ་ཙམ་ཡིན་བའི་ཕྱིར། དོན་འདྲ་ལ་དོན་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་ཡོད་པ་འདི་འདྲ་བ་དབང་པོ་རྣམས་ལ་ཡུལ་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མའི་བྱ་བ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། འདི་ལྟར་མིག་དབང་ནི་སྔོ་འཛིན་དང་སེར་འཛིན་སོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་ཙམ་ཡིན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་ལ་ཡུལ་སོ་སོར་འབྱེད་པའི་ནུས་པ་གང་ཡང་མེད་དོ། །ཁོ་ན་རེ། དབང་པོ་ཡང་ཐ་དད་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཡུལ་སོ་སོ་དང་ཕྲད་པའི་སྐབས་ཀྱི་དབང་པོ་དེ་ཡུལ་དེའི་རྟོགས་བྱེད་ཡིན་ལ། དེར་མ་ཟད་དབང་པོ་གསལ་མི་གསལ་སོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡང་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པས་སོ་ཞེ་ན། དེ་འདྲའི་རྟེན་གྱི་དབང་པོ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་ཀྱང་དབང་པོ་རང་ཉིད་ལ་ཡུལ་འབྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་ལ། དོན་འདྲ་ལས་ཐ་དད་དུ་རྟོགས་པ་མེད་ན་སྔོ་སེར་སོགས་ཐ་དད་དུ་འདི་དང་འདིའོ་ཞེས་སམ། ཡུལ་འདིའི་ཡུལ་ཅན་ཚད་མ་ནི་འདིའོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་རྒྱུ་མཚན་གང་ལས་ཡིན་ཏེ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བཞག་པར་མི་ནུས་སོ། །དེས་ན་དོན་འདྲའི་ཤེས་པ་དེ་ཡོད་ན་དེ་ལྟར་དམིགས་ཕྱེད་ནུས་ཀྱི་གཞན་དུ་བསྐལ་པར་བསམ་ཀྱང་ཚད་མ་དང་དེའི་ཡུལ་གྱི་འབྲེལ་བ་བྱ་མི་ནུས་ཏེ་ལོང་བ་བརྒྱུད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ། །རིགས་པ་འདིའི་ནི་ལྷག་མ་ལྟ་བ་སོགས་ཚད་མར་འདོད་པ
Chinese
如果认为，即使当时没有认识到境，也能通过这些原因来认识，因此可以作为量。但事实并非如此，因为所有有助于认识所量之事物的事物，即使都为了该事物而紧密结合，也仅仅是原因，无法完成认识事物的工作。然而，在原因集合的最终阶段产生的智慧，能够真正地区分该境的自性，使其不混淆或与其他事物相区分，那么，这就是确定该境存在与否、是与非的论证，或者说是完成认识事物之工作的殊胜论证，即被认为是正确的论证。如果承认所有这些传承的原因都是如实衡量境的量，那是没有意义的。这就像为了消除饥饿而吃米饭，却去寻找种子的外壳；为了消除黑暗而点燃酥油灯，却去考察油和树木等的来源一样。第二部分包括：破斥根识是量；破斥特殊的意识是量；破斥根境联系是量。第一点，像这样，有色根识是所有自果意识的共同原因。因此，对于相似的境，存在着认识不同境的作用，像这样，根识并不具有衡量境的量的作用。例如，眼根只是产生蓝色认知和黄色认知等一切认知的共同原因，它本身没有任何能力去区分不同的境。有人会说：根识并非没有差别，当根识与不同的境相遇时，该根识就是认识该境的工具。不仅如此，根识的清晰与否等差别也是存在的。如果这样说，即使作为基础的根识存在差别，根识本身也不具备区分境的能力。如果不能从相似的境中区分出不同的境，那么，将如何说明“这是蓝色，那是黄色”等区别呢？或者说，如何确定“此境的量是这个”呢？这是没有任何理由可以成立的。因此，如果存在对相似境的认知，就能区分目标，否则，即使思考无数劫，也无法建立量与其境之间的联系，最终只会是盲人摸象。这种理路的其余部分也适用于将观看等视为量。
English
If it is thought that even if the object is not recognized at that time, it can be recognized through these causes, therefore it is reasonable to be a valid cognition. However, it is not so, because all those that help in the activity of understanding the object to be measured, even if they are closely connected for the sake of that activity, are merely causes and cannot accomplish the work of understanding the object. However, the wisdom that arises at the final stage of the collection of causes, which can truly distinguish the nature of that object, making it unconfused or distinct from other things, then, this is the proof of establishing whether that object exists or not, is or is not, or it is the excellent proof of accomplishing the work of understanding the object, that is, it is considered to be the correct proof. It is meaningless to admit that all these transmitted causes are valid cognitions that measure the object as it is. This is like eating rice to relieve hunger, but looking for the outer shell of the seed; lighting a butter lamp to dispel darkness, but investigating the source of oil and trees, etc. The second part includes: refuting that sense faculty is valid cognition; refuting that special consciousness is valid cognition; refuting that sense-object contact is valid cognition. Firstly, like this, the colored sense faculties are the common cause of all self-result consciousnesses. Therefore, for similar objects, there is the function of recognizing different objects, like this, the sense faculties do not have the function of valid cognition that measures objects. For example, the eye sense is only the common cause of producing all cognitions such as blue cognition and yellow cognition, and it itself does not have any ability to distinguish different objects. Someone might say: sense faculties are not without differences, when the sense faculty encounters different objects, that sense faculty is the tool for recognizing that object. Moreover, there are also differences in the clarity or unclearness of the sense faculties. If you say so, even if the sense faculties as the basis have differences, the sense faculty itself does not have the ability to distinguish objects. If one cannot distinguish different objects from similar objects, then, how can one explain the difference such as "this is blue, that is yellow"? Or how to determine "the valid cognition of this object is this"? There is no reason for this to be established. Therefore, if there is cognition of similar objects, one can distinguish the target, otherwise, even if one thinks for countless eons, one cannot establish the connection between valid cognition and its object, and in the end it will only be blind men touching an elephant. The rest of this reasoning also applies to considering seeing etc. as valid cognition.