Tibetan
ར་འཛིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་ཡུལ་བཟུང་ཞེས་པ་དེ་ཇི་ལྟར་བཟུང་བ་ཡིན། སྣང་ནས་འཛིན་ནོ་ཞེ་ན། སྣང་བ་དེ་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་མེད་པ་ཡིན་ནམ་ཤེས་པ་ལའང་སྣང་བ་ཞེས་པའི་ཁྱད་པར་སྐྱེས་པ་ཞིག་ཡོད་པ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། ཡུལ་ཉེ་བ་དང་བསྐལ་པའི་དོན་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་སྣང་བའམ་ཡང་ན་གཅིག་ཀྱང་སྣང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་ནི་ཡུལ་དང་ཉེ་བའི་དབང་གིས་སྣང་བ་ཞེས་པའི་ཁྱད་པར་གང་ཡང་མ་སྐྱེས་པར་འདོད་པས་སོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། ཤེས་པའི་ངོས་ན་ཡུལ་ཉེ་བའི་དབང་གིས་སྔ་ན་མེད་པའི་ཁྱད་པར་སྣང་བ་སྐྱེས་པ་དེ་ལ་དོན་འདྲ་ཞེས་བཏགས་པ་སྟེ། དོན་སྣང་དེའི་དབང་གིས་གང་སྣང་བའི་ཡུལ་དེ་ལ་བློ་དེ་ཚད་མར་འགྲོ་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མིན་ན་བློ་ནི་ཡུལ་གང་ལའང་ཚད་མར་འགྱུར་བའི་ཐབས་གཏན་མེད་ལ། འགྱུར་ན་ནི་བློ་གཅིག་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚད་མར་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་གྱིས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་འདི་ལ་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དོན་འདྲ་ཞེས་པ་འདི་ལེགས་པར་དཔྱད་ན་གཟུང་རྣམ་ལས་འོས་མེད་ཀྱང་འདིར་དེ་འདྲའི་དཔྱད་པ་ཞིབ་མོ་མ་བཅུག་པར་དོན་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བློ་སྐྱེ་བ་ཙམ་ལ་དོན་འདྲ་ཞེས་བཏགས་པ་སྟེ་དེ་ཙམ་ནི་ཕྱི་ནང་སུས་ཀྱང་ཐུན་མོང་དུ་ཁས་མི་ལེན་པའི་འོས་མེད་དོ། །གསུམ་པ་དོན་འདྲ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཞག་པ་དེ་ལ་རྩོད་སྤང་ནི། ཡུལ་གཞལ་བ་ལ་དོན་འདྲ་ཉིད་ གཙོ་བོ་མ་ཡིན་ཏེ་དོན་དང་འདྲ་བའི་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱང་དབང་པོ་གསལ་མི་གསལ་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་དུ་འགྱུར་བས་གཞན་དབང་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དབང་པོ་ཉིད་ཡུལ་གཞལ་བ་ལ་གཙོ་བོ་ཡིན་ཞིང་དེས་ན་དོན་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཅིས་མ་ཡིན་ཞེ་ན་དབང་པོ་གསལ་མི་གསལ་དང་རྟེན་བསླད་མ་བསླད་ཡུལ་ཉེ་རིང་ཡིད་བྱེད་གོམས་པ་ཤས་ཆེ་ཆུང་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་འགས་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ནི་གསལ་མི་གསལ་སོགས་ཐ་དད་པར་ནི་བྱེད་ན་ཡང་ཐ་དད་པར་བྱས་པ་དེ་ཙམ་གྱིས་ཐ་དད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་དོན་དང་གཞལ་བྱ་འཇལ་བྱེད་དུ་འབྲེལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གསལ་བའམ་མི་གསལ་བའི་ཤེས་པ་འདི་ནི་ལས་སུ་བྱ་བ་སྣང་ཡུལ་གྱི་དོན་དང་འབྲེལ་བར་བྱེད་པ་ནི་གསལ་བའམ་མི་གསལ་བར་སྣང་བའི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ལས་གཞན་མིན་པའི་ཕྱིར་བློ་དེ་ཡུལ་དེའི་རྟོགས་བྱེད་དུ་གྲུབ་སྟེ། མིག་གསལ་བ་ལ་སྔོ་སེར་གཉིས་ཀ་ཡང་གསལ་བར་སྣང་མི་གསལ་བ་ལ་གཉིས་ཀའང་མི་གསལ་བར་སྣང་ཡང་། རང་ཡུལ་ལ་རང་བློ་ཇི་ལྟར་གྱུར་བ་དེ་རྟོགས་བྱེད་དུ་འ
Chinese
即使允许有现分，那么“境相”是如何执持的呢？如果说是从显现而执持，那么显现是境本身，还是在识上也有显现的差别产生呢？如果是前者，那么境近和劫的一切事物会同时显现，或者一个也不会显现，因为认为有境识不会因为靠近境而产生显现的差别。如果是后者，在识的层面上，因为靠近境而产生前所未有的显现差别，这就被称为“义符”。因为义符的缘故，对于所显现的境，这个识必须成为量。如果不是这样，那么识就绝对没有成为任何境的量的方法。如果成为量，那么一个识也会成为一切的量，因为不承认境所造成的差别。因此，如果好好分析“义符”，除了所取相之外别无选择，但这里没有进行如此细致的分析，只是将产生与义相符的识称为“义符”，仅此一点内外任何人都不会共同承认。第三，对于将义符作为成立的理由而提出的辩驳是：衡量境时，义符本身并非主要，因为与义相似的识也会因根识清晰与否等原因而变得不同，因此是受他者支配的。因此，根识本身是衡量境的主要因素，那么为什么不是证悟义的成立之因呢？因为根识清晰与否、所依清净与否、境的远近、作意、串习的多少等多种因素，从这些因素产生的识的自性虽然会变得清晰与否等不同，但仅仅因为变得不同，就不能说使之不同的原因——根识等与义和所量、能量之间没有关联。因为清晰或不清晰的识与作为所作的事物、显现境的义相关联，而使之相关联的不是清晰或不清晰的显现的义的自性之外的其他东西，因此这个识就成立为那个境的证悟者。例如，对于清晰的眼睛来说，蓝色和黄色都会清晰地显现，对于不清晰的眼睛来说，两者都不会清晰地显现。然而，自识如何作用于自境，那就是证悟者。
English
Even if we allow for present appearance, how is "object-holding" held? If it is held from appearance, is that appearance the object itself, or is there a difference of appearance arising in consciousness as well? If it is the former, then all things near and kalpas will appear simultaneously, or none will appear, because it is assumed that the consciousness with an object does not arise with any difference of appearance due to being near the object. If it is the latter, then on the level of consciousness, a difference of appearance arises that was not there before due to being near the object, and this is called "meaning-likeness." Because of that meaning-appearance, that mind must become a valid cognition for the object that appears. If it is not so, then there is absolutely no way for the mind to become a valid cognition for any object. If it does become valid, then one mind will become valid for all, because the difference caused by the object is not acknowledged. Therefore, if "meaning-likeness" is well analyzed, there is no choice but to have the apprehended aspect, but here such a detailed analysis is not allowed, and merely the arising of a mind that conforms to the meaning is called "meaning-likeness," and no one, internal or external, would commonly acknowledge just that much. The third refutation of the argument that meaning-likeness is the proof is: Meaning-likeness itself is not the main thing in measuring the object, because the consciousness that is similar to the object also changes differently depending on whether the sense faculty is clear or unclear, etc., and therefore it is dependent on others. Therefore, the sense faculty itself is the main thing in measuring the object, so why is it not the proof of realizing the meaning? Because of various aspects such as whether the sense faculty is clear or unclear, whether the support is corrupted or uncorrupted, the distance of the object, attention, and the amount of habituation, the nature of the consciousness arising from these factors becomes different, such as clear or unclear, but just because it becomes different, it cannot be said that the cause that makes it different—the sense faculty, etc.—is not related to the meaning and the measurable and the measurer. Because this clear or unclear consciousness is related to the object of appearance, which is the thing to be done, and what makes it related is nothing other than the nature of the meaning of the clear or unclear appearance, therefore that mind is established as the one who realizes that object. For example, for a clear eye, both blue and yellow appear clearly, and for an unclear eye, both appear unclearly. However, how one's own mind acts on one's own object, that is the one who realizes.