Tibetan
དུ་དེ་ཡིས་དོན་རིག་འཐད་པ་ནི། བདེ་སོགས་ཤེས་པ་ཡིན་པ་དེ་ཕྱིར་དབང་ཤེས་འཁོར་གྱི་བདེ་སོགས་རང་ཉིད་ལ་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཕྱི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་མེ་ལོང་ལ་གཟུགས་བརྙན་ལྟར་འཕོས་པའི་དོན་ནི་སྣང་བ་དང་། དེ་འདྲའི་སྣང་བ་དེ་ཡང་དུས་མཉམ་པའི་ཤེས་པ་དེས་གསལ་པོར་མྱོང་བའི་ཕྱིར་ན་འཇིག་རྟེན་ན་དོན་མྱོང་བར་ཐ་སྙད་འདོགས་ཏེ། འདྲ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ། །དོན་མྱོང་ཞེས་ནི་ཐ་སྙད་བཏགས། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །ལེགས་པར་དཔྱད་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ནི་དངོས་སུ་མྱོང་བ་མིན་ལ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཤེས་པ་རང་གི་བདག་ཉིད་གསལ་ རིག་གི་ཚུལ་གྱིས་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ལྟར་རིག་པར་བྱེད་པ་འདི་དག་ནི་རང་གི་སྔ་ལོགས་སུ་བྱུང་བ་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་དོན་ལས་དེ་དང་འདྲ་བར་སྐྱེས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །འདིས་དོན་དངོས་སུ་མྱོང་བར་སྣང་བ་བསྙོན་དུ་མེད་པའི་ཡུལ་སྣང་བཞིན་པ་འདི་ནི་དོན་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་སྣང་བ་གཟུང་རྣམ་དེ་ཡིན་ལ། གཟུང་རྣམ་དེ་དག་གི་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་སྟེ་དོན་ལ་ཤེས་པ་གཞན་མིན་པའི་འཛིན་རྣམ་དེས་མྱོང་བ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་སྔོ་སོགས་མཐོང་བཞིན་པའི་ཚེ་ཡུལ་སྔོན་པོ་ཕྱི་ན་ཡོད་པ་ལྟ་བུ་དེ་གཟུང་རྣམ་དང་། དེ་འཛིན་ཤེས་པ་ནང་ན་ཡོད་པ་ལྟ་བུ་དེ་འཛིན་རྣམ་སྟེ་དེ་གཉིས་དོན་ལ་ཐ་དད་དུ་མེད་ཀྱང་བསླད་པའི་དབང་གིས་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་པ་གསལ་པོར་མྱོང་བ་དེས་ན་དོན་སྔོ་སོགས་དབང་ཤེས་ཀྱིས་མྱོང་བར་བཤད་དེ། དོན་དམ་པར་ནི་དམིགས་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་པ་དེར་སྣང་བ་ཙམ་ཡིན་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སུ་སྣང་ཡང་དོན་ལ་གཉིས་སུ་མེད་ལ་མྱོང་བ་མ་འགགས་པར་གསལ་བའི་ཕྱིར་ན་རང་རིག་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་གྲངས་ཅན་པས་བདེ་སོགས་ཕྱིའི་དོན་དུ་འདོད་པ་འགོག་པ་ལ། འདོད་པ་བརྗོད་དང་དེ་འགོག་པའོ། །དང་པོ། འགའ་ཞིག་སྟེ་གྲངས་ཅན་པས་ནི་བདེ་སོགས་ཕྱི་རོལ་ན་དེ་ཙམ་ལྔའི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་པ་ཉིད་དང་ནི་དེ་ཡང་སེམས་མེད་པ་དང་རང་ལས་གཞན་པར་གྱུར་པའི་ཤེས་པས་གཟུང་བར་སྨྲ་སྟེ་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། གཞན་གྱིས་གཟུང་བྱར་མི་འཐད་དང་། ཕྱི་རོལ་ཡིན་པ་མི་འཐད་དང་། །སེམས་མེད་ཡིན་པ་མི་འཐད་པའོ། །དང་པོ་ལ། ཡུལ་དང་བདེ་སོགས་ཐ་དད་དང་། །གཅིག་ཏུ་འདོད་ཀྱང་མི་འཐད་པའོ། །དང་པོ། གྲངས་ཅན་པ་དེ་ཡི་ཡང་དབང་པོའི་བློས་དུས་ཅིག་ཅར་དོན་དང་བདེ་བ་གཉིས་ཀ་འཛིན་པར་མི་རིགས་སོ། །ཇི་ལྟར་ན་སྔོན་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་
Chinese
因此，通过它来理解意义是合理的：快乐等是知识，因此，感官意识领域的快乐等将形式赋予自身，外部对象的形式像镜子中的图像一样转移，其意义是显现。这样的显现也被同时的意识清晰地体验，因此在世间被称为体验意义。正如所说：“体验相似的事物，被称为体验意义。”如果仔细分析，外部的对象不是直接体验的，而是无二的意识以自身的光明和觉性的方式认知对象的形态，这些只是从先前产生的赋予形态的对象中，以与其相似的方式产生而已。因此，实际上体验到事物，这种不可否认的对境的显现，就是显现为事物本质的所取相。而那些所取相成为自身本质，即体验到事物并非其他知识的能取相。例如，当看到外部的蓝色等时，像外部存在蓝色对象一样的是所取相，而像内在存在执取它的意识一样的是能取相，虽然这两者在本质上没有差别，但由于迷惑而显现为二。因此，由于清晰地体验到形态，所以说感官意识体验到蓝色等事物。但实际上，所缘的色等仅仅是显现为那种形态而已。因此，虽然对境和有境显现为二，但在本质上是无二的，并且体验没有中断而清晰，因此被认为是自证。第二，反驳数论派认为快乐等是外部对象的观点。分为：陈述观点和反驳它。第一，一些数论派认为快乐等存在于外部，是五唯量的自性，并且也是无心识的，被与自身不同的知识所取，这样说。第二，分为：不应被他者所取，不应是外部的，不应是无心识的。第一，分为：对境和快乐等是不同的，即使认为是一体也是不合理的。第一， 数论派的观点是，感官的智慧不应该同时执取对象和快乐两者。例如，如何体验蓝色
English
Therefore, it is reasonable to understand the meaning through it: happiness and so on are knowledge, therefore, the happiness and so on in the realm of sensory consciousness impart forms to themselves, and the forms of external objects are transferred like images in a mirror, the meaning of which is appearance. Such an appearance is also clearly experienced by simultaneous consciousness, therefore it is called experiencing meaning in the world. As it is said, "Experiencing similar things is called experiencing meaning." If analyzed carefully, external objects are not directly experienced, but the non-dual consciousness itself cognizes the forms of objects in the manner of clarity and awareness. These are merely produced in a manner similar to the objects that impart forms, which arose earlier. Therefore, actually experiencing things, this undeniable appearance of objects, is the apprehended aspect that appears as the essence of things. And those apprehended aspects become their own essence, that is, the apprehending aspect that experiences things as not being other knowledge. For example, when seeing external blue and so on, what is like the existence of a blue object externally is the apprehended aspect, and what is like the existence of the consciousness that grasps it internally is the apprehending aspect. Although these two are not different in essence, they appear as two due to delusion. Therefore, because the form is clearly experienced, it is said that sensory consciousness experiences blue and so on. But in reality, the object of perception, such as color, is merely appearing as that form. Therefore, although the object and the subject appear as two, they are non-dual in essence, and the experience is clear without interruption, therefore it is considered to be self-cognizant. Second, refuting the Samkhya school's view that happiness and so on are external objects. It is divided into: stating the view and refuting it. First, some Samkhyas say that happiness and so on exist externally, are the nature of the five tanmatras, and are also without consciousness, and are apprehended by knowledge that is different from themselves. Second, it is divided into: it should not be apprehended by others, it should not be external, and it should not be without consciousness. First, it is divided into: the object and happiness and so on are different, and even if they are considered to be one, it is unreasonable. First, The Samkhya's view is that the wisdom of the senses should not simultaneously grasp both the object and happiness. For example, how to experience blue
Tibetan
བ་དེ་ནི་དེ་ཉིད་མྱོང་བ་ཡིན་གྱི་དེ་ལས་གཞན་པའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་རྣམ་པ་མི་འདྲ་བའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ། ཡུལ་སྔོ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ནི་བདེ་བ་སོགས་དང་གཅིག་པའི་ཕྱིར་བས་ཆུ་ལས་མ་འདས་པ་བཞིན་དུ་ཡིན་པས་སྔོ་སོགས་བཟུང་བ་ན་དེ་བཟུང་བ་ཙམ་གྱིས་དེའི་བདེ་སོགས་ཀྱང་འཛིན་པས་ཁྱབ་པས་དབང་ཤེས་ཀྱིས་དོན་དང་བདེ་བ་ཅིག་ཅར་འཛིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་མ་ཡིན་ཏེ་ཆོས་གང་ལ་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་ཅན་དུ་མ་འཁྲུལ་བའི་སེམས་ཀྱིས་ནི་གཟུང་བ་དེ་ཅི་ལྟར་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ཏེ་ཀ་བུམ་བཞིན་ནོ། །གཟུགས་སོགས་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་ཏུ་སྣང་བ་དང་ཚོར་བ་སིམ་གདུང་བར་མར་སྣང་བ་ཡང་ཐ་དད་དུ་བློ་མ་འཁྲུལ་བས་དམིགས་སུ་ཡོད་པས་དེ་གཉིས་གཅིག་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་དུ་དམིགས་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ན་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་དང་བེམ་པོ་ཡང་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་གཟུང་རྣམ་འཛིན་རྣམ་གཉིས་སུ་སྣང་ཡང་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་མིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་བསླད་པའི་སྣང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་དོན་དམ་པར་མི་འདོད་ལ། ཁྱོད་ནི་དོན་བདེ་གཉིས་ཀ་དོན་དམ་པར་འདོད་པས་མི་མཚུངས་སོ། །ངེད་ཀྱིས་ཀྱང་དོན་དམ་པར་ཡོན་ཏན་གསུམ་ཁོ་ནར་འདོད་དོ་ཞེ་ན། བདེ་སྡུག་འགལ་བ་དག་གཅིག་ཏུ་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བས་མཐར་མ་བསླད་པའི་རང་བཞིན་གཅིག་པ་གང་ཡང་རྙེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་བདེ་སོགས་ཕྱི་རོལ་ཡིན་པ་མི་འཐད་པ་ལ། ཐལ་བ་འགོད་དང་དེ་ ལན་དགག །དང་པོ། བདེ་སོགས་ཕྱི་རོལ་ན་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ན་ཕྱི་དོན་དེར་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མིན་ཡང་ནང་གི་བློ་གོམས་པ་ཡི་ནི་ཁྱད་པར་ལས་དོན་གཅིག་ལས་སྐྱེས་བུའི་བློ་ལ་དགའ་བ་དང་ཡོངས་སུ་གདུང་བ་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ཅན་དུ་ནི་མི་འགྱུར་བར་ཐམས་ཅད་ལ་ཡུལ་གཅིག་པུ་དེས་བདེ་སོགས་ཤས་ཆེ་ཆུང་མེད་པར་སྐྱེད་དགོས་ཀྱང་ནང་གི་གོམས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་སྣ་ཚོགས་སུ་མཐོང་བས་ན་བདེ་བ་དོན་ལ་ཡོད་པ་འཐད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ། གལ་ཏེ་ནང་གི་བློ་ཞེས་པ་མེ་ལོང་ངོས་གཉིས་པ་ལྟ་བུ་དེ་ཡང་བདེ་སོགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས་གོམས་པས་ནང་བློ་ཡི་བདེ་བ་དེ་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བས་ན་ཕྱི་དོན་ལ་ཁྱད་མེད་ཀྱང་བློ་ལ་བདེ་སོགས་མྱོང་ཚུལ་གྱི་ཁྱད་ཡོད་པ་མི་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། ནང་གི་གོམས་པས་འཕེལ་བར་འགྱུར་བའི་བདེ་སོགས་འདོད་པ་དེ་ལྟར་ན་དེ་ནི་ཕྱི་དོན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེ་བདེ་སོགས་ཀྱི་བདག་
Chinese
因此，那只是体验那本身，而不是体验那之外的快乐等等。因为那两者形态不同，例如体验快乐和痛苦一样。第二，外境蓝色等的自性与快乐等相同，就像没有超出水一样，因此在执取蓝色等时，仅仅执取那，就遍及执取那的快乐等，因此根识同时执取境和快乐吗？如果这样认为，那是不对的，对于任何显现为各别的法，不迷惑的心如何能执取那不各别呢？就像柱子和瓶子一样。色等等显现为形状和颜色，感受显现为凉热等，也是因为不迷惑的智慧而能各别地缘取，因此那两者不是一体。如果各别地缘取也变成一体，那么知识的士夫和物质也会变成一体了。那么，不是认为所取相和能取相虽然显现为二，但实际上是一体吗？如果这样问，那是因为那是虚妄的显现，因此不承认与识相异的外境相是胜义谛。而你却认为境和快乐两者都是胜义谛，因此不相同。我们也认为胜义谛只有三种功德。如果这样说，快乐和痛苦这些相违的事物如何能变成一体呢？不能变成一体，因此最终也无法找到不虚妄的单一自性。第二，快乐等是外境不合理，立宗和破彼之答复。第一，如果快乐等仅仅存在于外境，那么外境的境上没有差别，即使没有内在的心的串习的差别，从一个境中，士夫的心也不会变成具有喜欢和完全痛苦的差别，而对于一切，仅仅那个境就必须产生没有快乐等大小的差别，但因为内在串习的差别而见到各种各样，因此快乐存在于境上是不合理的。第二，如果说内在的心就像镜子的两面一样，那也是快乐等的自性，因此串习使内在心的快乐变得特别，因此即使外境没有差别，心对快乐等的体验方式有差别也不相违。如果这样说，如果想要通过内在的串习而增长的快乐等，那么外境的色等等就是快乐等的自
English
Therefore, it is only experiencing that itself, not experiencing happiness and so on other than that. Because those two have different forms, like experiencing happiness and suffering. Second, the nature of external objects such as blue is the same as happiness and so on, just like not exceeding water. Therefore, when grasping blue and so on, merely grasping that pervades grasping that's happiness and so on. Therefore, does sense consciousness simultaneously grasp the object and happiness? If you think so, that is not right. For any dharma that appears as distinct, how can a non-deluded mind grasp that which is not distinct? Like a pillar and a vase. Form and so on appear as shape and color, and feeling appears as coolness, heat, etc., but they are also distinguished by non-deluded wisdom, so those two are not one. If grasping separately also becomes one, then the knowledgeable person and matter would also become one. So, isn't it that although the apprehended aspect and the apprehending aspect appear as two, they are actually considered as one? If you ask this, that is because it is a deceptive appearance, so it does not acknowledge that the aspect of external objects different from consciousness is the ultimate truth. But you consider both the object and happiness to be the ultimate truth, so they are not the same. We also consider that the ultimate truth has only three qualities. If you say this, how can happiness and suffering, these contradictory things, become one? They cannot become one, so in the end, it is impossible to find a single, non-deceptive nature. Second, it is unreasonable for happiness and so on to be external objects. Establishing the thesis and refuting the answer. First, if happiness and so on only exist in external objects, then there is no difference in the external object itself. Even without the difference of the habituation of the inner mind, from one object, the mind of a person would not become different with liking and complete suffering. For everything, only that object must produce no difference in the size of happiness and so on, but because of the difference of inner habituation, various things are seen, so it is unreasonable for happiness to exist in the object. Second, if the inner mind is like the two sides of a mirror, that is also the nature of happiness and so on. Therefore, habituation makes the happiness of the inner mind special, so even if there is no difference in the external object, it is not contradictory that the mind has a difference in the way of experiencing happiness and so on. If you say this, if you want happiness and so on to increase through inner habituation, then the external objects such as form are the nature of happiness and so on.