Tibetan
ཉིད་དེ་དུས་ལས་སྔ་ཕྱིར་མེད་པའི་བློ་དེའི་ཁྱད་པར་ཡིན་པས་དེ་ཉིད་བློ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བློ་ལ་ཡུལ་དེའི་རྣམ་པ་ཤར་བ་ལ་མྱོང་བ་ཞེས་པ་དང་མ་ཤར་བ་མ་མྱོང་བ་ཡིན་པས་མྱོང་བ་ཡོད་པ་ན་བློ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོར་ཉམས་སུ་མི་མྱོང་བར་མྱོང་ཚུལ་གཞན་མེད་དེ། བློ་ཉིད་ཀྱིས་མ་མྱོང་བ་ནི་གཏན་མ་ཤར་བ་དང་ཁྱད་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་གསལ་ཞིང་རིག་པར་མྱོང་བའི་རྟགས་ཀྱིས་སྣང་བ་སེམས་སུ་འགྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། ཚུལ་འདི་ལྟར་དབུ་མ་རྒྱན་དུའང་། །རང་གིས་གྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་ཤེས་པར་གནས་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ལ། བདེ་ཤེས་མིན་ཀྱང་མྱོང་བའི་ལན། །དེ་ལ་གནོད་པ་སྟོན་པའོ། །དང་པོ། གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་བདེ་སོགས་དེ་ཡི་རང་བཞིན་དངོས་མིན་པ་གང་ཞིག་ཡུལ་ཅན་མྱོང་བས་ནི་བློའམ་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་མེ་ལོང་ངོས་གཉིས་པ་ལྟ་བུ་ལ་གནས་པའི་གཟུགས་བརྙན་དེ་རིག་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་སྐྱེས་བུ་ལ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཤར་མི་དགོས་ཏེ་བློ་ལ་གནས་པའི་གཟུགས་བརྙན་རྣམ་མེད་རྗེན་ཅེར་དུ་འཛིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ནའང་ཕྱི་རོལ་ གྱི་ཡུལ་དང་ནང་གི་མྱོང་བའམ་སྐྱེས་བུ་གཉིས་ཆ་མ་ཕྱེད་པར་ངས་མྱོང་ངོ་སྙམ་དུ་འཁྲུལ་བར་གྱུར་པ་ཡིན་གྱི་བདེ་སོགས་ཤེས་པའི་ངོ་བོར་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ། སྣང་རུང་མ་དམིགས་པ་ཡིས་བཀག །དེ་ལ་མ་ངེས་གཞན་ལན་དགག །རང་ལ་མཚུངས་པའི་རྩོད་པ་སྤང་། །དང་པོ། ཤེས་པས་ཡུལ་མྱོང་བ་ལ་མངོན་སུམ་དུ་མྱོང་བ་དང་། སྔར་མྱོང་བ་དྲན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་མྱོང་བ་སྟེ་རྟོག་མེད་དང་རྟོག་པའི་ཤེས་པས་མྱོང་ཚུལ་གཉིས་པོ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཤེས་པ་དང་ཡུལ་གྱི་བར་ན་གནས་པ་འདི་འདྲའི་བློ་ཞེས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་མྱོང་བ་གང་ཞིག་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡོད་ན་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་དམིགས་རིགས་པ་ལ་མངོན་རྗེས་ཀྱི་ཚད་མས་མ་དམིགས་པས་ཁེགས་སོ། །དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་བཞིན་དུ་བློ་མེད་ན་ཡུལ་མི་འཛིན་པའི་རྗེས་དཔག་མེད་དེ་བློ་ཉིད་ཀྱིས་འཛིན་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཡུལ་འཛིན་པ་ལ་དབང་ཡུལ་ཡིད་བྱེད་གསུམ་ལས་གཞན་པའི་བློ་ལ་སོགས་པ་ནི་མཚོན་དང་རྨའི་རྒྱུར་སྡོང་དུམ་འདོད་པ་དང་འདྲའོ། །ཡུལ་ཡིད་འོང་དེ་དང་ཡིད་མི་འོང་བ་དེ་ལྟ་བུའི་དོན་ལ་བརྟེན་ནས་སུ་ནང་གི་བློས་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་སོགས་སྒྲས་བཏང་སྙོམས་རྣམས་མྱོང་བ་ན་བདེ་སོགས་དེ་དག་གི་མྱོང་བ་གཅིག་པུ་ཉིད་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་རང་རིག་པས་མཐོང་གི་ཡུལ་ཤེས་ཀྱི་བར་དུ་བློ
Chinese
因此，由于那是与那时前后没有的心的差别，所以它本身就变成了心本身。因此，心上显现那个境的形象叫做体验，没有显现就不是体验，所以当有体验时，不会以心本身的体性去体验，没有其他的体验方式。如果不是心本身体验，那就和完全没有显现没有差别了。因此，以清晰且能觉知的体验的标志，显现成为心。就像在《中观庄严论》中也说的那样：“自己成立的任何事物，那就是存在于知识中的。”第二，回答不是乐的知识也能体验。说明那里的损害。第一，如果外境的乐等不是它的真实自性，那么有境体验的，无论是心还是被称为“大”的，就像镜子两面上的影像一样，那就是觉知。而且，士夫不需要显现境的形象，而是赤裸裸地、毫无分别地执持存在于心中的影像。即使那样，外境和内在的体验或士夫，两者没有区分，误以为是“我体验”，但并不是以乐等作为知识的体性来体验。第二，能显现却不观察来遮止。在那里驳斥其他不确定的回答。消除与自己相同的争论。第一，知识体验境，有显现体验和忆念先前体验的形象的体验，也就是无分别和有分别的知识的两种体验方式，除此之外，存在于知识和境之间的这种被称为“心”的，是依靠什么来体验的呢？如果有，那应该通过体验来观察，但由于现量和比量都没有观察到，所以被遮止了。就像有色根一样，如果没有心，就不会有不执持境的推论，因为已经成立了是心本身执持。因此，对于执持境来说，除了根、境、作意这三者之外的心等，就像想要把树干当作武器和伤口的来源一样。依靠可爱和不可爱的事物，当内在的心体验快乐、痛苦以及等等（等字包括舍受）时，只有那些乐等的体验会产生，这是自证智所见的，在境和知识之间
English
Therefore, since that is the distinction of the mind that is without before and after that time, it itself becomes the mind itself. Therefore, the appearance of the image of that object on the mind is called experience, and not appearing is not experience, so when there is experience, one does not experience it as the nature of the mind itself, there is no other way to experience it. If it is not the mind itself that experiences, then it becomes no different from not appearing at all. Therefore, the appearance becomes mind by the sign of clear and knowing experience. Just as it is said in the Ornament of the Middle Way: "Whatever is established by itself, that exists in knowledge." Second, the answer that even knowledge that is not happiness can be experienced. Showing the harm there. First, if external happiness etc. is not its real nature, then whatever is experienced by the object-possessor, whether it is the mind or called "great", like the image on both sides of a mirror, that is awareness. Moreover, the person does not need to have the image of the object appear, but holds the image existing in the mind nakedly and without distinction. Even so, the external object and the inner experience or person, the two are not distinguished, and one mistakenly thinks "I experience", but it is not experiencing with happiness etc. as the nature of knowledge. Second, what can appear is blocked by not observing. There, refute other uncertain answers. Eliminate disputes similar to oneself. First, for knowledge to experience an object, there is manifest experience and experience with the image of remembering previous experience, that is, the two ways of experiencing of non-conceptual and conceptual knowledge, other than that, what is this experience that exists between knowledge and object, relying on what is called "mind"? If there is, then it should be observed through experience, but since neither direct perception nor inference have observed it, it is blocked. Just like the colored sense faculty, if there is no mind, there will be no inference of not holding the object, because it has been established that it is the mind itself that holds it. Therefore, for holding an object, the mind etc. other than the three of sense faculty, object, and attention, is like wanting to regard a tree trunk as a weapon and the source of wounds. Relying on such things as pleasant and unpleasant objects, when the inner mind experiences happiness, suffering, and so on (the word "so on" includes equanimity), only the experience of those happiness etc. will arise, this is seen by self-awareness, between the object and knowledge
Tibetan
འམ་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་གཞན་ལ་བརྟེན་ནས་མྱོང་བ་སྐྱེ་བ་ནི་ཚད་མས་མ་མཐོང་ངོ་། །གཉིས་པ། ཡུལ་བདེ་བ་དང་ཤེས་པ་ཐ་དད་ཀྱང་ཡུལ་འཛིན་པ་ན་ལྕགས་གོང་དང་ནི་མེ་འདྲེས་པ་བཞིན་དུ་བློ་དང་ཡུལ་འདྲེས་པས་བསླད་པའི་ཕྱིར་མྱོང་བའི་ངོར་རྣམ་དབྱེར་མེད་པར་སྣང་བ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ་ཅེ་ན། དཔེ་ ཡང་མ་གྲུབ་སྟེ། ལྕགས་ཀྱི་རྒྱུན་གྱི་སྐད་ཅིག་ལ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་མེ་དང་ཕྲད་པའི་ཚེ་ཚ་རེག་དང་ལྡན་པའི་རྫས་ཀྱི་གོང་བུར་སྐྱེས་ཀྱི་སྐབས་དེ་ན་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པ་མིན་ལ། དོན་ཡང་མི་འཐད་དེ། མྱོང་བ་མ་འཁྲུལ་པས་གཅིག་ཏུ་དམིགས་ཀྱང་དེར་མི་འགྲུབ་པ་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དངོས་པོ་ཀུན་ལ་ཡང་ཐ་དད་པར་བཞག་པ་དང་ཐ་དད་མིན་པ་གཅིག་ཏུ་བཞག་པ་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་དམ་བཅས་ནས། དེའི་དོན་སྒྲུབ་པ་ལ། འདི་ལྟར་བུམ་པ་གཅིག་ལ་བུམ་པའི་རྫས་གཅིག་གི་ངོ་བོར་ཐ་དད་མེད་པར་མྱོང་བ་བཞིན་ཡུལ་དེ་གཅིག་ཡིན་པར་གྲུབ་ན། དེ་ལྟར་མྱོང་བ་ལ་མ་འཁྲུལ་བས་གཅིག་ཏུ་དམིགས་པ་ཀུན་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་འགྲུབ་ཀྱི་གང་འགྲུབ་པ་མིན་པར་འགྱུར་ཏེ་རྒྱུ་མཚན་འདྲ་བས་སོ། །གལ་ཏེ་གཅིག་ཏུ་དམིགས་ཀྱང་དེས་མི་འགྲུབ་པར་དོན་དེ་ཐ་དད་པ་ཅན་དུ་གྲུབ་ནས་གཅིག་ཏུ་སྣང་བ་འདི་དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་མིན་ན་ནི། ཐ་དད་དུ་སྒྲུབ་བྱེད་ཐ་དད་དུ་དམིགས་པ་དེ་ཡང་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་དུ་དམིགས་ཀྱང་གཅིག་ཡིན་པ་མི་ཁེགས་པས་དེ་གཉིས་ལ་ཚད་མ་ཡོད་མེད་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མཚུངས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཁྱོད་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་དང་ཕྱི་དོན་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་བློ་ལ་ཐ་དད་དུ་སྣང་ཡང་ཐ་དད་མ་ཡིན་པ་གཅིག་ཏུ་འདོད་ལ། བློ་དང་མྱོང་བ་ནི་ཐ་དད་མེད་པར་སྣང་ཡང་ཐ་དད་ཡིན་པར་འདོད་པ་དེ་ལྟར་ན་ཆོས་ཀུན་ལ་འདི་དག་ཐ་དད་པའོ་ཞེས་དང་འདི་ཐ་དད་མེད་པའོ་ཞེས་འཇོག་པའི་རྒྱུའམ་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་ཅི་ཞིག་སྟེ། གཅིག་ཐ་དད་དུ་འཇོག་པ་ནི་བློ་མ་འཁྲུལ་པ་ལ་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་འཇོག་དགོས་ན་བློ་ལ་སྣང་བས་དེ་མི་འགྲུབ་ན་གཞན་པའི་འཇོག་བྱེད་སྲིད་པ་གསུམ་ན་མི་རྙེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ། སྐྱོན་དེ་ཁྱེད་རང་ལའང་མཚུངས་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་སེམས་གཅིག་ལའང་འཁོར་སེམས་བྱུང་དུ་མ་ཡོད་པར་འདོད་མོད་ བློ་མ་འཁྲུལ་བའི་མྱོང་བ་ལ་གཙོ་སེམས་དང་འཁོར་ཐ་དད་དུ་མི་སྣང་བས་སོ་ཞེ་ན། དེ་མི་མཚུངས་ཏེ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་དུས་མཉམ་པའི་སེམས་དེའི་རྫས་སུ་ཐ་དད་མེད་ཀྱང་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པའི་སྒོ་ནས་ཡིན་ཏེ། སེམས་གཅིག་ལའང་ཡུལ་ལ་གཡོ་བའི་སེམས་པ་བདེ་སོགས་མྱོ
Chinese
或者说，依靠他者而产生的体验，是量所未见的。第二，境是安乐，识是各异，但在执持境时，如铁丸与火相混一般，由于心与境相混而混淆，所以在体验的显现中，仅仅是显现为无有差别而已，如果这样说。比喻 也不成立，因为铁的相续的刹那，在同时与火相遇之时，生起具有热触的物质团块之际，那时并不是各异存在的。意义也不合理，因为体验不颠倒而执为一，但若在那里不成立，那么对于一切事物，安立为各异和安立为非各异，都会退失。这样立宗之后，为了成立其义，这样，对于一个瓶子，如体验为瓶子的一个物质的自性无有差别一般，如果成立境是唯一的。如是，对于体验不颠倒而执为一的一切，也都会成立为一，有什么不能成立呢？因为理由相同。如果执为一也不能成立，而是成立了义是具有各异，那么显现为一的这个若不是它的成立之因，那么，作为各异的成立之因的执为各异，也就不成立了，因为即使执为各异，也不能遮止是一，所以这二者在有量和无量的一切方面都将相同。因此，你认为痛苦和外境白色等等，在心中显现为各异，但却认为不是各异而是一，而心和体验虽然显现为无有差别，却认为是各异，如果这样，那么对于一切法，安立这些是各异的，以及安立这个不是各异的，作为其因或所依的是什么呢？如果安立一为各异，必须从不颠倒的心显现的角度来安立，如果心的显现不能成立它，那么其他的安立者在三有中也无法找到的缘故。第三，这个过失你也同样具有，你认为一个心中也有众多的眷属心所，但是 在不颠倒的心体验中，主心和眷属并不显现为各异，如果这样说。那不相同，因为心和心所是同时的心，虽然在那物质中没有差别，但是从反体的角度来说是各异的，因为对于一个心来说，也有缘于境而动的心，安乐等等的体验。
English
Or, the experience that arises in dependence on others is not seen by valid cognition. Second, the object is happiness and the consciousness is different, but when grasping the object, like a lump of iron mixed with fire, because the mind and the object are mixed and confused, in the appearance of experience, it is merely appearing as if there is no difference. If you say that, the example is also not established. Because the moments of the continuum of iron, when they meet with fire at the same time, at the time when a lump of matter with hot touch arises, it is not the case that they exist separately at that time. The meaning is also not reasonable, because even though experience is not mistaken and is grasped as one, if it is not established there, then for all things, establishing them as different and establishing them as non-different will be lost. After making this assertion, in order to establish its meaning, like this, for one pot, just as it is experienced that there is no difference in the nature of one substance of the pot, if it is established that the object is one. Thus, everything that is not mistaken in experience and is grasped as one will also be established as one, and what will not be established? Because the reason is the same. If grasping as one cannot establish it, but it is established that the meaning is characterized by difference, then if this appearing as one is not the reason for its establishment, then the grasping as different, which is the reason for establishing difference, will also not be established, because even if grasping as different, it cannot prevent it from being one, so these two will be the same in all aspects of having and not having valid cognition. Therefore, you think that suffering and external white objects, etc., appear as different in the mind, but you think that they are not different but one, and although the mind and experience appear as non-different, you think that they are different. If so, then for all phenomena, what is the cause or basis for establishing these as different and establishing this as non-different? If establishing one as different must be done from the perspective of the appearance of the non-mistaken mind, if the appearance of the mind cannot establish it, then other establishers cannot be found in the three realms. Third, this fault is also the same for you. You think that even in one mind there are many attendant mental factors, but in the non-mistaken mind experience, the main mind and the attendants do not appear as different, if you say that. That is not the same, because the mind and mental factors are simultaneous minds, although there is no difference in that substance, but from the perspective of the opposite, they are different, because for one mind, there is also the mind that moves towards the object, the experience of happiness, etc.