Tibetan
ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་དེ་ཅི་ལྟར་རྟོགས་ཏེ། བདེ་སོགས་ནམ་མྱོང་བ་ན་བློས་མྱོང་བར་སྣང་གི་བློ་ལ་མི་ལྟོས་པར་མྱོང་བ་མི་སྲིད་ལ་བདེ་སོགས་དེ་ནི་ནང་ནའང་ཡོད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་ནམ་མྱོང་བ་ན་དེ་ནང་གི་ཡིན་པར་དམིགས་ཀྱི་འདི་ནི་ནང་གི་མ་ཡིན་ཏེ་ཕྱིའི་བདེ་བའོ་ཞེས་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རེག་བྱ་འཇམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་གྱིས་བྱས་པ་དེ་ཕྱིའི་བདེ་བའོ་སྙམ་ན། དེ་ཡང་ནང་དུ་བློ་ལ་མྱོང་གི་བློ་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་མྱོང་མི་ཤེས་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་བདེ་བ་ནམ་ཡང་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་ཡུལ་ལས་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་མྱོང་ཡང་ནང་གི་བདེ་བ་དང་འདྲེས་པས་སོ་སོར་དབྱེ་མི་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་ནང་གི་བདེ་སོགས་རིགས་ནི་ཐ་དད་པ་དག་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་རུང་བ་ཡིན་ཏེ་ རིགས་གཅིག་པའི་ཕྱིར། གཟུང་འཛིན་དུ་འཐད་དེ། ནང་དུ་བློ་ལ་བདེ་བ་ཡོད་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་རེག་བྱ་འཇམ་པ་བདེ་བའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ན་དེ་བདེ་བའི་ངོ་བོར་མི་འཛིན་ཏེ་ནག་པོ་ལ་དཀར་པོར་འཛིན་དུ་མེད་པ་བཞིན་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཕྱི་ན་བདེ་བ་ཡོད་ཀྱི་ནང་དུ་མེད་ན་རང་གིས་མྱོང་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་ནི་ཡུལ་ཀུན་གྱི་འཛིན་བྱེད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ་སེམས་མེད་བེམ་པོའི་རང་བཞིན་གཙོ་བོ་རྣམ་འགྱུར་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་རིགས་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེས་བུ་འཛིན་པ་པོར་མི་འགྱུར་བ་དེས་ན་རྣམ་འགྱུར་ཀུན་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོའམ་ཟ་བ་པོ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱང་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །བཤད་མ་ཐག་པའི་རིགས་པ་འདིས་ནི་ཕྱི་དང་ནང་གི་བདེ་བ་དག་རིགས་མི་མཐུན་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པའང་བསལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་འདྲའི་གཏན་ཚིགས་དེ་རང་གིས་འདོད་པ་སྐྱེས་བུས་མ་ངེས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཁྱོད་ལྟར་ན་གཟུང་བ་ཕྱིའི་བདེ་སོགས་དང་འཛིན་པ་ནང་བློ་ཡི་བདེ་སོགས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀ་ཤེས་པ་མེད་པར་འདྲ་བས་ན་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ཡི་མཚན་ཉིད་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མིག་དབང་གིས་གཟུགས་འཛིན་པ་དང་ས་མྱུག་རྒྱུ་འབྲས་སུ་འགྱུར་བས་མ་ངེས་སོ་སྙམ་ན། མིག་དབང་ནི་འཛིན་པའི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་དབང་པོ་དེ་ཉིད་འཛིན་པར་མི་འདོད་པས་མ་ངེས་པ་མིན་ལ། ས་བོན་དང་མྱུ་གུའི་རྒྱུ་འབྲས་ནི་གཟུང་འཛིན་མ་ཡིན་ཏེ་བེམ་པོར་གྱུར་པའི་རྒྱུ་འབྲས་སོ། །ཤེས་པ་ལ་ཡུལ་རྒྱུར་གྱུར་བ་ནི་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་
Chinese
那“是汝”如何理解呢？当感受乐等时，似乎是由心感受，不依赖于心而感受是不可能的，而且乐等也被认为是存在于内部的，因此当感受时，会认为那是内部的，不会知道“这不是内部的，而是外部的乐”。如果认为触觉柔软等由境所产生的，那就是外部的乐，那也是在内部由心感受的，无法在心之外感受，因此永远不会知道外部的乐。如果感受由外部境所生的乐，也会与内部的乐混合，无法区分。内外之乐等种类是不同的，可以被执取和能执取，因为种类相同。可以成为所取和能取，因为内部心中有乐，但外部柔软的触觉不是乐的自性，因此不会执取其为乐的体性，就像不会将黑色执取为白色一样。同样，如果外部有乐而内部没有，自己也不会感受到。如果是那样，有知觉的补特伽罗就不会成为一切境的执取者，因为与无心之物自性、主物以及一切变异的种类极其不同。由于补特伽罗不会成为执取者，因此享受或食用一切变异者也会消失。刚刚所说的道理否定了“如果内外之乐种类不同，就不会成为因和果”的说法，因为那样的理由表明了自己所承认的补特伽罗没有确定性。此外，按照你的说法，所取是外部的乐等，能取是内部心的乐等，它们不是因和果，因为二者都相似而没有知觉，因此没有任何所取和能取的特征。如果认为眼根执取色法，以及种子和苗芽成为因果是不确定的，那不是不确定的，因为眼根是执取之识的因，而不是承认根本身是执取者。种子和苗芽的因果不是所取和能取，而是成为物质的因果。对于识来说，境成为因，那就是所取和能取的因果。
English
How is it understood that "it is you"? When experiencing happiness and so on, it seems to be experienced by the mind, and it is impossible to experience without relying on the mind. Moreover, happiness and so on are also considered to exist internally. Therefore, when experiencing, it is recognized as being internal, and one would not know, "This is not internal, but external happiness." If it is thought that the smoothness of touch and so on, which are produced by the object, are external happiness, then that is also experienced internally by the mind, and it is impossible to experience it outside the mind. Therefore, one would never know external happiness. If one experiences happiness arising from an external object, it will also be mixed with internal happiness, making it impossible to distinguish them separately. The types of internal and external happiness and so on are different, and they can be grasped and apprehended because they are of the same type. It is reasonable to be the grasped and the grasper because there is happiness in the internal mind, but the external smooth touch is not the nature of happiness, so it is not apprehended as the essence of happiness, just as black is not apprehended as white. Similarly, if there is happiness externally but not internally, one will not experience it oneself. If that is the case, then the sentient person will not become the grasper of all objects because they are extremely different in type from the nature of inanimate matter, the principal, and all transformations. Since the person does not become the grasper, the very act of enjoying or consuming all transformations will also be diminished. The reasoning just stated refutes the assertion that "if the types of internal and external happiness are different, they will not become cause and effect," because such a reason demonstrates that the person you acknowledge lacks certainty. Furthermore, according to your view, the grasped is external happiness and so on, and the grasper is internal mental happiness and so on. They are not cause and effect because both are similar and without consciousness, so there is no characteristic of either the grasped or the grasper. If it is thought that the eye sense grasping form and the seed and sprout becoming cause and effect are uncertain, that is not uncertain because the eye sense is the cause of the consciousness of grasping, and it is not admitted that the sense itself is the grasper. The cause and effect of seed and sprout are not the grasped and the grasper, but the cause and effect of becoming matter. For consciousness, when the object becomes the cause, that is the cause and effect of the grasped and the grasper.
Tibetan
དགོས་སོ། །གལ་ཏེ་བློ་དང་ཡུལ་ལ་གཟུང་འཛིན་གྱི་སྒོ་ནས་རྒྱུ་འབྲས་སུ་གྱུར་པ་དེ་མེད་ན་ཡུལ་མྱོང་བ་མི་ འཐད་པས་གཟུང་བ་ཡུལ་གྱིས་ཕན་བཏགས་པའི་སྒོ་ནས་འཛིན་པ་སྐྱེད་པ་དེ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་འདྲའི་རྒྱུ་འབྲས་སུ་གྱུར་བའི་གཟུང་འཛིན་དེ་ནི་གཞན་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་ལའང་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ་ཡུལ་གྱི་ཟ་བ་པོ་ཡིན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་སྐྱེས་བུ་ལ་གཟུང་ཡུལ་གྱི་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་རིམ་བཞིན་སྐྱེ་བས་རྟག་པ་ཡིན་པ་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཆེན་པོའམ་བློ་དང་བདེ་བ་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་འབྲས་སུ་འགྱུར་མི་འགྱུར་གྱི་ཚུལ་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་ལའང་བསྐལ་པའི་བར་དུ་མཚུངས་སོ། །གསུམ་པ་བདེ་སོགས་སེམས་མེད་ཡིན་པ་མི་འཐད་པ་ལ། བདེ་སོགས་ཤེས་པ་ཡིན་པར་བསྒྲུབ། །དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་མ་ངེས་སྤང་། །དང་པོ། གོམས་པ་ལས་འབྱུང་བ་དེ་ཕྱིར་བདེ་སོགས་དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་མ་ཡིན་ཏེ་ནང་བློ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་པ་དང་། ནང་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རང་གིས་དངོས་སུ་མྱང་བྱ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། ཡུལ་གང་གི་རང་བཞིན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་ཡིས་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྔོན་པོ་མྱོང་བས་སེར་པོ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་བློས་མ་མྱོང་ན་ཕར་ཞོག་མྱོང་བ་ཡིན་ན་དེ་དང་དེའི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་ཉིད་མྱོང་གི་རང་བཞིན་བོར་ནས་མྱོང་ཚུལ་གཞན་མེད་དེ། ཚ་བ་བོར་ནས་མེ་མྱོང་མི་སྲིད་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་སྔོན་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ན་མྱོང་བ་ཉིད་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ཏེ་གལ་ཏེ་མིན་ན་མ་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་གསལ་ཞིང་རིག་པའི་ཚུལ་གྱིས་མྱོང་བ་དེ་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པར་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་དེ་དང་ཤེས་པ་ལ་འབྲེལ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། རུང་བ་ན་གནས་པའི་ཡུལ་དེ་རྗེན་ཅེར་དུ་མྱོང་ངོ་སྙམ་ན། ཡུལ་ རུང་བ་ན་གནས་པ་དང་ཡུལ་ཅན་དེ་འབྲེལ་ལ་བསྐལ་པའི་ཡུལ་དང་མི་འབྲེལ་བ་རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་ནི་རིག་པ་ཙམ་ཡིན་ལ་དེ་ལ་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་མྱོང་བའི་རྣམ་པ་ནི་མེད་པར་འདོད་པས་ན་ཡུལ་ཉེ་བས་ཕན་འདོགས་པ་དང་བསྐལ་བས་ཕན་མི་འདོགས་པ་མེད་པས་ཡུལ་ད་ལྟ་བ་བཞིན་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་མངོན་དུ་འགྱུར་རོ། །བསྐལ་བ་རྣམས་མངོན་དུ་མི་འགྱུར་ན་རུང་བ་ན་གནས་པ་རྣམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་མི་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ། བློ་ལ་བློ་ཡི་མྱོང་བ་ཞེས་པའི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་མྱོང་བ་ཡོད་ན་མྱོང་བ་དེ་
Chinese
需要。如果心和境以能取所取的方式成为因果关系不存在的话，那么体验境是不合理的，因为能取是由境给予帮助的方式产生执取，如果存在的话。那么，这样的成为因果关系的能取所取，对于其他的有知觉的补特伽罗也会存在，因为他们也被认为是境的享用者。这样一来，补特伽罗相续产生所取境的果的差别，那么常法就会被破坏。因此，对于有知觉的补特伽罗来说，大或者心和乐是否互相成为因果的方式，直到劫末都是相同的。第三，安乐等不是无心，不合理。要成立安乐等是意识。要舍弃那里的不成之因。第一，从串习中产生，因此安乐等不是外境，而是内在心自己的法，并且内在的识自己是实际的所应体验，因此是心。对此有周遍关系，即任何境的自性如果不是去体验，那么就不是由它体验的，例如体验蓝色不是体验黄色一样。因此，如果心没有体验，那就更不用说了，如果体验的话，就体验它和它的自性是怎样的，体验的自性丧失后，没有其他的体验方式，就像丧失了热度不可能体验火一样。因此，在体验蓝色时，体验本身就是识的体性，如果不是，就会变成没有体验。因此，如果以清晰和明智的方式体验不是识的自性，而是境的自性，那么它和识有什么关系？如果认为体验到的是处于适合状态的境，那么，境 处于适合状态和有境者是相关的，和劫末的境不相关是什么原因呢？因为有境的识仅仅是明，并且认为在那里没有体验境的自性的行相，所以境接近给予帮助和劫末不给予帮助是不存在的，所以像现在的境一样，一切同时显现。如果劫末不显现，那么处于适合状态的那些也同样不会显现，因为对于心来说，没有叫做心的体验的差别。如果体验存在，那么体验
English
It is necessary. If the mind and the object, as the grasping and the grasped, become cause and effect, then experiencing the object is unreasonable, because the grasping is produced by the object giving help in the way of grasping, if it exists. Then, such a grasping and grasped that becomes cause and effect will also exist for other sentient beings, because they are also considered to be enjoyers of the object. In this way, the difference of the fruit of the grasped object arises sequentially for the being, then the permanent dharma will be destroyed. Therefore, for sentient beings, whether the great or the mind and happiness become cause and effect to each other is the same until the end of the kalpa. Third, it is unreasonable that happiness and so on are without mind. To establish that happiness and so on are consciousness. To abandon the uncertain reason there. First, arising from habituation, therefore happiness and so on are not external objects, but are the dharma of the inner mind itself, and the inner consciousness itself is the actual object to be experienced, therefore it is mind. There is a pervasion to this, that is, whatever object's nature is not experienced, then it is not experienced by it, just as experiencing blue is not experiencing yellow. Therefore, if the mind does not experience, then let alone that, if it experiences, then it experiences what it and its nature are like, after the nature of experience is lost, there is no other way to experience, just as it is impossible to experience fire after losing heat. Therefore, when experiencing blue, the experience itself is the nature of consciousness, if not, it will become no experience. Therefore, if experiencing in a clear and intelligent way is not the nature of consciousness, but the nature of the object, then what relationship does it have with consciousness? If it is thought that what is experienced is the object that is in a suitable state, then, the object being in a suitable state and the one with the object are related, what is the reason for not being related to the object at the end of the kalpa? Because the consciousness with the object is only clarity, and it is thought that there is no aspect of experiencing the nature of the object there, so the object being close giving help and the end of the kalpa not giving help does not exist, so like the current object, everything appears simultaneously. If the end of the kalpa does not appear, then those in a suitable state will also not appear in the same way, because for the mind, there is no difference called the experience of the mind. If the experience exists, then the experience