Tibetan
མེད་པར་བདེ་སོགས་ཡན་གར་བ་འབའ་ཞིག་ཀྱང་ཡིད་ཤེས་ཀྱིས་འཛིན་པར་འགྱུར་རིགས་ནའང་། བདེ་སོགས་དེ་སྐྱེད་པའི་རྒྱུའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་དོན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་དབང་ཤེས་ཀྱིས་མ་བཟུང་བར་བདེ་སོགས་དེ་ ཡན་གར་དུ་ཡིད་ཤེས་ཀྱིས་མྱོང་བར་ནི་མི་རིགས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། ཐལ་བ་དངོས་དང་དེ་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ། དོན་མ་བཟུང་བར་བདེ་སོགས་མྱོང་བ་མི་སྲིད་པ་ནི་དོན་དང་བདེ་བ་སོགས་ལྷན་ཅིག་ཉིད་དུ་འཛིན་པས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བདེ་སོགས་ཀྱི་ནི་དབང་ཤེས་ལ་ཕན་པའི་ནུས་པ་ཅི་ཞིག་བྱས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ན་བདེ་བ་དེས་བསྐྱེད་པའི་དབང་པོའི་བློ་ནི་ཁྱོད་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་དབང་པོ་ནི་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ལ་བདེ་བ་ནི་ནང་བདག་གི་ཡོན་ཏན་ཡིན་པས་དེ་ལྷན་ཅིག་ཡོད་པ་མི་སྲིད་ལ། ཡོད་དུ་ཆུག་ཀྱང་དབང་པོ་དེ་མི་འཛིན་ཏེ་གཟུགས་དང་རོ་ལྷན་ཅིག་ཡོད་ཀྱང་མིག་གིས་རོ་མི་འཛིན་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། དོན་མེད་མྱོང་བ་མི་འཐད་དང་། །དེས་ན་ཡུལ་གྱི་བདེ་མི་མྱོང་། །དང་པོ། དབང་ཤེས་ཀྱིས་ཀྱང་བདེ་བ་མྱོང་བར་འདོད་དོ་ཞེ་ན། ཁྱོད་ལྟར་ན་ཕྱི་དོན་གཟུགས་སོགས་ལ་བདེ་སོགས་ཡོད་པར་མི་འདོད་པས་དེ་དབང་ཤེས་ཀྱི་གཟུང་དོན་དུ་མེད་པར་ཡང་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མིག་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མྱོང་ན་ནི་དབང་ཤེས་དེ་ཟླ་གཉིས་དང་སྐྲ་ཤད་སྣང་བའི་བློ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་འཁྲུལ་བློ་འབའ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་ནས། གཟུགས་སྒྲ་སོགས་དང་བུད་མེད་སོགས་ཀྱི་མཛེས་མི་མཛེས་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ནམ་ཡང་མིག་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་དག་གིས་མི་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མི་མཐོང་བར་སྣ་ཚོགས་སུ་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །འགྲེལ་པ་རྣམས་སུ་དོན་གཟུགས་སོགས་མེད་པར་བདེ་སོགས་ཡན་གར་དུ་འཛིན་ན་གཟུགས་སོགས་བདེ་བའི་རྟེན་ཡིན་མིན་གྱི་ཁྱད་པར་དབང་མངོན་གྱིས་གཅོད་མི་ནུས་པའི་དོན་དུའང་བཤད་དོ། །གལ་ཏེ་མིག་ལ་སོགས་པའི་གཟུང་དོན་ དུ་བདེ་སོགས་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ནང་བདག་གི་ཡོན་ཏན་བདེ་བ་སོགས་རྒྱུའམ་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པ་གང་ཞིག་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་ནུས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དེ་དབང་ཤེས་འདི་ཡི་གཟུང་དོན་དུ་ཡོད་དེ་བདག་ནི་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱང་དེར་དམིགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་དབང་ཤེས་རྣམས་ནང་བདག་གི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་གྱུར་པས་ན་རྟག་ཏུ་ཉེ་བའི་དོན་དེ་འབའ་ཞིག་འཛིན་པར་འགྱུར་གྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ནམ་ཡང་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེའི་གཟུང་དོན་
Chinese
即使意识能够单独执取快乐等，但快乐等产生之因的自性，即色等，若未被根识执取，则意识无法单独体验快乐等。第二，分二：真实的过失和成立过失。第一，如果说，不执取对境就无法体验快乐等，是因为对境和快乐等一同执取。那么，快乐等对根识有什么作用呢？因为你不希望快乐产生根的意识，因为根是对境的行境，而快乐是内在自我的功德，所以不可能同时存在。即使存在，根也不会执取，就像色和味同时存在，但眼睛不会执取味道一样。第二，分二：无对境的体验不合理，因此无法体验外境的快乐。第一，如果说根识也想体验快乐，按照你的观点，因为不承认外境色等有快乐等，所以它不是根识的所取境，如果眼睛等识体验快乐等，那么根识就会像出现二月和乱发等的意识一样，变成纯粹的错乱之识。那么，眼睛等识将永远无法执取色声等和女人等的美丑等差别，因为不会如实见到对境，而是会执取为各种各样。注释中也说，如果没有对境色等，而单独执取快乐等，那么根现前无法判断色等是否是快乐的所依。如果说，眼睛等的所取境中并非没有快乐等，而是内在自我的功德快乐等，作为因或支分，具有能够产生识的自性，存在于这个根识的所取境中，因为自我周遍，所以它的功德也缘于此。如果是这样，根识就变成了以内在自我的功德为行境，所以将只会执取常时邻近的对境，而永远无法见到外境，因为它的所取境
English
Even if the mind consciousness could apprehend happiness and so on in isolation, it is not possible for the mind consciousness to experience happiness and so on in isolation without the sense consciousness apprehending the objects such as form, which are the nature of the cause that produces happiness and so on. Secondly, there are two: the actual consequence and the establishment of the consequence. First, if it is said that it is impossible to experience happiness and so on without apprehending the object, because the object and happiness and so on are apprehended together. Then, what effect does happiness and so on have on the sense consciousness? Because you do not want the mind of the sense organ to be produced by happiness, because the sense organ is the object of the object, and happiness is the quality of the inner self, so it is impossible for them to exist together. Even if they exist, the sense organ will not apprehend it, just as the eye does not apprehend taste even though form and taste exist together. Secondly, there are two: experience without an object is unreasonable, and therefore one does not experience the happiness of the object. First, if it is said that the sense consciousness also wants to experience happiness, according to your view, since you do not admit that external objects such as form have happiness and so on, it is not the object of apprehension of the sense consciousness, and if the consciousnesses such as the eye experience happiness and so on, then the sense consciousness will become a purely deluded consciousness, like the consciousness of seeing two moons and tangled hair. Then, the consciousnesses such as the eye will never be able to apprehend the differences such as the beauty and ugliness of forms, sounds, and women, because they will not see the object as it is, but will apprehend it in various ways. The commentaries also say that if there are no objects such as form, and happiness and so on are apprehended in isolation, then the sense perception cannot determine whether form and so on are the basis of happiness. If it is said that it is not the case that there is no happiness and so on in the object of apprehension of the eye and so on, but that the quality of the inner self, happiness and so on, as a cause or part, has the nature of being able to produce consciousness, and exists in the object of apprehension of this sense consciousness, because the self is pervasive, so its qualities are also focused on it. If this is the case, the sense consciousness will become the object of the qualities of the inner self, so it will only apprehend the object that is always near, and will never see the external object, because its object of apprehension
Tibetan
ནང་གི་ཡོན་ཏན་དེ་དག་ཡིན་པས་རང་གི་གཟུང་དོན་བོར་ནས་གཞན་འཛིན་པར་མི་རིགས་སོ། །གཉིས་པ། ཉེས་པ་དེར་དོགས་ནས་དབང་ཤེས་ཀྱིས་དོན་ཁོ་ན་འཛིན་པ་ཡིན་གྱི་བདེ་བ་མི་འཛིན་ཏེ་དེའི་དོན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་ནི། ཡུལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནམ་ཡང་མྱོང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། གཟུགས་མཐོང་བཞིན་དུ་ནང་གི་བདེ་བ་མྱོང་བའི་ཡིད་མེད་པར་ཁྱོད་འདོད་ཅིང་དབང་ཤེས་རང་གིས་ནི་བདེ་བ་མི་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་སུ་ཡང་འདོད་ཡོན་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་མི་སྲིད་དོ། །གཉིས་པ་དབང་ཡིད་ཅིག་ཅར་འཇུག་པར་འདོད་པ་ལ་གནོད་པ་སྟོན་པ་ལ། ཐལ་བ་བརྗོད་དང་དེའི་ལན་འགོག །དང་པོ། ཡུལ་དོན་དེ་དང་ནི་ནང་གི་བདེ་སོགས་དེ་ཡོད་པ་ལས་དབང་ཡིད་ཀྱི་བློ་གཉིས་པོ་ནི་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་བ་ཡིན་པས་ཡུལ་མྱོང་བཞིན་བདེ་བ་མྱོང་བ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་ནི། དུས་ཅིག་ཅར་ཡིད་དུ་འོང་མི་འོང་གི་དོན་གཉིས་ནི་ཡུལ་དུ་ཡོད་པ་ན་བདེ་སྡུག་དག་ནི་ཅིག་ཅར་རིག་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། ཕ་རོལ་ལན་བརྗོད་དེ་ཉིད་འགོག །དང་པོ། བདེ་སྡུག་སོགས་ཡུལ་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་མི་སྐྱེ་སྟེ་ནང་གི་ཉེར་ལེན་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡང་རྒྱུ་ཡིན་པས་དེ་ཡོད་ན་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་ འབྱུང་བ་ཡིན་ལ། ཉེར་ལེན་དུ་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་གཅིག་པོ་དེ་ནི་བདེ་བའི་ཉེར་ལེན་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ་ན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཉེར་ལེན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཡི་ཉེར་ལེན་མིན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་བདེ་སྡུག་ཅིག་ཅར་དམིགས་པའི་སྐྱོན་དེ་མེད་ཅེ་ན། གཉིས་པ་ལ། གནོད་པ་བརྗོད་དང་ཉེས་སྤོང་དགག །དང་པོ། བདེ་སོགས་ཤེས་པ་ཡིན་ན་དེ་ལྟར་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་ཁྱོད་ལྟར་ན་བདེ་སོགས་ཤེས་པར་མི་འདོད་ལ་དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་བདེ་སོགས་མི་ཤེས་པ་དེ་ཡི་ཉེར་ལེན་གྱི་རྒྱུ་ཅི་ལྟར་ཡིན་ཏེ་མི་རིགས་སོ། །གཉིས་པ། ཉེས་པ་དེ་བཟློག་ཏུ་མེད་པར་མཐོང་ནས་ཤེས་པ་བདེ་སོགས་ཀྱི་ཉེར་ལེན་གྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཀྱང་བདག་པོ་ཡི་རྐྱེན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བདག་པོའི་རྒྱུ་དེ་ནི་འབྲས་བུ་འགལ་བ་དག་ལའང་གཉིས་ཀའི་རྒྱུར་མཐོང་སྟེ། དཔེར་ན་ཉི་མའི་སྣང་བ་གཅིག་ཉིད་མཚན་མོར་རྒྱུ་བ་འུག་པ་སོགས་དང་དེ་ལས་གཞན་པ་མི་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་དག་ལ་རིམ་པ་བཞིན་གཟུགས་མཐོང་བ་དང་མི་མཐུན་པ་སྟེ་མི་མཐོང་བ་དང་། མཐུན་པ་སྟེ་མཐོང་བའི་བདག་རྐྱེན་ཅིག་ཅར་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཐ་སྙད་
Chinese
因为这些是内在的功德，所以不应该舍弃自己的所取义而执着于其他。第二，因为怀疑那个过失，所以根识只执着于义，不执着于乐，因为那不是它的义。如果这样说，那么从境色等产生的乐等，就永远不会被体验到。因为你认为在看到色法的同时，没有体验内在乐的意识，而且根识自己也不体验乐。如果那样，那么任何人都不可能享受欲妙。第二，对于认为根识和意识同时运作的观点，显示其过失。分为：陈述推论和遮止其回答。第一，如果说，因为境义和内在的乐等存在，所以根识和意识的二者是同时产生的，因此在体验境的同时，不可能没有体验乐。那么，当同时存在可意和不可意的二义于境中时，乐和苦等就会同时被认知。第二，分为：对方陈述回答，并遮止其本身。第一，乐和苦等不是仅仅因为境存在而产生，因为内在的近取因——意识也是原因，所以如果它存在，痛苦等就会产生。而且，作为近取因的那个唯一的识，当它成为乐的近取因时，就不会成为痛苦的近取因。因此，如果认为不是相违的近取因，那么同时缘取乐和苦的过失就没有了。第二，分为：陈述过失和驳斥免责。第一，如果乐等是识，那么那样也可以，但是按照你的观点，不认为乐等是识，因此以什么理由说，识不是乐等的近取因呢？这不合理。第二，因为见到那个过失无法避免，所以如果说，识不是乐等的近取因，但是会成为主因。那么，主因也被认为是相反结果的二者的原因。例如，太阳的光明本身，对于夜晚行走的猫头鹰等，以及与此不同的，人等的根，依次作为见到色法和不一致，即不见到，以及一致，即见到的主因，是同时运作的。第二，名言
English
Since these are inner qualities, one should not abandon one's own object of apprehension and cling to others. Secondly, because of suspecting that fault, the sense consciousness only apprehends the meaning, and does not apprehend pleasure, because that is not its meaning. If it is said like that, then the pleasure etc. that arises from the object form etc. will never be experienced. Because you think that while seeing the form, there is no mind experiencing inner pleasure, and the sense consciousness itself does not experience pleasure. If that is so, then no one can enjoy desirable qualities. Secondly, to show the faults in the view that sense consciousness and mind operate simultaneously. Divided into: stating the inference and preventing its answer. First, if it is said that because the object meaning and inner pleasure etc. exist, the two minds of sense consciousness and mind arise simultaneously, therefore while experiencing the object, it is impossible not to experience pleasure. Then, when the two meanings of agreeable and disagreeable exist simultaneously in the object, happiness and suffering etc. will be cognized simultaneously. Secondly, divided into: the opponent stating the answer, and preventing it itself. First, happiness and suffering etc. do not arise merely because the object exists, because the inner proximate cause - consciousness is also a cause, so if it exists, suffering etc. will arise. Moreover, that one consciousness that has become the proximate cause, when it becomes the proximate cause of happiness, it will not become the proximate cause of suffering. Therefore, if it is thought that it is not a contradictory proximate cause, then the fault of simultaneously focusing on happiness and suffering is not there. Secondly, divided into: stating the fault and refuting the excuse. First, if happiness etc. are consciousness, then that may be so, but according to your view, you do not think that happiness etc. are consciousness, therefore for what reason is it said that consciousness is not the proximate cause of not knowing happiness etc.? That is not reasonable. Secondly, because seeing that the fault cannot be avoided, if it is said that consciousness is not the proximate cause of happiness etc., but it will become the dominant condition. Then, the dominant cause is also seen as the cause of both contradictory results. For example, the light of the sun itself, for owls etc. that travel at night, and other than that, the senses of humans etc., sequentially as the dominant condition of seeing form and being inconsistent, that is, not seeing, and consistent, that is, seeing, operates simultaneously. Secondly, terminology