Tibetan
་ཡིད་བློ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ནི་ཁ་ཅིག་ཡུལ་དེ་ལ་གསལ་བས་འཇུག་པ་དང་ལ་ལ་མི་གསལ་བའི་རྣམ་པ་དང་ལ་ལར་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་པ་ བཞིན་ནོ། །དེས་ན་སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱི་འདུ་བྱེད་པ་ལས་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་འགྱུར་གྱི་རྐྱེན་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་ཚོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་བདེ་སོགས་དེ་མྱོང་བ་གཞན་མེད་པར་རང་རིག་ཡིན་པ་ལ། དཔྱད་ན་བདེ་སོགས་རང་རིག་ཡིན། །ཐ་སྙད་དེ་ཡིས་དོན་རིག་འཐད། །དང་པོ་ལ། དབང་ཡིད་རིམ་འཇུག་དང་ཅིག་ཅར། །ཕྱོགས་ལ་བདེ་སོགས་གཞན་མྱོང་དགག །དང་པོ་ལ། ཡུལ་ཅན་བློ་ལ་བརྟགས་ནས་དགག །གཟུང་ཡུལ་དོན་ལ་བརྟགས་ནས་དགག །དང་པོ་ལ། དོན་བདེ་རེ་རེ་འཛིན་པ་དང་། །གཉིས་ཀ་འཛིན་པའི་ཕྱོགས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ། དབང་ཤེས་རང་དུས་བདེ་མི་འཛིན། །སྤེལ་ནས་འཛིན་པ་མི་འཐད་པའོ། །དང་པོ། བདེ་སོགས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་བསྙོན་མེད་དུ་གྲུབ་ལ་དེ་ཡང་མྱང་བྱ་མྱོང་བྱེད་ཐ་དད་དུ་ཡོད་ན་མི་འཐད་པས་རང་རིག་པའི་ཚུལ་གྱིས་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་བདེ་སོགས་མྱོང་བར་མི་སྲིད་དེ་འདི་ལྟར་དབང་ཤེས་དང་ཡིད་ཤེས་དུས་གཅིག་ཏུ་མི་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་དང་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་གཉིས་ཀ་ལྟར་ཡང་བདེ་བ་འཛིན་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དང་པོ་ལྟར་ན། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དོན་གང་ཞིག་དབང་པོའི་གཟུང་ཡུལ་དུ་ཉེ་བས་དོན་དེ་འཛིན་གྱི་བློ་དང་ནི་ལྷན་ཅིག་ཚོར་བ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་སྔ་ཕྱི་མེད་པར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་མྱོང་བས་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ། དེ་འདྲའི་གཟུང་དོན་དེ་བོར་ནས་ནི་ནང་བདག་གི་ཡོན་ཏན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དབང་མངོན་དེས་ནི་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་ཉེ་བ་བོར་ནས་རང་གི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ནང་གི་དོན་ལ་ཅི་ལྟར་དམིགས་ཏེ་དམིགས་མི་སྲིད་དོ། །གལ་ཏེ་མ་དམིགས་ན་དབང་པོས་ཡུལ་ལ་ ལོངས་སྤྱོད་པའི་བདེ་བ་དེ་ནི་སུས་ཀྱང་ཚོར་བ་མི་སྲིད་དེ། ཡུལ་ཉིད་བདེ་བའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཡུལ་ལ་དབང་ཤེས་སྐྱེ་བཞིན་པའི་སྐབས་ཀྱི་བདེ་བ་དེ་ཡུལ་དེས་བསྐྱེད་པའི་སེམས་བྱུང་མིན་ན་དེ་རང་དུས་ན་དེ་ལྟར་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་ལ་ཡིད་ཀྱང་དེ་དུས་མི་སྐྱེ་བར་ཁྱོད་འདོད་པས་སོ། །གཉིས་པ། གལ་ཏེ་དོན་བདེ་བ་ཅིག་ཅར་མི་འཛིན་ཡང་དབང་ཤེས་ཀྱི་དོན་དང་ཡིད་ཤེས་ཀྱིས་བདེ་བ་རིམ་གྱིས་སྤེལ་མར་འཛིན་ནོ་ཞེ་ན། དོན་དེ་དང་བདེ་བའི་མྱོང་བ་གཉིས་ཀའང་བར་རྣམ་པར་ཆད་པ་མེད་པར་སྣང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཕན་ཚུན་གཅིག་གི་བར་གཅིག་གིས་ཆོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོད་ཀྱང་འཇུག་པ་མགྱོགས་པའི་ཕྱིར་བར་མ་ཆད་པ་ལྟར་སྣང་ངོ་ཞེ་ན། མགྱོགས་པ་དེ་གཉིས་ཀ་ལའང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་དོན་སྣང་བར་མ་ཆད་དུ་སྣང་ན་དེའི་དབང་གིས་ཅིག་ཤོས་བདེ་བ་ལྟ་བུའི་མྱོང་བ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཅིས་མ་ཡིན་ཏེ། གང་བར་མེད་པར་སྣང་བ་དེ་དག་གིས་ཅིག་ཤོས་ལ་སྐད་ཅིག་གི་ཆའམ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཙམ་གྱི་སྣང་བའི་གོ་ཡང་མི་འབྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་བཞིན་གཉིས་ཀའི་སྣང་བ་རྒྱུན་མི་འཆད་ན་ནི་ཅིག་ཅར་དུ་སྣང་བར་གདོན་མི་ཟ་སྟེ་སྔོ་སེར་ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་བཞིན་ནོ། །བར་ཆོད་པས་ཆོད་པར་སྣང་བ་བསྐྱེད་མི་ནུས་པ་མགྱོགས་པའི་དབང་གིས་འཁྲུལ་པ་ཡིན་དུ་ཆུག་ནའང་འཁྲུལ་བའི་སྣང་བ་དེའི་དབང་གིས་ཅིག་ཤོས་སྒྲིབ་པར་མི་བྱེད་པ་མི་རིགས་ཏེ། མགལ་མེ་བར་མ་ཆད་དུ་སྣང་བའི་ཁྱུད་འཁོར་དེར་མགལ་མེ་ལས་གཞན་མི་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་དོན་བདེ་གཉིས་ཀ་ཤེས་པ་གཅིག་གིས་འཛིན་པའི་ལུགས་དགག་པ་ནི། དོན་དང་ནང་གི་བདེ་བ་དབང་པོས་ཅིག་ཅར་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དུས་སྔ་ཕྱི་མེད་པ་དང་ གཉིས་ཀ་བར་མ་ཆད་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་དབང་ཤེས་གཅིག་གིས་རང་ཡུལ་དང་གཞན་ཡུལ་གཉིས་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོའི་སེམས་ནི་རང་གི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རེས་འགའ་རྣ་བས་ཀྱང་གཟུགས་འཛིན་པར་འགྱུར་བ་སོགས་སྲིད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ནང་བདག་གི་ཡོན་ཏན་ནི་ཡིད་ཤེས་ཁོ་ནའི་ཡུལ་ཡིན་ན་དེ་ཕྱི་དོན་ལ་དམིགས་པའི་མིག་སོགས་དབང་པོའི་ཤེས་པས་ཇི་ལྟར་དམིགས་ཏེ་དམིགས་པར་མི་སྲིད་པ་དང་། གཞན་ཡང་དབང་ཤེས་ཀྱི་གཟུང་ཡུལ་ལ་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཙམ་ལས་གཞན་པའི་བདེ་སོགས་མེད་ཀྱང་དོན་དེ་དག་ལས་བདེ་སོགས་ཀྱི་མྱོང་བ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་བདེ་སོགས་དེ་ལ་དབང་ཤེས་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདེ་བ་ནང་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་པ་ལས་ནམ་ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་ཡོད་པར་དམིགས་མི་སྲིད་པས་དེ་གཟུང་དོན་དུ་བྱས་ནས་དབང་ཤེས་སྐྱེ་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་དོན་ལ་བརྟག་པ་ལ། །ཡན་གར་དུ་ནི་འཛིན་པ་དགག །ལྷན་ཅིག་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་དགག །དང་པོ། དོན་དང་བདེ་བ་འདི་དག་སོ་སོར་དམིགས་པ་ཡིན་ནམ་ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་དོན་དང་བདེ་བ་གཉིས་ཀྱིས་སོ་སོ་སོ་སོར་ཏེ་ཡན་གར་བ་ཡང་རང་འཛིན་ཤེས་པ་སྐྱེད་ནུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་སྔོ་སེར་སོགས་རེ་རེས་ཀྱང་དབང་ཤེས་སྐྱེད་པ་བཞིན་དུ་དོན་ཡུལ་དུ་
Chinese
心识本身的某些方面对境清晰，因而进入，有些则不清晰，有些则变得犹豫不定。 因此，过去的业力行为会聚集起感受快乐和痛苦的各种因缘。第二，快乐等感受是自证，没有其他能感受。如果进行分析，快乐等是自证。通过这种说法，理解其含义是合理的。第一点：根识和意识是依次进入还是同时进入？在这些观点中，驳斥快乐等由其他感受。第一点：通过分析有境之识来驳斥。通过分析所取境之义来驳斥。第一点：分别执著境和快乐，以及两者都执著的观点进行驳斥。第一点：根识在自身产生时并不执著快乐，交替执著也不合理。第一。体验快乐等是无可否认的，但如果能体验者和所体验者是不同的，那就不合理，因此是通过自证的方式来体验的。 如果不是这样，快乐等就不可能被体验，因为无论是认为根识和意识同时产生，还是认为不同时产生，执著快乐都是不合理的。如果按照第一种观点，当色等事物接近根识的所取境时，执著该事物的意识和感受快乐等会同时产生，这是通过体验来证实的。如果舍弃了这样的所取境，根识又如何能认识到内在自我的功德，如快乐等呢？舍弃了近处的境，又如何能缘取不是自己境的内在事物呢？这是不可能的。如果不能缘取，那么根识对境的享用之乐就不可能被任何人感受到了，因为你们认为境本身不是快乐的因。因此，当根识对境生起时，如果那个快乐不是由境所产生的俱生心，那么它在自身产生时就不应该那样产生，而且你认为意识在那时也不会产生。第二，如果不是同时执著境和快乐，而是根识执著境，意识执著快乐，依次交替执著，那么境和快乐的体验都不会显得没有间隔，因为彼此之间存在间隔。
English
Some aspects of the mind itself are clear about the object, and therefore enter, some are unclear, and some become hesitant. Therefore, past karmic actions gather the various causes for experiencing happiness and suffering. Second, the experience of happiness, etc., is self-cognizant, and there is no other that can experience it. If analyzed, happiness, etc., are self-cognizant. Through this statement, it is reasonable to understand its meaning. First point: Do sense consciousness and mental consciousness enter sequentially or simultaneously? Among these views, refute that happiness, etc., are experienced by others. First point: Refute by analyzing the consciousness with an object. Refute by analyzing the meaning of the object taken. First point: Refute the views of separately grasping the object and happiness, and grasping both. First point: Sense consciousness does not grasp happiness at the time of its own arising, and alternating grasping is also unreasonable. First. Experiencing happiness, etc., is undeniably established, but if the experiencer and the experienced are different, then it is unreasonable, therefore it is experienced through the way of self-cognition. If it is not like this, happiness, etc., cannot be experienced, because whether one believes that sense consciousness and mental consciousness arise simultaneously or not, it is unreasonable to grasp happiness. According to the first view, when objects such as form approach the object taken by sense consciousness, the consciousness that grasps that object and the feeling of happiness, etc., will arise simultaneously, which is proven through experience. If such an object taken is abandoned, how can sense consciousness recognize the qualities of the inner self, such as happiness, etc.? Abandoning the nearby object, how can it apprehend the inner things that are not its own object? This is impossible. If it cannot apprehend, then the enjoyment of happiness by sense consciousness of the object cannot be felt by anyone, because you believe that the object itself is not the cause of happiness. Therefore, when sense consciousness arises towards an object, if that happiness is not a co-emergent mental event produced by the object, then it should not arise in that way at the time of its own arising, and you believe that mental consciousness will not arise at that time either. Second, if the object and happiness are not grasped simultaneously, but sense consciousness grasps the object and mental consciousness grasps happiness, grasping alternately in sequence, then neither the object nor the experience of happiness will appear to be without interval, because there is an interval between each other.
Chinese
如果说，即使有间断，也因为进入迅速而显得没有间断。如果迅速对两者都相同，那么如果事物显现为没有间断，为什么不会因为它的缘故而没有另一种如快乐般的体验呢？因为那些显现为没有间断的事物，对于另一种事物，连一刹那或极微尘许的显现机会也不给予。如果这样，两种事物的显现持续不断，那么无疑会同时显现，就像同时观照蓝色和黄色一样。即使因为间断而无法产生间断的显现，而因为迅速的缘故产生错觉，也不应该因为错觉的显现而遮蔽另一种事物，就像火把连续旋转显现的圆圈中，除了火把之外什么也看不到一样。第二，破斥以一个意识执持事物和快乐两者的观点。如果说，事物和内在的快乐被感官同时观照，所以没有时间上的先后，并且两者都显得没有间断。如果这样，一个感官意识不能同时了解自己的对境和他人的对境，因为感官的心识完全确定于自己的对境，如果不是这样，有时耳朵也会执持色法等，这将导致过失。而且，如果内在自我的功德仅仅是意识的对境，那么观照外境的眼等感官的意识如何观照它呢？这是不可能观照的。此外，即使感官意识的所取对境只有事物，而没有其他的快乐等，但因为从这些事物中会产生快乐等的体验，所以快乐等对境并没有成立产生感官意识的能力，因为快乐是内心识的法，永远不可能观照到外境上存在，所以如果将它作为所取对境，感官意识是不可能产生的。第二，观察事物。破斥分开执持。破斥同时执持。第一，这些事物和快乐是分别观照的，还是同时观照的？如果是第一种情况，事物和快乐两者分别，也就是分开的，也能各自产生自己的执持意识吗？如果是这样，就像蓝色和黄色等各自也能产生感官意识一样，事物作为对境
English
If it is said that even if there is an interruption, it appears as if there is no interruption because of the speed of entry. If the speed is the same for both, then if things appear to be uninterrupted, why wouldn't there be no other experience like happiness because of it? Because those things that appear to be uninterrupted do not give the other thing even a moment or a tiny bit of the opportunity to appear. If this is the case, and the appearance of both things continues uninterrupted, then there is no doubt that they will appear simultaneously, just like looking at blue and yellow together. Even if the appearance of interruption cannot be created by interruption, and a delusion is created because of the speed, it is unreasonable not to obscure the other thing because of the appearance of delusion, just like in the circle of continuous rotation of the torch, nothing else can be seen except the torch. Second, refuting the view that one consciousness holds both things and happiness. If it is said that things and inner happiness are observed simultaneously by the senses, so there is no time sequence, and both appear to be uninterrupted. If this is the case, one sensory consciousness cannot know both its own object and the object of others, because the mind of the senses is completely determined by its own object, and if it is not, sometimes the ear will also hold form, etc., which will lead to faults. Moreover, if the merit of the inner self is only the object of consciousness, then how can the consciousness of the senses such as the eye that observes the external object observe it? It is impossible to observe. In addition, even if the object of the sensory consciousness is only things, and there is no other happiness, etc., but because the experience of happiness, etc. will arise from these things, the ability to produce sensory consciousness is not established for the object of happiness, etc., because happiness is the Dharma of the inner consciousness, and it is never possible to observe that it exists in the external object, so if it is taken as the object of perception, sensory consciousness cannot arise. Second, examine things. Refuting separate holding. Refuting simultaneous holding. First, are these things and happiness observed separately or simultaneously? If it is the first case, can both things and happiness separately, that is, separately, also produce their own holding consciousness? If so, just like blue and yellow, etc. can also produce sensory consciousness, things as objects