Tibetan
་འདས་པ་དེ་དྲན་པར་བྱེད་པ་ཙམ་ཡིན་ན་དྲན་པ་གཞན་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་ཚད་མར་མི་འདོད་ལ་འདི་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་བརྗོད་དགོས་སོ། །གཞན་ཡང་བཅད་ཟིན་པ་སླར་ཡང་འཛིན་ན་དེ་ཚད་མ་ཉིད་དུ་མི་འཐད་དེ། བྱེད་པ་ཚད་མ་སྔ་མས་ཡུལ་དེ་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་བྱ་བ་བསྒྲུབས་ཟིན་པ་ཅན་གྱི་གཞལ་བྱའམ་ལས་སུ་བྱ་བ་ལ་ནི་སྔ་མའི་བྱ་བ་བྱས་ཟིན་ནམ་རྟོགས་ཟིན་དེ་ལས་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་པ་དེ་ལ་ནི། མིག་སོགས་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ཅན་ནམ་གཞན་ཡིད་མངོན་དག་ནི་སྔར་མ་ཤེས་པ་དེ་ཡི་གསལ་བྱེད་དམ་ཤེས་བྱེད་དམ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་ཇི་ལྟར་འདོད་དེ། ཤིང་བཅད་ཟིན་པ་ལ་སླར་ཡང་སྟ་རེས་གཅོད་པའི་བྱ་བ་འཇུག་ཏུ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་པ་དག་གི་ལུགས་ལྟར་ཡུལ་རྟག་པ་གཅིག་ཉིད་ཚད་མ་དུ་མས་ཡང་ནས་ཡང་དུ་ཤེས་སོ་སྙམ་ན། གཟུང་དོན་ གྱི་དངོས་པོ་རྟག་པ་དེ་ལས་སྐྱེ་བའི་བློའང་སྔ་ཕྱི་ཐམས་ཅད་དུས་ཅིག་ཅར་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། སྔ་ཕྱི་ཁྱད་མེད་པའི་གཟུང་དོན་ཉིད་བློའི་སྐྱེད་བྱེད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གཟུང་དོན་གཅིག་པོ་དེས་ཀྱང་སྔ་ཕྱིའི་དབང་པོ་དང་ཡིད་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་སྔ་ཕྱིར་རིམ་ཅན་དུ་བྱུང་བ་ལ་ལྟོས་ནས་རང་འཛིན་ཤེས་པ་རིམ་ཅན་དུ་སྐྱེད་དོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་རུང་བ་མིན་ཏེ་རྟག་པ་དེ་རྐྱེན་གཞན་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་རུང་བ་མིན་པས་ན་རང་ལས་གཞན་པའི་རྐྱེན་དེ་དག་ལ་ལྟོས་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཡིད་མངོན་གྱིས་དབང་པོས་བཅད་ཟིན་སླར་ཡང་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་མི་འཐད་པའི་སྐྱོན་ནམ་ཡང་མེད་དོ། །གཉིས་པ། དབང་པོས་གཟུང་བ་སླར་ཡང་འཛིན་མི་སྲིད་པ་དེ་ཕྱིར་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་སྐད་ཅིག་སྔ་མ་འགགས་མ་ཐག་པའི་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བ་ཅན་ཡིད་ཤེས་ནི་དབང་མངོན་སྔ་མས་བཟུང་བ་ལས་ཡུལ་གཞན་པ་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་དེ་ཉིད་འཛིན་པར་བྱེད་པ་དེ་ཕྱིར་ལོང་བས་མཐོང་བ་སོགས་སུ་ཐལ་བ་མིན་ཏེ། དབང་མངོན་གྱི་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་མེད་པར་དེ་མི་འབྱུང་བས་སོ། །གསུམ་པ་ལ། ཡུལ་མ་ངེས་པར་ཐལ་བ་སྤང་། །དབང་དོན་རྒྱུ་རྐྱེན་མི་རུང་སྤང་། །དང་པོ། དབང་མངོན་སྔ་མས་བཟུང་བ་དེ་ཁོ་ན་ཡིད་དེས་མི་འཛིན་ན་དབང་མངོན་དང་ཡིད་མངོན་ཡུལ་གཅིག་ཡིན་པའི་ངེས་པ་མེད་དེ། དབང་མངོན་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་དུ་སོང་བའི་ཡིད་དེས་ཆོད་པ་དང་བསྐལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་གཞན་ཡང་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་མ་ཡིན་ཏེ་རང་དོན་རྗེས་འགྲོའི་སྟེ་ཡུལ་སྔོན་པོ་ལྟ་བུ་དང་དུས་མཉམ་པའི་དབང་པོ་དང་ཤེས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་གསུམ་ཚོགས་པའི་རྗེས་ཐོག་དེ་ཉིད་དུ་སྔོ་འཛིན་སྐད་ཅིག་དང་པོ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་དེ་ནི་རང་གི་ གཟུང་དོན་སྐད་ཅིག་སྔ་མའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ལ། སྔོ་འཛིན་སྐད་ཅིག་དང་པོ་དེ་རང་དང་དུས་མཉམ་པའི་སྔོན་པོའི་སྐད་ཅིག་དང་ཚོགས་པ་ན་རང་དང་དུས་མཉམ་པའི་དོན་དེ་ལ་ལྟོས་པ་ཅན་ཏེ་དེ་དང་ཚོགས་ནས་ཡིད་མངོན་སྐྱེད་པ་ཡིན་པས་སྔོ་འཛིན་སྐད་ཅིག་དང་པོ་དེས་ཡིད་བསྐྱེད་པ་ལ་དེ་དང་དུས་མཉམ་པའི་ཡུལ་དེ་དེའི་ཡིད་མངོན་སྐྱེད་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་དབང་སྐྱེས་ཀྱི་བློ་ནི་སྔོ་འཛིན་ཡིད་མངོན་སྐད་ཅིག་དང་པོའི་མེད་ན་མི་འབྱུང་གི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་ཡིད་མངོན་འདི་དག་གི་གཟུང་ཡུལ་ནི་སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་སྐད་ཅིག་དང་པོའི་གཟུང་བ་དེ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོ་འཛིན་སྐད་ཅིག་དང་པོ་རང་དང་དུས་མཉམ་པའི་སྔོན་པོའི་སྐད་ཅིག་དེ་ཡིན་པས་རང་གི་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་དབང་མངོན་གྱི་ཡུལ་ལས་གཞན་པའི་སྐད་ཅིག་མ་འཛིན་པ་ཡིན་ན་ཡང་། དབང་མངོན་གྱི་ཡུལ་གྱི་རིགས་འདྲ་དེ་ལ་ངེས་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པར་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། དབང་མངོན་ལ་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་ཡུལ་དེ་ལ་ཡིད་ཀྱང་ཕྱོགས་ནས་སྐྱེ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྔོ་འཛིན་སྐད་ཅིག་དང་པོ་དང་དུས་མཉམ་པ་སྔོན་པོའི་སྐད་ཅིག་མ་དེ་ནི་སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་དང་། ཡིད་མངོན་སྐད་ཅིག་དང་པོ་གཉིས་ཀས་བཟུང་བ་ཡིན་ཀྱང་དུས་མཉམ་པའི་ཕྱིར་གཉིས་ཀའང་བཅད་ཤེས་སུ་མི་འགྱུར་བར་ཚད་མར་འཐད་དེ་དཔེར་ན་སྔོན་པོ་གཅིག་སྐྱེས་བུ་གཉིས་ཀྱི་མིག་ཤེས་ཚད་མས་དུས་མཉམ་པར་དམིགས་ན་གཉིས་ཀ་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ་གང་རུང་བཅད་ཤེས་སུ་མི་འགྱུར་བའམ། སྐྱེས་བུ་གཅིག་གིས་སྒྲ་དང་གཟུགས་དུས་མཉམ་པར་དམིགས་ཀྱང་མངོན་སུམ་གཉིས་ཀ་ཚད་མ་ཡིན་པའམ། མིག་གཡས་གཡོན་གཉིས་ཀས་སྔོན་པོ་གཅིག་ དམིགས་ཀྱང་གང་རུང་རེ་ལས་སྐྱེས་པ་ཚད་མ་མིན་ཞེས་སྨྲ་བར་མི་ནུས་པ་དང་འདྲའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཡུལ་གཅིག་ལ་དམིགས་པའི་སྐྱེས་བུ་གཅིག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མི་འགྱུར་ཏེ་ཡུལ་ཙམ་ཐ་དད་མེད་ཀྱང་རྟེན་ཐ་དད་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་སྒྲ་ཤེས་དང་གཟུགས་ཤེས་བཞིན་ནོ། །རྒྱུད་ཐ་དད་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཤེས་རྫས་ཐ་དད་དུ་བཞག་ཀྱང་དུས་མཉམ་པའི་སྐྱེ
Chinese
如果仅仅是回忆过去，那么其他所有的回忆都不应被认为是现量，必须说明这个回忆成为量（ प्रमाण ，pramāṇa， प्रमाण ，measure）的特殊之处。另外，如果再次执取已经决断的事物，那是不合理的，因为先前的量已经完成了对该事物彻底决断的行为，对于那个作为所量或所作的事物，它与先前已经完成或已经理解的行为没有任何区别，那么，从眼等感官产生的，或者其他的意现量，又怎么能被认为是先前未知的显现者、知者或成就者呢？就像已经砍伐过的树木，不可能再次用斧头进行砍伐一样。如果外道徒认为，如同他们的观点一样，同一个恒常的事物可以被多个量反复认知，那么，从所取境的恒常事物所产生的意识，也应该在所有前后时刻同时产生，因为前后没有差别的所取境本身就是意识的产生者。如果认为，即使是同一个所取境，也会依赖于先后依次出现的感官和作意等共同作用的条件，从而依次产生执取自身的意识，那也是不合理的，因为恒常的事物不可能被其他条件所改变，因此依赖于自身之外的其他条件是相违的。因此，意现量并不是再次执取感官已经决断的事物，所以没有任何不合理之处，即它不是量。第二，感官所取的事物不可能再次执取，因此，感官的识的先前刹那刚刚灭尽，从紧随其后的因缘所产生的意识，是执取与先前感官现量所取境不同的第二个刹那，因此不会出现盲人看见事物等过失，因为没有感官现量的紧随因缘，它就不会产生。第三，遣除对境不确定的过失。遣除感官对境因缘不容许的过失。第一，如果意没有执取先前感官现量所执取的事物，那么就不能确定感官现量和意现量是同一个对境，因为作为感官现量紧随因缘的意，也会执取劫末等其他的对境，如果这样认为，那是不对的，因为自义比量……
English
If it is merely remembering the past, then all other memories should not be considered as direct perception, and the special characteristic of this memory being a valid cognition ( प्रमाण ，pramāṇa， प्रमाण ，measure) must be explained. Furthermore, if one grasps again what has already been decided, that is not reasonable, because the previous valid cognition has already completed the act of thoroughly deciding on that thing. For that which is to be measured or acted upon, which has no difference from the previous act that has been done or understood, how can the mind-direct perception, born from the senses such as the eye, or other mind-direct perceptions, be considered as the manifester, knower, or accomplisher of what was previously unknown? It is like how it is impossible to chop a tree again with an axe after it has already been felled. If the non-Buddhists think that, according to their view, the same permanent object can be known again and again by multiple valid cognitions, then the consciousness arising from the permanent object of apprehension should also arise simultaneously in all past and future moments, because the object of apprehension, which has no difference between past and future, is itself the producer of consciousness. If it is thought that even the same object of apprehension relies on the co-operative conditions of the senses and attention, etc., which occur sequentially in the past and future, and thus sequentially produces the consciousness that grasps itself, that is not reasonable, because the permanent object cannot be differentiated by other conditions, and therefore relying on those conditions other than itself is contradictory. Therefore, mind-direct perception does not grasp again what has already been decided by the senses, so there is no fault of it not being a valid cognition. Second, it is impossible to grasp again what has been grasped by the senses, therefore, the mind consciousness, which arises from the immediately preceding condition of the previous moment of the sense consciousness having just ceased, grasps the second moment, which is a different object from what was grasped by the previous sense-direct perception, so it is not a consequence that a blind person sees things, because without the immediately preceding condition of sense-direct perception, it will not arise. Third, refuting the fault of the object being uncertain. Refuting the fault of the sense object's cause and condition being impermissible. First, if the mind does not grasp the same object that was grasped by the previous sense-direct perception, then it cannot be certain that the sense-direct perception and the mind-direct perception are the same object, because the mind, which is the immediately preceding condition of the sense-direct perception, will also grasp other objects such as the end of the kalpa. If it is thought in this way, that is not correct, because the inference for oneself...
Chinese
例如，与蓝色境相同时的根、识三刹那聚合之后，立即生起第一个蓝色执着的刹那。蓝色执着的根现量是追随自己的 所取境前一刹那。第一个蓝色执着的刹那与自己同时的蓝色刹那聚合时，依赖于与自己同时的境，即与它聚合而生起意现量，因此第一个蓝色执着的刹那生起意时，与它同时的境是它生起意现量的俱有助缘。像这样的根生之识是蓝色执着意现量第一个刹那的无则不生之因。因此，这些意现量的所取境不是蓝色执着根现量第一个刹那的所取，而是蓝色执着第一个刹那与自己同时的蓝色刹那，即使不执着于与自己的俱生缘根现量的境不同的刹那，也想要必定执着于根现量境的同类，因为意也唯有缘于在根现量上作相的境才会生起。因此，与第一个蓝色执着刹那同时的蓝色刹那，虽然被第二个蓝色执着根现量和第一个意现量二者所取，但因为是同时的缘故，二者都不会变成断识，而是成立为量，例如，一个蓝色被两个人的眼识量同时缘取时，二者都是量，不会变成任何一个断识，或者一个人同时缘取声音和颜色时，两个现量都是量，或者左右两眼缘取一个蓝色时，不能说只有其中一个所生是量。如果这样，因为是缘于一个境的同一个人相续中的识，所以会变成一个量吗？不会变成一个量，即使只是境没有差别，也是从不同的所依生起的识，例如声识和色识一样。即使因为是从不同的相续生起而安立了不同的识体，但同时生
English
For example, after the three moments of sense faculty and consciousness, which are simultaneous with a blue object, have gathered, the first moment of blue apprehension arises immediately. The sense-manifestation of blue apprehension follows its own object, the previous moment. When the first moment of blue apprehension gathers with the blue moment that is simultaneous with itself, it is dependent on the object that is simultaneous with itself, that is, it gathers with it and generates mental manifestation, so when the first moment of blue apprehension generates mind, the object that is simultaneous with it is the cooperative condition for its generation of mental manifestation. Such a sense-born consciousness is the indispensable cause of the first moment of blue apprehension's mental manifestation. Therefore, the apprehended object of these mental manifestations is not the apprehended object of the first moment of blue apprehension's sense-manifestation, but the blue moment that is simultaneous with the first moment of blue apprehension, so even if it does not apprehend a moment other than the object of its own immediately preceding causal sense-manifestation, it is intended to necessarily apprehend the similar kind of the sense-manifestation's object, because mind only arises from the object that makes an appearance to the sense-manifestation. Therefore, the blue moment that is simultaneous with the first moment of blue apprehension is apprehended by both the second moment of blue apprehension's sense-manifestation and the first moment of mental manifestation, but because they are simultaneous, neither of them becomes a cut-off consciousness, but is established as valid cognition, for example, if one blue is simultaneously perceived by the valid cognition of two people's eye consciousnesses, both are valid cognition, and neither becomes a cut-off consciousness, or if one person simultaneously perceives sound and form, both manifest cognitions are valid cognition, or if two eyes, left and right, perceive one blue, it is similar to not being able to say that only one of them is valid cognition. If that is the case, since it is a consciousness in the continuum of one person who perceives one object, will it become one valid cognition? It will not become one valid cognition, even if only the object is not different, it is a consciousness that arises from different bases, like sound consciousness and form consciousness. Even though different consciousness entities are established because they arise from different continua, simultaneous arising