Tibetan
ལས་རྗེས་སུ་དཔོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་རྟོག་པ་དང་དབང་ཤེས་ཡུལ་ཐ་དད་པར་བསྟན་པའི་རིགས་པ་འདི་ཡིས་སུན་ཕྱུང་ངོ་། །འོ་ན་མཐོང་ཟིན་ནས་སླར་ངོ་ཤེས་ཀྱིས་མྱོང་བ་ཅི་ཡིན་སྙམ་ན། དབང་ཤེས་ཀྱི་མཐོང་བ་དེ་ནི་རང་མཚན་སོ་སོ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་རིགས་གཅིག་ཏུ་ངོ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡི་རྣམརྟོག་གཅིག་ནི་སྤྱིའི་དབང་གིས་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་མཚུངས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེས་སྔར་རྒྱས་པར་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་ཡིད་མངོན་ལ། ཡིད་མངོན་མི་འཐད་རྩོད་པ་བཀོད། །དེ་ལ་ལན་གྱི་བྱེ་བྲག་བརྗོད། །དང་པོ། མུ་སྟེགས་རྣམ་ཕུག་པ་ན་རེ། སྔར་དབང་ཤེས་ཀྱི་མྱོང་བ་ནི་སླར་ཡང་འཛིན་པ་ཡིན་ན་ཚད་མ་སྔ་མས་བཅད་ཟིན་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ཡིད་ནི་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ལ། གལ་ཏེ་དབང་ཤེས་ཀྱིས་མ་མཐོང་བ་གཞན་ཡིད་མངོན་གྱིས་འཛིན་ན་དེ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་ལོང་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིས་ཀྱང་ཡིད་ཀྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དོན་མངོན་སུམ་མཐོང་བར་འགྱུར་པས་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་མི་འཐད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ལན་ལ། ཐལ་བ་དང་པོའི་ལན་དང་ནི། །དེ་བཞིན་ཐལ་བ་གཉིས་པའི་ལན། །དེ་ལ་མི་འཐད་རྩོད་པ་སྤང་། །དང་པོ། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་གི་སློབ་མ་ཁ་ཅིག་གིས། ཡིད་མངོན་ཅེས་དབང་ཤེས་ཀྱིས་བཟུང་ཟིན་པ་སླར་ཡང་འཛིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ཡང་དེ་མ་ཡིན་ཏེ། འདིས་བཟུང་ཟིན་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པས་ཐལ་བ་དང་པོའི་གནོད་པ་མེད་དོ། །དེ་ལ་འདིས་དབང་པོས་བཟུང་ཟིན་སླར་ཡང་འཛིན་ཅེས་པ་མི་འཐད་དེ། ཡིད་མངོན་གྱི་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་དབང་ཤེས་ཀྱི་ གཟུང་དོན་དེ་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་ནམ་མིན། སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་ན་དབང་ཤེས་ཀྱི་གཟུང་དོན་དེ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དབང་ཤེས་རང་ཉིད་ཀྱིས་བཟུང་ཟིན་པའི་རྗེས་སུ་འགགས་པས་ན་ཡིད་མངོན་སྐྱེ་བའི་དུས་སུ་འདས་པ་ཡི་དོན་དེ་ད་ལྟ་བའི་ཡིད་ཤེས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་མཐོང་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། གཟུང་དུ་མེད་ན་སླར་ཡང་བཟུང་ཞེས་པ་ཅི་ལྟར་ཡིན་ཏེ་སྔ་ཕྱིའི་ཤེས་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཡང་ནས་ཡང་དུ་བཟུང་བའི་སྐད་ཅིག་མ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡིད་མངོན་གྱིས་གཟུང་བྱ་དེ་སྐད་ཅིག་མ་མིན་ན་ནི་མངོན་སུམ་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པ་ལས་འདས་ནས་ཡིད་མངོན་ཚད་མ་དེའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཁྱད་པར་བ་དང་བཅས་པ་འདི་ལྟ་བུའོ་ཞེས་བརྗོད་བྱར་འགྱུར་དགོས་ན་དེ་ལྟ་བུ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་ཀྱང་ཡིད་ཀྱི་དབང་པོས་བཟུང་ཟིན
Chinese
對於通過作用來推斷的任何事物，這種論證也駁斥了認為概念和感官意識是不同對象的觀點。那麼，如果有人認為，在已經看到之後，通過再次識別來體驗的是什麼？感官意識的所見，雖然其各自的自相各不相同，但通過識別為同一種類而產生的概念，並非由共相所致，而是由事物相似的本性所致，這已在之前詳細闡述。第二，關於意現量。意現量不成立的辯論已提出。對此，將闡述回答的區別。首先，外道赤裸派說，如果先前感官意識的體驗被再次把握，那麼由於先前的量已經確定了所把握之物，因此意不是一個量，就像記憶等一樣。如果意現量把握的是感官意識未曾見過的其他事物，那麼由於它不依賴於感官意識，盲人等也能用意識直接看到色等事物，因此意的現量是不成立的。第二，關於回答。有第一個錯誤的回答，以及第二個錯誤的回答。對此，駁斥了不成立的辯論。首先，正量部（ཕྱོགས་གླང་，陳那）的一些弟子說，所謂的意現量，是指再次把握感官意識已經把握的事物，但這是不對的。因為它不是把握已經把握的事物，所以沒有第一個錯誤的危害。對此，所謂的它再次把握了感官所把握的事物是不成立的。意現量的直接條件，感官意識的 所取對象，是剎那還是非剎那？如果是剎那，那麼由於感官意識的所取對象是剎那，感官意識本身在把握之後就已停止，因此在產生意現量的時候，過去的事物不會被現在的意識直接看到。如果沒有所取對象，又怎麼能說是再次把握呢？因為前後兩個意識不可能反覆把握同一個剎那。如果意現量所取的事物不是剎那，那麼所有的現量都將超越剎那的對象，意現量作為量的定義，就必須被描述為具有特殊性，但這種情況是不可能的。如果對象是剎那，但已被意的感官所把握
English
This reasoning also refutes the view that conception and sense consciousness have different objects, regarding whatever is inferred through action. Then, if one wonders, what is it that is experienced by recognizing again after having already seen? The seeing of sense consciousness, although its respective self-characteristics are different, the conception that arises by recognizing it as the same kind is not due to universals, but is caused by the nature of similar things, as has been explained in detail before. Second, regarding mental direct perception. The debate that mental direct perception is untenable has been presented. To this, the distinctions of the answers will be explained. First, the naked heretics say, if the previous experience of sense consciousness is grasped again, then since the previous valid cognition has already determined what is grasped, the mind is not a valid cognition, just like memory and so on. If mental direct perception grasps something else that has not been seen by sense consciousness, then since it does not rely on sense consciousness, even blind people and so on would be able to directly see objects such as forms with their minds, so mental direct perception is untenable. Second, regarding the answer. There is the answer to the first fallacy, and the answer to the second fallacy. To this, the untenable debate is refuted. First, some disciples of Dignāga (ཕྱོགས་གླང་, Chenna) say that so-called mental direct perception refers to grasping again what has already been grasped by sense consciousness, but this is not correct. Because it is not grasping what has already been grasped, there is no harm of the first fallacy. To this, the assertion that it grasps again what has already been grasped by the senses is untenable. The immediately preceding condition of mental direct perception, the object grasped by sense consciousness, is it momentary or non-momentary? If it is momentary, then since the object grasped by sense consciousness is momentary, sense consciousness itself has ceased after grasping it, so at the time of the arising of mental direct perception, the past object is not directly seen by the present mind consciousness. If there is no object to be grasped, how can it be said to be grasping again? Because it is impossible for the same moment to be grasped repeatedly by two consciousnesses, one before and one after. If the object to be grasped by mental direct perception is not momentary, then all direct perceptions would transcend the object of momentariness, and the definition of mental direct perception as a valid cognition would have to be described as having particularity, but such a thing is impossible. If the object is momentary, but has already been grasped by the mental sense faculty