Tibetan
ས་སོགས་ཕུང་པོ་དང་མིག་སོགས་སྐྱེ་མཆེད་དང་ཁམས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་དུ་མ་སྤུངས་པ་དང་སྐྱེ་བའི་སྒོ་དང་རིགས་ཀྱི་དོན་ཅན་སོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་མཚོན་བྱ་སོ་སོའི་བྱེད་པ་ཡི་ཁྱད་པར་ཅན་ལས་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་ལ། དེའང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་དཔྱད་ན་མཚན་མཚོན་ཐ་དད་དུ་བློས་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་ཡང་དག་པར་གྲུབ་པ་མིན་པ་དེས་ཀྱང་ཆོས་དེ་དག་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བ་ཞེས་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་རིགས་འགལ་སྤང་བ་ལ། །སྟོང་ཡང་གཉིས་སུ་སྣང་བ་འཐད། །དེ་ལ་མ་ ངེས་སྤང་བའོ། །དང་པོ། དེ་ལྟར་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་རང་རིག་པ་ཙམ་དུ་ཡེ་ནས་གྲུབ་པ་ཡིན་ན་གཉིས་མེད་པ་ལ་གཉིས་སུ་ཇི་ལྟར་སྣང་ཞེ་ན། བསླད་པ་མེད་ན་མི་སྣང་བ་བདེན་ཀྱང་བསླད་པའི་དབང་གིས་མེད་ཀྱང་སྣང་བ་ཡོད་པ་ནི་འདི་ལྟར་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གནས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མིན་པའི་མ་རིག་པ་གང་ཞིག་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་ཞིང་མངོན་པར་ཞེན་པ་དག་གིས་རྒྱུད་བསླད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ལ། དོན་ཇི་ལྟ་བའི་དོན་སྣང་གི་བག་ཆགས་གང་ཞིག་རང་ཉིད་སད་པའི་རྐྱེན་ནང་ཤེས་པའི་བྱེ་བྲག་འགའ་ཞིག་ལ་ལྟོས་ནས་ནང་གི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་གཉིས་མེད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་མིན་པའི་རྣམ་པ་གཉིས་སྣང་ཅན་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་རབ་རིབ་ཅན་ལ་སྐྲ་ཤད་དང་སྦྲང་མ་ཟླ་གཉིས་སྣང་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཚུ་རོལ་གཉིས་སྣང་ཅན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་ཕ་རོལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་མཐོང་བ་མིན་པའི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གཉིས་སྟོང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་ནི་ཚུལ་བཞིན་རིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུང་དང་འཛིན་པའི་བསླད་པ་དག་ཡེ་ནས་མེད་པ་ཡི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དེ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བསླད་པ་དེ་མེད་ན་སོ་སྐྱེ་དེ་ཡང་ནི་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་མེད་པར་རང་གི་ངོ་བོར་མྱོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་འཁྲུལ་བས་བསླད་ནས་ཇི་བཞིན་རྟོགས་པར་མི་ནུས་ཏེ་སྐད་ཅིག་མ་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཆོས་ཉིད་རྣམ་འབྱེད་ལས། དེ་སྣང་ཆོས་ཉིད་མི་སྣང་ཞིང་། །དེ་མི་སྣང་བས་ཆོས་ཉིད་སྣང་། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་འཁྲུལ་བས་བསླད་པ་ཐམས་ཅད་ལོག་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འགྱུར་གྱི་བསླད་པ་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྫོགས་པར་མངོན་དུ་ བྱེད་མི་ནུས་པར་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟ་བུར་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་རང་རིག་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་སོ་སོ་རང་
Chinese
地等蕴、眼等处、界等法的差别，由众多聚集，以及生门、种姓之义等一切相，都是从所诠释的各自作用的差别上假立的。如果就其本身进行观察，仅仅是在意识上假立名与义的差别，而不是真实成立的，因此也认为这些法远离了自己的体性。第二，遮止相违之理：虽空亦可显现为二，于此遣除不定。第一，既然如此，本来就已成立为二空性的自证，那么在无二之中如何显现为二呢？如果未被染污，则不显现是真实的，但由于染污的力量，即使没有也会显现，这是因为从无始以来就存在的非烦恼性的无明，显现为能取所取二者，并且对于显现执着，这些都是具有染污相续的自性。无论何种如实之义显现的习气，依赖于自身觉醒的因缘，内在的某些识的差别，就会产生与二无自性不符的二显现之相，例如患有眼翳者，会看到毛发、苍蝇和两个月亮等。因此，所有未见到超越此岸二显现之境的彼岸真如之义的众生，都不能如实地证悟二空性之真如，因为本来就没有能取和所取的染污的凡夫是不存在的。如果不存在染污，那么凡夫也就不存在了。因此，即使已经无有对境地在自性中体验到安乐等，也因为被错乱所染污而无法如实地证悟，就像无法看到刹那等一样。如是《法性分别论》中也说：彼显现法性不显现，彼不显现故法性显现。如是宣说。因此，对于已经遣除一切由错乱所染污的佛陀来说，真如就会如实地显现，而对于具有染污者来说，则无法如实地圆满证悟。如是二空性的自证真如各自
English
The differences in dharmas such as aggregates like earth, sources like eyes, and realms, are all merely imputed based on the distinctions in the functions of their respective objects of designation, which are assembled from many and have characteristics such as the gate of birth and the meaning of lineage. If we examine their very nature, they are merely mentally constructed differences between name and object, and are not truly established. Therefore, it is asserted that these dharmas are devoid of their own characteristics. Second, refuting contradictory reasoning: Although empty, it is reasonable to appear as two; here, uncertainty is dispelled. First, if it is the case that self-awareness, which is empty of two, is established from the beginning, then how can it appear as two in the absence of two? It is true that if there is no defilement, it does not appear, but due to the power of defilement, it appears even though it is not there. This is because the non-afflictive ignorance that has existed since beginningless time appears as the duality of grasper and grasped, and those who cling to appearances are of the nature of defiling the continuum. Whatever habit of the appearance of things as they are, depending on the conditions for awakening oneself, some distinctions of inner consciousness will give rise to the appearance of duality, which is not the suchness of non-duality. For example, those with cataracts see hairs, flies, and two moons, and so on. Therefore, all beings who have not seen the meaning of suchness beyond the realm of duality on this shore do not truly realize the suchness of emptiness of two, because there are no ordinary beings who are without the defilements of grasper and grasped from the beginning. If there is no defilement, then there would be no ordinary beings. Therefore, even though one has experienced bliss and so on in one's own nature without an object, one cannot truly realize it because it is defiled by delusion, just as one cannot see the moment and so on. As it is said in the "Distinguishing Dharma and Dharmata": "When that appears, dharmata does not appear; because that does not appear, dharmata appears." Thus it is said. Therefore, for the Buddhas who have eliminated all defilements caused by delusion, suchness appears as it is, but those with defilements cannot fully realize it as it is. Thus, the self-awareness of emptiness of two, suchness, each
Tibetan
གིས་རིག་པར་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་ཀྱི་བདག་མེད་གཉིས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ། འོད་སྲུང་གིས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་མཐའ་གཅིག་གོ། །མེད་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ནི་མཐའ་གཅིག་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོགས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་རྟག་དང་མི་རྟག །སྐྱེ་སྐྱེ་མེད་སོགས་ལ་སྦྱར་ནས། མཐའ་འདི་གཉིས་ཀྱི་དབུས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བརྟག་ཏུ་མེད་པ། བསྟན་དུ་མེད་པ། གནས་མེད་པ། སྣང་བ་མེད་པ། རྣམ་རིག་མེད་པ། གནས་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་གི་དོན་ཆོས་ཉིད་རྣམ་འབྱེད་དུ། །སྣང་བ་མེད་ལས་གཉིས་དང་ནི། །ཇི་ལྟར་མངོན་པར་བརྗོད་པ་དང་། །དབང་པོ་ཡུལ་དང་རྣམ་རིག་དང་། །སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་སྣང་མེད་ཕྱིར། །དེས་ན་འདིས་ནི་བརྟག་མེད་པ། །བསྟན་དུ་མེད་པ་གནས་མེད་པ། །སྣང་བ་མེད་ཅིང་རྣམ་རིག་མེད། །གནས་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི། །མཚན་ཉིད་མདོ་བཞིན་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ། བསླད་པ་མེད་ན་གཉིས་སུ་སྣང་བ་མེད་པ་དེར་མ་ངེས་ཏེ་བསླད་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀྱང་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རང་བཞིན་རབ་ཏུ་བསྟན་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་ཕྱི་དོན་གཟིགས་ནས་དེ་ལྟར་གསུངས་སོ་ཞེ་ན། གཉིས་སྣང་གི་བསླད་པ་དང་བྲལ་བ་དེས་གཉིས་སྣང་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་དག་གི་བསམ་པ་དང་བསྟུན་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་སྟོན་པ་རེ་ཞིག་བཏང་སྙོམས་སུ་མཛད་པ་ཅན་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ནི། དཔེར་ན་གླང་པོ་ཆེས་ཕ་རོལ་མཐོང་ཡང་ཆེད་དུ་མི་ལྟ་བར་མ་མཐོང་བ་ ལྟར་བྱེད་པ་དང་མཚུངས་པར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཟིགས་ཀྱང་དེ་བསྟན་རུང་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་མི་ནུས་པ་རྣམས་ལ་དེ་ཉིད་གཟིགས་ཀྱང་མ་གཟིགས་པ་ལྟར་གླང་ཆེན་གྱི་གཟིགས་སྟངས་ཉིད་མཛད་ནས་འཇིག་རྟེན་མཐུན་འཇུག་གི་ཐུགས་ནི་འབའ་ཞིག་གིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གཟུགས་སོགས་ལའང་དཔྱོ༷ད་ཅིང་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་པ་ལ་འཇུག་པར་མཛད་དེ། དགེ་སློང་དག་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་རྟོག་པར་གྱིས་ཤིག །ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ལས་བཟློག་པར་འཛིན་པར་མ་བྱེད་ཅིག་ཅེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟར་བསྟན་ནས་རིམ་གྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་དྲང་བར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཐ་སྙད་ཀྱི་ལན་ལ། ཤེས་པ་གཅིག་ཏུ་བཞག་པར་འཐད། །ཕྱི་དོན་དེ་དང་མི་མཚུངས་པའོ། །དང་པོ། དོན་དམ་པར་ཤེས་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་བསླད་པ་ཡིན་གྱི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པར་གྲུབ་ཏུ་ཆུག་ཀྱང་། ཐ་སྙ
Chinese
因此，应该理解的是，唯识宗的观点是，两种无我圆满的法性。在《光明守护经》中说：“有，这是一种极端。无，这也是一种极端。”等等，将能取和所取、常与无常、生与不生等结合起来。这两种极端的中间是什么呢？那是不可思议的，不可言说的，无处可住的，无显现的，无分别智的，无处可住的。通过这些来显示无分别的智慧。这些意义在《法性分别》中说：“从无显现中产生二，以及如何显现表达，根、境和分别识，以及器世间无显现。因此，这便是不可思议的，不可言说的，无处可住的，无显现且无分别智的，无处可住的。这是无分别智慧的特征，如经中所说。”就像这样说的。第二，如果没有错乱，就不会有二相显现，这并不确定，因为即使是远离一切错乱的佛陀，也完全开示了蕴、界、处（的自性），所以有人说，因为看到了外境才那样说的。如果这样说，那么远离二相错乱的佛陀，是随顺具有二相显现的众生的想法，暂时舍弃了开示那唯一的、无二的法性。例如，就像大象看到对面，却故意不看，装作没看到一样。同样，佛陀虽然看到了实相，但对于那些无法理解的人，即使看到了也像没看到一样，像大象的观看方式一样，只是为了随顺世间，才对外境的色等进行观察和建立特征。如经中所说：“比丘们，如所显现的那样去思维吧！不要执着于与所显现的相反。”像这样开示后，逐渐引导他们趋向那唯一的实相。第二，对于名言的回答：安立一个识是可以的，外境与此不相似。第一，即使在胜义谛中，显现为多种多样的识是错乱的，并不是真实的，这可以成立。但在世俗
English
Therefore, it should be understood that the view of the Mind-Only school is the nature of reality in which the two selflessnesses are complete. In the Sutra Requested by Light Protector, it says: "To say 'exists' is one extreme. To say 'does not exist' is another extreme." And so on, applying grasping and being grasped, permanent and impermanent, arising and not arising, etc. What is in the middle of these two extremes? That is unthinkable, unspeakable, without a place, without appearance, without discrimination, without a place. By these, the non-discriminating wisdom is shown. The meaning of these is in the Differentiation of Dharmata: "From non-appearance, two and how it manifests are expressed. Sense faculties, objects, and consciousness, and the container world are without appearance. Therefore, this is unthinkable, unspeakable, without a place, without appearance and without discrimination, without a place. This is the characteristic of non-discriminating wisdom, as stated in the sutra." Just as it is said. Second, it is not certain that if there is no delusion, there will be no dualistic appearance, because even the Buddha, who is free from all delusions, fully revealed the nature of the aggregates, elements, and sources. Therefore, it is said that he spoke in that way because he saw external objects. If so, the Buddha, who is free from the delusion of dualistic appearance, conforms to the thoughts of sentient beings who have dualistic appearance, and temporarily abandons the teaching of the one and only non-dual nature of reality. For example, just as an elephant sees the other side but deliberately does not look and pretends not to see. Similarly, although the Buddha sees the reality, he does not show it to those who cannot understand it, even though he sees it, just like the way an elephant looks. He only conforms to the world, and engages in observing and establishing characteristics of external objects such as form. As the sutra says: "Monks, think as it appears! Do not cling to the opposite of what appears." After teaching in this way, he gradually leads them towards the one and only reality. Second, the answer to conventional terms: It is appropriate to establish one consciousness, but the external object is not similar to it. First, even if it is established that the various appearances of consciousness in ultimate truth are delusions and not real. But in the conventional