Tibetan
ཡིད་བློ་ལས་དབང་པོ་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །ཡིད་བློ་སྔ་མ་ལ་དེ་འདྲའི་འཕེན་བྱེད་ཡོད་པར་གྱུར་ན་ཕྱིས་ཀྱང་འཕེན་བྱེད་རྒྱུ་ཡི་ཚུལ་དེ་འདྲར་སྐྱེ་བ་ལེན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལུང་འགལ་སྤང་བ་ནི། འོ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཆོས་མངོན་པར་ལུས་དང་སེམས་ནི་ཕན་ཚུན་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཅན་ནོ་ཞེས་མདུང་ཁྱིམ་བཞིན་དུ་བརྟེན་པར་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། ལུས་དེ་ཡི་དབང་པོ་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་ཡིད་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ཕྱིར་ཡིད་ནི་ལུས་ལ་བརྟེན་པར་མདོ་ལས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་དང་བཅས་པའི་ལུས་མེད་པར་བློ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་མ་མཐོང་བས་སོ་ཞེ་ན། དབང་པོ་དེ་ཡང་བློ་ཡི་རྒྱུར་བྱས་པ་དེ་མེད་པར་ཡང་མ་མཐོང་བས། དེ་ལྟ་ནའང་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པས་གང་རུང་གཅིག་མེད་པར་གཅིག་མི་འབྱུང་བ་དེ་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་པས་སྔོན་དང་ཕྱི་མཐར་ཐུག་མེད་དུ་རྒྱུན་གྱིས་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་ལུས་སྐད་ཅིག་མ་མིན་པའི་རྟག་པ་ལས་བློ་སྐྱེ་བ་དགག་པ་ནི། ལུས་རིམ་ཅན་མིན་པ་རྟག་པ་ལས་བློ་སྔ་ཕྱི་མི་འདྲ་བའི་རིམ་པ་ཅན་སྐྱེ་བ་མིན་པར་ཐལ་ཏེ། རྒྱུ་ལ་རིམ་པ་མེད་ན་འབྲས་བུའང་རིམ་མིན་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །རྐྱེན་ལ་ལྟོས་ནས་བློ་རིམ་ཅན་སྐྱེའོ་ཟེར་ན། རྒྱུ་རང་ཉིད་རིམ་མིན་རྟག་པ་ལ་རྐྱེན་གྱིས་སྔ་ཕྱིའི་ཁྱད་པར་བྱར་རུང་བ་ཅན་མིན་པས་ན་གཞན་ལ་ལྟོ༷ས་པའང་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་ལུས་རིམ་མིན་གཅིག་ལས་རིམ་གྱིས་བློ་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་བར་འགྱུར་ན་འབྲས་བུ་བློའི་རིམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ལུས་དེའི་ཡང་རིམ་པ་ཡོད་པ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ་རྒྱུ་ཐ་དད་མིན་ན་འབྲས་བུ་ཐ་དད་འབྱུང་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ལུས་དབུགས་དབང་པོ་བློ་རྣམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་སྔ་མ་སྔ་མ་ནི་ སྐད་ཅིག་རེ་རེ་བཞིན་དུ་འབྱུང་བའི་སྔོན་མེད་པའི་སྐད་ཅིག་ཕྱི་མ་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་མཚན་དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་དེ་འདྲའི་རྒྱུ་ཡི་སྐད་ཅིག་དེ་ནི་སྐྱེ་བ་དང་འཆི་བའི་དུས་ཐམས་ཅད་ཚེ་ན་མཐོང་བའམ་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུའི་སྐད་ཅིག་ནི་སྔ་མ་མེད་པར་འབྱུང་མི་སྲིད་ལ་གེགས་མེད་ཅིང་རྒྱུ་ཚང་བའི་སྐད་ཅིག་ལས་རིགས་འདྲ་ཕྱི་མ་སྐྱེད་ངེས་པས་སོ། །གཉིས་པ་ཕྱི་མཐའ་ལ། སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པར་མདོར་བསྟན་དང་། །དེ་དོན་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ། སྲོག་འགག་པ་འཆི་སེམས་སྐད་ཅིག་ཐ་མའི་སེམས་ནི་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་གྱི་སེམས་གཞན་དང་མཚམས་སྦྱོར་བ་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཡོད་དེ། དེ་གཉིས་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་པ་དང་ཕན་ཚུན་སྤངས་འགལ་གྱི་རྣམ་པར་གྱུར་པ་མེད་པས་ན་ཅིའི་ཕྱིར་མཚམས་མི་སྦྱོར་ཏེ་སྦྱོར་བར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། བཀག་དང་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ལ། དཔེ་མ་གྲུབ་དང་གཏན་ཚིགས་མེད། དང་པོ། རྒྱང་འཕེན་པ་ན་རེ། གང་གང་འཆི་སེམས་དེ་དང་དེ། །སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་རྗེས་འགྲོ་མེད། །འཆི་སེམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་དཔེར། །ཉེས་བྲལ་འཆི་ཁའི་རིག་པ་བཞིན། །ཞེས་བརྗོད་དེ། ཐ་མལ་པ་འཆི་བའི་ཡིད་བློ་ཆོས་ཅན། རང་འབྲས་རིག་པ་ཕྱི་མ་མི་སྐྱེད་དེ། འཆི་སེམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དགྲ་བཅོམ་པར་འདོད་པའི་འཆི་སེམས་བཞིན། ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་དཔེ་བཀོད་པ་དོན་མེད་དེ། དགྲ་བཅོམ་པ་འདའ་ཁའི་སེམས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་རྒྱུ་མཚན་གང་ལས་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པར་འདོད་པ་ཡིན། སངས་རྒྱས་པས་བཤད་པའི་སྲེད་པ་སྤང་བ་སོགས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་དེ་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་མི་འདོད་དེ། ཁྱོད་འཇིག་རྟེན་ན་དགྲ་བཅོམ་པ་མེད་ཅེས་འདོད་པ་ཡིན་པས་སོ། །འོན་ཀྱང་ཁྱེད་རང་གིས་ཁས་ བླངས་པས་སོ་ཞེ་ན། ཁྱོད་རང་གིས་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པའི་དོན་ཅན་གྱི་གཞན་པ་དག་གི་གྲུབ་མཐའི་རྗེས་སུ་འབྲང་ངམ་ཅི། དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་མེད་པར་སྒྲུབ་མི་ནུས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། མ་གྲུབ་འདོད་བརྗོད་དེ་འགོག་པའོ། །དང་པོ། གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་གྲུབ་མཐའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཁོ་ནས་དཔེ་བསྒྲུབ་པ་མིན་ཏེ། འཆི་བའི་ཚེ་ན་སེམས་དེ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་དབུགས་འབྱུང་རྡུབས་དང་དབང་པོ་སོགས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན་དང་པོ་ནས་རྒྱུ་དང་བྲལ་བ་ཞེས་གཏན་ཚིགས་དེ་ཉིད་མི་བརྗོད་པར་མ་ངེས་པའི་གཏན་ཚིགས་འཆི་སེམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཅི་སྟེ་བརྗོད། དེ་ལྟ་ནའང་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་གྱི་སེམས་རྒྱུ་དང་བྲལ་བ་མིན་ཚུལ་འདིར་ནི་ཅིས་མ་བརྗོད་དེ་དེས་ན་དེ་སྒྲུབ་བྱེད་མིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། དབང་བཅས་ལུས་ལས་སྐྱེ་བ་བཀག །དབང་མེད་ལུས་ལས་སྐྱེ་བ་བཀག །དང་པོ། གལ་ཏེ་དབང་པོ་དང་བཅས་པའི་ལུས་ཡིད་བློའི་རྒྱུ་ཡིན་ན་དབང་པོ་རེ་རེ་རྒྱུ་ཡིན་ནམ། དབང་པོ་ཀུན་ཚོགས་པ་རྒྱུ་ཡིན། རེ་རེ་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མིག་ཁོ་ན་ཡིད་བློའི་རྒྱུ་ཡིན་ན་མིག་དེ་ཡི་བློ་བཞིན་དུ་ཡིད་ཀྱང་གཟུགས་གསལ་བར་འཛིན་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ནའང་དེར་མ་ངེས་ཏེ། ཡིད་ནི་ཡུལ་ཀུན་གཅོད་ནུས་པ་ཡིན་ལ་མིག་དབང་མེད་ཀྱང་གཟུགས་ལ་རྟོག་པའི་ཡིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྣ་བ་སོགས་ལྷག་མ་ཀུན་ལའང་སྦྱར
Chinese
意识是从意念中产生的。如果先前的意念具有那样的牵引力，那么之后也会以牵引因的方式产生。第二，避免与经文相违背：如果佛陀在法中明显地说，身体和心是相互追随的，就像矛和房子一样相互依赖，这难道不是相违背吗？因为依靠身体的感官而产生的意识对意念有帮助，所以经文中说意念是依赖于身体的。如果说没有具备感官的身体就不会产生意识，因为没有见到过。那么，没有将感官作为意识之因的情况也没有见到过。即使那样，也是相互为因，没有其中一个就不会产生另一个，因此是相互为因，所以在没有起始和终结的情况下持续不断地进行。第二，具体驳斥从非刹那的常有身体中产生意识：从非次第的常有身体中，不可能产生前后不同的次第意识，因为如果因没有次第，那么果也会变成非次第的。如果说依靠缘而产生次第意识，那么因本身是非次第的常有，缘也不能使之产生前后的差别，因此也不依赖于其他。如果从一个非次第的身体中次第产生各种意识，那么果，即意识的次第，就清楚地表明了那个身体的因也是有次第的，因为如果因不是不同的，就不可能产生不同的果。这样，身体、气息、感官、意识的每一个刹那，都是每一个刹那产生的先前没有的后一个刹那的因。因为那个原因，那样的因的刹那，在所有生和死的时刻都是可见或存在的。因为没有先前的刹那就不可能产生果的刹那，并且没有障碍且具备所有因的刹那必定会产生同类的后一个刹那。第二，关于后世。没有论证的简要指示，以及详细解释其意义。第一，生命停止时，临终意识，即最后一个刹那的意识，是与来世的另一个意识相连接的。
English
Consciousness arises from the mind. If the previous mind has such a pulling force, then later it will also arise in the manner of a pulling cause. Second, avoiding contradiction with the scriptures: If the Buddha clearly said in the Dharma that body and mind are mutually following, relying on each other like a spear and a house, isn't this contradictory? Because the consciousness arising from relying on the senses of the body helps the mind, so the sutras say that the mind relies on the body. If it is said that consciousness does not arise without a body with senses, because it has not been seen. Then, the situation where the senses are made the cause of consciousness has also not been seen. Even so, they are mutually the cause, and one does not arise without the other, therefore they are mutually the cause, so they continue continuously without beginning or end. Second, specifically refuting the arising of consciousness from a non-momentary permanent body: It is impossible for sequential consciousness that is different before and after to arise from a non-sequential permanent body, because if the cause has no sequence, then the effect will also become non-sequential. If it is said that sequential consciousness arises depending on conditions, then the cause itself is a non-sequential permanent, and conditions cannot make it produce differences before and after, therefore it does not depend on others. If various consciousnesses arise sequentially from one non-sequential body, then the effect, that is, the sequence of consciousness, clearly shows that the cause of that body is also sequential, because if the causes are not different, it is impossible for different effects to arise. In this way, each moment of body, breath, senses, and consciousness is the cause of the subsequent moment that arises without a previous one. Because of that reason, that kind of moment of cause is visible or existent in all moments of birth and death. Because the moment of effect cannot arise without the previous moment, and the moment without obstacles and possessing all causes will definitely produce the same kind of subsequent moment. Second, regarding the afterlife. A brief indication without proof, and a detailed explanation of its meaning. First, when life ceases, the dying consciousness, that is, the consciousness of the last moment, is connected to another consciousness of the next world.
Chinese
那么，回遮有什么矛盾呢？因为这二者不是不能同时存在，也没有变成互相排斥对立的状态，所以为什么不结合呢？应该结合。第二，遮止阻碍和辩论。第一，例子不成立和没有理由。第一，顺世外道说：凡是死亡的心，都不会在其他生中随之而去。因为是死亡的心，例如：无过失的临终的智慧。这样说，一般人死亡的意识，法，不产生自己的果，即后世的智慧，因为是死亡的心，如同：阿罗汉所认为的死亡的心。这样说。对于此，举例没有意义，因为阿罗汉去世时的心，也认为没有任何理由可以结合。佛教所说的断除贪欲等的理由，你是不承认的，因为你认为世间没有阿罗汉。如果说，因为你自己承诺了。那么，你自己是追随那些没有通过量成立的有意义的其他宗派吗？仅仅这样是不能成立没有后世的。第二，遮止没有成立的自以为是。第一，如果你们不是仅仅通过追随宗派来成立例子，而是因为死亡的时候，心与产生的因，呼吸和根等分离。那么，为什么一开始不直接说与因分离这个理由，而说不确定的理由，因为是死亡的心呢？即使那样，为什么不在这里说后世的心不是与因分离的呢？因此，那不是成立的理由。第二，遮止从有根的身体产生。遮止从无根的身体产生。第一，如果具有根的身体是意识的因，那么是每个根都是因呢？还是所有根的集合是因？如果说是每个根都是因，那么如果眼睛仅仅是意识的因，那么如同眼睛的意识一样，意识也仅仅是明了地执持色法，但那是不一定的。因为意识是能够决断一切境的，而且即使没有眼根，也有对色法进行分别的意识。同样，其余的耳朵等也都可以类推。
English
So, what contradiction is there in refuting? Because these two are not unable to coexist, and have not become mutually exclusive and opposing states, so why not combine them? They should be combined. Second, refuting obstacles and debates. First, the example is not established and there is no reason. First, the Lokayata says: Whatever dying mind, that very one does not follow into another life. Because it is a dying mind, for example: the faultless wisdom at the time of death. Thus it is said, the ordinary person's dying consciousness, the dharma, does not produce its own result, that is, the wisdom of the next life, because it is a dying mind, like: the dying mind that is considered to be an Arhat. Thus it is said. For this, giving an example is meaningless, because the mind of an Arhat at the time of death is also considered to have no reason to be combined. The reason for abandoning craving, etc., as stated by Buddhism, is not accepted by you, because you believe that there are no Arhats in the world. If you say, because you yourself have promised. Then, are you yourself following the tenets of other meaningful ones that have not been established by valid cognition? Just that is not enough to establish that there is no afterlife. Second, refuting the unestablished self-assertion. First, if you do not establish the example merely by following the tenets, but because at the time of death, the mind is separated from the causes of arising, such as breathing and the senses. Then, why not say from the beginning that the reason is being separated from the cause, instead of saying the uncertain reason, because it is a dying mind? Even so, why not say here that the mind of the afterlife is not separated from the cause? Therefore, that is not an established reason. Second, refuting arising from a body with senses. Refuting arising from a body without senses. First, if a body with senses is the cause of consciousness, then is each sense the cause? Or is the collection of all senses the cause? If you say that each sense is the cause, then if the eye alone is the cause of consciousness, then like the consciousness of the eye, consciousness would also only clearly grasp form, but that is not certain. Because consciousness is able to decide all objects, and even without the eye sense, there is consciousness that distinguishes form. Similarly, the rest of the ears, etc., can also be inferred.