Tibetan
།ཡུལ་ལ་ངེས་ པར་ལྟོས་ན་ཡུལ་གཅིག་ལ་སོ་སོའི་སྣང་བ་མི་འདྲ་བ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་ལ། ཡུལ་མེད་པ་གསལ་སྣང་ཡང་མི་སྲིད་ཅིང་། ཡུལ་ཆུང་ངུའི་གོར་ལས་སྣང་གི་སེམས་ཅན་གྱི་འཇིག་རྟེན་བཀོད་པ་སྣ་ཚོགས་པ་དང་། རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་དང་། དུས་ཐུང་ངུར་རིང་པོར་སྣང་བ་སོགས་གཏན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འདིར་ཤཱཀྱ་བློའི་འགྲེལ་བཤད་ལས། རྣམ་པར་ཤེས་པ་འགའ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འཇུག་ཤེས་གང་ཡང་རུང་བའོ། །ནང་གི་བག་ཆགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལ་གནས་པའི་ནུས་པའོ། །རབ་ཏུ་སད་པར་བྱེད་པ་ནི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྣམ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ལ་ནུས་པ་ཐོགས་པ་མེད་པར་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ། འདི་ལྟར་ཡུལ་ཐ་དད་དུ་ཕྱིན་པ་ན་དེ་དང་དེའི་ཡུལ་གྱི་བཀོད་པ་སྔ་ནས་ཡོད་པ་དེ་དག་མཐོང་བ་བཞིན་ཡུལ་ཕྱི་དོན་དུ་མྱོང་བས་གྲུབ་པ་ཡིན་ན་དེ་མེད་ཅེས་ཅི་ལྟར་སྨྲ་བར་ནུས་སྙམ་ན། ཡུལ་ཐ་དད་པ་ནམ་མཁའ་རབ་འབྱམས་ཀྱི་ཞིང་སོ་སོའི་བཀོད་པ་གང་ཡང་རུང་བ་དེ་དང་འདྲ་བ་མཐོང་བའི་དོན་སྣང་གི་བག་ཆགས་དེ་ན་གནས་པ་རྣམས་དང་མཐུན་པར་སད་པ་ན་དེ་འདྲའི་སྣང་བ་ཐ་དད་པ་མི་འདྲ་བ་མྱོང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་འདྲའི་དོན་སྣང་གི་བག་ཆགས་སད་པའི་ཕྱིར་རྨི་ལམ་དུ་ཡུལ་ཐ་དད་མང་པོ་འགྲིམ་པའི་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྣང་བ་དེས་ཕྱི་དོན་གྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་བློ་ཉིད་ཚུལ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཕྱི་དོན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་ནང་གི་བག་ཆགས་སད་པ་ཙམ་གྱིས་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་སུ་འཆར་བ་དེ་ཕྱིར་བློ་གཅིག་པུ་ལ་ཡང་གཟུང་བ་ཡུལ་ལྟར་སྣང་བ་དང་འཛིན་པ་བློ་ལྟར་སྣང་བའི་གཟུང་འཛིན་གྱི་ཚུལ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ཡོད་དེ། རྒྱུ་མཚན་གང་གི་ཕྱིར་ན་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་ཚུལ་གཉིས་སུ་རང་དུས་ཀྱི་བློ་རྟོག་པ་མེད་པས་དེ་ལྟར་མྱོང་བ་དང་། ཕྱིས་ཀྱི་རྟོག་པས་དེ་ལྟར་ ཚུལ་གཉིས་ཡོད་པ་དྲན་པས་བློ་འདི་ཡི་ཚུལ་རྣམ་པ་གཉིས་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཚུལ་གཉིས་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར་གཟུང་བ་དེ་འཛིན་པས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་རང་རིག་ཉིད་ནི་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་སྟེ་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མའི་སྐབས་འདིར་མཐོང་ཐོས་ལ་སོགས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་འདི་ཙམ་གྱིས་ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་སྣང་ཚུལ་དོན་ལ་ལྟོས་པའི་ཚད་འབྲས་ལ། དོན་ཡོད་ཀྱང་རང་རིག་འབྲས་ཡིན། །དེ་ལ་མི་འཐད་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ལ། དོན་ཡོད་ཀྱང་དེ་དངོས་མི་སྣང་། །དེ་ཕྱིར་རང་རིག་འབྲས་བུར་འཐད། །དང་པོ་
Chinese
如果一定要依赖于境，那么对于同一个境，就不会有各自不同的显现了。没有境，清晰的显现也是不可能的。从微小的境中，显现出有情众生的各种世界布局，以及梦中的显现，还有短暂的时间显得漫长等等，这些都会完全消失。这里，在释迦智的解释中说：“所谓的某些识，是指任何一种入识。所谓的内在习气，是指存在于阿赖耶识中的能力。所谓的使之觉醒，是指对于产生特殊识的能力没有阻碍地产生。”这样说的。第三，像这样，当境变得不同时，如果像见到那些境的布局早已存在一样，通过在境中体验外境而成立，那么怎么能说它不存在呢？当不同的境，与见到任何一个无边虚空界的布局相似的境显现的习气，与存在于其中的那些习气相符时，就会体验到那样不同的显现。因为觉醒了那样境显现的习气，就像在梦中游历许多不同境的显现一样。即使那样，显现也不能成立外境，因为心本身就显现为两种方式。也就是说，不依赖于外境，仅仅是内在的习气觉醒，就会显现出各种各样的显现，因此，即使对于唯一的心，也有显现为所取境和显现为能取心的能取所取两种方式。因为什么原因呢？因为在能取和所取的两种方式中，自身当时的心的分别念不存在，所以那样体验，并且后来的分别念回忆起存在那样两种方式，所以这个心的两种方式就成立了。因为存在两种方式，所以能取通过所取来体验，自证本身就是量果，也就是说，在这种普遍名言的量的情况下，仅仅是通过体验见闻等等来安立名言的意义。第二，显现方式依赖于意义的量果。意义存在，但自证是果。对于此，要舍弃不合理之处。第一，意义存在，但它本身不显现。因此，自证是果是合理的。第一
English
If it is necessary to rely on objects, then for the same object, there would be no different appearances for each. Without an object, clear appearance is also impossible. From a tiny object, various world arrangements of sentient beings appear, as well as dream appearances, and short periods of time appearing long, etc., all of these would completely disappear. Here, in the explanation of Shakya-buddhi, it says: "The so-called some consciousnesses refer to any entering consciousness. The so-called inner habit refers to the power existing in the alaya consciousness. The so-called causing to awaken refers to the unobstructed production of the power to produce special consciousness." So it is said. Third, like this, when objects become different, if, like seeing those arrangements of objects that have already existed, it is established by experiencing external objects in the object, then how can one say that it does not exist? When different objects, similar to seeing any arrangement of the boundless realms of space, when the habits of object appearance that exist in it are in accordance with those habits, then one experiences such different appearances. Because the habits of such object appearance are awakened, it is like the appearance of traveling through many different objects in a dream. Even so, appearance cannot establish external objects, because the mind itself appears in two ways. That is, without relying on external objects, merely the awakening of inner habits will manifest various appearances, therefore, even for the single mind, there are two ways of appearing as the object to be grasped and appearing as the grasping mind. For what reason? Because in the two ways of grasping and being grasped, the conceptual thought of the mind itself at that time does not exist, so it is experienced in that way, and later conceptual thought recalls that there are such two ways, so these two ways of the mind are established. Because there are two ways, the grasper experiences through the grasped, self-awareness itself is the result of valid cognition, that is, in the case of this universally expressed valid cognition, the meaning of expression is established only through experiencing seeing, hearing, etc. Second, the way of appearance depends on the measure of the result of meaning. Meaning exists, but self-awareness is the result. For this, one must abandon the unreasonable. First, meaning exists, but it does not appear itself. Therefore, self-awareness as the result is reasonable. First
Tibetan
ལ། གནས་ཚུལ་བློ་ཉིད་མྱོང་བ་ཡིན། །སྣང་ཚུལ་དོན་ལྟར་ཞེན་པ་སྐྱེ། །དེ་ལས་གཞན་དུ་མི་འཐད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཚད་མ་མདོ་ལས། ཡང་ན་རང་རིག་འབྲས་བུ་སྟེ། །དེ་ཡི་ངོ་བོ་ལས་དོན་ངེས། །ཡུལ་གྱི་སྣང་བ་ཉིད་དེ་འདིའི་། །ཚད་མ་དེ་ཡིས་འཇལ་བར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་སྣང་ཚུལ་ཕྱི་རོལ་དོན་ལྟར་སྣང་བའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལྟར་ན་ཡང་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱ་དང་། གཟུང་རྣམ་ཚད་མ། འཛིན་རྣམ་ཀྱིས་གཟུང་རྣམ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་འབྲས་བུར་འགྱུར་ཏེ། བཤད་མ་ཐག་པ་དེ་ལྟར་བློ་ལ་ཚུལ་གཉིས་གྲུབ་པ་དེའི་ཕྱིར་གང་ཅི་སྣང་ཅི་མྱོང་ཡང་བློ་ཉིད་ཀྱི་མྱོང་བ་ཙམ་སྟེ། འདི་ལྟར་གང་གི་ཚེ་སྔོ་སོགས་རྣམ་པར་རིག་པ་ཡི་རྣམ་པ་འདི་ལ་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡི་ཡུལ་ཤེས་པ་ལས་གཞན་པའི་ཕྱི་དོན་འདོད་པའམ། མི་འདོད་པ་ནང་གི་བག་ཆགས་ཙམ་དུ་སྨྲ་བའི་ལུགས་གཉིས་ཀས་ཀྱང་བློས་ཡུལ་ནམ་འཛིན་པ་ན་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དེ་ཡི་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པ་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཙམ་པོ་དེ་ནི་དེ་ལྟར་མྱོང་བ་ལས་འོས་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཚིགས་བཅད་འདི་འགྱུར་འདི་ལྟར་ན་འདི་འདྲར་འཆད་དགོས་ཀྱང་བློ་རྣམ་གཉིས་འགྲེལ་པ་དང་ཅུང་མི་འདྲ་བར་སྣང་ངོ་། །ཡང་ན་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པ་ནི་རྣམ་པའི་རྒྱུ་ ཡུལ་དེ་ཉིད་ཡིད་དུ་འོང་བ་དང་མི་འོང་བར་མཐོང་བ་དེ་གཉིས་ཀས་ཀྱང་གང་རུང་ཁོ་ན་དེའི་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པའི་བློ་རྣམ་མྱོང་བ་ཡིན་ཞེས་སྦྱར་རོ། །གཉིས་པ། དེ་ལྟར་བློ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་ཀྱང་བག་ཆགས་བརྟན་བྱུང་གི་ཤེས་པ་དོན་ལྟར་སྣང་བ་ལས་དོན་དུ་ཞེན་པ་སྐྱེ་སྟེ། གང་གི་ཚེ་བག་ཆགས་བརྟན་བྱུང་གི་ཤེས་པའི་ཆ་གཟུང་རྣམ་ལ་དོན་དུ་ནི་བཞག་པའི་ཕྱིར་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་དོན་གྱི་ཡུལ་དང་བཅས་པ་ལྟ་བུར་སྣང་བ་དེ་ཡི་ཚེ་གནས་ཚུལ་ལ་དབང་པོ་དང་ཡུལ་དག་ཀྱང་ཤེས་པ་ཉིད་དེར་སྣང་བ་ཙམ་ལས་གཞན་དུ་མེད་ཀྱང་ཤེས་པ་བདག་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ལ་བློ་འཁྲུལ་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་བརྟགས་ཤིང་། རྗེས་ཀྱི་ཤེས་པས་ཀྱང་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་ངེས་པར་བྱས་ནས་ཞེན་པར་འགྱུར་ཏེ་རྨི་ལམ་གྱི་དབང་པོ་དང་ཡུལ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་དེའི་ངོར་བྱས་ན་དོན་རིག་པའམ་དོན་རྟོག་པ་དེ་ཉིད་ཚད་འབྲས་སུ་བཞག་ཀྱང་ཡང་དག་པར་དཔྱད་ན་རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ། དོན་འདྲ་ཞེས་པ་གཟུང་རྣམ་ལས་གཞན་དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ། ཐལ་བ་འགོད་དང་འདོད་མི་ནུས། །
Chinese
ལ། 情况唯是心识之体验，现象生起执著如实有，除此之外不应道理也。第一，如量论经中说：‘或为自证果，彼之自性事业定，境之显现即此之，量彼以此衡量之。’如是所说，现象以外境如实显现之角度而言，即使依经部宗之观点，外境亦为所量，而所取相为量，能取相则成为体验所取相之自证果。如前所说，心识上成立二种方式，因此无论显现何物、体验何物，皆唯是心识之体验。如此，当认知蓝色等事物时，对于此种识之显现，若欲求外境作为显现之因，且此境异于识，或不欲求外境，而仅说为内在习气，此二种观点皆认为，当心识执取境时，外境之事物并未成立，仅是识之显现，除此之外别无其他体验。此偈颂若如此翻译，则必须如此解释，然与心识二相之解释略有不同。或者，欲求与不欲求乃是显现之因，即境本身被视为悦意与不悦意，此二者皆是体验未成立为事物之识相。如是连接即可。第二，如是，虽仅是心识之体验，然由习气坚固所生之识，由显现如实而生起执著。何时，由习气坚固所生之识之分，于所取相上安立为实有，彼时，根识似与外境之境相连，于彼时，就实情而言，根与境等亦仅是识之显现，除此之外别无其他，然心识因错乱而将体验之自性视为外境，后起之识亦如是确定而生起执著，如梦中之根与境一般。彼时，若就彼而言，可将境之知识或境之觉受安立为量果，然若如实分析，则为自证果，因所谓‘似境’，除所取相外，不应道理也。第三，驳斥与欲求皆不能。
English
La. The situation is only the experience of mind itself. Phenomena arise, clinging to them as if they were real. Other than that, it is not reasonable. First, as stated in the Pramana Sutra: 'Or it is the fruit of self-awareness, Its nature determines the function, The appearance of the object itself, Is measured by this pramana.' As it is said, from the perspective of phenomena appearing as external objects, even according to the Sautrantika school, external objects are measurable, and the apprehended aspect is the pramana, while the apprehending aspect becomes the self-aware fruit of experiencing the apprehended aspect. As mentioned earlier, two modes are established in the mind. Therefore, whatever appears and whatever is experienced is merely the experience of the mind itself. Thus, when cognizing blue and other things, for this appearance of consciousness, if one desires an external object as the cause of appearance, and this object is different from consciousness, or if one does not desire an external object, but only speaks of it as an internal habit, both of these views hold that when the mind grasps an object, the thing of the external object is not established, it is only the appearance of consciousness, and there is no other experience besides that. If this verse is translated in this way, it must be explained in this way, but it seems slightly different from the explanation of the two aspects of mind. Alternatively, desire and non-desire are the cause of appearance, that is, the object itself is regarded as pleasant and unpleasant, and both of these are the experience of the aspect of consciousness that has not been established as a thing. Connect it in this way. Second, thus, although it is only the experience of mind, the consciousness arising from the strengthening of habits gives rise to clinging because it appears as real. When the part of the consciousness arising from the strengthening of habits is established as real on the apprehended aspect, at that time, the sense consciousness seems to be connected with the object of the external object. At that time, in reality, the senses and objects are also only the appearance of consciousness, and there is nothing else besides that. However, the mind, due to confusion, regards the nature of experience as an external object, and the subsequent consciousness also confirms it in this way and gives rise to clinging, just like the senses and objects in a dream. At that time, if it is said from that point of view, the knowledge of the object or the perception of the object can be established as the fruit of pramana, but if analyzed truthfully, it is the fruit of self-awareness, because the so-called 'like object' should not be reasonable other than the apprehended aspect. Third, refutation and desire are both impossible.