Tibetan
ཏེ་བསྟན་པ་དང་། གཞན་ཡང་ཤིན་ཏུ་གདུལ་བར་དཀའ་བའི་གདུལ་བྱ་གདུག་པ་ཅན་ལ་ཁྲོ་བོའི་ཚུལ་གྱིས་རྒྱུད་གྲོལ་བར་མཛད་པའི་ཚུལ་དང་བཅས་པའོ། །གསུམ་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་རྒྱུད་དོན་ ལ། རྒྱུད་གསུམ་གྱི་རྣམ་གཞག་སྤྱིར་བསྟན་པ། ལམ་རྒྱུད་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ་གཞི་ལམ་འབྲས་བུ་གསུམ་ལས། དང་པོ་གང་རྟོགས་པར་བྱ་བ་གཞི་འམ་རྒྱུའི་རྒྱུད་ལ། གཞི་རང་བཞིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པ། དེ་མ་རྟོགས་པས་འཁྲུལ་ཚུལ། འཁྲུལ་ཀྱང་རང་བཞིན་ལས་མ་འདས་པའི་ཚུལ། འཁྲུལ་བ་ལྡོག་ཚུལ་དང་བཞིས་ཤེས་པར་བྱ་བ་ལས། དང་པོ། བཅིང་མེད་རྣམ་པར་གྲོལ་མེད་པའི། །ཡེ་ནས་ལྷུན་རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཆོས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། འདི་ལྟར་སྣང་སྲིད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡེ་ནས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དག་ཅིང་། མཚན་མ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བས་ན་སོ་སོར་རིས་སུ་མ་ཆད་པར་མཉམ་པ་ཉིད་ཆེན་པོར་སངས་རྒྱས་པ་ནི་གཞི་རང་བཞིན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་སྟེ། གླེང་སློང་གི་སྐབས་སུ་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོ་ལ་སུས་ཀྱང་བཅིང་བ་མེད་ལ། དེ་མེད་པས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའང་མེད་དེ། གཉིས་ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་ཀུན་དང་བྲལ་བས་ན་རྒྱ་ཆད་ཕྱོགས་ལྷུང་མེད་པ་དང་བདེན་པ་གཉིས་དབྱེར་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་བཞུགས་པ་ནི་གནས་ལུགས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་གཞི་ཞེས་ བྱ་སྟེ། དེ་དེ་བཞིན་དུ་རྟོགས་ན་མྱང་འདས་དང་། མ་རྟོགས་ན་འཁོར་བའི་གཞིར་གྱུར་ཅིང་། འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དེའི་རང་བཞིན་དུ་མ་གྱུར་པ་མེད་པས་ན་གཞི་ཞེས་བྱ་ཞིང་། དེ་ཉིད་སེམས་ཅན་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་དུ་རང་བཞིན་འགྱུར་བ་མེད་པར་རྒྱུན་ཆགས་སུ་འཇུག་པས་ན་རྒྱུད་དོ། །གཞི་དེ་དག་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་འབྲས་བུ་མཐར་ཕྱིན་པའི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་སུ་སྣང་བས་ན་སྣང་ཚུལ་ལ་བརྟེན་ནས་རྒྱུའི་རྒྱུད་ཅེས་སུའང་བཞག་གོ། དེ་ལྟ་བུའི་གཞི་དེ་ཉིད་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆ་ནས་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་། ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་མིང་གིས་བསྟན་ཅིང་། སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་དང་བཅས་པའི་ཆ་ནས་སྙིང་པོ་བསྟན་པའི་མདོ་ལ་སོགས་པ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་པའི་མིང་གིས་བསྟན་ལ། ངེས་དོན་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་འདིར་ནི་སྣང་སྟོང་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་དག་མཉམ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་གདོད་མ་གཞི་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཇི་ལྟ་བ
Chinese
即是说教，此外，对于极难调伏的恶性有情，以忿怒相使其相续解脱之理等。三、完全了知之续义方面：总说三续之体性，分说道续两种。初者又分基、道、果三者，首先，所要证悟之基或因之续方面：开示基之自性坛城，不证悟彼之迷乱之理，虽迷乱亦未离自性之理，以及迷乱还灭之理等四者需要了解。初者，如云：“无缚亦无解脱者，本来自成佛陀法。”如是，此等包含显有世间的一切法，本来自清净为身语意之坛城，远离一切相故，不分彼此而于大平等性中成佛，是为基之自性任运成就之坛城，如前言说时所开示一般。如是之体性，任何亦不能束缚，无彼故亦无解脱，以离二法之理故，无有局限偏袒，安住于二谛无别之自性中，是为安住实相之本体基。 如是证悟则成涅槃，不证悟则成轮回之基，轮回涅槃一切法无不成为彼之自性，故称为基，彼自众生乃至佛陀之间，自性不变而恒常存在，故称为续。彼基清净显现之力，显现为果位究竟之身与智慧，故依显现方式而安立为因之续。如是之基，就空性之分而言，于般若经等中以法界、真如、如来藏等名称开示，就包含身与智慧之显现而言，于如来藏经等中以如来藏之名称开示，于此究竟密咒乘中，则称显空谛实无别之清净大平等性之自性为原始基之坛城。彼如何？
English
That is, the teachings, and in addition, the manner in which the lineage is liberated by means of wrathful forms for sentient beings with evil natures who are extremely difficult to subdue. Third, regarding the meaning of the tantra to be fully understood: Generally teaching the nature of the three tantras, and specifically explaining the path tantra, are two. The first has three parts: the base, the path, and the result. First, regarding the base or causal tantra to be realized: Teaching the mandala of the base's own nature, how one is confused by not realizing it, how one does not stray from one's own nature even when confused, and how confusion is reversed, are the four things to be understood. First: As it is said, "Without bondage, without liberation, the Buddha's Dharma is spontaneously perfect from the beginning." Thus, all phenomena included in existence and samsara are pure from the beginning as the mandala of body, speech, and mind. Since they are free from all characteristics, they are enlightened in great equanimity without being separated into individual categories. This is called the spontaneously established mandala of the base's own nature, as was taught in the context of the introduction. No one can bind such an essence, and since there is no bondage, there is no liberation either. Since it is free from all dualistic phenomena, it is without limitation or bias, and abides in the nature of the indivisibility of the two truths. This is called the base of the essence of reality. Realizing it as it is becomes nirvana, and not realizing it becomes the basis of samsara. Since all phenomena of samsara and nirvana are not other than its own nature, it is called the base. Since it continuously exists without changing its nature from sentient beings to Buddhas, it is called the continuum. By the power of the base's purity becoming manifest, it appears as the ultimate body and wisdom of the result. Therefore, depending on the way it appears, it is also called the causal continuum. That very base, from the aspect of emptiness, is taught in the Prajnaparamita Sutra and others by names such as the Dharmadhatu, the ultimate limit, and Suchness. From the aspect of the appearance of body and wisdom, it is taught in the Tathagatagarbha Sutra and others by the name Tathagatagarbha. In this definitive meaning of the mantra vehicle, the nature of the great purity and equality that is the indivisibility of appearance and emptiness is called the primordial mandala of the base. How is that?
Tibetan
་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་ན་གནས་ལུགས་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་རོ་མཉམ་པར་སོན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་། གནས་ལུགས་མཐར་ ཐུག་པའི་དོན་ལ་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་རྒྱས་པས་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་ཞིང་། ཅི་རིགས་པར་རྟོགས་པ་ལ་ལམ་པ་ཞེས་བྱའོ། །གཉིས་པ། གཞི་དེ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ།མ་རྟོགས་པར་འཁྲུལ་པ་གློ་བུར་བས་བསླད་ནས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྣང་ཞིང་ཞེན་པ་ལ་འཁྲུལ་པ་བཏགས་པའི་གཞི་ཞེས་ཀྱང་བྱ། མ་དག་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་ཞེས་ཀྱང་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་གདོད་མའི་གཞི་དབྱིངས་ནི་ངོ་བོ་ཀ་ནས་དག་ཀྱང་། རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་སྣང་བ་དང་མི་འབྲལ་བར་ཟུང་འཇུག་ཡིན་པའི་གནད་ཀྱིས། གནས་ཚུལ་བཞིན་དུ་རྟོགས་ན་སངས་རྒྱས། མ་རྟོགས་ན་སེམས་ཅན་འབྱུང་རུང་སྟེ། དཔེར་ན་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་སྤྱིར་བཏང་དུ་ཡུལ་རིག་པར་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་མིན་ན་འཁྲུལ་ཀྱང་མི་སྲིད་ལ། མ་འཁྲུལ་པའི་དོན་རྟོགས་པའང་མི་སྲིད་མོད།སེམས་ནི་ཡུལ་འཛིན་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ཡིན་པས་ན། དེས་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བཟུང་བ་ཐག་པ་ལ་ཐག་པར་འཛིན་པ་དང་། རྐྱེན་གྱིས་གོལ་ཏེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བཟུང་བ་ཐག་པ་ལ་སྤྲུལ་དུ་འཛིན་པ་གཉིས་སྲིད་པ་བཞིན་དུ། གདོད་མའི་རིག་མདངས་མ་འགགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་རང་སྣང་ལ་ཡུལ་དུ་བཟུང་བའི་གཟུང་འཛིན་འཁྲུལ་བའི་ས་བོན་ལས་ སྲིད་པའི་སྣང་བ་རྒྱ་འབྱམས་སུ་མཆེད་པའི་ཚེ་ན། ཆུ་ཉིད་ཆབ་རོམ་འབའ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་པ་ལྟར། འདི་ལྟར་གང་དང་ཅི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་གཟུང་འཛིན་ཐ་མལ་དུ་སྣང་ཞིང་ཞེན་པའི་ངོར་དག་མཉམ་ཆེན་པོའི་དོན་མི་སྣང་ལ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་དམིགས་པའི་བློ་དེ་ཡང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚུལ་དང་མི་མཐུན་པས། རང་བཞིན་གཞིར་གནས་ཀྱི་དོན་བག་ལ་ཞ་སྟེ་མི་སྣང་བར་འཁྲུལ་བ་འབའ་ཞིག་གི་ཚུལ་དུ་སྣང་ངོ་། །དེ་ལྟར་འཁྲུལ་བ་དེས་གནས་ལུགས་ལ་སྒྲིབ་པའི་ཚུལ་རྒྱས་པར་ཕྱེ་ན་ཚད་མེད་ཀྱང་། མདོར་བསྡུས་ན་གནས་སྐབས་བཞིའི་སྒྲིབ་པ་སྟེ། སད་པའི་ཚེ་ན་ཚོགས་དྲུག་གི་ཤེས་པ་ཡུལ་ལ་རྒྱུ་བ་རགས་ཤིང་གསལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཐ་མལ་གྱི་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པར་འཛིན་པས་སྣང་སྲིད་རྣམ་དག་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་སྤྲུལ་པ་སྐུའི་རང་བཞིན་ལ་སྒྲིབ། རྨི་ལམ་གྱི་ཆ་རླུང་སེམས་ཙམ་གྱི་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་རང་སྣང་འལ་འོལ་དུ་ཤར་བ་ལ་ཞེན་པས་ཡེ་ཤེས་རང་སྣང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུའི་རང་བཞིན་ལ་སྒྲིབ། གཉིད་འཐུག་གི་ཚེ་སེམས་སེམས་བྱུང་གི་རྒྱུ་བ་ལོག་ནས་ཅི་ཡང་དྲན་མེད་མུན་པ་ལྟ་བུའི་ངང་དུ
Chinese
如是证悟时，便与实相如如无别，故名如来。对究竟实相之义，增长真实智慧，故名佛。对如是证悟者，名为行者。二者，此基，不如实证悟，为突发之错乱所染，现颠倒相而执着，亦名错乱所依之基。亦名不净错乱之显现。即原始基界，本体本来清净，然以自性任运之显现不离双运之要诀故，如实证悟则成佛，不证悟则可成有情。譬如心，若非通常能觉知对境之自性，则亦不可能错乱，亦不可能证悟不乱之义。然心乃具有执持对境之状态者，故其如实执持对境之自性，如执绳为绳，以及因缘错谬而颠倒执持，如执绳为蛇，二者皆有可能。如是，以原始觉性之明分不灭之故，于任运成就之自显，执为对境之能所二取错乱之种子，由此生起之显现广大蔓延之时，如水变为纯冰。如是，无论显现何者，皆于能所二取之庸常显现而执着，故大清净平等之义不显现。且颠倒缘念之心亦与智慧之理不合，故自性本住之义隐没，唯显现错乱之相。如是，若广说此错乱遮蔽实相之理，则无有边际。然若简而言之，则有四种状态之遮蔽。醒时，六识于对境游走，以粗显之方式执持种种庸常之显现，故遮蔽了清净显有幻化网，化身之自性。梦时，风心唯识之种种显现，于自显模糊显现而执着，故遮蔽了智慧自显，报身之自性。熟睡时，心与心所之运行停止，处于一片无记黑暗之中。
English
When realized in this way, one becomes inseparable from the suchness of reality, hence the name Tathagata. Because of the expansion of true wisdom regarding the ultimate meaning of reality, one is called Buddha. One who realizes in this way is called a practitioner. Secondly, this very basis, when not realized as it is, is defiled by sudden confusion, appearing as inverted and clinging to it, is also called the basis of imputed confusion. It is also called the impure and confused appearance. That is, the primordial ground is pure from the beginning in essence, but because of the key point that the self-existing appearance of nature is inseparable from union, if one realizes the state as it is, one becomes a Buddha, and if one does not realize it, one can become a sentient being. For example, if the mind is not generally the nature of perceiving objects, then confusion is not possible, and it is also impossible to realize the meaning of non-confusion. However, since the mind is in a state of grasping objects, it grasps the nature of the object as it is, such as grasping a rope as a rope, and grasping it upside down due to accidental errors, such as grasping a rope as a snake, both are possible. Thus, because the clarity of primordial awareness is not interrupted, the seed of the confusion of grasping and clinging to the self-appearance of spontaneous accomplishment as an object, when the appearance arising from this spreads widely, it is like water turning into pure ice. In this way, no matter what appears, clinging to the ordinary appearance of grasping and clinging, the meaning of great purity and equality does not appear. Moreover, the mind that focuses on inversion is also inconsistent with the principle of wisdom, so the meaning of the self-existing basis is obscured, and only the appearance of confusion appears. Thus, if one elaborates on how this confusion obscures reality, it is limitless. However, in short, there are four obscurations of states. When awake, the consciousness of the six aggregates wanders in the objects, grasping various ordinary appearances in a rough and clear manner, thus obscuring the pure appearance, the illusory net, and the nature of the manifested body. In dreams, various appearances of wind and mind only appear vaguely in self-appearance, and clinging to them obscures the self-appearance of wisdom and the nature of the enjoyment body. In deep sleep, the movement of mind and mental factors stops, and one is in a state of darkness like unconsciousness.