Tibetan
ཞེན་པ་དང་། དེ་ལ་དམིགས་ནས་བདག་དང་ཆོས་སུ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་ངོར་སེམས་ཀྱི་རྩལ་དེ་དུག་ལྔར་སྐྱེ་ལ། ཆོས་ཐམས་ཅད་དག་པ་དང་དེ་ལའང་བདག་དང་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་གང་ཡང་མ་གྲུབ་པས་མཚན་མའི་དམིགས་གཏད་ཀུན་དང་བྲལ་བར་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བའི་དུས་ན། རིག་པའི་རྩལ་རྣམ་པ་ལྔ་པོ་གང་སྐྱེས་ཀྱང་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཡུལ་ཡིད་འོང་མཐོང་བ་ན་ཐ་མལ་པ་རྣམས་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དུ་ཞེན་པས་ཆགས། དཀའ་ཐུབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་མི་སྡུག་པ་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཆགས་པའི་བློ་དེ་ཟློག་པར་བྱེད་ཀྱང་། འདིར་གང་ཤར་གྱི་རྟོག་པ་དེ་ཉིད་མ་བཀག་པར་སྐྱེ་བཅུག་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་བློས་ཟིན་པར་བྱས་དུས། ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་སྣང་བ་དང་བདེ་བའི་མྱོང་བ་མ་འགགས་ལ། གཏད་ཞེན་གྱི་དམིགས་པ་གང་ཡང་མེད་པར་ཟང་ཐལ་དུ་མྱོང་བ་ནི་འདོད་ཆགས་སོར་རྟོག་ཡེ་ཤེས་སུ་ཤར་བ་སྟེ། ཡུལ་མ་འགགས་མ་འདྲེས་པར་གསལ་ཤིང་བདེ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ བཞིན་གཞན་ལའང་འགྲེ་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བུ་ཡང་སྔགས་ན་ལམ་ཁྱེར་གྱི་མན་ངག་བསྟན་པ་མ་གཏོགས་རང་བཞིན་ཡིན་ཚུལ་ཙམ་ནི་མདོ་ནས་ཀྱང་གསུངས་ཏེ། དད་པའི་སྟོབས་སྐྱེད་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་མདོ་ལས། ཉོན་མོངས་པའི་རང་བཞིན་ལས་ཡེ་ཤེས་གཞན་མེད་པར་ཉོན་མོངས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཏེ། ཞེས་གསུངས་སོ། །མི་འདོར་བ་ལྔ་ནི་བདུད་རྩི་ལྔ་མི་འདོར་བ་སྟེ། དེ་ཡང་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོས་ནས་གཙང་དམེ་གཉིས་སུ་མེད་པས་དོར་བྱ་མིན་པ་དང་། དག་པ་ཡིན་པས་ཀྱང་དང་དུ་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པ་དང་། གཙང་དམེ་མེད་པར་སྤྱོད་པ་ལས་མཉམ་པ་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་ཞིང་མཚན་མའི་རྟོག་པ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་དང་། བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་སྤྱོད་པས་དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་ཐོབ་པ་དང་། ཐབས་ཀྱིས་ཟིན་པའི་དངོས་པོ་དེ་དག་འཇིག་རྟེན་གྱི་བདུད་རྩིར་གྱུར་པ་དང་། རང་གི་ངོ་བོ་གྲུབ་པའི་རྫས་སུ་གནས་པས་ན་དང་དུ་བླང་བར་བྱའོ། །དངོས་གྲུབ་ནི་བཀའ་བཞིན་བྱས་པ་ལས་འབྱུང་བས་དུས་དུས་སུ་བདུད་རྩིའི་མཆོད་པ་མི་བཅག་པར་བྱའོ། །འདི་ལྟ་བུའི་སྤྱོད་པ་དག་ཀྱང་ཟབ་མོའི་དོན་རྟོགས་པ་མེད་པར་འཆོལ་ཉོག་ཏུ་ སྤྱད་ན་ཐོ་ཅོའི་སྤྱོད་པས་རང་རྒྱུད་ཆུད་ཟ་ལ། རྟོགས་པ་ཀློང་དུ་གྱུར་ནས་ནི་ཆེད་དུ་སྤྱད་ཀྱང་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར། རང་གི་རྟོགས་པའི་ཉམས་དང་སྦྱར་ནས་དེའི་གྲོགས་སུ་འགྱུར་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཅི་རིགས་པར་བརྟེན་པར་བྱ་སྟེ། རལ་གྲིའི་གར་ཐབས་བསླབས་པས་ཤིང་དང་ཞ་ཉེ་དང་
Chinese
执着，以及缘于此执着而将我和法视为真实的境况中，心的力量会生起五毒。一切法皆清净，并且其中我和法的自性皆未成立，因此在远离一切相的执着而视其为平等性的时刻，无论生起五种智慧的哪一种力量，都是智慧。例如，当看到悦意的境时，普通人会因执着于境和有境而贪恋。苦行者会通过不净等方式来阻止贪恋之心。然而，在这里，对于所显现的念头，不加以阻止而任其生起，并且当以证悟其真实性的心来把握时，境和有境的显现以及安乐的体验不会停止，而在没有任何执着的目标的情况下，通透地体验，这就是贪欲显现为妙观察智。因为境未停止、未混杂，而是清晰且具有安乐的相。同样，也应将其应用于其他情况。像这样，密咒中除了宣说道用的诀窍外，仅是自性的道理，经典中也有所宣说。在《进入增长信力之手印经》中说：从烦恼的自性中没有其他的智慧，烦恼的自性本身就是智慧。如是说。不舍弃五者，即不舍弃五甘露。这是因为，从平等性的角度来看，没有清净与不净的分别，因此不是应该舍弃的；又因为是清净的，所以是应该接受的；因为在没有清净与不净的情况下行事，所以体验平等性，并且压倒相的念头；通过苦行的行为迅速获得成就；以及被方便所摄持的那些事物变成了世间的甘露；并且因为安住在自性成就的物质中，所以是应该接受的。成就是从如教奉行中产生的，因此应当时时不断绝甘露的供养。像这样的行为，如果没有证悟深奥的意义而混乱地 行事，就会因无意义的行为而浪费自己的相续。一旦证悟融入法界，那么即使特意去做也不需要。因此，应将自己的证悟体验与此结合，以成为其助缘的方式，尽可能地依赖它。就像学会了剑舞的技巧，（可以用来对付）木头和铅一样。
English
Attachment, and in the situation of clinging to oneself and phenomena as true due to this attachment, the power of the mind gives rise to the five poisons. Since all phenomena are pure and the nature of self and phenomena is not established in them, at the time of seeing them as equality, free from all clinging to signs, whatever of the five kinds of wisdom arises is wisdom. For example, when seeing a pleasing object, ordinary people become attached due to clinging to the object and the subject. Ascetics try to reverse the mind of attachment through the means of ugliness, etc. However, here, the thoughts that arise are allowed to arise without being stopped, and when they are grasped by the mind that realizes their very nature, the appearance of object and subject and the experience of bliss do not cease, and experiencing them transparently without any clinging to a target is the arising of desire as discriminating wisdom. Because the object is not stopped, not mixed, but clear and has the aspect of bliss. Similarly, it should be applied to other situations as well. Like this, in mantra, apart from teaching the key points of taking the path, the mere way of being the nature is also taught in the sutras. In the Sutra of the Mudra of Entering into Increasing Faith, it says: "From the nature of the afflictions, there is no other wisdom; the very nature of the afflictions is wisdom." Thus it is said. The five that are not abandoned are the five nectars that are not abandoned. This is because, from the perspective of equality, there is no duality of clean and unclean, therefore it is not something to be abandoned; and because it is pure, it is something to be accepted; because acting without clean and unclean, one experiences equality and overwhelms the thoughts of signs; through the practice of asceticism, one quickly attains accomplishment; and those things that are grasped by skillful means become the nectar of the world; and because they abide as substances in which one's own essence is established, they are to be accepted. Accomplishment arises from acting according to the command, therefore one should not break the offering of nectar at all times. Such practices, if done in a confused manner without realizing the profound meaning, will waste one's own mind-stream through meaningless actions. Once realization has merged into the expanse, then even if one deliberately does it, it is not necessary. Therefore, one should combine one's own experience of realization with it, and rely on it in whatever way is appropriate, in a way that becomes a support for it. It's like learning the art of sword dancing, (which can be used against) wood and lead.
Tibetan
རལ་གྲི་དངོས་ལ་རིམ་བཞིན་སློབ་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡན་ལག་གི་དམ་ཚིག་འདི་བཅུ་མེད་ན་ཉོན་མོངས་པ་ལམ་དུ་ཁྱེར་བ་སོགས་བདེ་མྱུར་གྱི་ལམ་ཁྱད་པར་བ་དང་དུ་ལེན་པ་མི་འབྱུང་ལ། དེ་ལྟར་དང་དུ་བླངས་པས་ཉོན་མོངས་ཉིད་ཡེ་ཤེས་སུ་ཤར་ན་ཀུན་འབྱུང་ལམ་བདེན་གྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་དང་། ཡང་རྣམ་སྨིན་གྱི་ཕུང་པོ་ཉིད་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་ཤར་བས་སྡུག་བསྔལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པའང་ཡིན་པས་ན། ལམ་ཆེས་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །ཡན་ལག་གི་དམ་ཚིག་འདི་དག་ཡོད་ན་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཟབ་མོ་རྣམས་ཀྱང་དེའི་རྒྱུད་ལ་ངང་གིས་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རྩ་བ་དང་ཡན་ལག་གི་དམ་ཚིག་ལ་རྒྱས་པར་ཕྱེ་ན་སུམ་བརྒྱ་དྲུག་ཅུར་འགྱུར་ཏེ་གཞུང་གཞན་ན་གསལ་བ་ལྟར་རོ། །མདོར་ན་དག་མཉམ་ཆེན་པོའི་དོན་ལས་མི་འདའ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད་དངོས་སུ་འགྲུབ་པའི་དམ་ཚིག་ ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཡིན་ལ། དེར་དངོས་དང་བརྒྱུད་ནས་ཕན་པའི་དམ་ཚིག་གི་རིམ་པ་རྒྱས་པར་ཕྱེ་ན་ཚད་མེད་དེ། སེམས་ཅན་གྱི་རྣམ་རྟོག་དང་འཚམ་པར་དེ་འདུལ་བའི་དམ་ཚིག་གི་རིམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་དེ་དག་གི་གནད་ཀྱི་ཚུལ་ནི། ཐབས་ཆེན་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པའི་དམ་ཚིག་འདིར་སོ་བྱང་གི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་སྡོམ་པ་མ་ལུས་པ་ཀུན་འདུས་ཤིང་། འོག་མའི་སྤྱོད་པ་ལས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་འདི་ལྟར་ཐུན་མོང་དུ་མཐུན་པའི་སྤྱོད་པ་རྣམས་ལྟ་ཅི་འོག་མ་དང་འགལ་བ་ལྟར་སྣང་བའི་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱང་མི་འགལ་བར་མ་ཟད་ཆེས་འཕགས་ཏེ། སོ་ཐར་གྱི་སྐབས་ན་ཡུལ་བསམ་སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་ཚང་བའི་སྒོ་ནས་རྩ་བའི་ཕམ་པར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་བཞིར་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་ལའང་། སོ་ཐར་ནི་གཞན་གནོད་སྤོང་བ་ཙམ་ཡིན་ལ། བྱང་སེམས་ནི་དེའི་སྟེང་དུ་གཞན་ཕན་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན་པས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་རང་དོན་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་དྲི་མ་མེད་པར་སྙིང་རྗེའི་བསམ་པས་མི་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་སྤྱད་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་པར་མ་ཟད་ཡོན་ཏན་ཐོབ་པ་ཡོད་ཀྱང་། རང་དོན་ལ་ཆགས་པས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་བདག་བསྟོད་ གཞན་སྨོད་དང་སེར་སྣས་ཆོས་ནོར་མི་སྟེར་བ་སོགས་ཕམ་པར་གསུངས་སོ། །སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པར་ནི་མཉམ་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་གདེང་དུ་གྱུར་པས་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་མ་དམིགས་པས་ན་ལྟར་སྣང་སྲོག་གཅོད་པ་སོགས་ལ་ཐ་མལ་པའི་ཡུལ་བསམ་སྦྱོར་མཐར་ཐུག་ཅུང་ཟད་མེད་ལ། ཤེས་རབ་དང་ཐབས་མཁས་ཀྱི་མཛད་པས་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་དོན་གཉིས་སྒྲུབ་
Chinese
就像实际学习剑一样。这样，如果没有这十条支分誓言，就不会出现将烦恼转化为道等快速成就的殊胜道。这样接受之后，烦恼本身显现为智慧，就成了集谛道谛的体性。而且，有漏蕴本身显现为清净的智慧，痛苦也成了菩提的体性。因此，此道极为强力。如果具有这些支分誓言，依靠它，密咒的甚深行持也会自然存在于他的相续中。如果将这样的根本和支分誓言详细区分，就会变成三百六十条，如其他论典中所述。总之，不离清净平等大性的意义，就是真实成就佛陀的誓言之王。如果详细区分直接和间接利益它的誓言次第，则是无量的。因为为了调伏众生的各种分别念，有各种誓言次第。第三，这些要点的道理是：大方便密咒乘的誓言中，包含了声闻戒和菩萨戒的所有戒律和律仪，并且比下部的行为更加清净。也就是说，共同一致的行为不必说，即使是那些似乎与下部相违的行为，不但不相违，而且更加殊胜。例如，在声闻乘中，从对象、意图和行为的究竟圆满的角度来说，有四种根本堕罪。声闻乘仅仅是断除对他人的损害，而菩萨是在此基础上行利他。因此，菩萨没有自利执着的染污，以慈悲心行不净行等，不但没有过失，反而有功德。但是，如果被自利心所驱使，自赞毁他，吝啬不施舍财物等，则被认为是堕罪。在密咒乘中，由于平等性的见解已成为定解，因此没有对境和有境的执着。因此，在表面上看来是杀生等行为中，丝毫没有普通人的对象、意图和行为的究竟圆满。以智慧和方便善巧的行为，仅仅在名言中成办二利。
English
It is just like actually learning the sword step by step. Thus, without these ten branch vows, the extraordinary path of quick attainment, such as transforming afflictions into the path, will not arise. Having accepted it in this way, if the afflictions themselves appear as wisdom, then they become the nature of the origin of the path truth. Moreover, since the aggregates of fruition themselves appear as pure wisdom, suffering also becomes the nature of enlightenment. Therefore, this path is extremely powerful. If one has these branch vows, then relying on them, the profound practices of mantra will also naturally exist in his continuum. If such root and branch vows are elaborated, they will become three hundred and sixty, as explained in other treatises. In short, not deviating from the meaning of great purity and equality is the king of all vows that actually accomplishes Buddhahood. If the order of vows that directly and indirectly benefit it is elaborated, it is immeasurable. Because in order to subdue the various conceptualizations of sentient beings, there are various orders of vows. Third, the essence of these points is that the vows of the Great Means Mantra Vehicle include all the precepts and vows of the Hearer and Bodhisattva, and become much purer than the conduct of the lower vehicles. That is to say, let alone the commonly agreed upon practices, even those practices that seem to contradict the lower vehicles are not only not contradictory, but are even more superior. For example, in the case of the Hearer Vehicle, there are four root downfalls from the perspective of the ultimate completeness of the object, intention, and action. The Hearer Vehicle is merely abandoning harm to others, while the Bodhisattva engages in benefiting others on top of that. Therefore, a Bodhisattva, without the defilement of self-interest, and with the thought of compassion, even if he engages in impure conduct and so on, not only has no fault, but also gains merit. However, if one is driven by attachment to self-interest, praising oneself and disparaging others, being stingy and not giving away wealth and Dharma, etc., then it is considered a downfall. In the Mantra Vehicle, since the view of equality has become a certainty, there is no grasping of object and subject. Therefore, in actions that appear to be killing and so on, there is not even a little bit of the ultimate completeness of the object, intention, and action of ordinary people. With the actions of wisdom and skillful means, one accomplishes the two benefits merely in conventionality.