Tibetan
བར་བདག་ཅག་ཀྱང་འདོད་དེ། མཐུན་པར་ཀུན་ལ་དག་པར་སྣང་ན་རྩོད་པའི་གཞི་ཡང་ཅི་ཞིག་ཡོད། སྣང་ཚུལ་ལ་དེ་ལྟར་སྣང་ཡང་གནས་ཚུལ་ལ་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པར་གནས་ཞེས་འདོད་ན། གནས་ཚུལ་བཞིན་དུ་སྣང་མི་དགོས་ཏེ་འཁྲུལ་པས་བསླད་པའི་བློ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྣང་བའི་ཕྱིར། གངས་རི་སྔོན་པོར་སྣང་བའི་མིག་ཤེས་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་དབུ་མ་ལས། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་བརྩད་བྱས་ཚེ། །གང་གིས་ལན་འདེབས་སྨྲ་བྱེད་པ། །དེ་ཡིས་ཐམས་ཅད་ལན་བཏབ་མིན། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་ཆོས་ཀུན་སྟོང་པར་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཚེ་མི་སྟོང་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ། ལས་རྒྱུ་འབྲས་དང་འཁོར་བ་དང་མྱང་འདས་ཀྱི་ཆོས་གང་བཀོད་ཀྱང་། སྒྲུབ་བྱེད་དེ་ ཉིད་སྔ་མ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་མཚུངས་ཏེ་ཁོ་རང་ཡང་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པར་སྒྲུབ་ནུས་པས་ན། ཅི་ཙམ་མི་སྟོང་པར་བསྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་བཀོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བུད་ཤིང་མེ་ལ་བསྣན་པ་ལྟར་སྟོང་ཉིད་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པའི་གྲོགས་སུ་འགྲོ་བས་ན་སྟོང་པ་ཉིད་སུན་འབྱིན་པའི་རིགས་པ་ཤེས་བྱའི་ཁོངས་ནས་མི་རྙེད་པ་བཞིན་དུ། འདིར་ཡང་ཆོས་རྣམས་དག་པ་མིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་གང་དང་ཇི་བཀོད་ཀྱང་སྒྲུབ་བྱེད་དེ་ཉིད་ཁོ་རང་དག་པར་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པས་ན་ཤེས་བྱའི་ཁོངས་ན་ཆོས་ཀུན་གནས་ཚུལ་ལ་དག་པར་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་ལ་སུན་འབྱིན་ནུས་པའི་གཏན་ཚིགས་མི་རྙེད་དེ། དག་པ་ཆེན་པོས་བརྩད་བྱས་ཚེ། །གང་གིས་ལན་འདེབས་སྨ་བྱེད་པ། །དེ་ཡིས་ཐམས་ཅད་ལན་བཏབ་མིན། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར། །ཞེས་བྱའོ། །སེམས་ཅན་སངས་རྒྱས་ཡིན་ན་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་སྡུག་བསྔལ་ཚེ་སངས་རྒྱས་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཡོད་པར་ཐལ་བ་སོགས་ཀྱང་མི་འགྲུབ་སྟེ། དམྱལ་བར་སྡུག་བསྔལ་བ་ནི་གནས་ཚུལ་མ་རྟོགས་པའི་འཁྲུལ་པ་ཅན་གྱི་ངོར་སྣང་ཚུལ་ཙམ་ཡིན་གྱི་སྣང་ཚུལ་དེའི་ངོར་སངས་རྒྱས་མ་ཡིན་པས་སྐྱོན་དེ་མེད་ལ། གནས་ཚུལ་ལ་སྡུག་བསྔལ་བ་སོགས་མེད་དེ། སྒྱུ་འཕྲུལ་རྒྱས་པ་ལས། ཡང་དག་ཤེས་པའི་ རང་རིག་བློ་མེད་ན། །བདེ་གཤེགས་ཞིང་ཡང་ངན་སོང་གནས་སུ་མཐོང་། །ཐེག་མཆོག་མཉམ་པའི་དོན་ཉིད་རྟོགས་པ་ན། །ངན་སོང་གནས་ཉིད་འོག་མིན་དགའ་ལྡན་གནས། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ཆོས་ཀུན་ཡེ་ནས་སངས་རྒྱས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་ཀུན་ལ་སྣང་བར་ཐལ་བ་དང་། ལམ་བསྒོམ་མི་དགོས་པར་ཐལ་བ་སོགས་འཕེན་པ་ནི་བློ་གྲོས་ཤིན་ཏུ་རྩིང་བ་སྙིང་རྗེའི་གནས་ཏེ། དུང་དཀར་པོ་ཡིན་ན་མིག་སྐྱོན་ཅན་ལའང་དེ་ལྟར་སྣང་བར་ཐལ་བ་དང་། མིག་སྐྱོན་དག་པའི་ཐབས་ལ་འབད་མི་དགོས་པར་ཐལ་ཞེས་སྨྲ་བ་དང་ཀུན་ནས་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གནས་ཚུལ་ལྟར་མི་སྣང་བ་ནི་འཁྲུལ་པས་བསླད་པ་ལས་བྱུང་བས་ན་འཁྲུལ་པ་སེལ་ཕྱིར་ལམ་གོམས་དགོས་ཏེ་ཆོས་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ཀྱང་། དེ་མངོན་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་ལམ་ལ་གོམས་དགོས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དག་པ་ཆེན་པོ་ལ་སུན་འབྱིན་པའི་རིམ་པ་ཇི་སྙེད་པ་རྣམས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་སུན་འབྱིན་པ་ལ་ལན་ཇི་ལྟར་བསྟན་པའི་རིམ་པ་དང་མཚུངས་པར་སུན་འབྱིན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དག་མཉམ་གཉིས་པོ་ནི་ཕན་ཚུན་གཅིག་ལ་གཅིག་གྲོགས་སུ་འགྱུར་ཞིང་རིགས་པའི་འཇུག་པ་གནད་གཅིག་ ལ། དེ་གཉིས་དངོས་པོའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས་ན། དག་པ་ཆེན་པོར་སྒྲུབ་པ་ནི་དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་རིགས་པ་ཤིན་ཏུ་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པས་སུས་ཀྱང་ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་ལ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། དེ་ལྟར་དག་པར་གྲུབ་ཏུ་ཆུག་ཀྱང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་དག་པའི་བདག་ཉིད་འབའ་ཞིག་ཏུ་གཟིགས་ན། འགྲོ་བ་འཁྲུལ་པ་རྣམས་ཀྱི་ངོར་སྣང་བའི་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་འདི་དག་གཟིགས་སམ་མི་གཟིགས། མི་གཟིགས་ན་རྣམ་མཁྱེན་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ལ། གཟིགས་ན་མ་དག་པའི་ཆོས་ཀྱང་གཟིགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་དག་པ་ལྟར་སྣང་བ་རྣམས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ལྟར་མཁྱེན་ཏེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ནའང་དེའི་སྣང་བ་མ་དག་པ་དོན་ལ་ཡོད་པ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མ་དག་པའི་ཆོས་སུ་གྲུབ་པར་གཟིགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་བདེན་ཞེན་ཅན་གྱི་ངོར་ཡུལ་བདེན་གྲུབ་ལྟ་བུར་སྣང་བ་དང་ཡུལ་ཅན་བདེན་འཛིན་འདི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཏུ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གཟིགས་ཀྱང་དེས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བདེན་པར་གྲུབ་པའི་ཆོས་གཟིགས་པར་མི་འགྱུར་བ་བཞིན་ཏེ། བདེན་པར་གྲུབ་པ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གཟིགས་མི་སྲིད་པའི་ ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཤེས་བྱའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་རང་སྣང་གི་གཟིགས་པས་རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་དུ་གཟིགས་པར་གྲུབ་བོ། །གཉིས་པ་མཉམ་པ་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་པ་ལ། གཏན་ཚིགས་གང་གིས་བསྒྲུབ་པ་དང་། དེ་ལས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་གཅིག་དུ་བྲལ་ལ་སོགས་པ་དབུ་མའི་གཏན་ཚིགས་རྣམས་ཀྱིས་ཚུལ་བཞིན་དཔྱད་པས། མ་དག་འཁོར་བའི་ཆོས་དང་།
Chinese
此外，我们也这样认为，如果一切都一致地显现为清净，那还有什么争论的余地呢？如果认为虽然显现上是那样显现，但实际上并非如此，而是自性清净，那么就不需要如实显现，因为被错觉玷污的心识会颠倒显现，就像眼睛看到雪山显现为蓝色一样。因此，如《中论》所说：“若以空性作诘难，谁能回答作是说，彼即未答一切事，是则与所立相同。”应当这样理解。例如，在确定一切法为空性时，如果用不空性的论据，如业因果、轮回和涅槃等任何法来论证，那么这个论据本身就与之前的立宗相同，因为它本身也无法成立，如何能证明不空性呢？无论提出多少不空性的论据，都像往火上添柴一样，反而成为证明空性的理证的助力，因此，就像在知识的范畴内找不到驳斥空性的理证一样，在这里，无论提出什么法不是清净的论据，这个论据本身就是需要证明为清净的，因此，在知识的范畴内，找不到能够驳斥一切法在实相上是清净的理证的论据。如果以大清净作诘难，谁能回答作是说，彼即未答一切事，是则与所立相同。应当这样说。如果众生是佛，那么众生在地狱中受苦时，佛也应该有痛苦等等的推论也是不成立的，因为在地狱中受苦只是在不了解实相的错觉者的面前显现的现象而已，而在这个显现的面前，并不是佛，所以没有这个过失。实际上并没有痛苦等等，如《幻化网续》所说：若无如实知，自明之智慧，则佛土亦见，为恶趣之处，若悟胜乘平等义，则恶趣之处，亦为色究竟天，兜率天处。如是说。此外，如果一切法本来就是佛的自性，那么就会导致一切都显现，以及会导致不需要修道等等的责难，这是非常粗糙的智慧。
English
Furthermore, we also think this way: if everything consistently appears as pure, then what room is there for argument? If it is thought that although it appears that way in appearance, it is not so in reality, but rather exists as inherently pure, then it does not need to appear as it is, because the mind stained by delusion appears perversely, like the eye seeing a snow mountain appearing blue. Therefore, as it is said in the Madhyamaka: "If emptiness is used as a challenge, who can answer and say, that is not answering everything, it becomes the same as what is to be proven." It should be understood in this way. For example, when establishing all dharmas as empty, if one uses the argument of non-emptiness, such as any dharma of karma, cause and effect, samsara and nirvana, then that very argument is the same as the previous thesis, because it itself cannot be established, how can it prove non-emptiness? No matter how many arguments of non-emptiness are put forward, they are like adding firewood to the fire, instead becoming an aid to the reasoning that proves emptiness, therefore, just as one cannot find reasoning to refute emptiness within the realm of knowledge, here too, no matter what is put forward as an argument that dharmas are not pure, that very argument itself is what needs to be proven as pure, therefore, within the realm of knowledge, one cannot find a reason that can refute the reasoning that proves that all dharmas are pure in reality. If the great purity is used as a challenge, who can answer and say, that is not answering everything, it becomes the same as what is to be proven. It should be said like this. If sentient beings are Buddhas, then the inference that if sentient beings suffer in hell, then the Buddha should also have suffering, etc., is also not established, because suffering in hell is only a phenomenon that appears in front of those who are deluded and do not understand reality, and in front of that phenomenon, it is not a Buddha, so there is no such fault. In reality, there is no suffering, etc., as it is said in the Mayajala Tantra: "If there is no self-aware wisdom that knows reality, then even the Buddha-field is seen as a place of evil realms, if one realizes the meaning of the supreme vehicle's equality, then the place of evil realms is also Akanishta, the place of Tushita." It is said like this. Furthermore, if all dharmas are originally the nature of the Buddha, then it would lead to everything appearing, and it would lead to not needing to practice the path, etc., these accusations are very coarse wisdom.
Chinese
是慈悲的处所。如果白海螺对有眼疾的人也同样显现，那么就成了不需要努力使眼疾痊愈的过失，因为这与上述说法完全相同。因此，不按实际情况显现是因为被错觉所迷惑，所以为了消除错觉，必须习惯于道，即使一切法的自性是空性，为了证悟它，也必须习惯于道。因此，对于所有驳斥大清净的次第，应该像驳斥空性时所作的回答一样进行驳斥。清净和平等二者互相帮助，理性的运用要点一致，因为二者是事物的法性。因此，证明大清净是事物力量加入的理性，非常强大，任何人都无法战胜，是至高无上的。第二，有些人说：即使如此，可以承认是清净的，但如果佛陀的智慧将一切所知都视为清净的自性，那么对于迷惑的众生来说，显现的对境和有境，佛陀是见还是不见？如果不见，就成了非全知；如果见，也成了见到不清净的法。回答：也如实了知那些显现为不清净的，因为是全知智慧。即使如此，其显现的不清净在实际上存在，以及佛陀见到成立为不清净的法，这都不会发生。例如，在执着真实的众生面前，境显现为真实成立，以及有境的真实执着，佛陀如实地见到这些，但因此佛陀也不会见到真实成立的法，因为佛陀不可能见到丝毫真实成立的东西。这样，一切所知的法，都成立为佛陀以自显现的见而见到完全清净。第二，关于证明大平等，用什么理证来证明，以及从理证中确定为平等性的方式。第一，对轮回和涅槃的诸法，以一异等中观的理证如理观察，不清净的轮回之法和
English
It is the abode of compassion. If a white conch shell appears the same way even to someone with eye disease, then it becomes a fault that there is no need to strive to cure the eye disease, because this is exactly the same as the above statement. Therefore, not appearing according to the actual situation arises from being deluded by illusion, so in order to eliminate illusion, one must become accustomed to the path, even though the nature of all dharmas is emptiness, in order to realize it, one must also become accustomed to the path. Therefore, for all the sequences of refuting the Great Purity, one should refute them in the same way as the answers given when refuting emptiness. Purity and equality both help each other, and the key to the application of reason is the same, because the two are the nature of things. Therefore, proving the Great Purity is a reasoning that involves the power of things, which is very powerful, cannot be overcome by anyone, and is supreme. Second, some say: Even so, it can be admitted to be pure, but if the Buddha's wisdom sees all knowable things as only the nature of purity, then for the confused beings, does the Buddha see or not see these objects and subjects that appear? If he does not see, then he becomes non-omniscient; if he sees, then he also sees impure dharmas. Answer: He also knows those that appear as impure as they appear, because it is the wisdom of all-knowing. Even so, its appearance of impurity does not actually exist, and the Buddha does not see it as established as an impure dharma. For example, in front of beings who are attached to truth, the object appears as truly established, and the subject has a true attachment. The Buddha sees these as they are, but therefore the Buddha will not see the dharma that is truly established, because it is impossible for the Buddha to see even a particle of what is truly established. In this way, all knowable dharmas are established as the Buddha seeing them as completely pure through his own appearance of seeing. Second, regarding proving the Great Equality, what reasoning is used to prove it, and how to determine equality from that reasoning. First, by properly examining the dharmas of samsara and nirvana with the Madhyamaka reasoning of one and different, etc., the impure dharmas of samsara and