Tibetan
ས་པས། དེ་ལྟར་སྨྲ་བའི་ལུགས་ལ་ཚད་མ་དང་། ཚད་མིན་གྱི་རྣམ་གཞག་མ་ལུས་པ་ནུབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རང་སྣང་དག་པ་དེ་ཉིད་ལས་དོན་མ་དག་པ་ལོགས་སུ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། སྡུད་པ་ལས། གཟུགས་ཀྱི་དག་པ་འབྲས་བུ་དག་པར་རིག་པར་བྱ། །འབྲས་བུ་གཟུགས་དག་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་དག་པར་འགྱུར། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་འབྲས་བུ་དག་དང་གཟུགས་དག་པ། །ནམ་མཁའི་ཁམས་དང་མཚུངས་ཏེ་དབྱེར་མེད་གཅད་དུ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ། ཡུལ་ཅན་དྲི་མས་དག་པ་ན་ཡུལ་དག་པར་མཐོང་བ་དེ་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ་དུང་སེར་འཛིན་ལོག་པའི་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་རིགས་པས་ཀྱང་གྲུབ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཡུལ་གཅིག་ལ་སྣང་བ་མི་འདྲ་བར་མཐོང་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་ གྲགས་ཤིང་གྲུབ་ལ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པའི་དབྱིངས་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་གོམས་པ་ན། རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་སྣང་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་སྣང་བ་ལ་གསལ་སྣང་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་འབྱུང་བར་རྗེས་དཔག་གིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྩ་བའི་གཏན་ཚིགས་དེ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ་དག་པས་མཐོང་བ་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེས་མཐོང་བ་ལྟར་དོན་ལ་གནས་པས་ཁྱབ་བོ། །གལ་ཏེ་མ་ཁྱབ་ན་དག་པས་མཐོང་བ་རྫུན་ལ་མ་དག་པས་མཐོང་བ་བདེན་དགོས་པས་ན། འཕགས་པ་རྣམས་ལོག་ཤེས་ཅན་དང་ཕལ་པ་རྣམས་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་ཅན་དུ་ཁས་ལེན་དགོས་ན་དེ་ལྟ་བུ་བསྟན་པ་འདི་ལ་གུས་པ་དང་རིགས་པ་ཤེས་པ་སུ་ཞིག་གིས་སྨྲ་བར་ནུས། དེ་ལྟར་མཐོང་བ་གོང་མས་འོག་མ་སུན་འབྱིན་ནུས་ལ། འོག་མས་གོང་མ་ལ་གནོད་མི་ནུས་ཏེ། འཇུག་པ་ལས། མིག་ནི་རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་དམིགས་པ་ཡིས། །རབ་རིབ་མེད་ཤེས་ལ་གནོད་མིན་ཇི་ལྟར། །དེ་བཞིན་དྲི་མེད་ཡེ་ཤེས་སྤངས་པའི་བློས། །དྲི་མེད་བློ་ལ་གནོད་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དྲི་མ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཇི་སྙེད་པའི་གཟིགས་ངོར་ཆོས་ཐམས་ཅད་དག་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཟིགས་པ་ གང་ཡིན་པ་དེ་ལས་བོགས་དབྱུང་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་གནས་ཚུལ་མཐར་ཐུག་ཡིན་པར་གྲུབ་བོ། །ཚུལ་དེས་ན་ཀུན་རྫོབ་ཇི་སྙེད་པའི་ཆོས་འདི་དག་ལ། འཁྲུལ་ངོར་སྣང་ཚུལ་དང་། ཀུན་རྫོབ་རང་གི་གནས་ཚུལ་གཉིས་སུ་ཡོད་པར་ཤེས་པ་ཅི་ནས་གལ་ཆེ་སྟེ། ཐ་སྙད་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ནི་ཐ་མལ་པའི་ཚུར་མཐོང་ཁོ་ན་ཡིན་པ་དང་།དེས་མཐོང་བ་ཙམ་ཐ་སྙད་ཀྱི་གནས་ཚུལ་མཐར་ཐུག་ཡིན་བསམ་ན་ནི་བློ་གྲོས་ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆུང་བ། ལེགས་པར་བརྟགས་ན་དུང་དཀར་འཛིན་དང་སེར་འཛིན་ལ་ཚད་མ་དང་ཚད་མིན་གྱི་རྣམ་དབྱེ་འཐད་ཚུལ་ཡང་མ་ཕྱེད་པ་ཙམ་དུ་བློ་རྩིང་བར་ཟད་དེ། ཐ་མལ་པ་རང་ལ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་འདི་ལས་དངོས་པོའི་གནས་ཚུལ་གཞན་མེད་ན། སེར་འཛིན་ཅན་ལ་དུང་སེར་པོར་སྣང་བའང་དུང་གི་གནས་ཚུལ་ལ་བདེན་པར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་འཁྲུལ་རྒྱུས་བསླད་པའི་མཐོང་བ་ཡིན་པས་གནས་ཚུལ་མཐོང་བ་མིན་སྙམ་ན། བག་ཆགས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གིས་བསླད་པའི་མ་དག་པའི་སྣང་བ་འདི་རྣམས། ཐ་མལ་པ་ལ་སྣང་ཡང་རུང་འདིའི་གནས་ཚུལ་ནི་བག་ཆགས་ཀྱིས་བསླད་པ་དང་བྲལ་བའི་རྒྱུད་དག་པ་རྣམས་ལ་སྣང་བ་ལྟར་ཡིན་པར་ཁས་བླང་བ་ ལས་འོས་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་ཤིན་ཏུ་ཟབ་པའི་གནད་ཅུང་ཟད་བསྟན་ན། ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ལ་གཉིས་སུ་ཡོད་དེ། ཚུ་རོལ་མཐོང་བ་ལ་བརྟེན་པ་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་དང་། དག་པའི་གཟིགས་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་གཉིས་སུ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་བརྗོད་ན། རྒྱུ་དང་ངོ་བོ་བྱེད་ལས་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་བཞི་ལས། དང་པོའི་རྒྱུ་ནི་རང་ཡུལ་ཆོས་ཅན་ཉི་ཚེ་བ་ལ་ཚུལ་བཞིན་བརྟགས་པའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེས་པའོ། །ངོ་བོ་རང་ཡུལ་ཙམ་ལ་གནས་སྐབས་མི་བསླུ་བའི་རིག་པའོ། །བྱེད་ལས་ཚུར་མཐོང་གི་ཡུལ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་སེལ་བའོ། །འབྲས་བུ་སྐབས་དོན་ཡོངས་སུ་བཅད་ནས་འཇུག་པའོ། །ཕྱི་མའི་རྒྱུ་ཆོས་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་ཚུལ་བཞིན་དམིགས་པའི་རྗེས་ལས་ཐོབ་པའོ། །ངོ་བོ་ཇི་སྙེད་པའི་ཡུལ་ཅན་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཤེས་རབ་བོ། །བྱེད་ལས་ཐ་མལ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཚུར་མཐོང་གིས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་སེལ་བའོ། །འབྲས་བུ་ཇི་སྙེད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་འགྲུབ་པའོ། །འདི་གཉིས་ཀྱི་དཔེ་ནི་མི་དང་ལྷའི་མིག་ལྟ་བུ་དེ། ཚུར་མཐོང་གི་ཡུལ་ཕྱི་མས་ཤེས་ཀྱང་། ཕྱི་མའི་ཡུལ་ཚུར་མཐོང་ གིས་མི་ཤེས་པའོ། །དེས་ན་ཕྱི་མ་འདིའི་རང་ཡུལ་ཐུན་མིན་ནི། རྡུལ་གཅིག་གི་ཁྱོན་ལ་རྡུལ་སྙེད་ཀྱི་ཞིང་སྣང་བ། དུས་སྐད་ཅིག་ལ་བསྐལ་པ་མང་པོའི་མཛད་པ་སྟོན་པ། ཆོས་དབྱིངས་འགྱུར་མེད་ལས་མ་གཡོས་བཞིན་དུ་སྤྲུལ་པའི་རོལ་པ་སྟོན་པ། རྣམ་རྟོག་དང་བྲལ་བའི་ཐུགས་ཀྱིས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་དུས་གཅིག་ཏུ་མཁྱེན་པ་སོགས། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་གང་ཞིག་ཐ་མལ་བའི་ཚུར་མཐོང་གི་ཡུལ་དུ་འགལ་བ་ལྟ་བུར་སྣང་སྟེ་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པ་རྣམ
Chinese
萨迦派说，如果那样说，所有关于量和非量的区分都将消失。因此，清净的自显现之外，并不存在不净的事物。如《集经》所说：“应知色之清净，果亦清净。果与色净，一切智亦清净。一切智、果清净与色清净，如虚空界，无别不可分。”如是，有境从垢染中清净时，见到境清净，那是境的自性显现，如执白海螺为黄色之错觉。第二，以理亦成立。如此，于一境见不同显现，在世间是现量成立且著名的。若串习一切法与自性清净之法界无二无别，则以自性清净之差别所显现的唯一显现，将会生起极明朗之显现，这是以比量成立的。根本的理由有周遍性，因为以清净所见是不颠倒的，因此凡是由它所见，就必然如实安住于义。如果不是周遍，那么清净所见就成了虚假的，而不清净所见就成了真实的，这样就必须承认圣者具有颠倒识，而凡夫具有正确的识。对于这样的教法，有谁会以恭敬和理解来宣说呢？如此，较高的见解能够推翻较低的见解，而较低的见解不能损害较高的见解。如《入行论》所说：“眼为翳膜之所蔽，不能害于无翳识，如是离垢之慧力，不能害于无垢慧。”因此，在完全清净垢染的佛陀的无量所见中，以清净之方式所见的一切法，由于无法从中减少或增加，因此成立了这是世俗诸法名言的究竟处。因此，对于所有这些世俗法，了解在错觉中所显现的方式和世俗自身的安住方式这二者，是极其重要的。因为名言的衡量者，仅仅是凡夫的片面之见，而由它所见仅仅是名言的
English
The Sakya school says that if it is said that way, all distinctions between valid and invalid cognition will disappear. Therefore, impure things do not exist separately from the pure self-appearance. As the Compendium Sutra says: "One should know that the purity of form is also the purity of the fruit. The fruit and the purity of form, all-knowingness is also pure. All-knowingness, the purity of the fruit and the purity of form, are like the realm of space, inseparable and indivisible." Thus, when the object-possessor is purified from defilements, seeing the object as pure is the manifestation of the object's nature, like the mistaken appearance of perceiving a white conch as yellow. Secondly, it is also established by reasoning. Thus, seeing different appearances in one object is manifestly established and well-known in the world. If one becomes accustomed to the non-duality of all phenomena and the realm of self-nature purity, then the unique appearance distinguished by the purity of self-nature will give rise to the ultimate clarity of appearance, which is established by inference. The root reason has pervasiveness, because seeing with purity is non-inverted, therefore whatever is seen by it necessarily abides in reality as it is. If it is not pervasive, then seeing with purity becomes false, and seeing with impurity becomes true, thus one must admit that the noble ones have inverted consciousness, and ordinary people have correct consciousness. Who would speak of such a teaching with respect and understanding? Thus, higher views can refute lower views, but lower views cannot harm higher views. As the Engaging in Bodhisattva Deeds says: "The eye obscured by cataracts cannot harm the consciousness without cataracts, likewise the power of wisdom free from defilements cannot harm the undefiled wisdom." Therefore, in the immeasurable vision of the Buddha who has completely purified defilements, all phenomena are seen in a pure manner, and since nothing can be subtracted or added from it, it is established that this is the ultimate state of conventional phenomena. Therefore, for all these conventional phenomena, it is extremely important to understand the way they appear in illusion and the way conventional reality itself abides. Because the valid cognition that measures conventionalities is merely the limited view of ordinary people, and what is seen by it is merely conventional.
Chinese
如果认为这是事物的最终状态，那真是见识非常狭隘。仔细研究，就会发现连区分白螺认知和黄螺认知中，哪个是正确的认知，哪个是不正确的认知都无法分辨，简直是愚钝至极。如果除了普通人所见之外，没有其他的事物状态，那么对持有黄螺认知的人来说，看到白螺是黄色的，也就会变成白螺的真实状态。如果认为那是被错觉所迷惑的见解，不是对事物状态的正确认知，那么这些被颠倒错觉所迷惑的不清净显现，即使普通人能看到，其真实状态也必须承认是那些摆脱了错觉迷惑的清净者所见到的那样。 因此，略微揭示一个非常深刻的要点：世俗谛的量有两种，即依赖于此方所见的世俗谛量，和依赖于清净之见的世俗谛量。之所以有这两种，是因为它们确实存在。稍微谈谈这两者的区别，从原因、本体、作用、结果这四个方面来说：第一种的原因，是从如理观察自身对境法，即有限的事物中产生的。本体是对自身对境暂时不欺骗的智慧。作用是消除对此方所见之境的增益。结果是完全确定当下要处理的事情并着手处理。后一种的原因，是从如理缘取事物本性后获得的。本体是具有无量对境的广大智慧。作用是消除普通人心中对此方所见无法想象的境界的增益。结果是成就遍知一切的智慧。这两者的例子就像人和天人的眼睛一样，后者能知晓前者所见的境界，但前者却无法知晓后者所见的境界。 因此，后一种的独特对境是：在一个微尘的范围内显现微尘数量的刹土，在一瞬间示现无数劫的作为，在不变的法界中示现化身的游舞，以离于分别念的心同时了知一切所知等等。任何不可思议的境界，在普通人的此方所见中，都显得像是矛盾一样，无法证实。
English
To think that this is the ultimate state of affairs is to have a very narrow view. Upon careful examination, one would find that even the distinction between valid and invalid perceptions of white and yellow conches is not understood, which is utterly foolish. If there were no other state of affairs than what is seen by ordinary people, then the appearance of a yellow conch to someone with yellow vision would also become the true state of the conch. If one thinks that this is a perception tainted by delusion and not a true perception of the state of affairs, then these impure appearances tainted by reversed habitual tendencies, even if seen by ordinary people, must be acknowledged to be in accordance with the perceptions of those pure beings who are free from the taint of habitual tendencies. Therefore, to reveal a very profound point, there are two kinds of conventional valid cognition: conventional valid cognition based on this-worldly vision and conventional valid cognition based on pure vision. The reason for these two is that they do exist. To briefly discuss the differences between the two, in terms of the four aspects of cause, essence, function, and result: The cause of the first is born from the power of properly examining the object of one's own limited phenomena. The essence is the intelligence that does not deceive temporarily in its own object. The function is to eliminate the superimposition on the object of this-worldly vision. The result is to completely determine the matter at hand and then proceed. The cause of the latter is obtained from following the proper contemplation of the nature of reality as it is. The essence is the vast wisdom with countless objects. The function is to eliminate the superimposition on the inconceivable realm of experience by the this-worldly vision of ordinary beings. The result is the accomplishment of the wisdom that knows all. The example of these two is like the eyes of humans and gods, where the latter knows the realm seen by the former, but the former does not know the realm seen by the latter. Therefore, the unique object of the latter is: the appearance of fields equal to the number of atoms within the space of a single atom, the demonstration of activities of many eons in a single moment, the demonstration of the play of emanations without moving from the unchanging dharmadhatu, the simultaneous knowledge of all knowable objects by a mind free from conceptual thought, and so on. Any inconceivable realm of experience that appears contradictory to the this-worldly vision of ordinary people cannot be proven.