Tibetan
བས་ལས་བསྒྲུབ་པ་གཉིས། དང་པོ་འདི་ལྟར་སྣང་བ་འདི་དག་སྣང་ཚུལ་ལྟར་ཕྱི་དོན་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་པའི་ངོར་སྣང་བ་ལྷར་བསྒྲུབ་པ་ལ་རིགས་པའི་སྒོ་མང་དུ་མཆིས་ཀྱང་སྙིང་པོའི་གནད་ཙམ་བསྟན་ན། འདིར་ཆུ་གཅིག་ལའང་ཡི་དྭགས་ཀྱིས་རྣག་ཁྲག །མིས་ཆུ། ཞིང་དག་པ་ན་གནས་པས་བདུད་རྩིའི་རྒྱུན། གཟིགས་པ་དག་པའི་འཕགས་པ་རིག་པ་འཛིན་པ་རྣམས་ལ་མཱ་མ་ཀཱིའི་སྐུར་སྣང་སྟེ། དེ་ལ་རེག་པས་བརླན་པའི་བྱ་བ་བྱེད་ལ། རོལ་པའི་བདེ་བ་དང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་འཛིན་ཡང་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །བག་ལ་ཉལ་ཡོངས་སུ་ཟད་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཇི་ལྟ་བའི་གཟིགས་ངོར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ཏེ་སྤྲོས་པ་མ་ལུས་པ་ཞི་བ་དང་། ཇི་སྙེད་པའི་གཟིགས་ངོར་ཤིན་ཏུ་དག་པ་རང་སྣང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཚད་མེད་པར་སྣང་བའི་བདག་ཉིད་དུ་ གཟིགས་སོ། །དེ་ལྟར་མཐོང་བ་དེ་དག་ལས་གང་ཞིག་ཚད་མ་དང་། ཡུལ་གང་ཞིག་ཐ་སྙད་ཀྱི་གནས་ཚུལ་དུ་གྲུབ་སྙམ་ན་ཡུལ་ཅན་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་དག་པ་དེ་ལྟར་ཚད་མ་དང་། དེས་མཐོང་བ་གནས་ཚུལ་ཡིན་པར་གྲུབ་སྟེ། དུང་སེར་འཛིན་དང་དཀར་འཛིན་གྱི་བློ་དང་ཡུལ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར། འདི་ལྟར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཅན། གནས་ཚུལ་ལ་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གྲུབ་སྟེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བསླད་པ་དང་བྲལ་བའི་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དག་པར་གཟིགས་པའི་ཕྱིར། མིག་སྐྱོན་མེད་པས་དུང་དཀར་པོར་མཐོང་བ་བཞིན་ནོ། །རྟགས་ནི་ལུང་དང་རིགས་པས་གྲུབ་སྟེ། དང་པོ་ནི་གནས་གྱུར་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པས་དག་པའི་ས་ལ་གནས་པ་སོགས་ལ་ཞིང་སོགས་དག་པར་སྣང་བ་ལུང་སྤྱི་ལས་གྲགས་པ་བཞིན་ནོ། །འཕགས་པས་མཐོང་བ་རང་སྣང་ཡིན་ལ་ཐ་མལ་པའི་མཐོང་བའི་ཡུལ་འདི་རྣམས་དག་པར་མཐོང་བ་མིན་སྙམ་ན། དེ་ལྟ་ན་རྒྱུད་དག་པ་དང་མ་དག་པས་བལྟ་བྱ་ཐུན་མོང་པ་གཅིག་མེད་པར་ཐལ་ནའང་། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ་ཤཱ་རིའི་བུས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་འདི་མ་དག་པར་མཐོང་ཞིང་། ཚངས་པ་རལ་པ་ཅན་གྱིས་དག་པར་མཐོང་ནས་བརྩད་པ་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཞིང་དག་པར་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཐོང་བར་མཛད་ནས་ ངའི་ཞིང་ནི་རྟག་ཏུ་འདི་ལྟར་དག་ཀྱང་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས་མ་མཐོང་ངོ་ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་ཡུལ་གཅིག་ལ་དེའི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་དང་། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་མཐོང་བའི་ཚུལ་གྱིས་འཇལ་བར་མི་བྱེད་ན། རང་རང་གི་གང་མཐོང་བ་ཙམ་ཚད་མར་གྲུབ་པས་དུང་སེར་སྣང་དང་དཀར་སྣང་ལ་བདེན་རྫུན་གྱི་ཁྱད་པར་སྒྲུབ་མི་ནུ
Chinese
总的来说有两种修持方法。第一种，对于将显现的一切事物，按照显现的方式，承认为外在实有的观点，为了将显现证为本尊，虽然有很多理性的途径，但如果只指出其核心要点：在此，对于同一水，饿鬼见为脓血，人见为水，清净刹土的众生见为甘露之流，具有清净见地的圣者持明者们见为玛玛吉（藏文：མཱ་མ་ཀཱི།），触之则有滋润的作用，并且还能生起嬉乐的安乐和无分别的禅定。习气完全耗尽的诸佛，在如是之见中，一切显现都远离，一切戏论寂灭，在如量之见中，极其清净的自显现智慧的无量行境，显现为自性。 那么，在这些所见之中，哪一个是量，哪个境是名言的实况呢？如境之有者如何清净，则如是为量，由此成立所见为实况。如执黄螺与执白螺之识与境一般。因此，显现的一切法，就其自性而言，成立为身与智慧的坛城，因为远离颠倒错乱的圣者们清净地见到之故，如无眼疾者见螺为白色一般。此证成依靠圣教和理证。首先，如获得转依智慧，安住于清净地等，刹土等显现清净，如圣教总说中宣说的那样。如果认为圣者所见是自显现，而凡夫所见的这些境并非清净，那么，如果这样，由于相续清净与不清净，则应成没有一个共同的所见之境，但事实并非如此，如舍利子见此佛土不清净，而梵天髻（Brahmājāla）见为清净而争论时，佛陀使一切众生都见到刹土清净，然后说：“我的刹土恒时如此清净，但你们却未曾见到。”应当如是理解。如果不用如实见到一个境的自性，以及颠倒见到的方式来衡量，那么各自所见就成了量，因此无法成立黄螺显现和白螺显现的真假差别。
English
In general, there are two ways to accomplish [this]. First, regarding the view that accepts all these appearances as existing as external entities according to how they appear, in order to prove the appearances as deities, although there are many rational approaches, if only the essential points are shown: Here, for the same water, hungry ghosts see pus and blood, humans see water, beings abiding in pure lands see a stream of nectar, and noble vidyādharas with pure vision see the form of Māmakī (藏文：མཱ་མ་ཀཱི།). Touching it has a moistening effect, and it also generates the bliss of enjoyment and non-conceptual samādhi. Buddhas who have completely exhausted their habitual tendencies, in their suchness-seeing, all appearances are free from and all elaborations are pacified, and in their as-it-is-seeing, the immeasurable realm of self-appearing wisdom, which is extremely pure, appears as the nature [of reality]. So, among these visions, which is valid cognition, and which object is established as the state of conventional reality? The purer the subject, the more valid the cognition, and thus it is established that what is seen is the state of reality, just like the mind and object of perceiving a yellow conch and perceiving a white conch. Therefore, all these appearances are, in their true nature, established as the maṇḍala of body and wisdom, because they are seen purely by the noble ones who are free from the defilement of inversion, just as someone without eye defects sees a white conch. The sign is established by scripture and reasoning. First, as it is well known from the general scriptures that those who have attained the wisdom of transformation and abide in pure lands see the fields and so on as pure. If one thinks that what the noble ones see is self-appearance, and that these objects seen by ordinary people are not seen as pure, then if that were the case, it would follow that there would be no common object of seeing due to the purity and impurity of the continuum. But that is not the case, as when Śāriputra saw this Buddha-field as impure, and Brahmājāla saw it as pure and argued, the Buddha made all beings see the field as pure, and then said, "My field is always pure like this, but you have not seen it." It should be understood as such. If one does not measure by seeing the nature of an object as it is, and by seeing it in an inverted way, then whatever each person sees becomes valid cognition, and therefore one cannot establish the difference between truth and falsehood in the appearance of a yellow conch and the appearance of a white conch.