Tibetan
། །དེ་ལྟར་ཡང་རྡོ་རྗེ་སྙིང་འགྲེལ་དུ། སྲོག་དང་ཐུར་སེལ་ཟད་པས་འདིར། །ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཟད་པར་འགྱུར། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་འགོགས་པ་ཡིས། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་སུ་མི་འགྱུར། །ཇི་སྲིད་སྲོག་ཆགས་རྣམས་ཀྱི་སྲོག །རྒྱུ་བ་དེ་སྲིད་ཡང་སྲིད་པའོ། །སྲོག་གི་རྒྱུ་བ་ནམ་ཞིག་ན། །འཆི་བ་མེད་ཅིང་ཡང་སྲིད་མེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །ཡར་ཆགས་བྲལ་གྱིས་ མཚམས་བླང་དོར་གྱི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བས་དང་པོ་ནས་བདུན་པའི་བར་དང་དག་པ་ས་གསུམ་ལ་གནས་པ་བྱང་སེམས་ཀྱི་མཚམས་དང་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་མཚམས་ལ་སྦྱར་བ་ཡང་སྣང་ངོ་། །དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྤྱན་ལྔ་པོ་རྣམས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་གཟུགས་གཟིགས་པའི་སླད་དུ་གསུངས་ཏེ་དེ་དང་མི་ལྡན་པ་སེམས་ཅན་གཞན་རྣམས་ནི་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ལྟ་བའི་ཡུལ་ལ་དམུས་ལོང་ལྟ་བུ་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་པ་དངོས་མེད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཞིག་ལ་ཡིད་དཔྱོད་ཀྱིས་འཛིན་གྱི། གཟུགས་སྟོང་པའོ། །སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་སོ། །གཟུགས་ལས་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ལས་ཀྱང་གཟུགས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ།། ཞེས་སྟོང་ཉིད་བཞི་སྦྱོར་གྱི་དགོངས་པ་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་ཉིད། སྣང་སྟོང་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་སོ་སོ་རང་རིག་པས་གཞོན་ནུ་མ་ལ་པྲ་ཕབ་པ་བཞིན་མངོན་སུམ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་སྣང་འོད་གསལ་གྱི་དོན་ལ་དམུས་ལོང་དང་འདྲ་སྟེ་ཕྱོགས་གར་ཡོད་ཀྱང་མི་ཤེས་སོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །འདི་རྣམས་རྒྱ་ཆེར་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་ཡེ་ཤེས་གྲུབ་པ་ལས་བརྗོད་པར་འགྱུར་ཏེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྒོམ་པའི་ངེས་པའོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་དེ་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ན་མངོན་སུམ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མིན་ན། རང་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ལྷའི་གཟུགས་སུ་བརྟག་པའི་བསྐྱེད་རིམ་བསྒོམ་པ་དང་། དེ་རང་བཞིན་མེད་པར་དཔྱད་པའི་གོ་ཡུལ་ཙམ་གྱིས་རྒྱས་བཏབ་པའི་སྒོ་ནས་ལྷ་སྐུ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པས་ཡིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཙམ་ནི་ཤི་བའི་ལུས་སམ་རོ་ལ་སྲོག་མེད་པ་བཞིན་དུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཇི་བཞིན་དུ་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་བྱེད་མི་ནུས་ཏེ། དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མིན་པ་རང་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ལས་ནི་བརྟགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡོངས་སུ་མ་སྨིན་པའི་བློ་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་དམིགས་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ན་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྐུ་ནི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་བསགས་པའི་རང་བཞིན་ལས་འདས་པ་མཚན་
Chinese
如是，于《金刚心要释》中云：命与投弃尽故此，十二支分尽成矣，因与果之止息故，谁不成佛陀之体？ 乃至有情众生之命，流转如是乃有转世，何时命之流转息，无死亦且无转世。如是说。 以离上执， 舍弃取舍之执着，从初地至七地之间，以及安住于三清净地之菩萨之界限，与果位佛陀之地的界限相连结，亦有显现。 如是，如来之五眼者，乃为见一切种之空性之故而说，与此不具者，其他有情众生，对于具一切最胜之空性之境，如盲人一般。所谓空性者，乃以分别念执着于某种无实有之差别，色即是空，空即是色，色不异空，空不异色。 如是，四合空性之意乃一切种最胜之空性，显空真谛无别，如是自证智以各自之觉性，如少女受人诱奸般，现量体验之自显光明之义，如同盲人一般，无论在何方皆不知晓之义。 此等广大殊胜不转变之智慧成就后方可述说，乃为修习真如之定解。 若不具足如是真如之瑜伽，则非现量体验，仅以自之分别念观想为天神之形象，并以仅于思辨其无自性之理解而加以修饰，以至于天神之身隐没，仅以意识追随揣测，犹如已死之尸体般无有生命，则无法如实证悟真如之实相。 非事物之真如，乃自之分别念之作用，凡是所分别之事物，皆是未成熟之有情众生所缘之境。 如何能使佛陀与菩萨之智慧身，超越微尘积聚之自性，具
English
Thus, in the Vajra Heart Commentary, it is said: "Because life and throwing away are exhausted here, the twelve branches will be exhausted. Because the cause and effect are stopped, who will not become a Buddha? As long as the lives of sentient beings flow, there will be rebirth. When will the flow of life cease? There is no death and no rebirth." So it is said. By abandoning attachment to the upper, abandoning the attachment of taking and abandoning, from the first to the seventh bhumi, and also connecting the boundary of the bodhisattva who lives in the three pure lands with the boundary of the fruit Buddha's land, it also appears. Thus, the five eyes of the Tathagata are said to be for the sake of seeing the emptiness of all kinds. Those who do not have this, other sentient beings, are like blind people in the face of the emptiness of all kinds of supreme. The so-called emptiness is to cling to a certain unreal difference with discriminating thoughts. Form is emptiness, emptiness is form, form is not different from emptiness, and emptiness is not different from form. Thus, the meaning of the fourfold emptiness is the emptiness of all kinds of supreme. The inseparable truth of appearance and emptiness, such as the self-cognizant wisdom, with its own awareness, is like a young girl being raped. The meaning of self-manifestation and clarity experienced in the present is like a blind person, who does not know where it is. These vast and supreme unchanging wisdoms can be described after they are accomplished, which is the definite understanding of practicing Suchness. If one does not have such a yoga of Suchness, then it is not a direct experience. One only contemplates the image of the deity with one's own discriminating thoughts, and embellishes it with the understanding of speculating on its selflessness, so that the body of the deity disappears, and one only follows and speculates with consciousness, just like a dead body without life, then one cannot truly realize the reality of Suchness. The non-Suchness of things is the function of one's own discriminating thoughts. Whatever is distinguished is the object of immature sentient beings. How can the wisdom body of Buddhas and Bodhisattvas transcend the nature of the accumulation of dust, possessing