Tibetan
་སྨྲས་པ་དང་། རྒྱལ་པོས་ངེད་ཀྱིས་ཡུལ་རྣམས་ཕེབས་པར་མ་ནུས་ཀྱིས་ཁྱོད་ཚུར་ཤོག་ཅིག་ཅེས་ཕོ་ཉ་བཏང་བའི་མོད་ལ་འོངས་སོ། །དེ་མཐོང་ནས་ཡུལ་མི་ཀུན་གྱི་ཕྱག་འཚལ་ཞིང་དེས་ཀྱང་མི་རྣམས་ལ་མ་འཇིགས་ཤིག་ཅེས་བྱས་ནས་དཔྱ་ཡང་ཆོས་བཞིན་དབབ། དམན་པ་དག་དབུལ་བ་སྐྱབས་མེད་པ་རྣམས་ཀྱང་དབུགས་དབྱུང་བར་བྱས། ཡུལ་དང་གྲོང་ཁྱེར་པ་རྣམས་ལ་ཕ་མ་དང་ཕུ་ནུ་དག་རང་གི་སྐྱེ་བོ་བཞིན་བཀུར་སྟི་དང་བྱ་དགས་ཀུན་སྙོམས་པར་བྱས་ནས་པང་ནས་འཁྱུད་དོ། །ཡུལ་ན་གནས་པའི་རྒན་གཞོན་དང་བུད་མེད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྨན་ཆེན་པོ་ལ་བདག་གི་བུ་དང་མིང་པོ་བཞིན་དུ་ལྟ་བར་འགྱུར། དེས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་སེམས་དགའ་བར་བྱས་ཤིང་མཐར་གྱིས་ཡུལ་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ཏེ་རྒྱལ་པོ་སྐྱེད་པ་དང་ལྷན་ཅིག་རྒྱལ་པོ་ཕོ་བྲང་དུ་འོངས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ལས་བྱས་པས་རྒྱལ་པོ་གཞན་དག་ལ་ཡང་སྙན་པའི་སྒྲ་གྲགས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་དགའ་བས་བདག་ཉིད་ཀྱི་བུ་མོ་སྨན་ཆེན་པོའི་ཆུང་མར་བྱིན་ཏེ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་རྩེ་དགའ་སྤྱད་དོ། །དེའི་ཚེ་ཡུལ་གཞན་ན་རྒྱལ་པོ་ལོངས་སྤྱོད་ཉམས་པ་ཞིག་རྒྱལ་པོ་སྐྱེད་པའི་དྲུང་དུ་འོངས་པ་དེ་རྒྱལ་པོས་མ་འདོད་ནས་སྨན་ཆེན་པོའི་དྲུང་དུ་འོངས་སོ། །དེས་སྙིང་རྗེའི་དབང་ གིས་བཟུང་སྟེ་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱང་བྱིན་ནོ། །དེ་ནས་དུས་ཕྱི་ཞིག་བྲམ་ཟེ་ཞིག་འོངས་ཏེ་ནས་བྲེ་གང་བསླངས་པ་དེས་ཀྱང་སྦྱིན་པར་ཁས་བླངས་ཏེ་བང་བའི་གཉེར་ཀ་བ་ལ་གཏད་ཀྱང་སང་སྦྱིན་གནང་སྦྱིན་ལས་མ་བྱིན་པར་ལུས་སོ། །དེ་ནས་དུས་ཞིག་ན་རྒྱལ་པོ་སྐྱེད་པ་བློན་པོ་དང་གྲོང་དང་ལྗོངས་བ་དག་གིས་བསྐོར་ཏེ་མི་མང་པོས་ཕྱག་འཚལ་བའི་གནས་ན་འདུག་གོ། རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། ཀྱེ་བློན་པོ་རྣམས་གསང་བ་ནི་སུ་ལ་སྨ་བར་བྱ། གང་ལ་ཡིད་བརྟན་པར་བྱ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། བློན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བསམས་ནས། གཅིག་གིས་མཛའ་བོ་ལ་སྨྲ་བར་རིགས་ཞེས་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཁ་ཅིག་གིས་ཆུང་མ་ལ། ཁ་ཅིག་གིས་མ་ལ། ཁ་ཅིག་གིས་སྲིང་མོ་དང་ཕ་ལ། ཁ་ཅིག་གིས་ཕུ་ནུ་ལའོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། རྒྱལ་པོས་སྨན་ཆེན་པོ་ལ་གཞན་གྱིས་ཇི་ལྟར་བསམས་པ་སྨྲས་ན་ཁྱོད་ཀྱིས་ཅིའི་ཕྱིར་མི་སྨྲ་ཞེས་དྲིས་པ་དང་། སྨན་ཆེན་པོས་སྨྲས་པ། ལྷ་བདག་ནི་འདི་སྙམ་དུ། གསང་བ་དེ་ནི་སུ་ལ་ཡང་བགྱི་བར་མི་རིགས་ཆུང་མ་ལ་ལྟ་ཅི་སྨྲོས་ཏེ། དེ་ནི་བདག་གིས་ལྷའི་སྤྱན་སྔར་མངོན་པར་བགྱིའོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་ནས་དུས་ཕྱི་ཞིག་ན་རྒྱལ་པོའི་རྨ་བྱ་སྟོར་བ་སྨན
Chinese
他说：国王因为我们无法亲自前往诸国，便派遣信使召请你前来，你因此而到达。见此情形，国内所有百姓都顶礼迎接，而他也安慰大众：“你们不要恐惧”，并如法施行布施。贫苦者、乞丐与孤苦无依之人，他也使之得以喘息。对国中及城镇居民，他如对自己的父母、子女一般奉养尊敬；对一切众生及禽兽，皆平等对待，并亲手抚爱。国中的老人、青年与妇女们都视“医王”为己子与亲属。他也令一切众生心生欢喜，最终将全境合并一体，与兴国之王一同归入王宫。因其功行如此，其他诸王亦闻其名声美誉。于是国王欢喜，将自己的女儿嫁予医王为嫡妻，与之同享宫中娱乐。当时，别国有一国王境遇衰败，来到兴国之王前，国王不愿亲接，令其前往医王处。医王以慈悲心接待，并施予财物。后来又有婆罗门来乞，医王亦欣然应允，将之交付库藏官，但库官未予施与而侵吞。其后某时，兴国之王与群臣、城乡百姓环绕聚集，万人顶礼之所，国王开口道：“诸大臣啊！秘密应向谁说？应对谁心存信赖？”大臣们各自心思：一人说应告密友，一人说应告妻室，一人说应告母亲，一人说应告姐妹与父亲，一人说应告子嗣。国王又问医王：“若他人如此思惟并言说，你为何沉默不语？”医王答曰：“天尊啊！我认为秘密不应告诸人，岂有对妻而吐露者？此事我当于诸天之前公开宣布。”其后某时，国王的良马忽然暴毙……
English
He said: Since the king himself could not travel through the realms, he sent a messenger to summon you here, and thus you arrived. When he was seen, all the people of the land bowed in reverence, and he reassured them, saying: “Do not be afraid.” He then dispensed generosity in accordance with the Dharma. To the poor, the destitute, and the helpless, he granted relief. To the inhabitants of the country and the towns, he offered respect as if to his own parents and children; to all living beings and animals, he acted with equality, personally embracing them. The elders, youths, and women of the land regarded the Great Physician as their own son and relative. He brought joy to all, and in the end, he united the entire land as one, and entered the royal palace together with the king who had prospered. Because of such deeds, his reputation spread pleasantly even to other kings. Then the king, filled with joy, gave his own daughter in marriage to the Great Physician as chief consort, and they enjoyed pleasures together. At that time, in another land, a king whose fortunes had declined came before the King of Prosperity, who did not wish to receive him, and instead directed him to the Great Physician. The Great Physician, with compassion, accepted him and bestowed wealth upon him. Later, a Brahmin came to beg; the Great Physician agreed to give, entrusting it to the treasurer, but the treasurer withheld it and did not give. Later, at a certain time, the King of Prosperity, surrounded by ministers, villagers, and country folk, was in a place where many thousands bowed to him. The king spoke: “O ministers, to whom should secrets be entrusted? To whom should the mind be firmly relied?” The ministers reflected, and one said: “To a close friend,” another: “To a wife,” another: “To a mother,” another: “To a sister and father,” another: “To a son.” The king then asked the Great Physician: “When others think and speak thus, why do you remain silent?” The Great Physician replied: “Lord, I think secrets should not be entrusted to anyone. How could one disclose them to a wife? This, I will declare openly before the eyes of the gods.” Thereafter, at another time, the king’s noble steed suddenly perished...
Tibetan
་ཆེན་པོས་བཙལ་ཏེ་ཕྱོགས་གཞན་ཞིག་ཏུ་སྦས་ནས། དེ་དང་འདྲ་བ་གཞན་ཞིག་བཟུང་སྟེ། རང་གི་ཆུང་མ་ལ་ཁྱོད་ཀྱིས་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་ནས་རྨ་བྱ་སྟོར་བ་ཐོས་སམ་ཞེས་དྲིས་པ་དང་དེས་ཀྱང་ཐོས་སོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །སྨན་ཆེན་པོས་ཆུང་མ་ལ་ཁྱོད་ཀྱིས་སུ་ལ་ཡང་མ་ཟེར་བར་རྨ་བྱ་འདི་ཚོས་ཤིག་དང་བཟའོ་ཞེས་བསྒོའོ། །དེས་རི་བྲགས་ཀྱི་ གྲོང་མི་འདིས་རྒྱལ་པོའི་རྨ་བྱ་ཟ་བ་ལ་ལྟོས་ཤིག །བདག་གི་ཕས་ནི་འདི་ལ་ཤིན་ཏུ་ཡིད་བརྟན་པར་བྱེད་ན་འདིས་ནི་རྒྱལ་པོ་ལ་གནོད་པའི་ལས་བྱེད་དོ་སྙམ་མོ། །ཡང་རེ་ཞིག་ན་རྒྱལ་པོའི་བཙུན་མོ་དང་འདྲ་བའི་བུད་མེད་སྨད་འཚོང་མ་ཞིག་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བཀླུབས་ཏེ་བདག་གི་བུད་མེད་ཀྱི་ནང་དུ་བཅུག་ནས་ཆུང་མ་ལ་འདི་ནི་རྒྱལ་པོའི་བཙུན་མོ་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། བདག་འདི་ལ་ཤིན་ཏུ་ཡིད་བརྟན་གྱིས་ཁྱོད་བདག་ལ་སྡུག་ན་སུ་ལ་ཡང་མ་ཟེར་ཅིག་ཅེས་བསྒོ་བ་དང་། རྒྱལ་པོའི་བུ་མོ་དེས་འདི་ནི་སྨན་ཆེན་པོ་དང་ལྷན་ཅིག་འདུག་གོ་སྙམ་དུ་ཁྲོས་འཁྲུགས་ནས་ཕ་ལ་འཕྱ་ཞིང་བདག་གི་ཕ་འདི་ལྟ་བུར་དོན་ལ་རྟོག་པ་ཅི་ཡང་མེད་དེ། རི་བྲག་གི་གྲོང་མི་རིགས་ངན་བློན་པོའི་མཆོག་ཏུ་བཅུག་ནས་ངན་པ་འདི་ལ་རྒྱལ་པོའི་དོན་ཐམས་ཅད་གཏད་པ་ག་ལ་རིགས། ངས་ཅི་ནས་སྔོན་གྱི་གནས་རྙིང་པར་བཞག་པ་དེ་ལྟར་བྱའོ་བསམས་ཏེ། ཕ་ལ་ཡབ་ཀྱིས་ངན་པ་འདི་མ་བརྟགས་པར་བློན་པོར་བཅུག་པ་འདིས་བཙུན་མོ་འདི་དང་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད། རྨ་བྱ་ཡང་ཟོས་ཡུལ་གཞན་ནས་འོངས་པའི་མི་རྣམས་བསྙེན་ཅིང་ཡོ་བྱད་སྦྱོར་བར་བགྱིད་ན། ཡབ་ཀྱིས་སྨན་ཆེན་པོ་ནི་ཐམས་ཅད་ལས་སྡུག་པར་འཛིན་ན་འདིའི་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་མཁྱེན་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་སྨྲས་པ་དང་། དེ་ནས་རྒྱལ་པོས་དོན་དེ་དག་བརྟག་པའི་ཕྱིར་གཤེད་མའི་མི་རྣམས་ལ་སོད་ཅིག་ཅེས་བཀྲི་བ་དང་། གནས་རིགས་ངན་པའི་མི་དེ་དག་གིས་ཤིང་ཀ་ར་ཝཱི་རིའི་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་མགུལ་དུ་བཏགས། བོད་སྐད་ ལྟ་བུའི་རྔ་བརྡུངས། ཚིག་རྩུབ་པོས་སྤྱོས་བསྡིགས་ཚར་བཅད་དེ་མཚོན་ཐོགས་པ་གཤིན་རྗེའི་མི་ལྟ་བུ་རྣམས་ཀྱིས་དུར་ཁྲོད་དུ་ཁྲིད་མོད་ཀྱི། དེ་གསད་པར་སུ་ཡང་མི་འདོད་དོ། །གྲོང་ཁྱེར་གྱི་མི་ཐམས་ཅད་མཆི་མ་ཟག་ཅིང་བདག་གི་བུ་བསད་པ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྒྲ་འབྱིན་ཞིང་ལྷ་ལ་གསོལ་བ་འདེབས་སོ། །ཇི་ཙམ་ན་སྨན་ཆེན་པོས་རྒྱལ་རིགས་དབུལ་པོ་བསྙེན་ཅིང་ལོངས་སྤྱོད་བགོས་ཏེ་བྱིན་པ་དེས་རྒྱལ་པོའི་མི་རྣམས་ལ་བདག་ཅག་གིས་འདི་བསད་ཀྱིས་ཁྱེད་ཅག་སླར
Chinese
大医以求，藏于他处，持一相似者，问其妻曰：汝闻王宫失孔雀耶？彼亦云闻。大医告其妻曰：勿语于人，烹此孔雀而食之。彼（妻）思曰：此山岩之民，将食国王之孔雀，我父甚信此人，此人将为国王作害。又一时，以一切庄严装饰一似国王后妃之娼女，置于我妇人中，告其妻曰：此乃国王之后妃，我甚信此人，汝若爱我，勿语于人。国王之女思曰：此人与大医同处，忿怒而詈其父曰：我父如是，于事一无所知，置山岩之恶民于大臣之首，以国王之事一切付与此恶人，岂应理耶？我当如先前置于旧处。思已，告其父曰：父王不察此恶人而置于大臣之位，此人与后妃同处，又食孔雀，又亲近异国之人，供给资具。父王若以大医为一切中最恶者，当知此人之行如何。如是语已，国王为探察此事，敕令刽子手曰：杀之。彼恶种之人，颈系伽罗威罗花鬘，击如藏语之鼓，以粗恶之语詈骂威胁，持兵器如阎罗卒者，引至墓地，然无人欲杀之。全城之人皆流泪，发出如丧子之苦声，向天祈祷。几时，大医亲近贫穷之王族，分与资财，以布施故，彼（大医）告国王之臣民曰：我等杀此人，汝等复
English
The great physician sought it, hid it in another place, and took another similar one, asking his wife, "Have you heard that the peacock is lost from the royal palace?" She also said she had heard. The great physician told his wife, "Do not tell anyone, cook this peacock and eat it." She thought, "This mountain rock dweller will eat the king's peacock. My father trusts this person very much, and this person will harm the king." Again, at one time, he adorned a prostitute who resembled the king's consort with all kinds of ornaments, placed her among my women, and told his wife, "This is the king's consort. I trust her very much. If you love me, do not tell anyone." The king's daughter thought, "This person is staying with the great physician," and angrily rebuked her father, saying, "My father is like this, knowing nothing about matters. He places the evil people of the mountain rocks at the head of the ministers, entrusting all the king's affairs to this evil person. How can this be reasonable? I should put him back in his old place as before." Having thought this, she told her father, "Father, you have placed this evil person in the position of minister without investigation. This person consorts with the consort, eats the peacock, and befriends people from other countries, providing them with supplies. If Father considers the great physician the worst of all, you should know what kind of behavior this person has." Having spoken thus, the king, in order to investigate this matter, ordered the executioners, "Kill him." Those people of evil lineage, wearing garlands of karavira flowers around their necks, beating drums like those in the Tibetan language, cursing and threatening with harsh words, wielding weapons like Yama's messengers, led him to the cemetery, but no one wanted to kill him. All the people of the city shed tears, uttering sounds of suffering as if they had lost a son, and prayed to the gods. For some time, the great physician befriended the poor royal family, distributing wealth and possessions. Because of this generosity, he (the great physician) told the king's subjects, "We will kill this person, and you will again
Tibetan
་ལོག་ཅིག་ཅེས་སྨྲས་སོ། །ཅི་ཙམ་ནས་གྲོང་ཁྱེར་དེ་ནས་བྱུང་བ་དང་། བྲམ་ཟེ་མོང་རྟུལ་ཞེས་བྱ་བས་གོས་མཐའ་འཇུས་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་ནས་བྲེ་གང་སྦྱིན་པར་བྱས་པ་དེ་བྱིན་ལ་སོངས་ཤིག་ཟེར་རོ། །སྨན་ཆེན་པོས་གནས་དེར་ཚིགས་སུ་བཅད་དེ་སྨྲས་པ། རྒྱལ་པོ་གྲོགས་སུ་འགྱུར་བ་མེད། །གདོལ་པ་ལ་ནི་བཤེས་པ་མེད། །བུད་མེད་རྣམས་ལ་གསང་མི་བརྗོད། །རྨ་བྱའི་ཤ་ནི་བཟའ་མི་བྱ། །བྲམ་ཟེ་མོང་རྟུལ་པོ་ཡི་ནི། །ནས་བྲེ་གང་ཡང་འཆགས་མི་བྱ། །དེ་སྐད་སྨྲ་ཞིང་སོང་བ་དང་། །གཤེད་མ་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། སྨན་ཆེན་པོ་ཁྱོད་ཤེས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཡིན་ན་དེ་ཅི་བླ་བར་བྱེད་དམ། སྨན་ཆེན་པོས་སྨས་པ། ཁོ་བོ་ནི་མི་བླ་སྟེ། འོན་ཀྱང་དེ་ཅི་བླ་དེ་སྐད་སྨྲས་པའི་དོན་ཁྱེད་ཀྱིས་མ་གོ་བར་ཟད་དོ། །ཞེས་སྨྲས་པས་དེ་རྣམས་སོང་སྟེ། རྒྱལ་པོ་ལ་སྨན་ཆེན་པོ་བླ་ན་བླ་བ་དེ་ཟློས་སུ་གསོལ་ཞེས་གསོལ་བས། རྒྱལ་པོས་སྨན་ཆེན་པོ་ལ་ཁྱོད་གསོད་པས་སྐྲག་ནས་ཁ་བླའམ་ཞེས་དྲིས་པ་ལ། སྨན་ཆེན་པོ་ན་རེ། ལྷ་བདག་མི་ བླ་སྟེ། འོན་ཀྱང་བདག་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཉམ་ཐག་ནས་དགོས་པ་སྨྲས་སོ། །དེ་ཅི་ཡིན། དེས་སྨྲས་པ། རྒྱལ་པོ་གྲོགས་སུ་འགྱུར་བ་མེད་ཅེས་བདག་གིས་སྨྲས་པ་ནི། སྔོན་ལྷ་ལ་གྲོང་ངམ་གྲོང་ཁྱེར་སོགས་གང་ཡང་མི་མངའ་ཞིང་། བཟའ་བཏུང་དང་སླས་ལ་དབང་བ་ཙམ་ཞིག་ཡིན་པ་ལ། དེང་ས་ལ་དབང་བའི་རྒྱལ་པོའི་རྒྱལ་སྲིད་དང་དཔུང་དང་མཛོད་དང་དམག་ལ་མངའ་མཛད་པ་དེ་བདག་གིས་བགྱིས་ན། ཁྱོད་ཀྱིས་བདག་ལ་སྔོན་གྱི་བྱས་པ་བཟོ་བ་ཉིད་མ་དགོངས་པར་ལྷས་དགུམ་དུ་བཏང་བ་དེ་ལ་བསམས་ནས་བདག་གི་དེ་སྐད་དུ་སྨྲས་སོ། །གདོལ་པ་ལ་ནི་བཤེས་པ་མེད་ཅེས་པ། གདོལ་པ་མལ་དང་གོས་དང་བྲལ་བ་འདི་རྒྱལ་པོ་སྐྱེད་པས་བདག་ལ་འཚོ་བའི་ཡོ་བྱད་བྱིན་ན་དེས་འཚོ་བར་བྱའོ་སྙམ་དུ་ལྷའི་དྲུང་དུ་མཆིས་པ་ལས། ལྷས་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་ངོ་། །བདག་གིས་ནི་བཀྲེན་ཅིང་ཡུལ་ནས་འཁྱམས་པའོ། །སྙམ་ནས་བགོ་བཤའ་བགྱིས་པས་འདི་ལྟར་དེང་སང་བདེ་བར་གྱུར་པ་ལགས་ན་འདིས་བདག་དགུམ་པའི་སླད་དུ་དགའ་སྟེ་ཆས་ན་དེའི་ཕྱིར་བདག་གིས་དེ་སྐད་སྨྲས་སོ། །བུད་མེད་རྣམས་ལ་གསང་མི་བརྗོད་ཅེས་བགྱི་བ་ནི། རྒྱལ་པོ་ཉིད་སྔར་དུས་གཅིག་ན་འཁོར་གྱི་ནང་དུ་བཞུགས་ནས་འདི་སྐད་དུ་སུ་ལ་གསང་བ་སྨྲ་ཞིང་ཡིད་གཅུགས་པར་བྱ་ཞེས་གསུང་པ་ན། བློན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཕ་མ་དང་སྲིང་མོ་དང་ནེའུ་ལྡངས་རྣམས་ལའོ་ཞེས་སྨྲས་པར། རྒྱལ་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ཆུང་མ་ནི་ལུས
Chinese
说了一声“回来”。不久，从那个城市里出来了一个名叫蒙钝的婆罗门，他抓住了药师的衣角说：“你答应给我一罐青稞，现在给我，然后走吧。”大药师在那里用偈颂说道： 国王不会成为朋友， 旃陀罗没有亲人， 不要对女人说秘密， 不要吃孔雀的肉。 婆罗门蒙钝的， 一罐青稞也不给。 说完就走了。刽子手们说：“大药师，如果你知识渊博，那又有什么用呢？”大药师说：“我不是没有用，只是你们不明白我说那些话的意思。”说完，那些人就走了，对国王说：“请您重复一下大药师说的那些话。”国王问大药师：“你是害怕被杀才说那些话的吗？”大药师说：“神啊，我不是没有用，只是我因痛苦而说出了我的需求。”“那是什么呢？”他说：“我说‘国王不会成为朋友’，是因为以前诸神没有村庄或城市，只有食物和衣服。现在您拥有土地、王权、军队、财富和士兵，如果我做了这些，您不会记得我以前的功劳，反而让我被神杀死，想到这些，我才那样说的。”“旃陀罗没有亲人”，是因为这个没有衣服和床铺的旃陀罗，如果国王给我生活用品，他就会来供养我，但神没有接受他。我想着：“我既贫穷又流浪”，于是我进行了分配，所以现在我才能安乐。如果他高兴地来杀我，所以我才那样说的。“不要对女人说秘密”，是因为国王您曾经坐在朝廷里说：“应该对谁说秘密，并倾注心意呢？”大臣们说：“对父母、姐妹和猫鼬。”国王您说：“妻子是身体……”