Tibetan
་རེ་ཞིག་གཞེས་ལ་ཁྱིམ་གྱི་རིག་པར་གསན་པར་བགྱིའོ། །དེས་སྨྲས་པ་སྨྲོས་ཤིག །ཆུང་མས་ཚིགས་བཅད་སྔར་བཞིན་སྨྲས་པ་དང་། དེའོ་དོན་ཅི་ཡིན་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་ལ་ཆུང་མས་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་བརྡེག་པར་མཛད་ན་དོན་ཡང་ཁྱོད་ལ་བརྗོད་པར་བགྱིའོ། ། དེ་རི་དྭགས་གནད་དུ་ཕོག་པ་ལྟར་གྱུར་ནས། མི་བརྡེག་གིས་ཐོངས་ལ་དོན་ཡང་མ་སྨྲ་ཞིག་ཟེར་རོ། །དེའི་དུས་ཀྱི་བྲམ་ཟེ་ཟླ་གྲགས་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡིན་ཞིང་། ཆོལ་ཟངས་པ་ནི་འདུན་པ་འདི་ཡིན་ཏེ། དེས་དུས་ཀྱང་ང་ཉེ་དུར་བརྗོད་ཅིང་བདག་ཉིད་སྨྲ་བར་བྱེད། ད་ལྟར་ཡང་ང་ཉེ་དུར་བརྗོད་ཅིང་བདག་སྨྲ་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ༈ །ཡང་སྔོན་གྱི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་རྒྱལ་པོའི་རིགས་སུ་གྱུར་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཀེ་ཤ་པའམ་སྲེད་མེད་ཅེས་བྱ་བ་བསྟན་བཅོས་སྣ་ཚོགས་ལ་མཁས་ཤིང་སྙན་པར་སྨྲ་བ་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་གྱུར་པ་དེས། འཚོ་བ་རྣམ་པར་དག་པ་གང་ལྟ་བུ་ལ་བདག་གནས་ནས། འཇིག་རྟེན་ལ་ཕན་བདེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ན། རྒྱལ་སྲིད་ནི་རྒྱགས་པ་སོགས་ཉེས་པ་མང་པོའི་གནས་དང་། ཚོང་ཡང་རྫུན་གྱི་ཚིག་སོགས་དང་འབྲེལ་བས་སྡིག་པ་དང་འདྲེས་ལ། ཞིང་ལས་ཀྱང་བ་ལང་སོགས་བརྡེག་བརྡུང་གི་སྡུག་བསྔལ་དང་འབྲེལ་བ་སྟེ། དེ་བས་སྨན་པ་ཉིད་འཚོ་བ་དག་ཅིང་གཞན་ལ་ཕན་པ་སྒྲུབ་པར་ནུས་སོ་སྙམ་དུ། སྨན་བསླངས་ཏེ་ཤིན་ཏུ་སྙན་པར་སྨྲ་ཞིང་གཞན་གྱི་དོན་ལ་མོས་པས་སེམས་ཅན་དག་གི་ནད་སྣ་ཚོགས་གསོ་བར་བྱས་སོ། །ནམ་ཞིག་བུད་མེད་ཞིག་གི་བདག་པོ་ནད་ཀྱིས་ཤི་བར་གྱུར་པ་ན། བུད་མེད་དེས་ངུ་ཞིང་བདག་པོ་འབོད་ལ་ཁྱོད་གར་སོང་ཞེས་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་ནོ། །དེ་འབྱུང་པོས་བཟུང་བས་སྨྱོ་བར་གྱུར་ཏོ། །ཡང་དེས་རང་གི་ཁྱིམ་དུ་འོངས་ཏེ་ ངའི་བདག་པོ་ནི་གསོན་ནོ་ཞེས། མི་ངུ་བར་དེའི་རོ་ལ་འཁྱུད་དེ། དེ་རིང་བདག་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་སྨྲ། ཁྱོད་བུད་མེད་གཞན་འདོད་ན་སོང་དང་བདག་གིས་གེགས་མི་བྱའོ་ཞེས་དང་། ཡང་ཁྱོད་མིག་ཕྱེས་ཤིག་ཅེས་མིག་སོར་མོས་འབྱེད་པ་སོགས་བླ་བཅོལ་སྣ་ཚོགས་སྨྲས་ནས། ཁྱིམ་གྱི་སྐྱེ་བོ་གཉིད་དུ་སོང་བའི་མཚན་མོར་ཁྱོ་ཕོའི་རོ་དེ་མོས་ཕྲག་པར་བཀལ་ནས་རི་དང་དུར་ཁྲོད་ཀུན་ཏུ་འཁྱམས་བཞིན་རོ་དེ་ལ་བདག་པོ་དངོས་སུ་བསམས་པས་གཏམ་སྣ་ཚོགས་སྨྲ་ཞིང་ཕུ་དུད་བྱེད་དོ། །རིམ་གྱིས་རོ་དེ་རུལ་ཞིང་ཀེང་རུས་འབའ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་པ་ན་ཡང་དེ་མི་འདོར་བར་གཅེས་སྤྲས་བྱེད་ཅིང་། ཉི་མ་ཚ་བའི་ཚེ་བདག་གི་ཁྱིམ་ཐབ་ངལ
Chinese
有一次，有人请家中的智者讲解。他说：‘说吧。’ 妻子便如先前所言，以偈语回答。他又问：‘这是什么意思呢？’ 妻子答道：‘如果你击打，我也会告诉你其中的意义。’ 就像猛兽击中要害一般，他虽遭人击打，却并未说出意义。那时的婆罗门月光名者，即是佛陀，而铜色者则是那欲望。那时他常常向我提说，并由我来说。如今亦复如是，他向我提说，我则代言。 又在往昔，佛陀曾为王族中的一位菩萨，名叫羯沙（或称“无贪”）。他通达诸多论典，善于美言，具足此等功德。他发心要依止清净无染的生活，以利益世间，成就安乐。他思惟：王权充满骄慢等诸多过患；商贾则与虚妄之言相连，杂以罪业；农作亦伴随牛羊等的殴打辛劳。于是他发愿：‘我应作一名医生，自利利他。’ 他以美好的言辞劝导，以诚心为他人着想，疗治众生的各种疾病。 有一日，一位妇人的丈夫因病而死。妇人哭泣着呼唤：‘丈夫啊，你到哪里去了？’ 一边念诵咒语。于是，她被精灵附体而发狂。她回到家中，紧抱着丈夫的尸体哭道：‘我的丈夫还活着啊！为什么你今日不说话？若你想要别的女人便去吧，我不会阻拦。’ 又说：‘你睁开眼吧！’ 一边伸开丈夫的眼皮，种种恳求。 到了夜里，她把丈夫的尸体当作活人，置于怀中，带着尸体游走于山野坟场，认为丈夫还活着，与他谈话并行淫。 渐渐尸体腐烂，仅剩下白骨，她仍不舍弃，细心擦拭。烈日炎炎之时，她仍然怀抱着丈夫的尸骨，疲惫不堪……
English
Once, someone requested the household wise man to explain. He replied: 'Speak.' The wife, as before, answered in verse. He then asked: 'What does this mean?' She replied: 'If you strike, then I shall also tell you the meaning.' Like a beast struck in its vital point, though beaten, he still did not reveal the meaning. At that time, the Brahmin named Moonlight was in fact the Blessed One (the Buddha), and the copper-colored one was desire itself. At that time, he would always address me closely, and I would speak for him. And even now, he addresses me closely, and I speak on his behalf. Furthermore, in a previous life, the Blessed One was born into a royal lineage as a Bodhisattva named Kesha, or called 'Without Greed'. Skilled in many treatises, eloquent in speech, endowed with such qualities, he resolved: 'I shall live in a perfectly pure way of life, and work to bring benefit and happiness to the world.' He thought: 'Royal power is full of faults such as pride; commerce is bound with lies and mingled with sin; farming involves the suffering of beating and forcing oxen and the like.' Thus, he resolved: 'I shall be a physician, able to purify life and benefit others.' Practicing medicine, speaking sweetly, with faith in others’ welfare, he cured beings of their many diseases. One day, a woman’s husband died from illness. The woman wept, crying out: 'Husband, where have you gone?' while reciting spells. Possessed by a spirit, she became mad. Returning home, she embraced her husband’s corpse, crying: 'My husband is alive! Why do you not speak to me today? If you desire another woman, go, I will not hinder you. Open your eyes!' She forced open his eyelids and spoke many pleas. At night, she placed the corpse beside her as if alive, roamed mountains and cemeteries carrying it, thinking he still lived, conversing and engaging in intercourse. Gradually the corpse decayed, leaving only bones, yet she would not abandon it, carefully polishing them. Even beneath the burning sun, she carried the remains of her husband, exhausted and burdened...
Tibetan
་ཞེས་ཁྲུས་བྱས་ནས་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་བཅིང་པ་སོགས་ཇི་ལྟར་གསོན་པ་ལ་བྱ་བ་བཞིན་དུ་ཕུ་དུད་དང་སྙན་པར་སྨྲས་པ་དང་། གུས་པ་དང་སྙིང་ཉེ་བའི་ཚིག་ཐམས་ཅད་སྨྲ་བཞིན་ཀུན་ཏུ་འཁྱམས་པར་བྱེད་ལ། མཚན་མོའི་དུས་སུ་མེ་ཏོག །མལ་ཆ་ལ་ཨ་ག་རུའི་དྲིས་བདུགས་ནས། འཕགས་པའི་སྲས་ཚུར་བྱོན། མལ་འདིར་བཞུགས་ཞེས་ཀེང་རུས་དེ་འགོད་ཅིང་དེ་ལ་འཁྱུད་དེ་ཉལ་བར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཀུན་སྤྱོད་དེ་ལྟ་བུ་སྐྱེ་བོ་དང་སློབ་མའི་ཚོགས་དང་བཅས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་མཐོང་ནས། ཀྱེ་མ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་རྟོག་འདིས་འདི་ལྟར་རྨོངས་པ་འདི་ཡང་བདག་གིས་ཐབས་ཀྱིས་གསོ་བར་བྱའོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ལ་སློབ་མ་རྣམས་ན་རེ། བློ་དང་ལྡན་པ་དག་གིས་མི་ནུས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེས་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་ཏོ། །དེར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྙིང་རྗེའི་ཡིད་ཀྱིས་བུད་མེད་ དེ་གང་ན་ཡོད་པའི་དུར་ཁྲོད་འཇིགས་སུ་རུང་བར་མཚན་མོར་སོང་བ་དང་། དེར་འཇིགས་སུ་རུང་བའི་ཤ་ཟ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་ས་དེར་ཁྱབ་པར་མཐོང་ནས་སློབ་མ་དག་ལ་སྲུང་བའི་སྔགས་ཀྱིས་གཙུག་ཕུད་བཅིངས་ནས། དེས་བསམས་པ། སྐྱེ་བོ་རྣམས་གང་ལ་ཆགས་ཤིང་ནན་ཏན་དུ་བྱེད་པའི་བུད་མེད་ཀྱི་ལུས་དེ་ནི་དུར་ཁྲོད་དུ་གསལ་པོར་མཐོང་བའི་རོ་དྲི་ང་བ་འདི་རྣམས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུ་ལ་འཁྱུད་ཅིང་ཆགས་པའི་བློ་ནི་རེ་འཁྲུལ་ལོ་སྙམ་དུ་སྙིང་རྗེས་ནོན་པར་བྱས་ཤིང་། དེར་སློབ་མ་ལ་དྲིས་ནས་ཐོ་རངས་ལ་བབ་པའི་ཚེ། ཁྱོད་ནད་པ་རྣམས་གསོ་བའི་ཕྱིར་གྲོང་ཁྱེར་དུ་སོངས་ཤིག །བདག་གིས་བུད་མེད་དེ་ཐབས་ཀྱིས་བརྟན་པོར་བྱའོ་ཞེས་སྨྲས་ཏེ་སློབ་མ་མངགས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བུད་མེད་བདག་པོའི་བཀའ་ཐུབ་ཅན་དེ་བཙལ་བཞིན་པའི་ཚེ། དེར་ན་ཆུང་མ་དེ་ལངས་ནས་བདག་པོའི་ལུས་དེ་བཟུང་ཞིང་ཆུ་བོའི་འགྲམ་དུ་སོང་བའི་ཤུལ་གྱི་མལ་སྟན་མཐོང་ནས་དེའི་ལམ་དུ་ཤེས་ནས་བལྟས་པས་དེ་ཆུ་བོར་འགྲོ་བ་མཐོང་ངོ་། །དེར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བུད་མེད་ཅིག་གི་ཀེང་རུས་ཕྲག་པར་བཀལ་ཏེ། དེའི་རྗེས་སུ་སོང་ངོ་། །བུད་མེད་དེས་ཀེང་རུས་དེ་ཆུ་འགྲམ་གྱི་ཤིང་སྡོང་ལ་བཅིངས་ནས། རེ་ཞིག་འཕགས་པའི་སྲས་སྡོད་ཅིག །ངས་གདོངས་པ་བཀྲུ་བའི་ཆུ་ཁྱེར་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱི་གདོང་འཁྲུད་པར་བྱེད་ཅིང་། ཡིད་འོང་མིག་ཅན་གྱི་གདོང་བརྒྱན་པར་བྱའོ་ཞེས་སྨྲས་ཤིང་ཆུ་ལ་ཕྱོགས་ཏེ་སོང་བ་དང་། དེས་རང་གི་གྲིབ་མ་ ཆུ་དང་པར་ཤར་བ་ལ་བལྟས་ནས། མཛེས་མ་འདིས་བདག་གི་ཁྱོ་ཕོ་འཕྲོག་པར་བྱེད་དོ་སྙམ་དུ་དེ་ལ་ཚིག
Chinese
于是为她行沐浴礼，并以花鬘缠裹，如同对待活人一般，抚慰安慰而柔声言语；又以恭敬与亲切之言语随处游行。夜间取花香薰染卧具，引圣者之子来至此处安坐，对他说：“于此卧具而住吧。”便将尸体安置拥抱而卧。其举止行为如是，被诸菩萨与弟子大众见到，心中叹息：“啊呀！此等虚妄分别之惑竟能令人如是迷乱，我当以方便疗治之。”菩萨说此语时，弟子们都心生惊异，谓：“具慧者竟然也有不能的事么？”此时菩萨以悲心念，夜半往乱葬岗，彼女尸在彼，众多豺狼虎狼环绕，遂以咒术缚其发顶守护弟子，心念：“世间男女之于所爱执著坚固，其女尸在此乱葬岗中，见其形色臭秽，然而对此系缚之情，实乃妄惑之心。”以悲心调伏之，乃询问弟子而归。于是告之：“汝等为疗治病者，暂入城中。我当以方便坚固此女尸。”嘱咐而遣之。菩萨寻女尸所在，见其小妻举起尸体，携往河岸，认得寝处之迹，循迹观望，见欲投之入水。于是菩萨将女尸一肩背负，随其而行。彼妇将尸系于河畔树木上，谓：“请圣者暂住，我取净水为汝洗面，以庄严汝容颜。”言已即向水边而去。彼女观自身映水之影，生念曰：“此美貌者将夺我夫。”遂向之言。
English
Then he bathed her, adorned her with a garland of flowers, and treated her as if she were alive, comforting and speaking softly; with words of reverence and intimacy he wandered everywhere. At night, perfuming the bedding with agarwood fragrance, he invited the noble son to come: “Rest upon this couch.” Thus he placed the corpse, embraced it, and lay down. His conduct was such, that bodhisattvas and assemblies of disciples, beholding it, sighed: “Alas! Such deluded imaginings can bewilder one so greatly. I must cure this through skillful means.” When the bodhisattva spoke thus, the disciples were astonished: “Even one endowed with wisdom has something impossible?” Then the bodhisattva, with a mind of compassion, at midnight went to the charnel ground, where the woman’s corpse lay, surrounded by jackals and wolves. With protective mantra he bound her crown-knot to safeguard the disciples, and thought: “The clinging and attachment of beings toward women’s bodies is strong indeed. Yet here in this charnel ground, her form is foul and reeking; to be bound in desire to such is but delusion of mind.” Thus moved by compassion he subdued it, asked his disciples, and returned. He then said: “Go into the town to heal the sick. I shall by skillful means stabilize this woman’s corpse.” Having commanded them thus, he sought the corpse. He saw the junior wife lift the body and carry it toward the riverbank, recognizing the traces of her master’s resting place. Following the track, he saw she intended to cast it into the river. Thereupon the bodhisattva slung the corpse upon his shoulder and followed behind. The woman tied the body to a tree by the riverbank, saying: “Noble one, stay awhile; I shall fetch water to wash your face and adorn your visage with pleasing beauty.” So speaking, she went to the water. Gazing at her own reflection upon the water’s surface, she thought: “This beauty will steal away my husband.” And so she spoke to it.
Tibetan
ས་སྣ་ཚོགས་སྨྲ་ཞིང་། མཐར་ཁྲོ་བས་རྡོ་རྣམས་ཀྱིས་བརྡེགས་ཀྱང་དེ་མ་སོང་བ་ལ། ཁྱོད་དེ་ལྟར་མི་འགྲོ་ན་བདག་གིས་འཕགས་པའི་སྲས་བཟུང་ནས་འགྲོ་བར་འགྱུར་ཏེ་གང་དུ་སླར་འདི་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་རང་གི་གྲིབ་མ་ལ་སྨྲས་ནས་ཀེང་རུས་ཕྲག་པར་བཞག་སྟེ་སོང་ངོ་། །དེས་ཀེ་ཤ་པ་མཐོང་ནས་ཅིའི་ཕྱིར་སྐྱེས་པ་འདིས་བུད་མེད་འཛིན་ཅིང་གཞན་ལ་འབྲོས་པ་བྱེད་པ་འདི་ལ་དྲི་བར་བྱའོ་སྙམ་དུ། ཀེ་ཤ་པ་ལ་སྨྲས་པ། ཁྱོད་ནི་བདག་ཁྱོ་བོ་དང་བཅས་པར་འགྲོ་བ་ལ་དོགས་ནས་འགྲོ་བ་ཅིའི་ཕྱིར། བདག་ནི་ཤ་ཟའི་བུད་མེད་མིན་པས་དོགས་པ་དོར་ལ་སྨྲོས་ཤིག་ཅེས་ཟེར་བ་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ན་རེ། སྲིང་མོ་ཁྱོད་ལ་འཇིགས་པ་མིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་སྐྱེས་པ་གཞན་མི་འདོད་པའི་ཆུང་མ་འདི་བཟུང་ནས་གང་དུ་མི་རྣམས་མེད་པར་འགྲོའོ། །བདག་གི་བུད་མེད་འདི་ནི་མཛེས་པས་ལྷ་རྣམས་ཀྱང་མངོན་པར་དགའ་བ་འདི་ཁྱོད་ཀྱི་འཛའ་བོས་འཕྲོགས་པར་དོགས་ཏེ་འབྲོས་སོ། །བདག་གི་མཛའ་མོ་ནི་སྐྱེས་པ་གཞན་ལ་མི་དགའ་ཞིང་ཁྱོད་ཀྱི་མཛའ་བོ་མཐོང་ནས་ངོ་ཚ་བས་མིག་གཉིས་ཟུམ་པར་བྱས་སོ། །བདག་གིས་འདི་བཟུང་ནས་རིའི་ཕུག་ཏུ་ཡུན་རིང་གནས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ལ། བུད་མེད་དེ་ན་རེ། འཕགས་པ་དེ་ལྟ་བུའི་དོགས་པ་མི་དགོས་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་ཆུང་མ་ཚུལ་བཟང་བ་སྐྱེས་པ་གཞན་མི་འདོད་པ་དེ་ལྟར། ། བདག་གི་མཛའ་བོ་ཡང་དེ་ལྟར་ཚུལ་བཟང་བ་ཡིན་ལ། བརྟུལ་ཞུགས་མཉམ་པ་དག་གྲོགས་པོ་ཡིན་པས་ལེགས་སོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ་དགའོ། །དེར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྨྲས་པ། ཁྱོད་བདག་པོའི་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་གནས་པའི་བུད་མེད་ཡིན་ན། ཆུ་བོ་འདིར་བདག་ཅག་ལྷན་ཅིག་གནས་པར་བྱའོ། །ཞེས་སྨྲས་པ་ལྟར་བྱས་ཏེ། ཀེ་ཤ་པས་ཆུ་འགྲམ་གྱི་ཤིང་རྩར་ཀེང་རུས་དེ་བཞག་སྟེ། རྒྱན་བྱེད་པར་བརྩམས་པ་ལ་བུད་མེད་དེས་ཀྱང་ཁྱོ་བོའི་ཀེང་རུས་བརྒྱན་པར་བརྩམས་ཞིང་དེ་གཉིད་དུ་སོང་བའི་ཚེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཀེང་རུས་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྐེ་ཐག་པས་སྦྲེལ་བ། དལ་བུས་ཁྱེར་ཏེ་ཆུ་བོ་ལ་དོར་ནས་ཧ་ཧ་ཞེས་སོགས་དང་། མྱ་ངན་གྱི་སྒྲ་བརྗོད་པས་བུད་མེད་དེ་སད་པ་ལ། ཁྱོད་ཀྱི་བདག་པོས་བདག་གི་མཛའ་མོ་འཕྲོགས་སོ་ཀྱེ་མ་ཀྱི་ཧུད་ཅེས་བྱས་པས། དེ་གཉིས་པོས་ཀེང་རུས་གཉིས་ཀ་ཆུས་ཁྱེར་བར་མཐོང་ནས་ཀྱི་ཧུད་ཧ་ཧ་ཞེས་བརྗོད་དེ་ཆུ་འགྲམ་དུ་རྒྱུག་ཅིང་རྒྱུག་ཅིང་འགྲོ་བའི་ཚེ། བུད་མེད་དེས་མིག་མཆི་མས་གང་བཞིན་སྨྲས་པ། བདག་གིས་ནི་ཁྱོད་ལ་དུས་ཀུན་བརྒྱན་ཅིང་གུས་
Chinese
众人议论之时，最终虽以怒意而被石头打击，却未离去。他对自己的影子说：‘若你不如此随行，我便执持圣者之子而前往，再也不会回来看你。’言毕，将影子置于木偶骨架之中而去。其时迦叶见之，心生疑惑：‘此人为何执持妇人，舍弃他人而远去？须得询问。’迦叶遂问曰：‘汝与我等同行，何以心怀疑虑而行？我非食肉之妇女，当弃疑而言之。’菩萨答曰：‘姊妹，我对你无惧，然此幼妻为他人不欲者，我执之而往，去至无人之处。我之妇女美貌，诸天亦显然爱乐，恐被汝夫夺取，故离去。我之伴侣见他人不悦，见汝夫羞愧，乃闭目而避。我将此携至山洞，欲久居。’妇女答曰：‘圣者，不应如此疑，汝之妻贤良，为他人不欲者，汝之友亦复贤善，皆是持戒同伴，称善而喜。’菩萨曰：‘若汝真是彼持戒人之妻，当共我等住此河畔。’言毕，迦叶于河岸树下置木偶骨架，欲加饰之。妇女亦为其夫之木偶加饰，而夫入睡时，菩萨以索缚其骨架，抬之而投入河中，高声呵呵并作哀鸣之声，妇女惊醒。菩萨言：‘汝夫夺我妻矣！’于是二人见二木偶漂于水中，高声呵呵而呼，竞相奔向河岸。其时妇女目泪盈眶而言：‘我时时以饰奉汝，敬敬不怠。’
English
When the crowd was speaking, in the end, though he was struck by stones in anger, he did not leave. He said to his shadow: ‘If you do not go with me thus, then I shall take the holy son and depart, never to return and see you again.’ Saying this, he placed his shadow into a puppet skeleton and left. Then Kāśyapa saw this and thought with doubt: ‘Why does this man take a woman, abandoning others and going away? I must ask.’ Kāśyapa said: ‘You go with me and my companions, why then do you go with suspicion? I am not a flesh-eating woman, so cast aside suspicion and speak.’ The Bodhisattva said: ‘Sister, I do not fear you. Yet this young wife is unwanted by others; I take her and go, to a place where no men exist. My woman is beautiful, even the gods delight in her, I feared your husband might seize her, so I departed. My companion, seeing others’ displeasure, looked upon your husband with shame, closing her eyes. I take her to a mountain cave to dwell long.’ The woman said: ‘O noble one, such suspicion is not needed. Your wife is virtuous, unwanted by others, likewise your friend is virtuous, both are ascetics, companions of discipline. This is good and brings joy.’ The Bodhisattva said: ‘If you truly are the wife of that ascetic, then stay with us by this river.’ Saying thus, Kāśyapa placed the puppet skeleton under a riverside tree to adorn it. The woman also began to adorn her husband’s skeleton, and when he had fallen asleep, the Bodhisattva tied the skeleton with a cord, carried it, and cast it into the river, shouting ‘ha ha’ and uttering sounds of distress. The woman awoke startled. The Bodhisattva said: ‘Your husband has seized my wife!’ Then the two saw the two skeletons carried by the river, crying ‘hu hu, ha ha’ aloud, and rushed together along the riverbank. The woman, with tears flowing, said: ‘I have always adorned you and served you with reverence without neglect.’