Tibetan
ན་ངན་སོང་སྒྲིབ་པ་ཅན། །ཚངས་པ་འཐོབ་འགྱུར་ལམ་ནི་མི་ཤེས་སོ། །དེ་ནས་བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོ་དེས་བདག་གིས་ཚངས་པས་སྨྲས་པའི་དོན་ཤེས་པ་ལྟར་ན། ཁྱིམ་པ་ཁྱིམ་ན་གནས་པ་དག་གིས་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སལ་གྱིས་དག་པ་མ་འདྲེས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་རྣམ་པར་བྱང་བ་སྤྱད་པ་འདི་སླ་བ་མ་ཡིན་པས། བདག་སྐྲ་དང་ཁ་སྤུ་བྲེགས་ཏེ་ངུར་སྨྲིག་བགོས་ནས་དད་པ་ཡང་དག་པ་ཁོ་ནས་ཁྱིམ་མེད་པར་རབ་ཏུ་བྱུང་བར་བུའོ་སྙམ་མོ། །དེའི་བསམ་པ་ཤེས་ནས་སྨྲས་པ། ཚངས་པར་སྐྱེ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། །འདི་ལ་འབད་པ་བརྟན་པར་གྱིས། །ཆོས་འདི་དག་པ་གཡུང་དྲུང་ཡིན། །ཞེས་སྨྲས་ནས་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་དབྱར་ཟླ་བཞི་པོ་དེ་འདས་ནས་རྒྱལ་པོ་རྡུལ་ཕྲན་བྲམ་ཟེ་དེའི་དྲུང་དུ་ཕྱིན་ཏེ་ཞབས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཞིང་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འདུག་པ་ལ་བྲམ་ཟེ་དེས། བདག་མི་སྤྲོ་བས་རྒྱལ་སྲིད་ཉིད་ཀྱིས་བསྐྱང་དུ་གསོལ། རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། ཁྱོད་འདོད་ པ་མི་ཚིམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་བདག་གིས་བསྐང་། ཁྱོད་ལ་འཚེ་བ་ཡོད་ན་གསད་ཀྱིས་བདག་མ་དོར་ཞེས་སྨྲས་སོ། །བྲམ་ཟེས་སྨྲས་པ། རྒྱལ་པོ་བདག་འདོད་མི་ཆོག་མིན། །བདག་ལ་འཚེ་བའང་མ་མཆིས་ཏེ། །མི་མ་ཡིན་པའི་ཚིག་ཐོས་ནས། །ཁྱིམ་གྱི་གཞི་ལ་མི་སྤྲོའོ། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་སྒོ་ནས་ཕན་ཚུན་གླེང་སྟེ་ཚངས་པའི་ཚིག་གིས་རབ་ཏུ་བྱུང་བར་འདོད་ཚུལ་སྨྲས་པ་ན། རྒྱལ་པོས་ཀྱང་ཁྱོད་གང་དུ་འགྲོ་བ་དེར་ཁོ་བོ་ཡང་འགྲོ་སྟེ། ཁྱོད་ནི་ཁོ་བོའི་སྟོན་པ་དང་། བདག་ཁྱེད་ཀྱི་ཉན་ཐོས་སློབ་མར་བྱའོ་ཞེས་སྨྲས་པས། རྒྱལ་པོའི་དེ་ལ་ཆགས་པའི་འདོད་པ་སྤོངས་ལ་ཚངས་པར་སྐྱེ་བའི་སླད་དུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་པར་གྱིས་ཞེས་ཀྱང་སྨྲས་སོ། །དེ་ནས་བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོ་དེས་རྒྱལ་རིགས་དྲུག་ལ་ཁོ་བོ་རབ་ཏུ་བྱུང་ན་ཁྱེད་ཅག་ཅི་བྱེད། དེ་དག་ན་རེ། མཁན་པོ་ལོ་བདུན་གཞེས་དང་། བདག་ཅག་བུ་སོགས་རྒྱལ་སྲིད་ལ་བཞག་ནས་ཁྱེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་རབ་ཏུ་བྱུང་ངོ་། །བྲམ་ཟེས་སྨྲས་པ། ལོ་བདུན་ནི་ཧ་ཅང་ཐོགས་ཆེས་ཏེ། འདོད་པ་རྣམས་ནི་ཆགས་པར་འགྱུར་བ། ལོངས་སྤྱོད་རྣམས་ནི་མྱོས་པར་འགྱུར་བ། སྲོག་འཆད་པ་ནི་ཤེས་པར་དཀའ་བ་ཡིན་པས་ལོ་བདུན་འདས་ན་ཡང་རབ་ཏུ་འབྱུང་ངམ་མི་འབྱུང་གཏོལ་མེད་པས་རེ་ཞིག་ཁོ་བོ་ནི་རབ་ཏུ་འབྱུང་ངོ་། །དེ་དག་གིས་ལོ་དྲུག་ནས་གཅིག་གི་བར་དང་། ཟླ་བ་བདུན་ནས་ཞག་བདུན་གྱི་བར་དུ་གྲོས་བཏབ་པ་དང་། བྲམ་ཟེ་ན་རེ། ཞག་བདུན་ནི་རིང
Chinese
堕落恶趣被烦恼所障之人，不知获得清净之道。于是大婆罗门依自己所明白的清净语义而思惟：居家之人，纵然在家中生活，若能于生存期间修行清净，具足无染，圆满纯净，彻底远离，则此道并非易行。所以我应当剃除须发，涂以灰泥，以唯一正确之信心出家为比丘。作此思惟后，便说道：‘为求生于清净故，应当坚定努力。此法清净，常住不坏。’说罢便失去声色。此后，夏月第四月过去之后，国王尘微前往婆罗门座下，顶礼于足，独处一隅。婆罗门便说：‘我已不乐，请大王亲自治理政事。’国王答曰：‘汝若有所不满之愿，我当满足。若有加害于汝者，我亦不舍而杀之。’婆罗门答曰：‘大王，我并无所求，亦无人加害于我。但自听闻非家之言，便不复乐于家业。’于是二人相互唱偈言辞往复，婆罗门以清净语说明其意在出家。国王亦言：‘汝往何处，我亦随往。汝是我之导师，我愿为汝声闻弟子。’由此舍弃对国王所生之欲望，而修清净行，意欲生于清净。于是婆罗门复告六族之王：‘若我出家汝等如何？’诸王答曰：‘当以七年为期，吾等妻子等交付政事，然后随汝出家。’婆罗门曰：‘七年过久，欲望则染，受用则迷，杀生难断。七年之后，或能出家或不能，未可定。我必立即出家。’于是诸王议定以六年至一之间，或以七月至七日之间而随之。婆罗门言：‘七日乃长久也。’
English
Those bound by obscurations of evil destinies do not know the path to purity. Then the great Brahmin, understanding the meaning of purity as he himself expressed, thought: Householders, even while living at home, so long as they live, may practice purity, completing full perfection, utterly free from defilement, yet this practice is not easy. Therefore, I shall shave off my hair and beard, smear myself with ashes, and with single-pointed true faith, leave the household life and go forth as a renunciant. Having conceived this thought, he said: “In order to be born in purity, one must strive firmly in this. This Dharma is pure and everlasting.” Having spoken, his countenance changed. After the fourth month of summer had passed, King Dust-Mote went before that Brahmin, paid homage at his feet, and sat apart. The Brahmin said: “I am no longer pleased; may the king himself maintain governance.” The king replied: “Whatever unfulfilled desire you have, I shall satisfy. If any would harm you, I would not abandon you but kill them.” The Brahmin answered: “O king, I have no unsatisfied desire, nor is there any harm against me. But having heard the words of renunciation, I no longer delight in household affairs.” Thus, in verses they exchanged, the Brahmin declared through words of purity his wish to renounce. The king said: “Wherever you go, I too will go. You are my teacher, and I shall become your śrāvaka disciple.” Thus abandoning his desire for the king, he cultivated purity, seeking to be born in purity. Then the great Brahmin asked the six royal lineages: “If I renounce, what will you do?” They answered: “We will delay seven years, entrusting our wives and children to governance, and then follow you into renunciation.” The Brahmin said: “Seven years is too long; desires will bind, pleasures will intoxicate, and the killing of life is difficult to abandon. After seven years, one may or may not renounce, it is uncertain. Therefore I shall renounce now.” Thus they resolved upon a period between six years and one year, or between seven months and seven days. The Brahmin said: “Seven days is already too long.”
Tibetan
་པོ་མིན་མོད་ཀྱི། འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ནི་མྱོས་པ་དང་། སྲོག་འཆད་པ་ཤེས་དཀའ་བས་ཞག་བདུན་འདས་ན་ཡང་རབ་ཏུ་འབྱུང་ངམ་ མི་འབྱུང་གཏོལ་མེད་པས་རེ་ཞིག་བདག་རབ་ཏུ་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ནས་བྲམ་ཟེ་ཤིང་སཱ་ལ་ལྟ་བུ་བདུན་སོགས་དང་། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ལྔ་བརྒྱ་དང་། འདུལ་སྦྱོང་མཁན་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སྨྲས་པས། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཁན་པོ་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་རྗེས་སུ་བདག་ཅག་ཀྱང་རབ་ཏུ་བྱུང་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནས་བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོ་གནག་ལྷས་སྐྱེས་སྐྲ་དང་ཁ་སྤུ་བྲེགས་ཏེ་གོས་ངུར་སྨྲིག་བགོས་ནས་རབ་ཏུ་བྱུང་ངོ་། །དེར་རྒྱལ་བུ་རྡུལ་ཕྲན་འཁོར་བརྒྱ་སྟོང་ཕྲག་མང་པོ་དང་། རྒྱལ་རིགས་དྲུག་དང་བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོ་བདུན་ལ་སོགས་པ། རྟ་དང་གླང་པོ་འདུལ་སྦྱོང་མཁན་སོགས་ཁྲུས་བྱེད་པའི་བར་གྱི་མི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེའི་རྗེས་སུ་རབ་ཏུ་བྱུང་ངོ་། །བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོ་གནག་ལྷས་སྐྱེས་དེ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་ལྔ་པོ། སེམས་ཉམ་ཆུང་བ་བྱེད་པ། ཤེས་རབ་ཉམ་ཆུང་བར་བྱེད་པ། གནོད་པ་བྱེད་པའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ། མྱ་ངན་ལས་མི་འདའ་བ་བྱེད་པ་རྣམས་སྤངས་ནས། བྱམས་པ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་འཁོར་དང་འགྲན་ཟླ་མེད་པ། གནོད་པ་མེད་པ། ཡངས་པ་རྒྱ་ཆེན་པོར་གྱུར་པ་ཚད་མེད་པ་ཤིན་ཏུ་བསྒོམས་པས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་མོས་ཏེ་ཁྱབ་ཅིང་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་གནས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཉིས་པ་དང་། གསུམ་པ་དང་། བཞི་པ་དང་། སྟེང་དང་འོག་དང་། ཐད་ཀར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འཇིག་རྟེན་འདི་ཐམས་ཅད་བྱམས་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཁྱབ་པར་བྱས་ཏེ་གནས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྙིང་རྗེ་ དང་། དགའ་བ་དང་བཏང་སྙོམས་ཀྱིས་ཁྱབ་པར་བྱས་ཏེ་གནས་སོ། །དེའི་ཚེ་དེའི་མིང་སྟོན་པ་གནག་ལྷས་སྐྱེས་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་སྟོན་པ་གནག་ལྷས་སྐྱེས་འཁོར་བརྒྱ་སྟོང་དུ་མ་དག་དང་བཅས་པ་གྲོང་ཁྱེར་ནས་གྲོང་ཁྱེར་དུ་རྒྱུ་ཞིང་དོང་སྟེ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ལྟ་ཞིང་ཕྱག་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་ཡང་དེའི་ཚེ་མདུན་ན་འདོན་བདུན་བྱུང་བ་ནི། རལ་གྲིས་འཚོ་དང་། ཚངས་སྦྱིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བདུན་ནོ། །ཀ་ལིང་ཀ་ན་ཆེ་བའི་ཁྱིམ། །རྡོ་མང་ན་ནི་སྐེམ་བྱེད་དེ། །ཞེས་སོགས་དང་། བཱ་རཱ་ན་སཱིར་ཀ་ཤི་སྟེ། །གནག་ལྷས་སྐྱེས་ཀྱིས་རིས་བཅད་དེའོ། །ཞེས་དང་། དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་མང་པོ་ལ་འདོད་པའི་ཆགས་པ་སྤངས་ལ། ཚངས་པའི་ལམ་ཡང་དག་པར་བསྟན་ཅིང་བསམ་གཏན་གྲུབ་པར་བྱས་པའི་བྲམ་ཟེ་དེ་ལྟར་ཤེས་རབ་དང་སྤོབས་པ་ཆེ་བ་དེས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན
Chinese
虽说世间之人难免欲乐，然欲乐之受用乃是迷醉，亦因生命难保，纵七日已过，犹未可断然决计必然出家或不出家，然终有一日吾必定出家。于是婆罗门释迦沙罗等七人，以及五百婆罗门子弟，及诸学戒者等，皆闻而言：诸大导师已出家，我等亦当随学而出家。于是大婆罗门黑天生者，剃去须发，著染衣而出家。在彼之时，王子尘微等数百万众，六种王族，七位大婆罗门等，马牛，诸学戒者，凡在受浴之众，皆随其后而出家。此大婆罗门黑天生者，既已出家，断除五种烦恼障：令心卑劣，令智慧卑劣，随顺损害之行，不能超出恶趣，悉皆舍弃，而修广大无量之慈心，具足无敌，无害，广阔无边，修习无量，专一归心，普覆成就而安住。又复以此慈心，遍及二方、三方、四方、上下、周匝一切世间，皆以慈心普覆而安住。复以悲、喜、舍之心，普覆而安住。于是其名号称曰“黑天生”。自此尊者黑天生与无数大众，往来诸城邑村落，人人瞻仰，顶礼。尔时七位大声闻出世，即为：持剑生、清净施等。又如偈言：迦陵伽大族之家，于多石地行乞食。婆罗那斯国界中，黑天生者化群众。由是众多有情，断除欲贪，显示清净梵行之道，安住禅定。此诸婆罗门以大智慧勇猛，饶益有情。
English
Though it is true that worldly people cannot avoid the delights of desire, such enjoyment is but intoxication, and since life is fragile and hard to sustain, even after seven days one cannot firmly decide whether to renounce or not. Yet, surely, one day I will renounce. Thus, seven brahmins such as Shing Sāla, together with five hundred sons of brahmins and all those practicing discipline, said: Since the great master has renounced, we too will renounce. Then the great brahmin, Kṛṣṇa-born (Black-Born), shaved his hair and beard, donned the ochre robe, and renounced the world. At that time, countless princes, six royal lineages, seven great brahmins, horses, oxen, and all those preparing for ritual bathing, all followed after him and renounced. This great brahmin, Kṛṣṇa-born, having renounced, abandoned the five defilements: making the mind base, making wisdom base, aligning with harmful ways, remaining bound to suffering—he abandoned all these. He cultivated a mind endowed with great loving-kindness, without rival, without harm, vast and boundless, profoundly trained, unified and dedicated, pervading and complete, abiding thus. Likewise, with this mind of loving-kindness, he pervaded in the two directions, three, four, above, below, and all around, suffusing the entire world with loving-kindness and abiding thus. Likewise, with compassion, with sympathetic joy, and with equanimity, he pervaded and abided thus. At that time, his name became known as Kṛṣṇa-born (Black-Born). From then on, the teacher Kṛṣṇa-born, accompanied by countless followers, went from city to city and village to village; all gazed upon him and paid homage. At that time, seven great disciples arose: Sword-Bearer, Pure Giver, and others. As the verses say: In the great clan of Kaliṅga, in the stony land, they wandered for alms. In the land of Vārāṇasī, the Kṛṣṇa-born guided the assembly. Thus many beings abandoned desire, revealed the path of pure chastity, and attained meditation. These brahmins, with great wisdom and courage, benefited living beings.