Tibetan
བུ་བྱས་པ་དེ་ནི་ངས་གནོད་པ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ངའི་ཚིག་བཞིན་མ་བྱས་ན་ཕྱིར་ཡང་གནོད་པ་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་ན་རེ་ཞིག་ཉིན་རེ་བཞིན་ཤ་རྗེན་དམར་པོ་དང་ཏིལ་དང་འབྲས་ཐུག་པོ་ཆེ་བྲེ་ཆུང་གང་གི་ལྷ་བཤོས་བྱོས་དང་། དེ་ནས་ཕྱིས་བསམ་པར་བྱའོ་ཞེས་སྨྲས་པ། བྲམ་ཟེ་རྣམས་ཀྱིས་ལྔ་ལེན་གྱི་རྒྱལ་ པོ་ལ་གོ་བར་བྱས་པས། རྒྱལ་པོས་ཀྱང་ཉིན་གཅིག་བཞིན་དུ་དེར་རྒྱལ་བློན་དང་མདུན་ན་འདོན་རྣམས་འོངས་ནས། གཏོར་མ་བྱ་བ་ལ་ཞུགས་ཏེ་ལྷ་ལ་གནང་ངམ་མི་གནང་གསོལ་བ་བཏབ་པ་དང་དེ་བཞིན་དུ་བྱའོ་ཞེས་བྱས་སོ། །དེ་ལྟར་དུས་རིང་ཙམ་ལོན་ནས་ནེ་ཙོ་དེའི་གཤོག་པ་སྐྱེས་ཏེ་འཕུར་ནུས་པ་ན། ཡང་འགྲོ་བའི་བློ་སྐྱེས་ཏེ་སྨྲས་པ། འདི་ལྟར་ང་ལ་གང་ཁྱོད་ཀྱི་དཔུང་དང་ལྷ་མོ་དང་གཞོན་ནུ་དང་བློན་པོ་རྣམས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མགོ་གཏུན་བཞིན་བྲེགས་ལ་ངའི་དྲུང་དུ་ཤོག་ཅིག་དང་། དེ་ནས་བཟོད་ཅིང་གནང་བར་བྱའོ། །དེ་རྒྱལ་པོ་ལ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱས་པ་དང་། དེ་ལྟར་རྒྱལ་པོ་འཁོར་བཅས་ཀྱི་མགོའི་སྐྲ་བྲེགས་ནས་གཏུན་བཞིན་དུ་ལྷ་ཁང་དུ་སོང་སྟེ་བཟོད་པར་གསོལ་བ་དང་། །ནེ་ཙོ་དེས་ནམ་མཁའ་ལ་འཕུར་ནས་སྨྲས་པ། བྱེད་པ་ལ་ནི་སླར་བྱས་ཏེ། །ཕྱི་བས་སླ་ནི་ཕྱི་ལ་ལྟོས། །འདིར་ནི་གཅིག་པུ་ཕྱི་བ་ཡིས། །བཙུན་མོ་ཀུན་ཀྱང་ལེགས་པར་ཕྱི། །ཞེས་སྨྲས་ཏེ་འཕུར་ནས་སྨན་ཆེན་པོའི་དྲུང་དུ་ཕྱིན་པ་དང་། སྤྱོད་གསལ་རིང་ཞིག་ཏུ་མ་མཐོང་ན་གང་ནས་ཕྱིན་ཅེས་དྲིས་པ་དང་། དེས་ཇི་ལྟར་ཐབས་བྱས་པ་རྣམས་རྒྱ་ཆེར་བརྗོད་པས་སྨན་ཆེན་པོ་མགུ་ནས་རྒྱལ་པོ་སྐྱེད་པ་ལ་སྨྲས་པ་དང་། རྒྱལ་པོ་ཡང་མཆོག་ཏུ་དགའ་ནས། ཨེ་མའོ་འདི་ལྟར་ཁྱེད་ནི་མཁས་པ་ཤ་སྟག་དང་འཕྲད་པ་བསོད་ནམས་དང་ལྡན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་ནས་དུས་ཕྱི་ཞིག་ན་བློན་པོ་རྣམས་ལ། གང་རབ་ཏུ་མཁས་པ་ཉམས་སད་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་དེ་དག་བོས་ཏེ་ཁྱི་རེ་རེ་བྱིན་ནས་འདི་དག་དུས་འདི་ཙམ་ན་མི་སྐད་དུ་སྨྲ་བར་གྱིས་ཞེས་སྨྲས་ཏེ་དེ་ དག་གིས་སོ་སོའི་ཁྱིམ་དུ་ཁྲིད་དེ་སོང་ངོ་། །དེར་སློབ་དཔོན་གཞན་རྣམས་ཁྱི་དེ་དག་གསོ་བར་ཤེས་ཀྱི་མི་སྐད་སྨྲ་བར་བྱེད་པ་མི་ཤེས་སོ། །སྨན་ཆེན་པོས་ཁྱིམ་དུ་ཁྱི་དེ་ཁྲིད་ནས་ཁྲི་ལས་མི་རིང་བ་ཞིག་ཏུ་ཕུར་པ་ལ་བཏགས་ཏེ་བཞག་སོ། །ནམ་སྨན་ཆེན་པོའི་ཁ་ཟས་དྲངས་ནས་བཟའ་བཅས་སྣ་ཚོགས་ཟ་བར་མཐོང་ཡང་ཁྱི་དེས་ལེན་མ་ནུས་སོ། །དེ་ནས་ངན་པ་ཅུང་ཟད་རེ་བྱིན་ནས་ཤི་མ་སོས་ཙམ་དུ་ཉམ་ཆུང་ལ་རིད་པར་གྱུར་ཏོ། །རྒྱལ་པོས་ཁྱི་དེ་རྣམས་མི་སྐད་ལོབས་སམ་མ་ལོབས་བལྟ་ཡིས་ཁྲིད་དེ་ཤོག་ཅེས་བསྒོ་བ་དང་། གཞན་དག་གི་ཁྱི་རྣམས་ནི་ཚོ་ལ་སྐད་བསླབས་མ་ནུས་སོ། །སྨན་ཆེན་པོའི་ཁྱི་དེ་སྐེམས་ཤིང་རིད་པར་མཐོང་ནས་འདི་ཅིའི་ཕྱིར་རིད་ཅེས་དྲིས་པ་ལ། སྨན་ཆེན་པོས་ལྷ་བདག་གིས་ཅི་ཟོས་ཅི་འཚལ་བ་དེ་བཞིན་ཁྱི་འདི་ལ་བསྩལ་ཏོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། ཁྱི་དེས་སྨྲས་པ། ལྷ་འདི་ནི་རྫུན་ཏེ་བདག་ལྟོགས་ཏེ་དེའུ་བསྐུམ་མོ། །དེ་ནས་སྨན་ཆེན་པོས་བདག་གིས་འདི་ལྟར་འདི་མི་སྐད་སྨྲ་བར་བགྱིས་སོ་ཞེས་གསོལ་བས་རྒྱལ་པོ་དགྱེས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ཡང་དུས་ཞིག་ན་ཉམས་སད་པར་འདོད་ནས་བློན་པོ་ལྔ་བརྒྱ་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ལུག་རེ་རེ་གཏད་དེ་ལུག་འདི་རྣམས་ལ་ཁྱེད་ཀྱིས་བཟའ་བཏུང་ཞིམ་པོ་བྱིན་ལ་ཚིལ་མེད་ལ་མཐུ་དང་ལྡན་པར་བྱོས་ཞེས་བསྒོའོ། །བློན་པོ་ལྔ་བརྒྱ་པོ་ཐབས་མི་མཁས་པས་དེ་དག་གསོས་ཏེ་ཚོན་པོར་བྱས་སོ། །སྨན་ཆེན་པོས་བཟའ་བ་ཞིམ་པོ་མདུན་དུ་བཞག་ནས་ཤིང་ལ་སྤྱང་གུའི་གཟུགས་གཅིག་བྱས་ཏེ་ལུག་གི་མདུན་དུ་བཞག་པས་དེ་མཐོང་བས་སྐྲག་སྟེ་ཚིལ་ནི་མ་ སྐྱེས་ཞིང་མཐུ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ཐམས་ཅད་ལ་བལྟས་ན་གཞན་ཀུན་མདོག་དང་ལྡན་ཞིང་ཚིལ་ཆེ་ལ། སྨན་ཆེན་པོ་ཁོ་ནའི་ལུག་ཚིལ་མེད་ཀྱང་མཐུ་དང་ལྡན་པར་མཐོང་ནས་དགའ་སྟེ་འདི་འཛངས་སོ་ཞེས་བསྔགས་སོ། །དེ་ནས་དུས་ཞིག་ན་གང་མཁས་པ་བགམ་སྙམ་དུ་བློན་པོའི་བུ་ལྔ་བརྒྱ་པོ་སྐྱེད་ཚལ་དུ་འདུས་ནས་ཟ་ཞིང་འཁོད་པ་ལས། སུ་གང་གིས་ངོ་མཚར་བའི་གཏམ་དང་སོ་སོའི་ཁྱིམ་ན་ཡ་མཚན་པ་ཅི་ཡོད་ཅེས་གླེང་བའི་སྐབས་སུ་སོ་སོས་ཅི་ཐོས་པ་དང་ཁྱིམ་ན་ཡོད་པ་ཅི་རིགས་པར་སྨྲས་སོ། །དེར་སྨན་ཆེན་པོའི་བུ་ལ་དྲིས་པ་དང་། བདག་གི་ཁྱིམ་ན་རྡོ་ཞིག་ཀ་རྟེན་དུ་ཡོད་པ་དེ་ཆུའི་སྟེང་དུ་བཞག་ན་ཕན་ཚུན་འཕྱོ་ཞིང་ཉུག་ལ་མཉེ་བ་སོགས་ཀྱི་ལས་བྱེད་པ་ཡོད་དེ་དེ་ལྟ་བུ་གཞན་སུ་ལ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། གཞན་དག་གིས་དེ་འདྲ་ཐོས་མཐོང་མ་མྱོང་བས་མི་སྲིད་ཟེར་ཞིང་། གསེར་གྱི་དོང་ཙེ་ལྔ་བརྒྱའི་རྒྱལ་བྱེད་པར་ཆད་དོ། གཞོན་ནུ་དེས་རང་གི་ཕ་སྨན་ཆེན་པོ་ལ་དེ་ལྟར་རྒྱལ་བྱས་སོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། དེས་སྨྲས་པ་བུ་མ་བསྟན་ཅིག་ཅེས་དེ་དག་ལྷགས་ཀྱང་མ་བསྟན་པར་གསེར་གྱི་དོང་ཙེ་ལྔ་བརྒྱ་རྒྱལ་དུ་བྱིན་ཏོ། །དེ་ནས་སྨན་ཆེན་པོས་སྤྲེའུ་རྣམས་བཟུང་སྟེ་རོལ་མོ་བསླབས་ནས། བུ་ལ་སྨྲས་པ། ད་ནི་སོང་ལ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་སྔར་གཏམ་གླེང་ལ་སུའི་ཁྱིམ་ན་ངོ་མཚར་བ་ཅི
Chinese
那孩子确是因我而受害的。若非依我之言行事，亦必将受害。譬如有时每日供奉以赤生肉、芝麻、米饭、大大小小之食物而行祭祀，尔后再加思惟，此亦应如是。婆罗门等遂向五取国王禀告，国王亦每日与群臣侍从前来，参与作施供，向诸神祈请是否允诺，如是而行。久后，迦吒之翅生出，得以飞腾，遂生游行之意而言曰：‘如此汝等携兵众、诸妃、少年、群臣齐头破颅而至我前，然后当加以宽宥。’于是便向国王示现，国王与眷属等剃发而以头触地，入神殿中请赦。迦吒遂腾空而语曰：‘所为应重作，外因轻则外相随，此处唯由外因，诸王后皆善。’言毕腾空而往大医之前，久不现，医师问从何处来，乃述其方便事迹详尽。大医喜而告王：‘汝诚大幸，能遇智者。’王亦欢喜称赞：‘啊！汝果真有智，与猛兽相遇而具福德。’后时群臣共谋曰：‘今欲挫折贤者威势。’乃赐诸臣以犬，使彼等暂勿以人声言语。于是各携回家，然余诸师等不知犬乃训声之意。大医牵犬至家，缚于椅侧，见饮食丰盛，犬不能取，遂稍赐恶物，几至死而衰弱。国王见此……
English
That child was indeed harmed by me. Had it not been done according to my words, he would still have been harmed. Just as sometimes each day offerings of fresh red meat, sesame, rice, large and small foods are made in sacrifice, and later reflected upon—so should it be. The Brahmins reported this to the king of the five possessions, and the king likewise came daily with ministers and attendants, performing the ritual offerings, praying to the gods whether they would grant permission, and thus they did. After some time, wings grew on the Garuḍa, and it was able to fly; then arose the thought of wandering, and it spoke: ‘Thus, let your armies, your queens, your youths, and your ministers all together strike your heads and come before me; then I will grant pardon.’ It then appeared to the king. The king and his retinue shaved their heads, pressed their foreheads to the ground, entered the temple, and sought forgiveness. The Garuḍa soared into the sky and spoke: ‘What is done must be repeated; when the outer cause is light, it looks outward. Here, it is solely the outer cause; all the queens are well.’ Saying this, it flew away and came before the great physician. When asked where it had been, it told in detail the methods it had used. The physician rejoiced and said to the king: ‘You are truly fortunate to meet one so wise.’ The king too was greatly delighted and said: ‘Ah! Truly you are wise, blessed with merit to encounter even tigers.’ Later, at another time, the ministers thought: ‘We should subdue the influence of the sage.’ They gave each a dog, instructing them not to speak in human voice for now. They brought them to their homes, but the other teachers did not know the dogs were meant to be trained in voice. The physician led a dog home, tied it by a chair, set food before it, yet the dog could not take it. He gave it a little foul thing, and it became weak, nearly to death. The king saw this...
Chinese
那些人是否能教会狗说人的语言，还是不能，去观察并引导它们吧——于是下了这样的命令。然而其余的狗，却都无法被教会人语。大医师的狗，因见其瘦弱憔悴，便有人问道：‘这是为何而瘦弱呢？’大医师答道：‘正如诸天神祇赐予人类所食所求，此狗亦同样被赐予。’狗却说：‘此天神欺诳我，实际上让我挨饿，藏起了食物。’于是大医师请求说：‘请让我使它不再言人语吧。’国王因此而欢喜。其后，有一次国王欲设盛宴，命五百大臣各各献上一只羊，并嘱咐说：‘须使这些羊既能供人享受美味，又无油脂而具大力。’五百大臣因不善其法，养羊时悉皆涂以颜色。大医师则将美馔置于前方，又用木头雕成狼的形象，置于羊前。羊见之，皆惊惧不食，因而瘦削而力增。观其余羊，皆色泽美好且脂丰；唯大医师之羊，虽无脂却具大力。国王见之大喜，赞叹曰：‘此乃智者也！’其后某时，国王欲知群臣子弟之所长，召集五百大臣之子于园中饮食宴乐，并问：‘你们各自家庭中有何奇特之事？’于是各人答述其所闻与家中所有。轮至大医师之子答曰：‘我家有一石，置于水上能相互往来，并可作磨器等用，此世上别人绝无此类。’其余人闻之未见，皆不信，以为不可能，遂欲将其判处为盗五百金币之罪。其子归告父亲曰：‘我如此被判。’父答曰：‘孩子，不要显露此物。’于是未曾显露，而仍获赦免，并被赐予五百金币。其后，大医师召集伶人教以乐曲，对儿子说：‘如今你再去，与他们论前所言之奇事，谁家所有何物。’
English
They were commanded: “See whether these dogs can be taught human speech or not, and guide them.” Yet none of the other dogs could be taught. The great physician’s dog appeared thin and weak, and when someone asked, “Why is this one so emaciated?” the physician replied, “Just as the gods grant people food and whatever they ask for, so too has this dog been given.” The dog, however, spoke: “This god is false; he has made me starve and hidden away the food.” The physician then requested, “Allow me to make it so that this one no longer speaks human words.” The king was delighted. Later, when the king wished to hold a grand feast, he ordered five hundred ministers each to provide a sheep, saying: “Make these sheep yield delicious food, without fat, yet endowed with strength.” The ministers, unskilled in the method, raised the sheep by painting them with colors. The physician, however, set fine food before them, and carved a figure of a wolf from wood, placing it before the sheep. Seeing it, the sheep were terrified, did not grow fat, yet became strong. Looking upon the others, all were colorful and fat, but the physician’s sheep, though without fat, were strong. The king rejoiced and praised him, saying: “This one is truly wise!” Later, when the king wished to test the talents of the ministers’ sons, he gathered the five hundred sons into the garden for feasting and asked: “What marvels exist in your households?” Each replied with what they had heard or possessed. When the physician’s son was asked, he said: “In our house there is a stone which, when placed on water, can move back and forth, and can also serve as a millstone—such a thing no one else has.” The others, having never seen or heard of it, said it was impossible, and sought to convict him of theft of five hundred gold coins. The son returned and told his father. The father said: “Child, do not reveal it.” Thus, without revealing it, he was pardoned, and was instead rewarded with five hundred gold coins. Afterwards, the physician gathered musicians and taught them songs, saying to his son: “Now go, and again among them speak of the marvels in each one’s household.”
Tibetan
་ཡོད་སྨྲོས་ཞེས་བྱོས་ལ་བདག་གི་ཁྱིམ་ན་སྤྲེའུ་རོལ་མོ་བྱེད་པ་གླུ་གར་ལ་མཁས་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་བརྗོད་ཅིག་ཅེས་བྱས་པ་དང་། གཞན་དག་གིས་དེ་མ་ཐོས་སོ། །དེས་སྨྲས་པ། བདག་གིས་ བསྟན་ན་ཅི་སྦྱིན་གསེར་གྱི་དོང་ཙེ་སྟོང་སྦྱིན་ཏོ། །བསྟན་ཏུ་མེད་ན་ཚུར་གསེར་གྱི་དོང་ཙེ་སྟོང་དགོས་སོ་ཞེས་བྱས་སོ། །དེས་སྤྲེའུ་ཁྲིད་དེ་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་དུ་སོང་བ་དང་། རྒྱལ་པོའི་མདུན་དུ་སྤྲེའུ་རྣམས་ཀྱིས་རྔ་བརྡུང་ཞིང་གླུ་གར་བྱས་པས་གཞན་རྣམས་ཀྱིས་གསེར་གྱི་དོང་ཙེ་སྟོང་བྱིན། རྒྱལ་པོས་ངོ་མཚར་དུ་བཟུང་ངོ་། །དེ་ནས་རྒྱལ་བློན་ཡུལ་མི་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྨན་ཆེན་པོ་མཁས་ཤིང་ཟླ་མེད་ཅེས་སེམས་ཤིང་བཀུར་སྟི་བྱས་སོ། །དེ་ནས་ཡུལ་བ་དེ་ཧའི་བྲམ་ཟེ་ཞིག་རིགས་མཉམ་པའི་ཆུང་མ་བླངས་པ་ལ་བུ་མོ་གཟུགས་ལྟ་ན་སྡུག་པ་ཞིག་བྱུང་བ་ན། བྲམ་ཟེ་དེ་འདི་སྙམ་དུ་སྨྲེང་དང་རིག་གནས་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བློ་དང་ལྡན་པ་གང་ཞིག་བདག་གི་དྲུང་ནས་བསླབ་ཅིང་བདག་དང་འདྲ་བ་ཞིག་བྱུང་ན་དེ་ལ་བུ་མོ་འདི་སྦྱིན་ནོ་སྙམ་དུ་དམ་བཅས་སོ། །བུ་མོ་དེ་ལ་ཨུ་དུམ་བཱ་རི་ཀ་ཞེས་པར་བཏགས་སོ། །བྲམ་ཟེ་གཞན་གྱི་བུ་མདོག་དང་གཟུགས་མི་སྡུག་པ་མཚན་ངན་པ་བཅོ་བརྒྱད་ཚང་བ་མིང་གཟུགས་ངན་དུ་བཏགས་པ་དེས་ཕས་སློབ་ཏུ་མ་བཅུག་ཀྱང་རང་ཉིད་བྲམ་ཟེ་དེའི་དྲུང་དུ་སོང་ནས་བསླབས་པར་རིང་པོ་མ་ལོན་པར་བྲམ་ཟེ་དེས་ཅི་ཤེས་པ་ལོབས་པ་ན། བྲམ་ཟེ་སློབ་དཔོན་དེས་འདི་གཟུགས་ངན་ན་ཡང་བདག་གི་དྲུང་ནས་ཐམས་ཅད་ལོབས་པས་སྔར་དམ་བཅས་པ་བཞིན་མི་བྱ་མི་རུང་བས་འདི་ལ་སྦྱིན་ནོ་སྙམ་དུ་བུ་མོ་དེ་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བཀླུབས་ནས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་གཟུགས་ངན་ལ་བྱིན་པ་དེས་ཀྱང་བླངས་མོད་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་དགའ་མགུར་སྤྱོད་པར་མ་སྤོབས་སོ། །དེས་རང་གི་ཁྱིམ་དུ་སོང་ནས་དགའ་མགུར་ བྱའོ་སྙམ་དུ་ཁྲིད་དེ་སོང་བ་དང་། ཨུ་དུམ་ཝཱ་རི་ཀས་ཀྱང་བདག་ནི་གཟུགས་དང་ལྡན་ལ་ཁྱོ་མི་སྡུག་པ་འདི་ལྟ་བུ་ལྡན་པ་ངོ་ཚའོ་སྙམ་ཡང་། དེས་དེ་ཁྲིད་དེ་སོང་བས་ལམ་བར་དུ་རྒྱགས་ཆད་ནས་རྫིང་འགྲམ་ཞིག་ཏུ་གཉིས་ཀ་བཀྲེས་པས་ཉེན་པ་ན། གྲོགས་གཞན་ཞིག་གིས་ཕྱེ་ཆུའི་ནང་དུ་ཤིང་བུས་དཀྲུགས་ཏེ་འཐུངས་པ་ལ་མོས་བསླངས་པ་ན་གཟུགས་ངན་གྱིས་ཕྱེ་སྤར་གང་ཐོབ་པ་ཆུར་བླུགས་ཏེ་རང་ཉིད་ཀྱིས་འཐུངས་སོ། །ཨུ་དུམ་བཱ་རི་ཀས་ཇོ་ཇོ་བདག་ཀྱང་བཀྲེས་པས་གདུངས་ན་ཁོ་མོས་ཀྱང་དེ་ལ་ཅུང་འཐུང་ངོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ལ། གཟུགས་ངན་ན་རེ།
Chinese
有人说：“在我家中有会玩猴戏、擅长歌舞的人。”然而别人没有听到。他于是说道：“若由我来表演，则必当给予黄金千两；若不表演，则也须给我黄金千两。”于是他牵着猴子前往国王宫殿，在国王之前，猴子们击鼓奏乐，歌舞表演，其他人因此施予黄金千两。国王见之大为惊异。于是国王、大臣与国人皆心念：“这是位无与伦比的大神医，堪称独步无双。”因而供养尊敬。于是有一位婆罗门娶了一位出身相当的妻子，生下一个相貌丑陋的女儿。婆罗门心想：“若有一位已通达三明八解脱、具大智慧的人，若在我前学习，成为与我相等者，我便将此女儿嫁与他。”遂立誓。此女儿被取名为‘优陀摩婆利迦’（Udumbarikā）。 另有一婆罗门，其子肤色与容貌皆丑陋，具备三十二种恶相，名曰‘相貌丑陋’。其父不许其受学，但他自己仍往婆罗门座下学习，不久便精通所学。婆罗门导师心想：“此子虽形貌丑恶，但于我前已悉皆学成，依照先前誓约，不可违背，当将女儿嫁与之。”于是以众多装饰庄严其女，将她嫁与丑陋婆罗门子。婆罗门子虽娶得美女，却不能与之同欢。于是领她回家，心念：“当与她行乐。”而优陀摩婆利迦心想：“我乃具足美色之女，夫主却如此丑陋，真是羞耻。”二人同行至路途时，因口渴而至池畔欲饮水，忽遇危险。有一友人以木搅池，取水劝饮，丑陋者得水却将其倒入池中，自己饮之。优陀摩婆利迦见状道：“哎呀！我也口渴难耐，请让我喝一些吧。”丑陋者答曰：“丑陋的就是你啊！”
English
Someone once said: “In my home, there are monkey performers skilled in music and dance.” But others did not hear him. Then he said: “If I perform, you must give me a thousand gold coins; if I do not perform, still you must give me a thousand gold coins.” He then led the monkeys to the king’s palace. Before the king, the monkeys beat drums and sang and danced, so others bestowed a thousand gold coins. The king was greatly astonished. Thus, the king, ministers, and people all thought: “This is a great physician, unrivaled and peerless.” They honored and revered him. Then a certain Brahmin, who had taken a wife of equal caste, had a daughter of ugly appearance. The Brahmin thought: “If there is one who has gone beyond the three knowledges and the eight liberations, endowed with wisdom, and studies before me to become like me, I shall give him this daughter.” Thus he vowed. The girl was named Udumbarikā (优陀摩婆利迦). Another Brahmin had a son whose color and form were ugly, bearing all thirty-two bad marks, and he was named ‘Ugly Form.’ His father forbade him to study, but he himself went to learn from the Brahmin teacher, and before long he mastered everything. The Brahmin teacher thought: “Though this boy is ugly, yet he has learned everything at my feet. By the former vow, I cannot break my word, and must give my daughter to him.” He then adorned his daughter with all ornaments and gave her to the ugly Brahmin youth. Though he received the beautiful maiden, he could not enjoy delight with her. He led her home, intending to engage in pleasure. But Udumbarikā thought: “I am a maiden of fine beauty, yet my husband is so ugly, what a shame.” When the two went along the road, they became thirsty and came to a pond to drink, but danger arose. A friend stirred the pond with a stick, drew water, and offered it. The ugly one, receiving the vessel, poured the water back into the pond and drank it himself. Udumbarikā said: “Alas, I too am thirsty and suffering; let me drink a little.” The ugly one replied: “Ugly one, it is you!”