English
He hid all his possessions, leaving only a rope and a sickle. Seeing this situation, although he had no other enjoyments, he satisfied the poor with the money he earned daily by selling grass with the rope and sickle. Then, Indra, seeing that even though he had become very poor, he was not discouraged and enjoyed giving, revealed his own body and said, 'Householder, you are very brave in giving. Do not be so attached to giving, and you will gain wealth.' He said, 'Although I am very poor, I cannot do base deeds. If a mind of stinginess arises, even though I do not have those possessions, seeing the suffering of beggars, I cannot say that I have nothing.' Indra said, 'Householder, it is wrong for you to desire to give to others without having achieved your own wealth and perfect self-interest. Stop giving for a while and accumulate wealth. It is unreasonable to give without wealth.' He said, 'If I want my own benefit, I should abandon wealth and give. Wealth cannot achieve heavens, etc., but giving can. How can I indifferently enjoy my own happiness in the face of the suffering of others?' and so on. Seeing that his mind could not be changed, Indra was pleased and said, 'All your possessions have been hidden by me. I have been protecting them, and your possessions will not be exhausted. Continue to give.' He asked him to be patient, and then disappeared. Moreover, in a previous life, a princess named "Thubpa" (Enduring), during the time of the Buddha Ratnachuda, offered lamps and was prophesied to become a Buddha. When she became a Buddha, many lamps were also offered to her. As exemplified by these stories, the ways in which offerings were made to numerous Buddhas are described in texts such as the Hundred Deeds Sutra (Avadana-shataka). Furthermore, as extensively stated in the sutras, countless Buddhas were venerated with immeasurable means of comfort and happiness. Again, when he was born as the householder "Dums-byed" (Conciliator), he provided food and drink for twelve years to two thousand hermits during a famine. Again, when he was born as the householder "Gzung-byed" (Holder of Mantras), he provided sustenance for twelve years to a thousand Pratyekabuddhas during a famine.
Tibetan
བ་སྦྱར་བ་དང་། ༈ །རྒྱལ་པོ་ཕུར་བུའི་ལྷས་བྲམ་ཟེ་ཁྲི་ཕྲག་བརྒྱད་ཅུ་ལ་ལོ་ཁྲིའི་བར་དུ་གསེར་གྱི་སྟན་བཏིང་ཞིང་གསེར་གྱི་ སྣོད་ནས་ནད་སོ་སོ་ཞི་བའི་ཁ་ཟས་ཡིད་དང་མཐུན་པས་མཆོད་སྦྱིན་ཆེན་པོ་བྱས་པ་དང་། ཡང་ཀོ་ས་ལིའི་མི་བདག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཚེ་སྔོན་གླ་མིར་གྱུར་པས་ཟན་དྲོན་གཅིག་དགེ་སློང་བཞི་སྡེ་ལ་ཕུལ་བས་ད་ལྟ་རྒྱལ་པོའི་འབྱོར་བ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པའི་ཚུལ་དྲན་ནས་འདི་ནི་སྔོན་གྱི་སྦྱིན་པ་དེའི་མྱུ་གུ་ཙམ་ཞིག་ཡིན་ཚུལ་གྱི་ཚིགས་བཅད་སྨྲས་ཤིང་སྦྱིན་སོགས་བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་བྱས་པའི་ཚུལ་སྐྱེས་རབས་སོ་བཞི་པར་གསུངས་སོ། ༈ །གཞོན་ནུ་ནོར་བཟང་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ་ན་མིའམ་ཅིའི་བུ་མོ་ཡིད་འཕྲོག་མའི་ཆེད་དུ་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་པོས་མིའམ་ཅིའི་རྒྱལ་པོའི་གནས་སུ་སོང་སྟེ་ཡིད་འཕྲོག་མ་ཕྱིར་བཀུག་ནས་ལོ་བཅུ་གཉིས་སུ་གཏན་པ་མེད་པའི་མཆོད་སྦྱིན་བྱས་པ་སོགས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྦྱིན་པའི་རབས་རྣམས་ཚད་མེད་པ་ལས་ཅུང་ཟད་ཅིག་མདོ་སྡེ་ལས་བསྟན་པ་དག་ལས་འདིར་ནི་ཆ་ཤས་ཙམ་བརྗོད་པའོ། །དེ་ཡང་མདོ་ལས། ད་སྔོན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པ་ན། རང་གི་ལུས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡང་མེད་ན་ནོར་ལ་ལྟ་ཅི་སྨོས། ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་དངོས་པོ་ལ་འདི་ནི་བདག་གི་བའི་འདུ་ཤེས་མེད་ཅིང་། དངོས་པོ་འདི་དག་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དང་ཐུན་མོང་སྟེ། བདག་འདི་ལ་སྐལ་བ་ཡོད་པ་ཇི་ལྟ་བར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་སྐལ་བ་ཡོད་དོ་སྙམ་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་དང་ཉེ་བར་གྱུར་ཀྱང་བདག་ལ་སྐལ་བ་ཡོད་དོ་མི་སེམས་པར། ལོངས་སྤྱོད་འདི་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡིན་པས་བདག་ལ་སྐལ་བ་ཅི་ཡང་མེད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ཁོ་ནར་ཟད་དེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་དང་ཉེ་བར་གྱུར་པ་ཐོབ་ཀྱང་དེ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའང་མེད། ཡོངས་སུ་སྡུད་ཅིང་ལེན་པར་མི་བྱེད་པས་དང་དུ་ལེན་པ་མེད་པ་དང་། སྟོང་པའི་ཆོས་དང་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཆོས་ལ་མོས་པར་བྱེད་ཀྱི། དང་དུ་ལེན་པ་དང་། དངོས་པོའི་ཆོས་དང་གཟོད་ནས་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་མོས་པར་མི་བྱེད་དོ། །ཞེས་ གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། ༈ །ཡང་སྔོན་རྒྱལ་པོ་ཤུད་དོ་ལག་གར་ནི་ཞེས་པ་རྒྱལ་ཕྲན་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་ལ་དབང་བར་གྱུར་པའི་ཚེ། འཛམ་བུའི་གླིང་འདིར་ཆར་མི་འབབ་པས་ལོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་མུ་གེ་བྱུང་ནས་ཕལ་ཆེར་ཚེ་འཕོས་པ་ན། རྒྱལ་པོ་དེས་སྨོན་ལམ་བཏབ་སྟེ་གཡང་ཁ་ནས་ལུས་བོར་བས། བརྫུས་ཏེ་སྐྱེས་པའི་ཉ་ཆེན་པོ་ལུས་དཔག་ཚད་ལྔ་བརྒྱ་པ་ཞིག་ཏུ་གྱུ
Chinese
连接之后。 ༈ 普尔布天王以金铺地，为八十万婆罗门设宴，历时万年，以金器盛装，供应各种消除疾病的美味佳肴，举行盛大祭祀。 此外，当成为拘萨罗国之主时，忆及前世为雇工时，曾以一份热粥供养四众僧伽，如今获得巨大王室财富，并吟诵偈颂，说明这仅仅是前世布施的萌芽，并广行布施等善行，此等事迹于第三十四世中有所记载。 ༈ 当转世为善财童子时，为了人非人女（Kinnara）迷人的女儿，他以极大的努力前往人非人王的住所，带回了迷人的女儿，并进行了十二年的持续祭祀等，菩萨的布施故事数不胜数，此处仅略述经部所记载的一部分。 此外，经中记载： 过去菩萨行持时，尚且不执着于自己的身体，更何况是财富呢？ 对于受用之物，没有“这是我的”的念头。 这些事物是与所有众生共同拥有的。 我有份，所有众生也同样有份。 即使接近佛法，也不认为自己有份。 认为这些受用是所有众生的，自己没有任何份。 仅仅这样想而已。 即使获得了接近佛法的机会，也不执着于此。 不完全收集和获取，因此没有接受。 倾向于空性之法和寂静之法。 不接受，也不倾向于事物之法和原本存在之法。 如是说。 ༈ 此外，过去名为殊陀罗伽王的国王，统治着八万四千小国。 当时阎浮提（Jambudvipa）滴雨不下，发生了长达十二年的饥荒，大多数人因此丧生。 国王发愿，从悬崖上舍弃了自己的身体。 之后，他化生为一条身长五百由旬的大鱼。
English
After connecting. ༈ King Pūrṇa-varman spread golden carpets and hosted a feast for eighty hundred thousand Brahmins for ten million years, offering delicious foods that cured various diseases from golden vessels, and performed great sacrifices. Furthermore, when he became the lord of Kosala, he remembered that in a previous life as a hired laborer, he had offered a portion of warm porridge to the fourfold Sangha, and now he had obtained great royal wealth. He recited verses explaining that this was merely the sprout of that previous act of giving, and he extensively performed acts of generosity and other virtuous deeds, as recorded in the thirty-fourth Jataka. ༈ When he was reborn as the youth Sudhana, for the sake of the captivating daughter of a Kinnara maiden, he went with great effort to the abode of the Kinnara king, brought back the captivating daughter, and performed continuous sacrifices for twelve years, etc. The stories of the Bodhisattva's generosity are countless, and here only a small portion of what is recorded in the Sutras is mentioned. Moreover, it is stated in the Sutra: When Bodhisattvas practiced in the past, they did not even cling to their own bodies, let alone wealth. They had no thought of "This is mine" regarding objects of enjoyment. These things are shared with all sentient beings. Just as I have a share, all sentient beings also have a share. Even when approaching the Dharma of the Buddhas, they do not think that they have a share. They think that these enjoyments belong to all sentient beings, and that they themselves have no share at all. They only think in this way. Even if they obtain the opportunity to approach the Dharma of the Buddhas, they do not cling to it. They do not completely collect and acquire, and therefore do not accept. They incline towards the Dharma of emptiness and the Dharma of peace. They do not accept, nor do they incline towards the Dharma of things and the Dharma of inherent existence. Thus it is said. ༈ Furthermore, in the past, King Śuddhodana-lagna, who ruled over eighty-four thousand small kingdoms. At that time, no rain fell in Jambudvipa, and there was a famine for twelve years, causing most people to die. The king made a vow and abandoned his body from a cliff. Afterwards, he was miraculously born as a great fish with a body five hundred yojanas long.
Tibetan
ར་ཏེ། ཉ་དེས་མི་སྐད་དུ་ཁྱེད་ཅག་བཀྲེས་ན་ངའི་ཤ་ལོངས་ཤིག་ཅེས་བསྒོ་བས་མི་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཤ་བཅད་དེ་ཟོས་པ་སླར་སྐྱེས་ཏེ་ལོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་མ་ཟད་པར་ཐམས་ཅད་ཚིམས་པར་བྱས་ལ། ཤ་ཟོས་པ་ཐམས་ཅད་མཐོ་རིས་སུ་སྐྱེས་སོ། ༈ །ཡང་སྔོན་གྱི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་མིག་འབྱེད་ཅེས་བྱ་བ་རྒྱལ་ཕྲན་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་ལ་དབང་བྱེད་པས། རང་གི་མཛོད་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་པར་བཏང་ཞིང་། རྒྱལ་ཕྲན་རྣམས་ལ་བསྒོས་ཏེ་སྦྱིན་དུ་བཅུག་ཅིང་། དེའི་ཚེ་བཀའ་མི་ཉན་པའི་མཐའ་འཁོབ་ཀྱི་རྒྱལ་ཕྲན་ཞིག་བཀའ་འོག་ཏུ་གཞུག་པའི་ཕྱིར་བློན་པོ་ལོ་དར་ཞེས་བྱ་བས་དམག་བྱེད་པར་བརྩམས་པ་དང་། རྒྱལ་ཕྲན་དེ་སྐྲག་ནས་མངའ་འོག་གི་ལོང་བ་ཞིག་ལ་མིག་ཡ་གཅིག་སློང་དུ་བཏང་བ་ལ་སྤྱན་བྱིན་ནས་བྲམ་ཟེ་ལོང་བ་དེའི་མིག་ཏུ་བཅུག་སྟེ་བདེན་ཚིག་གི་སྨོན་ལམ་བརྗོད་པའི་མོད་ལ་མཐོང་བར་གྱུར་ཏོ། །བྲམ་ཟེ་དགའ་ནས་མིག་འདིས་ཆོག་གི་ཡ་གཅིག་མི་དགོས་སོ། །རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། ཁོ་བོས་མིག་གཉིས་ཀ་ཁྱོད་ལ་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པས་གཅིག་པོ་ཡང་བྱིན་ཏེ། སྨོན་ལམ་བཏབ་པས་བྲམ་ཟེའི་མིག་གཉིས་ཀས་མཐོང་ངོ་། ། བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་དྲིས་ཤིང་བགམ་པ་ལ་བདེན་སྟོབས་བརྗོད་པས་རྒྱལ་པོའི་སྤྱན་གཉིས་ཀྱང་སྔར་བཞིན་དུ་གྱུར་ཅིང་བྲམ་ཟེ་དེ་ལ་རིན་པོ་ཆེ་དག་ཀྱང་བསྩལ་ཏེ་ཕྱིར་དོང་ངོ་། །དེར་རྒྱལ་ཕྲན་དེས་དྲིས་པ་ན་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་བརྗོད་པས་རྒྱལ་ཕྲན་པ་ས་ལ་དབར་པས་ད་ལ་བར་ཞེས་པ་དེ་སྙིང་གས་ནས་ཚེ་འཕོས་པར་གྱུར་བ་དང་། ༈ །ཡང་རྒྱལ་པོ་བསོད་ནམས་སྟོབས་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་པའི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་རང་ཉིད་ཀྱིས་ནད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་རིམ་གྲོ་དང་སྨན་དཔྱད་བྱས་ཏེ་ནད་ཐམས་ཅད་ལས་ཐར་བར་བྱས་ཤིང་ལྷའི་དབང་པོ་ལོང་བའི་གཟུགས་ཀྱི་སྤྱན་ཡ་གཅིག་བསླངས་པ་ལ་མིག་གཉིས་ཀ་བྱིན་ནས་སླར་ཡང་བདེན་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྔར་བཞིན་སོས་སོ། ༈ །ཡང་སྔོན་དགོན་པའི་གནས་ཞིག་ཏུ་རི་བོང་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ་ན་སྲམ་དང་ཅེ་སྤྱང་དང་སྤྲེའུ་ལ་སོགས་པའི་སྲོག་ཆགས་མང་པོ་རྣམས་ཀྱི་སློབ་མ་དང་བཅས་ཏེ་ཕན་ཚུན་བྱམས་པས་གནས་པ་དེའི་གྲགས་པ་ལྷ་ཡུལ་དུ་ཡང་གྲགས་སོ། །ཚེས་བཅོ་ལྔར་དེ་འཁོར་དང་བཅས་པ་གསོ་སྦྱོང་ལ་གནས་ཤིང་རིགས་པར་རྙེད་པའི་ཟས་ཀྱིས་གློ་བུར་བའི་མགྲོན་བྱུང་ན་སྲོག་གཟུང་བར་རིགས་སོ་ཞེས་སྨྲས་པ་བཞིན་དུ་ཀུན་གྱིས་ཉན་ཏོ། །དེ་ནས་རི་བོང་དེས་བསམས་པས་གློ་བུར་བའི་མགྲོན་བྱུང་ན་དེ་དག་གིས་ཅིར་ཡང་རུང་བས་མགྲོན་བྱར་ཡོད་ལ་བད
Chinese
再者，那条鱼用人的语言说：“你们如果饥饿，就取我的肉吧。”于是人们都割肉而食，肉又重新生长出来，十二年间都没有穷尽，使所有人都饱足了。所有吃了肉的人都转生到了天界。又，过去有一位名叫明眼国王，统治着八万四千个小国。他将自己的所有财物都布施出去，并命令所有小国也进行布施。当时，为了将一个不听从命令的边陲小国纳入统治之下，大臣名叫罗达开始兴兵作战。那个小国害怕了，就派一个属下的盲人去索要一只眼睛，国王赐予了他眼睛，并将眼睛放入那个盲人婆罗门的眼中，当即念诵真实语的祈愿，盲人立刻就看见了。婆罗门高兴地说：“一只眼睛就足够了，不需要另一只了。”国王说：“我将两只眼睛都布施给你。”说完就又给了他一只眼睛，念诵祈愿后，婆罗门的两只眼睛都能看见了。 帝释天询问并考验他，国王陈述了真实的力量，国王的双眼也恢复如初，并将珍宝赐予了那位婆罗门，让他回去了。那个小国的国王询问他发生了什么事，婆罗门讲述了事情的经过，那个小国国王听到后，心碎而死。又，当国王转世为福德力时，国王亲自为所有病人提供服务和医疗，使他们摆脱了所有疾病，并向天神因陀罗索要了一只盲眼，国王将自己的双眼都给了他，又以真实的力量恢复了原样。又，过去在某个寺院的地方，当他转世为兔子时，与水獭、豺狼、猴子等众多动物及其弟子们和睦相处，这件事的名声也传到了天界。每月十五，他和他的眷属都进行斋戒，并说：“如果用理智找到的食物，有意外的客人来访，可以用来招待。”大家都听从了他的话。之后，那只兔子心想，如果有意外的客人来访，他们可以用任何东西来招待，但我
English
Furthermore, that fish said in human language, "If you are hungry, take my flesh." So the people all cut and ate the flesh, and the flesh grew back again, and it was not exhausted for twelve years, and it satisfied everyone. All who ate the flesh were reborn in the heavens. Again, in the past there was a king named Open Eye, who ruled over eighty-four thousand small kingdoms. He gave away all his treasures, and ordered all the small kingdoms to give alms as well. At that time, in order to bring a border kingdom that did not obey orders under his rule, a minister named Lodar began to wage war. That small kingdom was afraid, so it sent a blind man under its rule to ask for one eye, and the king gave him an eye, and put the eye into the eye of that blind Brahmin, and immediately recited a prayer of truthful words, and the blind man immediately saw. The Brahmin was happy and said, "One eye is enough, I don't need the other." The king said, "I will give you both of my eyes." After saying this, he gave him one eye, and after reciting the prayer, both of the Brahmin's eyes could see. Indra asked and tested him, and the king stated the power of truth, and the king's eyes were restored to their original state, and he gave jewels to that Brahmin and sent him back. When that small kingdom asked him what had happened, the Brahmin told the story, and when that small kingdom heard it, his heart broke and he died. Again, when the king was reborn as Sonam Tob, the king himself provided service and medical treatment to all the sick people, freeing them from all diseases, and asked the god Indra for one blind eye, and the king gave him both of his eyes, and again he recovered as before by the power of truth. Again, in the past, in a certain monastery, when he was reborn as a rabbit, he lived in harmony with many animals such as otters, jackals, monkeys, and their disciples, and the fame of this event spread to the heavens. On the fifteenth of each month, he and his retinue would fast and say, "If food found by reason is available, it can be used to entertain unexpected guests." Everyone listened to him. After that, the rabbit thought, if unexpected guests come, they can use anything to entertain them, but I