Tibetan
ཟིན་པས་ད་ནི་འདོང་ངོ་། །བདག་ཅག་བྱིས་པར་གྱུར་པས་བླ་མ་ཁྱོད་ལ་མཉེས་པར་མ་བགྱིས་པའི་ཚིག་སྨྲས་པ་དེ་དག་བྱིས་པའི་ནོངས་པས་བཟོད་པར་མཛད་དུ་གསོལ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང་བུ་ལ་སྙིང་རྗེ་བས་བློ་བློང་བློང་པོར་གྱུར་ཏེ། ངའི་བུ་སྙིང་ལྟར་གཅེས་པ་ལ་ལྷྭམ་ཡ་ང་མེད་པར་བྲམ་ཟེ་ངན་པ་ངོ་ཚ་མེད་པས་བརྡེག་བཞིན་སོང་བ་ཤིན་ཏུ་གཞོན་པ་དེ་དག་གིས་བྲན་གྱི་ལས་ཇི་ལྟར་བཟོད། བཀྲེས་སྐོམ་གྱིས་ཉེན་ན་བསླང་བའི་གནས་ཀྱང་ཅི་ཞིག་ཡོད། བདག་ནི་བརྟན་པར་ཆོས་དྲན་ཀྱང་། བུ་གཉིས་འདི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་བའོ་སྙམ་དུ་དགོངས་སོ། །བཙུན་མོ་མ་དྲིས་ཀྱང་མི་དགེ་བའི་ལྟས་མཐོང་ནས་རྩ་བ་དང་འབྲས་བུ་ཁྱེར་ཏེ་མྱུར་དུ་འོང་སྙམ་ཡང་གཅན་གཟན་ཁྲོ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་ལམ་ཆོད་པས་རིང་ཞིག་ལོན་ནས་རང་གནས་སུ་ཕྱིན་པ་དང་། བསུར་འོང་རན་པའི་ས་དང་རྩེད་མོ་རྩེ་བའི་ས་སོགས་ན་བུ་གཉིས་མ་མཐོང་བས་སྙིང་མི་དགའ་ཞིང་། ཀྱེ་མ་བྱིས་པ་དེ་གཉིས་རྩེ་རྩེ་ནས་གཉིད་ལོག་གམ། ནགས་ཚལ་འཐུག་པོར་བརླག་གམ། བདག་ འོང་འཕྱིས་པས་མ་མགུ་བའམ། བྱིས་པར་གྱུར་པས་གབ་ཅིང་འཁོད་དམ། གལ་ཏེ་ཆུས་ཁྱེར་རམ། འོན་ཏེ་བསད་ན་ནི་བྱ་རྣམས་ཀྱང་སྒྲ་འབྱིན་རིགས། འོན་ཀྱང་བདག་སེམས་མི་དགའ་ཞིང་ལྷུ་ཚིགས་བྲལ་སྙམ་བྱེད་པ་དང་། ཕྱོགས་འཁྲུགས་པ་སྙམ་བྱེད་པ་དང་། ནགས་ཚལ་འདི་ཡང་དཔལ་ཉམས་ཤིང་གཡོ་བ་སྙམ་བྱེད་པ་སོགས་ཀྱི་ལྟས་ངན་པ་བདག་གི་ལུས་ལ་སྨིན་ནས། རྒྱལ་བུ་ཡབ་སྲས་བདེ་ལེགས་སུ་གྱུར་ཅིག་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་རྩ་བ་དང་འབྲས་བུ་རྣམས་ཕྱོགས་གཅིག་བཞག་སྟེ། ཁྱིམ་ཐབ་ལ་བྱིས་པ་གཉིས་གར་སོང་ཞེས་དྲིས་སོ། །མ་ནི་བུ་ལ་བྱམས་པས་ཕྲལ་དུ་མི་དགའ་བའི་ཚིག་བརྗོད་དཀའ་སྟེ་ཅུང་ཟད་སྨྲ་མ་ནུས་སོ། །མ་དྲིས་འདི་འདི་ལྟར་གདུངས་ཤིང་མི་སྨྲ་པས་བདག་གི་བུ་གཉིས་མ་རུངས་པར་གྱུར་ཏོ་སྙམ་དུ་ནགས་དེ་ཀུན་ཏུ་སེམས་ཀྱིས་བརྟགས་ཀྱང་མི་སྣང་བས་མཆི་མས་བརྣང་བཞིན། བྱིས་པ་གཉིས་པོ་མི་སྣང་ཞིང་། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་མི་གསུང་བས་ཀྱི་ཧུད་དག་ནི་བསད་ཀྱིས་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲས་ནས་ས་ལ་འགྱེལ་ཏེ་བརྒྱལ་ལོ། །དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་རྩྭའི་སྟན་ལ་བཞག་སྟེ་ཆུ་གྲང་མོ་གཏོར་བས་སོས་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྨྲས་པ། ངས་ཁྱོད་མི་བཟོད་པས་དོགས་པར་མྱུར་དུ་མ་སྨྲས་ཀྱི། བྲམ་ཟེ་རྒས་ཤིང་དབུལ་བ་ཞིག་ལ་བྱིན་གྱིས་མྱ་ངན་མ་བྱེད་ཅིང་། བུ་ལ་མ་སེམས་པར་ང་ལ་ལྟོས། བསླངས་ན་སྲོག་ཀྱང་མི་སྦྱིན་པར་ག་ལ་ནུས། དེས་ན་ངའི་སྦྱིན་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རངས་པར་གྱིས་ཤིག །དེ་ནས་མ་དྲིས་བུ་གཉིས་ཤི་བར་དོགས་པ་ལ་གསོན་པའི་གཏམ་ཐོས་པས་ཅུང་ ཞིག་མྱ་ངན་ཆུང་བར་གྱུར་ཀྱང་སྔོན་བུ་གཉིས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཤིང་ཕུང་ལ་འཁྱུད་དེ་ངུ་བ་དང་། བྱིས་པ་དེ་དག་དང་རྩེ་བའི་རི་དྭགས་ཀྱི་ཕྲུ་གུ་མཐོང་ནས་ངུ་ཞིང་མྱ་ངན་གྱི་ཚིག་བརྗོད་པ་དང་། ལམ་གྱི་རྗེས་ལ་བལྟས་ན་འཐེན་ཅིང་མྱུར་དུ་སོང་བ་ལས་བརྡེགས་ཏེ་ཁྲིད་དོ་སྙམ་དུ་མྱ་ངན་གྱི་ཚིག་བརྗོད་པར་གྱུར་ཏོ། །དེར་རྒྱལ་བུས་བདག་གི་བུ་གཉིས་ནི་གྲགས་པ་དང་འཁོར་བའི་བདེ་བའི་ཕྱིར་བྱིན་པ་མ་ཡིན་གྱི་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱིར་བཏང་བ་ཡིན་པའི་ཚུལ་གསུངས་པས་བཙུན་མོ་ཡང་སེམས་བརྟན་པར་གྱུར་ཏེ་ཁྱིམ་ཐབ་མྱ་ངན་བསང་བའི་ཕྱིར་མཆི་མ་ཕྱིས་ཏེ་ངོ་མཚར་ཆེ་སྟེ་ཐུག་དན་མ་མཛད་པར་སླན་ཆད་ཀྱང་སྦྱིན་པར་མཛོད། བདག་བྱིན་ན་ཡང་བར་ཆད་མི་བགྱིད་དོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེའི་ཚེ་ས་གཡོས་ཤིང་རི་འགུལ་བ་ན། དེའི་རྒྱུ་བརྟགས་པས་ཐམས་ཅད་སྒྲོལ་གྱི་མཐུ་ཡིན་པར་ཤེས་ནས་དེའི་ཕྱི་ཉིན་བརྒྱ་བྱིན་བྲམ་ཟེའི་གཟུགས་ཀྱིས་ཆུང་མ་བསླང་པ་དང་བྱིན་ནོ། །དེས་རང་གི་གཟུགས་ཀྱིས་སླར་ཕུལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱི་བུ་གཉིས་ནི་ཡབ་ཀྱིས་ཁྲིད་ནས་བདེའོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །བྲམ་ཟེ་དེས་བྱིས་པ་གཉིས་ཤི་བི་བའི་ཡུལ་དུ་ཁྲིད་པ་ན་ཡུལ་དེའི་མི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ཤིན་ཏུ་བྱ་དཀའ་བ་ལ་སྙིང་དད་པར་གྱུར་ཅིང་སྲས་གཉིས་རྒྱལ་པོས་བསླུས་ཏེ། ཐམས་ཅད་སྒྲོལ་སླར་བཀུག་ནས་རྒྱལ་སྲིད་བྱེད་དུ་བཅུག་པས་གཏོང་བ་ཆེན་པོས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསམ་པ་ཚིམ་པར་བྱས་པས་རྒྱལ་པོ་ཐམས་ཅད་གཏོང་དུ་ཡང་གྲགས་སོ། །དེའི་ཚེ་བྲམ་ཟེ་ལ་སྲས་གནང་བའི་རྐྱེན་དེས་འབྱོར་བ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པ་ལ། དེའི་མཛའ་བཤེས་རྣམས་ཀྱིས་བྲམ་ཟེ་ཁྱོད་འདི་ལྟར་ སྐལ་པ་བཟང་པོར་གྱུར་པ་ཐམས་ཅད་སྒྲོལ་ལ་བརྟེན་པའོ། །དེས་སྨྲས་པ། ཐམས་ཅད་སྒྲོལ་གྱིས་ཁོ་བོ་ལ་ཅི་ཞིག་བྱས། ཁོ་བོ་རིགས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡོན་གནས་སུ་གྱུར་པས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱས་པ་མི་བཟོ་བ་དེ་ནི་ལྷས་སྦྱིན་ཡིན་པར་གསུངས་སོ། ༈ །ཡང་སྔོན་རྒྱལ་པོ་གསལ་སྟོབས་ཞེས་བྱ་བའི་བཙུན་མོ་རྣམ་པར་སྦ་བ་ལ། སྲས་གཟུགས་བཟང་པོ་ལྟ་ན་སྡུག་པ་ཞིག་བཙས་པ་ལ་གཟུགས་སྟོབས་ཞེས་མིང་བཏགས་སོ། །དེའི་འོག་ཏུ་བུ་བརྩོན་འགྲུས་ལྡན་དང་། བཟོ་ལྡན་དང་། ཤེས་རབ་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བུ་གསུམ་བྱུང་ངོ་། །ཡང་བཙུན་མོ་དེའི་མངལ་དུ་བུ་ཆགས་པ་ན་གང་གི་ཉིན་པར་གློ་བུར་ཕོ་བྲང་གི་འཁོར་དུ་གསེར་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཆར་དང་། བཙུན་མོ་དེའི་སྟེང་དུ་ལྷའི་བླ་བྲེ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་སྤྲས་པ་བྱུང་བས་ཡ་མཚན་ཏེ། རྒྱལ་པོས་ལྟས་མཁན་རྣམས་ལ་འདི་ཅི་ཞིག །དེ་རྣམས་ཀྱིས་ལྷ་འདི་ནི་བཙུན་མོའི་ལྷུམས་སུ་སྲས་ཞུགས་པ་འདིའི་མཐུ་སྟེ། དེ་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་དབང་ཆེ་བར་གྲགས་པ་ཞིག་གོ། དེ་ནས་བཙུན་མོ་དེ་བདག་སེང་གེའི་ཁྲིར་འདུག་སྟེ་གདུགས་དཀར་པོ་ཐོགས་ལ་རྔ་ཡབ་ནོར་བུའི་ཡུ་བ་ཅན་ཐོགས་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་པ་རྒྱལ་པོ་ལ་གསོལ་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་བྱས་པས་འདོད་པ་དེ་ཞིའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གསེར་དངུལ་གྱི་ཕུང་པོའི་སྟེང་དུ་འདུག་ལ། རང་ལག་གིས་སྦྱིན་པ་བྱིན་ནས་ནོར་མེད་པ་རྣམས་ནོར་དང་ལྡན་པར་བྱའོ་སྙམ་པ་དང་། བཙོན་ཐམས་ཅད་བཏང་ན་སྙམ་པ་དང་། སྐྱེད་མོས་ཚལ་མཐོང་ན་སྙམ་པ་དང་། བདེན་པ་བརྗོད་པས་ལྷའི་སེང་གེའི་ཁྲི་ལ་འདུག་ནས་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ལ་ཆོས་ སྟོན་པའི་རྗེས་ལ་ཡ་མཚན་འགའ་འབྱུང་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ལ་ཕུལ་ན་སྙམ་པ་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་དུ་བྱས་ཏེ། བཙུན་མོ་དེ་སེང་གེའི་ཁྲི་ལ་འདུག་ནས་ཁྲི་དེ་ཡང་མི་འགྲེང་བདུན་ཙམ་དུ་ནམ་མཁའ་ལ་འཕགས་ས་ཡང་གཡོས། ལྷའི་བླ་བྲེ་རིན་ཆེན་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་སྤྲས་པ་ཞིག་ཀྱང་བྱུང་། སྐྱེ་བོ་ཕལ་མོ་ཆེ་བསོད་ནམས་ཀྱི་མཐུ་མཐོང་བས་སྤོས་སོགས་ཀྱིས་བཙུན་མོ་ལ་མཆོད་ནས་མདུན་དུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་འདུག་གོ། དེ་ནས་བཙུན་མོ་དེས་སྔོན་མ་བྱུང་བའི་ཚིགས་བཅད་འདི་སྨྲས་སོ། །བསོད་ནམས་བསགས་ན་བདེ་བར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་མིས་ནི་བསོད་ནམས་བྱ། །དེ་བས་ཡང་དང་ཡང་དུ་བྱ། །དེ་ཉིད་ལ་ནི་འདུན་པར་བྱ། །འདི་སྨྲས་མ་ཐག་ཏུ་བར་སྣང་ལས་ལེགས་པར་སྨྲས་སོ་མཆོག་ཏུ་ལེགས་པར་སྨྲས་སོ་ཞེས་པའི་སྒྲ་བྱུང་ངོ་། །ལྷའི་རོལ་མོའི་སྒྲ་བསྒྲགས་ཤིང་། ལྷའི་གོས་ཀྱི་ཆར་ཆེན་པོ་བབས་སོ། །རྒྱལ་པོ་གསལ་སྟོབས་སོགས་སྐྱེ་བོ་དེ་ཐམས་ཅད་དགའ་ཞིང་། ནམ་མཁའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་ལུས་ཀྱི་གོས་དང་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཕུད་ནས་ཆོས་ཀྱི་ཁྲི་དགབ་པའི་ཕྱིར་ཕུལ་ལོ། །དེ་ལྟ་བུའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་མཐུ་མཐོང་ནས་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ། །ཕྱིས་ཟླ་བ་དགུ་ཚང་ནས་ཉི་མ་ཤར་བའི་དུས་སུ་ཁྱེའུ་གཟུགས་བཟང་ལ་ལྟ་ན་སྡུག་པ་ཞིག་བཙས་སོ། །དེའི་ཚེ་ས་རྣམ་པ་དྲུག་ཏུ་གཡོས་ཤིང་ནམ་མཁའ་ལས་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་གྱི་ཆར་བཙུན་མོའི་འཁོར་དུ་བབས་སོ། །རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་དང་འཁོར་ཐམས
Chinese
既然结束了，现在该走了。我们因为年幼无知，对上师您说了不中听的话，请您以孩童的过失宽恕我们，他们这样说道。菩提萨埵也因为怜悯孩子，心烦意乱。我的孩子如同心肝宝贝一样，那个无耻的恶婆罗门竟然毫不留情地鞭打他们，如此年幼的孩子怎么能忍受奴隶的劳作？饥渴交迫时，又有什么地方可以乞讨呢？我虽然坚定地忆念佛法，但想到两个孩子如此受苦，心中难过。王妃虽然没有被询问，但也看到了不祥之兆，心想带着树根和果实快点回去，但因为凶猛的野兽挡住了道路，过了很久才回到自己的住所。在应该迎接的地方和玩耍的地方都没有看到两个孩子，心中不悦，唉，那两个孩子是不是玩着玩着睡着了？是不是迷失在茂密的森林里了？是不是因为我回来晚了而不高兴？是不是因为年幼而躲藏起来了？如果被水冲走了怎么办？或者被杀害了，鸟类也会发出声音的。然而我心中不悦，感觉肢体分离，感觉方向错乱，感觉这片森林也失去了光彩，摇摇欲坠，等等不祥之兆在我的身上应验，希望王子父子平安无事。然后把树根和果实放在一边，问家人两个孩子去哪里了。母亲因为疼爱孩子，一时难以说出不高兴的话，稍微说不出话来。没有被询问的母亲如此悲伤，说不出话来，心想我的两个孩子是不是遭遇了不幸，心中在森林里四处寻找，却不见踪影，泪流满面。两个孩子不见了，你也不说话，难道是被杀了吗，说完就倒在地上昏了过去。菩提萨埵把她放在草垫上，用冷水泼醒后，菩提萨埵说道：我因为不忍心你担忧，所以没有立刻说出来。不要为年老贫穷的婆罗门感到悲伤，不要只想着孩子，看看我。如果乞讨，难道连性命都不舍得给吗？
English
Now that it's over, it's time to go. We, being young and ignorant, have said things that displeased you, our Lama. Please forgive us for the faults of children, they said. The Bodhisattva, too, was distraught with compassion for his sons. My sons, as dear as my own heart, are being mercilessly beaten by that shameless, evil Brahmin. How can such young children endure the work of slaves? And if they are threatened by hunger and thirst, where will they find a place to beg? Though I steadfastly remember the Dharma, I am saddened to think of my two sons suffering in this way. The queen, though not asked, saw inauspicious signs and thought to return quickly with roots and fruits, but fierce wild animals blocked her path, and it was long before she reached her dwelling. Not seeing her two sons in the places where she should have greeted them and where they played, her heart was not happy. Alas, have those two children fallen asleep while playing? Have they been lost in the dense forest? Are they displeased because I have returned late? Are they hiding because they are young? What if they have been carried away by the water? Or if they have been killed, surely the birds would be making sounds. Yet my heart is not happy, I feel as if my limbs are separated, I feel as if the directions are confused, and I feel as if this forest has lost its splendor and is swaying. Such inauspicious signs are ripening on my body. May the prince and his sons be well. Then, placing the roots and fruits aside, she asked the household where the two children had gone. The mother, out of love for her sons, found it difficult to speak unpleasant words immediately and could barely speak. The unasked mother, grieving in this way and unable to speak, thought that her two sons had met with misfortune, and searched for them in her mind throughout the forest, but they were nowhere to be seen, and she was filled with tears. The two children are nowhere to be seen, and you do not speak either, could they have been killed? She said, and fell to the ground and fainted. The Bodhisattva placed her on a grass mat and sprinkled her with cold water until she revived. Then the Bodhisattva said: I did not speak quickly because I could not bear to worry you. Do not grieve for the old and poor Brahmin, do not only think of your sons, look at me. If asked, would I not give even my life?
Chinese
于此。因此，请随喜我的布施吧！之后，王妃因担心两个儿子已死，听到他们还活着的消息，稍微减少了悲伤，但仍然抱着之前两个儿子玩耍过的树桩哭泣，看到和孩子们一起玩耍的幼小动物也哭泣并说出悲伤的话语，看着路上的足迹，想到他们是被拉扯着快速带走的，说出了悲伤的话语。当时，王子说我的两个儿子不是为了名声和轮回的安乐而布施，而是为了无上菩提而舍弃的，王妃也因此心生坚定，为了消除家中的悲伤，擦干眼泪，觉得非常稀有，没有食言，以后也请继续布施。我即使布施，也不会制造障碍的。当时，大地摇动，山也震动。调查原因后，得知是普度一切（ཐམས་ཅད་སྒྲོལ།）的力量，第二天，帝释天化作婆罗门的样子来乞讨王妃，国王便布施了。帝释天恢复了自己的身形，又将王妃还给了国王，说你的两个儿子已被父亲带走，很安乐。那个婆罗门将两个孩子带到了希比（ཤི་བི།）国，那个国家的所有人都对菩萨极其难行的行为生起了极大的信心，国王欺骗了两个王子，将普度一切（ཐམས་ཅད་སྒྲོལ།）请了回来，让他执掌国政，以大布施满足了一切众生的心愿，所有的国王也都因布施而出名。当时，因为将儿子布施给婆罗门的缘故，国王变得非常富有。他的朋友们说，婆罗门你如此幸运，都是依靠普度一切（ཐམས་ཅད་སྒྲོལ།）啊。他说：普度一切（ཐམས་ཅད་སྒྲོལ།）对我做了什么？我是因为种姓高贵，成为了应供处啊。说出这种不中听的话的人，就是天授（ལྷས་སྦྱིན།）说的。༈ 又，从前有个名叫光明力（གསལ་སྟོབས།）的国王，他的妃子名叫遍藏（རྣམ་པར་སྦ་བ།），生下了一个相貌英俊、人见人爱的儿子，取名为相力（གཟུགས་སྟོབས།）。之后，又生下了精进（བརྩོན་འགྲུས་ལྡན།）、工艺（བཟོ་ལྡན།）和智慧（ཤེས་རབ་ལྡན།）三个儿子。还有一位妃子……
English
Here. Therefore, rejoice in my generosity! After that, the queen, fearing that her two sons were dead, heard the news that they were alive, and her sorrow was slightly lessened, but she still hugged the tree stump where the two sons had played before and cried. Seeing the young animals playing with the children, she cried and spoke words of sorrow. Looking at the footprints on the road, she thought they were being dragged away quickly and spoke words of sorrow. At that time, the prince said that my two sons were not given away for fame and the happiness of samsara, but were given away for the sake of unsurpassed Bodhi. The queen also became firm in her heart because of this, and in order to dispel the sorrow of the family, she wiped away her tears and felt it was very rare. Do not break your promise, please continue to give in the future. Even if I give, I will not create obstacles. At that time, the earth shook and the mountains trembled. After investigating the cause, it was learned that it was the power of Emancipation of All (ཐམས་ཅད་སྒྲོལ།). The next day, Indra transformed into a Brahmin and begged for the queen, and the king gave her away. Indra restored his form and returned the queen to the king, saying that your two sons had been taken away by their father and were at peace. That Brahmin took the two children to the land of Shibi (ཤི་བི།). All the people of that land developed great faith in the extremely difficult practices of the Bodhisattva. The king deceived the two princes and invited Emancipation of All (ཐམས་ཅད་སྒྲོལ།) back to rule the kingdom. With great generosity, he satisfied the minds of all sentient beings, and all the kings became famous for their generosity. At that time, because of giving his sons to the Brahmin, the king became very wealthy. His friends said, "Brahmin, you are so lucky, it is all because of Emancipation of All (ཐམས་ཅད་སྒྲོལ།)." He said, "What has Emancipation of All (ཐམས་ཅད་སྒྲོལ།) done for me? It is because I am of noble lineage and have become a worthy recipient." The one who said these unpleasant words was said to be Devadatta (ལྷས་སྦྱིན།). ༈ Also, in the past, there was a king named Bright Power (གསལ་སྟོབས།), whose queen was named Hidden Everywhere (རྣམ་པར་སྦ་བ།). She gave birth to a handsome and lovely son, who was named Power of Form (གཟུགས་སྟོབས།). After that, she gave birth to three sons named Diligence (བརྩོན་འགྲུས་ལྡན།), Craft (བཟོ་ལྡན།), and Wisdom (ཤེས་རབ་ལྡན།). There was also a queen...