Tibetan
ས་སོང་ངོ་། །དེ་ཐོས་པས་བློན་པོ་དང་ཡུལ་གྱི་མི་ཐམས་ཅད་སྐྲག་ནས་བལ་གླང་འདི་ཡོད་པས་ཆབ་སྲིད་ཆེ་བ་ཡིན་ཏེ། བལ་གླང་དྲུག་ཅུའི་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་དགྲ་ཟླ་ལ་བསྩལ་ན་ཆབ་སྲིད་ཀྱང་སྟོང་པར་འཚལ་ན་ཇི་ལྟར་བགྱི། འདི་ལྟར་བྱིན་ན་བང་མཛོད་ཀྱང་སྟོང་ཞིང་བཙུན་མོ་དང་སྲས་ཀྱི་བར་དུ་སྦྱིན་པ་བགྱིད་པར་དོགས་སོ་ཞེས་རྒྱལ་པོ་ལ་གསོལ་བ་དང་། རྒྱལ་པོ་ལྷག་པར་མི་དགའ་ཞིང་བློན་པོ་གཞན་ལ་དྲིས་པས་བདེན་ནོ་ཞེས་གསོལ་བས་རྒྱལ་པོ་ཁྲི་ལས་ལྷུངས་ཏེ་བརྒྱལ་ལོ། །བཙུན་མོ་རྣམས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་བློན་བགྲོས་པ་ན། རྒྱལ་བུ་དེ་བལ་གླང་གི་ལྷས་སུ་སོང་བས་རྐང་པ་བཅག་པར་བྱ། བལ་གླང་བཟུང་བས་ལག་པ་གཅད་པ་ནས་མགོ་གཅོད་པའི་བར་དུ་བགྱིད་པར་རིགས་ཞེས་གསོལ་བ་དང་། རྒྱལ་པོ་མི་དགའ་ཞིང་ངའི་བུ་ལེགས་པའི་དོན་ལ་མོས་ཏེ་སྦྱིན་པ་ལ་དགའ་བ་ལ་ཇི་ལྟར་ཐོ་འཚམ་པར་བྱེད། བློན་པོ་གཅིག་གིས་དེ་ལྟར་བཟུང་བརྡེག་མི་འོང་གི ལོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་དགོན་པར་སྤངས་ན་སྨ་བབ་ཅིང་ངོ་ཚ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ལ་རྒྱལ་པོས་ཀྱང་མཉན་ནས། རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་ཚབ་བཀུག་སྟེ་ཁྱོད་ངའི་བལ་གླང་བྱིན་པ་བདེན་ནམ། དེ་ནི་མེད་ལགས་སོ། །རྒྱལ་བུ་ཁྱོད་ཅིའི་ཕྱིར་ང་ལ་མ་ཞུས་པར་དགྲ་ཟླ་ལ་བྱིན། རྒྱལ་བུས་གསོལ་པ། སྔར་སྦྱིན་པ་ཅི་བྱིན་ཡང་མི་འགལ་བར་མཛད་དོ་ཞེས་དམ་བཅས་པ་ལགས་པས་ཉིད་ལ་མ་ཞུས་པ་ལགས་སོ། ། རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། དམ་བཅས་པ་ནི་ནོར་དབྱིག་སོགས་ལ་ཡིན་ན་བལ་གླང་ཅི་གཏོགས། རྒྱལ་བུས་ཐམས་ཅད་རྒྱལ་པོ་ལ་མངའ་བའི་དཀོར་ལགས་ན་ཅིའི་ཕྱིར་བལ་གླང་མི་གཏོགས། རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ་ཁྱོད་ནི་རི་དན་ཏིག་ཏུ་ལོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་སྤངས་ཀྱིས་མྱུར་དུ་སོངས་ཤིག །རྒྱལ་བུས་སྨྲས་པ། རྒྱལ་པོའི་བཀའ་མི་གཅོག་ན། ད་དུང་ཞག་བདུན་སྦྱིན་པ་བྱས་ཏེ་བདག་གི་བསམ་པ་རྫོགས་ནས་མཆི་བར་འཚལ་ལོ། །རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། དེ་མི་གནང་གི་སོངས་ཤིག །རྒྱལ་བུས་བཀའ་མི་གཅོག་གོ་ཞེས་ཞུས་སོ། །དེ་ནས་བཙུན་མོ་ཉི་ཁྲི་སྙེད་ཀྱིས་རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་ཚབ་ལ་ཞག་བདུན་སྦྱིན་པ་བྱེད་དུ་འཇུག་པར་རྒྱལ་པོ་ལ་གསོལ་བས་གནང་ནས། རྒྱལ་བུས་ཕྱོགས་སུ་གཡོག་མངགས་ཏེ་སློང་བ་བསྡུས་ནས་སྦྱིན་པ་རྒྱ་ཆེར་བསྩལ་ཏོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་བུས་ཆུང་མ་ལ་བདག་ནི་རྒྱལ་པོས་ལོ་བཅུ་གཉིས་སུ་རི་དན་ཏིག་ཞེས་བྱ་བར་སྤངས་ཚུལ་སྨྲས་པ་དང་། དེས་སྨྲས་པ་རྒྱལ་པོའི་ཡུལ་དུ་བདེ་ཞིང་ལེགས་པའི་སྨོན་ལམ་འདེབ
Chinese
结束了。听到这件事后，大臣和所有百姓都害怕了，因为有了这头毛牛，政权才强大。如果把拥有六十头毛牛之力的毛牛送给敌对势力，政权也会衰败，该怎么办呢？如果这样送出去，国库也会空虚，还担心会把妃子和王子也送出去，这样向国王禀告。国王更加不高兴，询问其他大臣，他们也说确实如此，国王从王位上跌落，昏了过去。妃子们也感到悲伤。之后，国王和大臣们商议，王子去了毛牛的圈里，应该打断他的腿。抓住毛牛后，应该从砍手到砍头。这样禀告后，国王不高兴地说：我的儿子喜欢行善，喜欢布施，怎么能阻挠他呢？一位大臣说：那样抓住殴打是不行的，如果放逐到寺庙十二年，就会感到羞愧和耻辱。国王听后，召见王子王储，问：你把我的毛牛送人了，是真的吗？王子回答：没有啊。国王问：你为什么不禀告我就送给敌对势力了？王子回答：之前已经约定，无论布施什么都不会反对，所以没有禀告您。 国王说：约定是针对财物等，毛牛算什么？王子说：一切都是国王拥有的财物，为什么毛牛不算？国王说：你被放逐到日丹提（音译）十二年，快走吧！王子说：如果不能违抗国王的命令，还请允许我再布施七天，完成我的心愿后再走。国王说：不行，走吧！王子说：我不敢违抗国王的命令。之后，两万妃子向国王请求允许王子王储布施七天，国王答应了。王子派人四处乞讨，收集财物，广行布施。之后，王子对妻子说：我被国王放逐到名为日丹提的地方十二年。妻子说：祝愿在国王的国土上平安幸福。
English
It is finished. After hearing this, the ministers and all the people of the country were afraid, because the power of the government was great because of this yak. If the yak with the strength of sixty yaks is given to the enemy, the government will also decline. What should we do? If we give it away like this, the treasury will be empty, and we are also worried that the concubines and princes will be given away. They reported this to the king. The king was even more unhappy and asked other ministers, and they also said that it was true. The king fell from the throne and fainted. The concubines were also sad. After that, the king and ministers discussed that the prince went to the yak's pen, so his legs should be broken. After catching the yak, one should cut off its hands and then its head. After reporting this, the king was unhappy and said: My son likes to do good deeds and likes to give alms, how can I hinder him? One minister said: It is not right to catch and beat him like that. If he is exiled to a monastery for twelve years, he will feel ashamed and humiliated. After hearing this, the king summoned the crown prince and asked: Is it true that you gave my yak away? The prince replied: No. The king asked: Why did you give it to the enemy without reporting to me? The prince replied: It was agreed before that whatever is given as alms will not be opposed, so I did not report to you. King said: The agreement is for property and so on, what does the yak count as? The prince said: Everything is the king's property, why doesn't the yak count? The king said: You are exiled to Ri Dan Tig (transliteration) for twelve years, go quickly! The prince said: If I cannot disobey the king's order, please allow me to give alms for seven more days, and I will leave after fulfilling my wish. The king said: No, go! The prince said: I dare not disobey the king's order. After that, twenty thousand concubines asked the king to allow the crown prince to give alms for seven days, and the king agreed. The prince sent people to beg everywhere, collected wealth, and gave alms extensively. After that, the prince said to his wife: I have been exiled by the king to a place called Ri Dan Tig for twelve years. The wife said: I wish you peace and happiness in the king's land.