Tibetan
གནང་སྟེ། ཡུལ་གྱི་སློང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཅི་འདོད་པ་བྱིན་པས་རིམ་གྱིས་བང་མཛོད་སུམ་ཆ་གཉིས་ཟད་དེ་གཅིག་ལུས་པ་ན་མཛོད་སྲུང་བར་བྲམ་ཟེ་ལ་དེ་ལྟར་ཞུས་ཀྱང་བུའི་ངོ་མི་ལྡོག་པས་སྨྲ་མི་ཕོད་དོ། །ཁྱེད་ཅག་གིས་མི་ཁོམ་པ་ལྟར་སྙད་ཐོགས་ཤིག་ཅེས་སྨྲས་པ་ལྟར་མཛོད་སྲུང་གནས་གཞན་དུ་སོང་ནས་སྒོ་མི་འབྱེད་པ་དང་འོངས་ན་ཡང་ཡིད་བཞིན་དུ་མི་སྟེར་བས་སློང་མོ་བའི་བསམ་པ་རྫོགས་པར་མ་གྱུར་པ་ན། སྦྱིན་པ་ཆེན་པོ་དེ་འདི་སྙམ་དུ་འདི་ལྟར་མཛོད་སྲུང་གིས་ཐུགས་མི་ཐུབ་པས་ཕ་མའི་བཀའ་ཡོད་ལས་ཆེ་ལ། དེར་མ་ཟད་བུས་ཕ་མའི་བང་མཛོད་སྟོང་པར་བྱ་བ་ཡང་མི་རིགས་པས། བདག་གིས་ཐབས་ཤིག་གིས་རིན་པོ་ཆེ་ཡིད་བཞིན་རྙེད་ནས་ནོར་ཟད་མི་ཤེས་པ་བྱས་ཏེ་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ལ་ཕན་གདགས་པར་བྱའོ་སྙམ་ནས། མི་རྣམས་ལ་ཐབས་དྲིས་པ་དང་། ཞིང་རྨོ་བ་དང་། རྐང་འགྲོས་སྤེལ་བ་དང་ཚོང་བྱས་ན་ཞེས་དང་། ཁ་ཅིག་གིས་རྒྱ་མཚོར་ཞུགས་ཏེ་ནོར་བུ་བླངས་ན་ལེགས་ཞེས་སྨྲས་པ་ན། སྦྱིན་པ་ཆེན་པོ་དེས་ཞིང་རྨོ་བ་སོགས་ངའི་ཆ་མིན་ཏེ། རྒྱ་མཚོར་ཞུགས་ནས་ནོར་བུ་ལེན་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་ཕ་མ་ལ་དེ་ལྟར་བགྱི་ བར་ཞུས་པ་དང་། དེ་དག་གིས་རྒྱ་མཚོ་ལ་ཞུགས་པ་བདེ་བར་འཁོར་དཀའ་བར་སྨྲས་ཏེ་མ་གནང་ངོ་། །དེར་བསམ་པ་འདི་མ་གྲུབ་ཀྱི་བར་དུ་ཕ་མའི་མདུན་དུ་ས་ལ་ཁ་སྦུབས་ཏེ་མི་ལྡང་བར་དམ་བཅས་ནས་ཞག་དྲུག་གི་བར་དུ་བསྡད་པ་ལ། ཕ་མས་གཏམ་སྣ་ཚོགས་བྱས་ཏེ་བཟློག་ཀྱང་མ་བཏུབ་ནས། དེ་ནས་ཕ་མས་གནང་སྟེ་ཟས་ཟོས་སོ། །དེ་ནས་མི་ལྔ་བརྒྱ་ཙམ་དང་འགྲོགས་ནས་ལམ་དུ་ཞུགས་ཏེ་སོང་བ་ལས་ཞག་དུ་མ་འདས་པ་ན་མི་རྒོད་ཀྱིས་བཅོམ་སྟེ་ནོར་ཐམས་ཅད་འཕྲོགས་སོ། །དེ་ནས་ཡང་སོང་བ་ལས་གྲོང་ཁྱེར་ད་ཤུ་པར་ཞེས་པར་ཕྱིན་ནས་བྲམ་ཟེ་ཀ་བྱི་ལི་ཞེས་པ་དང་འཕྲད་དེ། དེའི་ཁྱིམ་དུ་སོང་ནས་གསེར་སྲང་སུམ་སྟོང་བསླངས་པ་དང་། དེའི་ཚེ་བྲམ་ཟེ་དེའི་བུ་མོ་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་སྐྲ་མཐོན་ཀར་འདུག་པ་དེ། རྒྱལ་ཕྲན་བཞི་སྟོང་གིས་བསླངས་ཀྱང་མ་སྟེར་བ་དེས་ཁྱིམ་གྱི་ནང་ན་འདུག་བཞིན་སྒོ་ན་གནས་པའི་སྦྱིན་པ་ཆེན་པོའི་སྐད་ཐོས་པ་ཙམ་གྱིས། ཕྱི་སྒོ་ན་སྐད་གྲགས་པ་འདི་ཁོ་བོའི་ཁྱིམ་ཐབ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཕ་མ་ལ་སྨྲས་སོ། །དེ་ནས་བྲམ་ཟེ་དེ་སྒོར་བྱུང་བ་དང་ཁྱེའུ་འདི་ནི་གཞན་ལས་འཕགས་སོ་སྙམ་དུ། གསེར་བསླངས་པ་ལ་ལག་པ་ཡ་གཅིག་གིས་གསེར་དང་། གཅིག་གིས་བུ་མོ་ཁྲིད་དེ་གསེར་དང་བུ་མོ་ཡང་བྱིན་ནོ། །སྦྱིན་པ་ཆེན་པོས་ཀྱང་རྒྱ་མཚོ་
Chinese
赐予之后，对于地方上所有乞讨的人都随其所愿地施舍，逐渐地，仓库的三分之二都用完了，只剩下了三分之一，于是向守仓库的婆罗门那样禀告，但是因为儿子的情面无法挽回，所以不敢说。像你们没有空闲一样找个借口吧，这样说了之后，守仓库的人就去了别的地方，不开门，即使来了也不如意地给，所以乞讨者的愿望没有完全实现。那位大施主这样想，像这样守仓库的人无法忍受，父母的命令恐怕更重要。不仅如此，儿子把父母的仓库弄空也是不应该的。我应该想个办法，找到如意宝，使得财富用不完，从而利益很多人。这样想着，就向人们询问方法，或者耕田，或者发展畜牧业，或者做生意等等。有些人说，进入大海去取宝珠是最好的。那位大施主觉得，耕田等等不是我的份内事，应该进入大海去取宝珠。这样想着，就向父母禀告说要这样做。他们说进入大海难以平安返回，所以没有答应。在那愿望没有实现之前，他发誓要面朝大地趴在父母面前不起来，这样持续了六天。父母说了各种各样的话来劝阻，也没有成功。之后，父母答应了，他才吃了饭。之后，他与大约五百人同行，踏上了旅途，没过几天，就被野人抢劫，所有的财物都被抢走了。之后，又继续前行，到达了一个叫做达舒帕尔（Dashupara）的城市，在那里遇到了一个叫做卡比利的婆罗门。去了他家，索要了三千金币。当时，那位婆罗门的女儿，有着金色的皮肤和高耸的发髻，即使四千个小国王来求婚也没有答应，她在家中，仅仅听到了站在门外的大施主的声音，就对父母说：外面门口发出的声音是我的丈夫。之后，那位婆罗门来到门口，心想这个孩子比其他人更优秀，对于索要黄金，他一只手拿着黄金，一只手牵着女儿，把黄金和女儿都给了他。大施主也（准备去）大海
English
After granting, he gave whatever they desired to all the beggars in the area. Gradually, two-thirds of the treasury was used up, leaving only one-third. So he reported this to the Brahmin who guarded the treasury, but because of his son's reputation, he couldn't refuse and dared not speak. He said, "Make an excuse as if you are not available." As he said this, the treasury guard went to another place and didn't open the door, and even when he came, he didn't give as much as they wished, so the beggars' wishes were not completely fulfilled. The great benefactor thought to himself, "Like this, the treasury guard cannot bear it, and the parents' command is probably more important. Moreover, it is not right for the son to empty the parents' treasury. I should find a way to obtain wish-fulfilling jewels, so that wealth will never be exhausted, and thus benefit many people." Thinking this, he asked people for methods, such as farming, developing animal husbandry, or doing business. Some said, "It would be best to enter the ocean and take jewels." The great benefactor felt that farming and so on were not his part, and that he should enter the ocean to take jewels. Thinking this, he reported to his parents that he would do so. They said that entering the ocean was difficult to return safely, so they did not agree. Until that wish was fulfilled, he vowed to lie face down on the ground in front of his parents and not get up, and he stayed like that for six days. The parents said all sorts of things to dissuade him, but they were unsuccessful. After that, the parents agreed, and he ate food. Then, he set out on the road with about five hundred people. Not many days passed before they were attacked by wild men, and all their wealth was stolen. After that, they continued on and reached a city called Dashupara, where they met a Brahmin named Kabili. He went to his house and asked for three thousand gold coins. At that time, the Brahmin's daughter, who had golden skin and a high bun, had been sought by four thousand petty kings, but she had not been given away. While she was inside the house, she merely heard the voice of the great benefactor standing at the door and said to her parents, "The voice outside the door is that of my husband." After that, the Brahmin came to the door and thought, "This boy is superior to others." As for the request for gold, he took the gold with one hand and led his daughter with the other, and gave both the gold and the daughter to him. The great benefactor also (prepared to go to) the ocean.
Tibetan
ལས་ཕྱིར་འཁོར་ན་དེ་བཞིན་བགྱིའོ་ཞེས་ཁས་བླངས་སོ། །བྲམ་ཟེ་དེས་གསེར་སྲང་སུམ་སྟོང་དང་གཞན་ཡང་ཡོ་བྱད་ཅི་དགོས་པ་སྦྱར་ཏེ་རྒྱ་མཚོའི་ངོགས་སུ་གྲུ་བཅོས་ནས། རྒྱ་མཚོར་འཇུག་པའི་ཁེ་ཉེན་བསྒྲགས་ཏེ། རྒྱ་མཚོར་ཞུགས་སོ། །དེར་ཚོང་པ་ དག་རིན་པོ་ཆེའི་གླིང་དུ་སྦྱིན་པ་ཆེན་པོ་རིན་པོ་ཆེ་བརྟགས་པ་ལ་མཁས་པས་རིན་པོ་ཆེ་རྣམས་རིན་ཐང་བཅས་ཚོང་བ་རྣམས་ལ་བསྟན་ནས་གྲུ་བཀང་སྟེ་ཕྱིར་ལོག་གོ ། སྦྱིན་པ་ཆེན་པོ་ནི་ཀླུའི་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་ནས་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་གོ་ཞེས་སྨྲས་པས་ཚོང་པ་རྣམས་ཡི་མུག་སྟེ་བདག་ཐམས་ཅད་ཕྱིར་མི་འགྲོ་བར་འཁྱམ་མོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ན། སྦྱིན་པ་ཆེན་པོས་ཁྱེད་ཅག་ཡུལ་དུ་བདེ་བར་ཕྱིན་པར་ཁོ་བོས་སྨོན་ལམ་གདབ་པར་བྱའོ། །ཞེས་པོག་ཕོར་ལག་ཏུ་བླངས་ཏེ་ཕྱོགས་བཞིར་མཆོད་ནས་བདེན་པའི་ཚིག་བརྗོད་ཅིང་སླར་ལོག་སྟེ་འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་ཕྱིན་ནོ། །སྦྱིན་པ་ཆེན་པོ་ནི། ཞག་བདུན་དུ་ཆུ་པུས་མོ་ནུབ་ཙམ་དང་། དེ་ནས་ཞག་བདུན་དུ་བརླ་ནུབ་ཙམ་དང་། དེ་ནས་ཞག་བདུན་སྐེད་པ་ནུབ་ཙམ་དང་། ཡང་ཞག་བདུན་དུ་ཕྲག་པ་ནུབ་ཙམ་དང་། དེ་ནས་ཞག་བདུན་གྱི་བར་དུ་རྐྱལ་བྱས་ཏེ་རི་ཞིག་གི་དྲུང་དུ་ཕྱིན་པ་དང་། ཤིང་ལ་འཇུས་ཏེ་རི་ལ་འཛེགས་ནས་ཞག་བདུན་གྱིས་རི་དེའི་རྩེར་ཕྱིན་ཏོ། །རི་རྩེར་ཞག་བདུན་སོང་ནས་ཡང་ཞག་བདུན་གྱིས་ཤོད་དུ་ཆུ་འགྲམ་དུ་ཕྱིན་ཏོ། །དེར་ཆུའི་ནང་ནས་པདྨ་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་གྱི་རྩ་བ་ལ་སྦྲུལ་གདུག་པས་དཀྲིས་ཤིང་འདུག་པ་མཐོང་ངོ་། །དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་ཏེ་བྱམས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཞུགས་པས་སྦྲུལ་གདུག་པ་དེ་དག་ཞེ་སྡང་ཞི་ཞིང་སྙིང་བརྩེ་བས་གདུག་པ་ཀུན་ཞི་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་པདྨའི་སྟེང་ནས་གོམ་པ་བོར་ཏེ་ཞག་བདུན་དུ་སོང་སོང་བ་ལས་སྦྲུལ་གདུག་པ་དེ་དག་ལས་བརྟོལ་ཏོ། ། དེ་ནས་ཡང་སོང་བ་ལས་སྲིན་པོ་དང་འཕྲད་ནས་དེ་དག་མིའི་དྲི་ཚོར་ཞིང་རྒྱུག་གོ ། དེར་ཡང་བྱམས་པའི་སེམས་བསྐྱེད་པས་སྲིན་པོ་དེ་དག་འཇམ་པའི་ཚིག་གིས་སྐྱེས་བུ་ཁྱོད་གང་ནས་འོང་། གང་དུ་འགྲོ་ཞེས་དྲིས་སོ། །སྦྱིན་པ་ཆེན་པོས་ཁོ་བོ་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ཚོལ་དུ་འོང་བ་ཡིན་ནོ། །སྲིན་པོ་དེ་དག་དགའ་ནས། འདི་ནི་བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་ཞིག་སྟེ། དུ་བ་སའི་ཕོ་བྲང་ཤིན་ཏུ་རིང་བས་ནམ་ཡང་མི་ཕྱིན་པས་ཉོན་མོངས་པར་འགྱུར་བ་འདི་མཐུ་ཞིག་གིས་བསྟངས་ཏེ
Chinese
并发誓说，如果事业需要回来，就那样做。那位婆罗门用三千金币和其他一切所需的物品，在海边修好船，宣告了进入大海的利弊，然后进入了大海。在那里，商人们到达了珍宝岛，大施主精通鉴别珍宝，给珍宝估价后，展示给商人们，装满船后返回。大施主说，在没有从龙王宫殿获得如意宝之前，绝不返回，商人们灰心丧气地说，我们所有人都不会回去，将流浪在外。大施主说，我将祈愿你们平安返回故乡。说完，拿起钵，向四方供养，说了真实语，然后返回，到达了赡部洲。大施主是，七天里水没到膝盖，然后七天里水没到大腿，然后七天里水没到腰部，又七天里水没到肩膀，之后七天里游泳，到达一座山脚下，抓住树木爬山，用七天时间到达了山顶。在山顶过了七天后，又用七天时间下到山脚下的水边。在那里，他看到水中一朵金色莲花的根部，被一条恶毒的蛇缠绕着。然后，那位菩萨结跏趺坐，进入慈爱的禅定，那些恶毒的蛇的嗔恨平息，以慈悲心平息了一切毒害，菩萨从莲花上迈步，走了七天，从那些恶毒的蛇中解脱出来。 之后又走，遇到了罗刹，那些罗刹闻到人味，跑了过来。在那里，又生起慈爱之心，那些罗刹用柔和的语言问道：年轻人，你从哪里来？要到哪里去？大施主说：我是来寻找如意宝的。那些罗刹很高兴，说：这是一个具有大福报的人，烟土宫殿非常遥远，无论如何也无法到达，这个会因烦恼而变得虚弱的人，用神通力加持着。
English
And vowed that if the work required to return, it would be done that way. That Brahmin, with three thousand gold coins and all other necessary items, repaired the ship on the seashore, proclaimed the advantages and disadvantages of entering the sea, and then entered the sea. There, the merchants arrived at the Isle of Jewels, and the Great Giver, skilled in identifying jewels, valued the jewels and showed them to the merchants, filling the ship and returning. The Great Giver said that he would not return until he had obtained the wish-fulfilling jewel from the palace of the Dragon King, and the merchants were discouraged and said that all of us would not return and would wander abroad. The Great Giver said, I will pray that you return safely to your homeland. Having said this, he took the bowl, made offerings to the four directions, spoke the words of truth, and then returned, arriving in Jambudvipa. The Great Giver was, for seven days the water reached his knees, then for seven days the water reached his thighs, then for seven days the water reached his waist, then again for seven days the water reached his shoulders, and after that for seven days he swam, reaching the foot of a mountain, grasping the trees and climbing the mountain, and in seven days he reached the top of that mountain. After spending seven days on the top of the mountain, he again spent seven days descending to the water's edge at the foot of the mountain. There, he saw in the water a golden lotus flower, the root of which was entwined by a venomous snake. Then, that Bodhisattva sat in the lotus position and entered into the samadhi of loving-kindness, and the hatred of those venomous snakes subsided, and with compassion, all poisons were pacified, and the Bodhisattva stepped from the lotus and walked for seven days, breaking free from those venomous snakes. After that, he walked again and encountered Rakshasas, and those Rakshasas smelled the scent of humans and ran over. There, again, he generated a mind of loving-kindness, and those Rakshasas asked with gentle words: Young man, where do you come from? Where are you going? The Great Giver said: I have come to seek the wish-fulfilling jewel. Those Rakshasas were delighted and said: This is someone with great merit, the palace of smoke and earth is very far away, and it is impossible to reach it anyway, this person who will become weak from afflictions, is blessed with miraculous power.