Tibetan
་ཆུབ་སེམས་དང་རབ་ལྡན་པས། །སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་འདུ་ཤེས་བསྒོམ། །རང་བཞིན་མི་དམིགས་འོད་གསལ་བས། །དངོས་པོ་ཅི་ལའང་མ་ཆགས་བསྒོམ། །སེམས་ནི་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བའི་རྒྱུ། །སངས་རྒྱས་གཞན་དུ་མ་ཚོལ་ཅིག །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་དང་པོར་རང་འཆི་བས་མཚོན་ནས་ནམ་མཁའི་མཐའ་ཀླས་པ་ན། འདི་ལྟར་འདུས་བྱས་མི་རྟག་པ་ལ་རྟག་པ་དང་འཁོར་བ་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་བདེ་བར་བཟུང་ནས་འཁོར་བ་ན་འཆི་འཕོ་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་མཐའ་མེད་པར་མྱོང་བའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་ཏེ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱ་ཞིང་། དེ་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་རྒ་ན་འཆིའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་བསྒྲལ་ནས་བླ་མེད་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་འཇོག་པའི་སླད་དུ་བདག་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་མགོན་པོ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སུ་གྱུར་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་མཐའ་དག་ལས་སྒྲོལ་བར་གྱུར་ཅིག་སྙམ་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ལྡན་པའི་སྙིང་རྗེའི་འདུ་ཤེས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་འཆི་བ་འདིས་མཚོན་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་བརྟགས་ན་དབེན་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཀྱང་རང་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཙམ་གྱི་དབང་གིས་བདེ་སྡུག་དང་ཕན་གནོད་བྱེད་པ་སྟེ། ཡང་དག་པར་ན་འཆི་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡང་མེད་དོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའོ་སྙམ་དུ་ཐག་བཅད་ཅིང་བསམ་པར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་འཆི་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་འདི་དག་ ཐམས་ཅད་ལ་ངོ་བོ་ཅི་ཡང་མ་གྲུབ་ཀྱང་། རྣམ་པ་ཅིར་ཡང་མ་འགགས་པའི་སྣང་བ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ། བརྟགས་ན་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐའ་གང་དུའང་བརྗོད་དུ་མེད་པ། རང་བཞིན་གྱིས་མི་དམིགས་ཤིང་འོད་གསལ་བ་ཡིན་པས་དངོས་པོ་དང་མི་དམིགས་པ་ཅི་ལ་ཡང་མི་གནས་པའི་རང་གི་སེམས་གདོད་ནས་འོད་གསལ་བ་ད་ལྟ་ཐད་ཀའི་ཤེས་པ་དེའི་ངང་དུ་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པས་ན་སྟོན་པ་ཐུབ་པའི་དབང་པོའི་ཐུགས་དང་རང་གི་སེམས་ཀྱང་སེམས་ཉིད་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་དེའི་ངང་དུ་ཐ་དད་མེད་པར་ཐག་བཅད་དེ། དེ་ལས་མ་ཡེངས་པར་བྱས་ལ། དེར་གདིང་དང་ལྡན་ཅིང་ངེས་ཤེས་སྐྱེས་པ་ན། རང་གི་སེམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལས་གཞན་དུ་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ཅི་ཡང་མེད་དེ། དེ་ལྟ་བུའི་དོན་ལ་འཆི་བ་དང་སྐྱེ་བ་མེད་མོད། འཆི་བ་སོགས་ནི་རྣམ་རྟོག་ཙམ་ཡིན་ལ། རྣམ་རྟོག་དང་བྲལ་བའི་སེམས་ཉིད་གཉུག་མའི་དོན་ལ་སྐྱེ་འཆི་གང་ཡང་མ་གྲུབ་པ་དེའི་ངང་དུ་མཉམ་པར་བཞག་སྟེ་འཕོས་པར་གྱུར་ན། བར་དོའི
Chinese
以殊胜菩提心而善具足，修持大悲之觉知。以自性不可得光明故，于任何事物皆不执著而修持。心是智慧生起之因，勿于他处寻觅佛陀！如是所说，首先以自身之死亡为代表，直至虚空之边际。如是，于有为法之无常执为常，于轮回痛苦执为乐，于轮回中死亡、迁移，无止境地感受种种痛苦之有情众生为对境，生起大悲之心。为使彼等一切众生从生老病死之痛苦中解脱，安置于无上圆满菩提之故，愿我成为三界之怙主，佛陀薄伽梵，从而救度一切众生脱离一切痛苦，如是思维，修持具足菩提心之慈悲觉知。同样，以死亡为代表之一切法，若加以观察，实乃空寂之自性，然因自之分别念而妄加执著，从而产生苦乐与利害。真实而言，实无所谓死亡与痛苦。应断定并思维一切法皆无实体。同样，死亡等诸法，虽无任何自性成立，然显现却如幻化般，未曾止息任何显现。若加以观察，则于有无之任何边皆不可言说。因自性不可得且光明，故于事物与不可得皆不住留，于本初光明之自心，即当下直接之觉性中，轮回与涅槃之一切法皆成平等性。故导师释迦牟尼佛之心与自心，亦于心性自生之智慧中无有差别而作决定。不离于此，于此生起坚定与定解时，即是证悟自心之实相。除此以外，别无所谓佛陀。然于如是之义中，实无生死。死亡等仅是分别念而已。远离分别念之心性，于本初之义中，生与死皆不成立，于彼之中安住而迁逝，则于中阴
English
Endowed with excellent Bodhicitta, cultivate the awareness of great compassion. Because of the self-nature being unfindable and luminous, cultivate non-attachment to anything. The mind is the cause of the arising of wisdom. Do not seek the Buddha elsewhere! As it is said, first, representing one's own death, to the extent of the sky, like this, clinging to impermanence as permanence and to the suffering of samsara as happiness, focusing on all sentient beings who die and transmigrate in samsara and endlessly experience various sufferings, generate the mind of great compassion. In order to liberate all those beings from the suffering of birth, aging, sickness, and death, and to place them in the unsurpassed perfect enlightenment, may I become the protector of the three realms, the Buddha Bhagavan, and thus liberate all sentient beings from all suffering. Thinking like this, cultivate the compassionate awareness endowed with the mind of enlightenment. Similarly, all phenomena represented by death, when examined, are of an empty nature, but due to one's own conceptualization, they are merely imputed, thus causing happiness and suffering, benefit and harm. In reality, there is no such thing as death and suffering. One should determine and contemplate that all phenomena are without substance. Similarly, although these phenomena such as death do not establish any essence, the appearance is like an illusion, without ceasing any appearance. When examined, it cannot be expressed in any extreme of existence or non-existence. Because it is naturally unfindable and luminous, it does not abide in anything, whether it is a thing or unfindable. In the nature of one's own mind, which is primordially luminous, in the direct awareness of the present moment, all phenomena of samsara and nirvana become equal. Therefore, the heart of the teacher, Shakyamuni Buddha, and one's own mind are also determined to be inseparable in the wisdom of the self-arisen mind. Without straying from this, when firmness and certainty arise in it, it is the realization of the true nature of one's own mind. There is nothing else called Buddha other than that. However, in such a meaning, there is no birth or death. Death and so on are merely conceptualizations. The nature of mind, free from conceptualization, in the primordial meaning, there is no establishment of birth or death. If one abides in that state and transmigrates, then in the bardo
Tibetan
་འཁྲུལ་སྣང་སོགས་མི་འབྱུང་བར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་བུའི་གདིང་ཚད་མེད་ན། འཆི་ཁ་དང་བར་དོ་ཀུན་ཏུ་བླ་མ་ཐུབ་པའི་དབང་པོ་དྲན་པ་འབའ་ཞིག་མ་བརྗེད་ན་དེ་ཁོ་ནས་དག་པའི་ཞིང་དུ་དབུགས་འབྱིན་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་ཚེ་འདིར་འཇིགས་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཅི་བྱུང་ཡང་སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱས་ན་རྒུད་པ་དེ་ལས་ངེས་པར་ཐར་བར་འགྱུར་ལ། བདེ་བ་དང་ལེགས་པ་ཅི་བྱུང་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུགས་རྗེར་ཤེས་ཤིང་བདེ་བའི་དངོས་པོ་དེ་དག་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་མཆོད་པའི་སྤྲིན་ལྟ་བུར་དམིགས་ཏེ་སངས་རྒྱས་ལ་ཕུལ་བར་བྱ། རྟག་པར་ཡང་སྟོན་པའི་བཀའ་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་ཐར་གསུམ་དང་། ཕར་ཕྱིན་དྲུག་སོགས་ཀྱི་དོན་བསམ་ཞིང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ལ་ཅི་ནུས་སུ་བསླབ་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་སྟོན་པ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་སྟེ། སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐོག་མར་འགྲོ་བ་ཡིན་ཞིང་ཕན་ཡོན་ཚད་མེད་ལ། ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེང་སང་ནི་གྲུབ་མཐའ་སོ་སོའི་ལུགས་ཀྱི་འདོན་སྒོམ་གཙོ་བོར་བཟུང་ནས། སྟོན་པ་ཐུབ་པའི་དབང་པོ་ལ་ཆེར་ཆེར་འཛིན་པ་ཉུང་ན་ཡང་། བསྟན་པ་འདི་ལ་ཞུགས་པ་དག་སྟོན་པ་ལ་མཆོག་ཏུ་དད་པའི་འདུ་ཤེས་མེད་པ་རྣམས་ནི་བློ་གྲོས་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྟོན་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ཞིང་དང་དུས་འདིར་བདག་ཅག་སྙིགས་མའི་འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་བསྟན་པའི་ཐུགས་རྗེ་དེ་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་ནས། བསྟན་པ་འདི་ལ་སྡེ་སྣོད་གསུམ་དང་། དེ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་སྙིགས་དུས་ཀྱི་ཚེ་ཐུང་གཅིག་ལ་མི་སློབ་པའི་ཟུང་འཇུག་མངོན་དུ་བྱེད་ནུས་པའི་ལམ་གསང་སྔགས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་བསྟན་པའི་བར་དུ་བྱུང་བ་ཡིན་ལ། མདོ་སྔགས་ཀྱི་བསྟན་པ་དེ་ལ་ཞུགས་པའི་བསྟན་འཛིན་གྱི་སྐྱེས་ བུ་སྐྱེ་འཕགས་ཀྱི་དགེ་འདུན་ཀྱང་ཇི་སྙེད་ཅིག་བྱུང་བར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྟོན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཞིང་དང་དུས་འདིར་བསྟན་པའི་སྣང་བ་འགྱེད་པར་མ་མཛད་ན། བདག་ཅག་རྣམས་ཀྱིས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་སྒྲ་ཙམ་ཡང་མི་ཐོས་ན། མདོ་སྔགས་ཀྱི་ལམ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེས་ན་གསར་རྙིང་སོ་སོའི་ལུགས་ཀྱི་ཉམས་ལེན་གང་བྱེད་ཀྱང་སྟོན་པ་ཉིད་ལ་ལྷག་པར་ཆེད་ཆེར་དུ་འཛིན་པའི་དད་པ་དྲག་པོ་ནམ་ཡང་མེད་དུ
Chinese
不生错觉等，将转生于佛土。如果没那样的把握，临终和中阴时，唯一不忘上师释迦牟尼佛，仅凭此就能在清净刹土中呼吸。此外，今生无论发生什么恐惧和痛苦，如果忆念佛陀，必定能从中解脱。无论发生什么安乐和善事，都应知是佛陀的慈悲，并将那些安乐之物观想成普贤供云，献给佛陀。恒常思维佛陀教言中的三种解脱和六度等意义。以大悲心为一切众生发起无上菩提心，并尽力修学菩萨行。如此忆念导师极为重要，忆念佛陀是菩萨一切道的开端，具有无量利益，能生起一切道的功德。现在，虽然各宗派主要以念诵和禅修为主，但对导师释迦牟尼佛的执着越来越少。然而，进入此教法者，若对导师没有极大的信仰，就不会成为智者。为什么呢？因为依靠导师在此刹土和时代，为我们这些浊世众生示现成佛事业的慈悲，才有了此教法的三藏，不仅如此，甚至出现了能在浊世短暂一生中不需学习就能证得双运道的密宗金刚乘教法。进入显密教法的持教士和圣贤僧众也因此应运而生。如果导师没有在此刹土和时代弘扬教法光明，我们连三宝的名号都听不到，更不用说修持显密道了。因此，无论修持新旧各派的任何法门，都应始终对导师怀有特别强烈的信仰。
English
Without arising delusions, one will be born in the Buddha's realm. If one does not have such certainty, then at the time of death and in the bardo, if one does not forget the lama, the Lord Shakyamuni, by that alone one will breathe in a pure realm. Furthermore, whatever fears and sufferings arise in this life, if one remembers the Buddha, one will surely be liberated from that adversity. Whatever happiness and goodness arise, know that it is due to the compassion of the Buddha, and visualize those objects of happiness as clouds of Samantabhadra's offerings, and offer them to the Buddha. Always contemplate the meaning of the three liberations and the six perfections, etc., that arise from the Teacher's teachings. With great compassion, generate the supreme bodhicitta for all sentient beings, and train as much as possible in the conduct of a bodhisattva. Thus, remembering the Teacher is extremely important, for remembering the Buddha is the beginning of all the paths of a bodhisattva, and it has immeasurable benefits, and it generates all the qualities of the path. Nowadays, although each school mainly focuses on recitation and meditation, there is less and less clinging to the Teacher, Lord Shakyamuni. However, those who enter this teaching without a supreme faith in the Teacher will not become wise. Why is that? Because it is only by relying on the compassion of the Teacher who manifested the deeds of a Buddha for us degenerate beings in this realm and time, that this teaching has the three pitakas, and not only that, but even the secret mantra Vajrayana teachings, which are the path to manifest the union that one cannot learn in a short lifetime in a degenerate age, have arisen. And because of that, the holders of the teachings who have entered the sutra and tantra teachings, and the noble sangha of enlightened beings, have arisen in such great numbers. If the Teacher himself had not spread the light of the teachings in this realm and time, we would not even hear the sound of the Three Jewels, let alone practice the paths of sutra and tantra. Therefore, whatever practice one does according to the traditions of the old and new schools, one should always have a particularly strong faith in the Teacher.